[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 7 : Under red 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63

 

 


 

 

Under red 7

 

วันหยุดสุดสัปดาห์กลายเป็นวันที่คริส พีรวัส แกนนำผู้สาบสูญเบื่อเป็นที่สุด สาเหตุมาจากการที่ต้องทนเห็นเจ้าของบ้านพักข้าราชการทหารอย่างพันเอกปราชญา เรืองโรจน์ หรือ ผู้พันสิงโต อยู่ในสายตาตลอดแทบ 24 ชั่วโมง ทหารที่เปลือยท่อนบนราวกับอวดกล้ามกำยำกับผิวสีแทนกร้านแดดเพิ่มความเข้มคมกับรอยแผลเป็นตามตัวซึ่งคาดว่าเกิดจากการทำงาน

 

ทหารมีสมองที่ตรงกล้าม นักศึกษาคณะรัฐศาสตร์นึกเหยียดอาชีพของคนหนุ่มอายุมากกว่าจนแทบจะเป็นอาหลานเสียด้วยซ้ำเอาแต่นั่งดื่มเหล้ากลางวันแสกๆ สมกับค่านิยมในสังคม 'เป็นเมียทหารนับขวด เมียตำรวจนับแบงค์' 

"อยากถามก็ถามได้นะ" ผู้พันหนุ่มเปรยขึ้นกับเด็กนักศึกษาที่นั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบกลางภาคอยู่บนโซฟาข้างๆ คริสปรายตามองเหยียดไปยังรอยแผลเป็นตามตัวด้วยความนึกรู้ ทำหน้าเบื่อโลกใส่แล้วเอาเวลาไปสนใจตัวหนังสือแทน 

 

 

..ไม่สน..

 

 

รถส่งของจอดหน้าบ้าน อันนี้สิที่น่าสงสัยจนต้องเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ แม่บ้านรีบปรี่ออกไปเปิดประตูรั้ว อำนวยความสะดวกให้พนักงานขนส่ง 

"ระวังนะครับ" พนักงานหนุ่มตัวโตหลายคนช่วยกันแบกกล่องลังขนาดใหญ่เข้ามาในบ้านพักตั้งวางริมหน้าต่างบานใหญ่ติดสวนตามที่สิงโตชี้นิ้วสั่ง 

 

 

ตึง!

 

 

"รบกวนเซ็นชื่อตรงนี้ด้วยครับผู้พัน" เอกสารยื่นมารับลงนามจากผู้สั่งซื้อเป็นอันเรียบร้อยเท่ากับเสร็จสิ้นภารกิจ พวกเขากลับไปแล้ว เหลือแต่ทหารหนุ่มสั่งให้แม่บ้านประจำบ้านพักข้าราชการแกะหีบห่อออก 

ตากลมเบิกโพลง..จับจ้อง 'เปียโน' สีดำ

แม่บ้านปลีกตัวเก็บกล่องไปทิ้ง เหลือเพียงทหารหนุ่มร่างกำยำยืนอยู่ข้างเครื่องดนตรีสากลขนาดใหญ่ นัยน์ตาคมสีดำนิลสบสายตาหนุ่มนักศึกษาปี 4 บนโซฟา

"เอามาตั้งโชว์เปล่าๆ" คริสกล่าวพร้อมเก็บหนังสือเรียนขึ้นห้องไป ไม่คิดเหลียวมอง ไม่คิดฟัง รู้ดีแก่ใจว่าใครซื้อมาและซื้อ..เพื่ออะไร..

 

ตึก!

 

เงาร่างชายตัวกำยำแน่นกล้ามมัดขวางทางคริส

"ก็ไม่ได้จะตั้งโชว์" เสียงทุ้มเย็นอธิบายสั้นๆ คริสเหลือบตามองเครื่องดนตรีสีดำผิวเงาวับชวนจับตาตัดแป้นกดสีขาวอย่างนึกเผลอไผลวูบหนึ่ง 

 

 

มาจากเงินทหาร

 

 

เงินที่ขูดรีดภาษีประชาชนแต่กลับมินำพาหน้าที่อันควรตอบแทนให้กับประชาชนและคริส พีรวัส แสงโพธิรัตน์ จะไม่ยอมอ่อนโอนกับของล่อตาชิ้นนี้เป็นอันขาด

"ดนตรีบังคับกันไม่ได้" และโต้กลับไปให้รู้ซึ้ง

"แต่สอนกันได้" นายทหารยศพันเอกนั่งลง กวักมือเรียกคริสมาใกล้ๆ สายตาบ่งชี้ชัดจะให้เขานั่งข้างๆ

"ตลก มึงเนี่ยนะจะหัดเล่น?" คริสเค้นยิ้มหยัน เรื่องนี้ช่างน่าหัวร่อ ทหารน่ะเหรอ? ทหารแบบนี้ด้วย? ไม่ใช่ฝ่ายดุริยางค์ด้วยซ้ำ เขาได้แต่ส่ายหัว หอบหิ้วหนังสือเดินขึ้นห้อง เมิน หนีไปอ่านสอบแทน

 

.

.

.

 

'????????????????????????'

 

เสียงกดแป้นแบบเด็กหัดจิ้มดังติดต่อไปเว้นหยุดจากชั้นล่าง คริส พีรวัส นั่งขบเคี้ยวเคี่ยวฟันปิดหูแน่น ตั้งสมาธิจดจ่อกับหนังสือหนาตึกบนโต๊ะ

"การบริหารในส่วนของภาครัฐที่เรีย-"

 

'????????????????????'

 

"ภาครัฐที่-"

 

'????????'

 

ที่ไม่ไหวแล้ว!!! เพี้ยนโคตร!!!!!!!!

คริสกระแทกปิดหนังสือเรียนลงกับโต๊ะกระทืบเท้าหงุดหงิด

 

ตึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ออกจากห้องนอนวิ่งลงมาบันได ตรงเข้าไปกระแทกมือลงแป้นเปียโน รัวนิ้วเป็นจังหวะ

 

 

'????????????????????????????????????'

 

 

โน้ตเพี้ยนเปลี่ยนเป็นไพเราะขึ้นมาผิดหูบรรเลงไปเป็นจังหวะแห่งท่วงทำนองใต้การควบคุมปลายนิ้วสั้นป้อม กังวานจนแม่บ้านต้องหยุดมือกวาดใบไม้แล้วหลับตาพริ้มแอบเงี่ยหูฟังเพลงบรรเลงจากเปียโน

"ดูทันก็กดตาม"คริสกล่าวหัวเสีย พันเอกสิงโตวางมือลงและไล่กดแป้นช้าๆ ทีละตัวโน้ต 

ขยับนิ้วดูแข็งทื่อชัดเจน..ทักษะห่างชั้น

"เมื่อกี๊เพลงอะไร?" ทหารหนุ่มเรือนผมสีดำขลับเอ่ยถาม

"Fur eilse" คริสตอบปัด ถามย้อนกลับไป

"มึงไม่เคยฟังเหรอ? ของบีโทเฟ่น"

"ไม่" 

"เหอะ! วันๆ เอาแต่ฟังอะไรวะ?" เพลงนี้ดังไปทั่วโลกเสียด้วยซ้ำแต่ชายคนนี้กลับไม่รู้จัก น่าขัน น่าหัวเราะอีกรอบในวันหยุด ดวงหน้าคมเข้มหล่อนิ่งไปพักหนึ่งก่อนตอบ..ทั้งสีหน้าเฉยชา

 

 

"ปืน"

"...."

"ระเบิด"

"...."

"นกหวีดและสัญญาณขอความช่วยเหลือ"

 

 

คนที่คิดขำดูแคลนความโง่เขลาด้านสุนทรียศาสตร์ทางดนตรีหุบยิ้มเหยียดหยาม ฟังชีวิตทหารกับสภาพแวดล้อมต่างจากคนทั่วไป

 

 

มุมมองที่ไม่เห็น ไม่รู้ ไม่เคยนึกถึงมาก่อน ท่ามกลางบทเพลงโน้ตมั่วซั่ว

 

 

 

"เขยิบหน่อย.." คริสเอ่ยขึ้นทั้งเสียงแผ่วเบา ดังพอให้พันเอกสิงโตได้ยิน ที่นั่งถูกแบ่งครึ่งให้ ชาย 2 คนนั่งด้วยกัน มือ 2 คน รวมเป็น 4 วางลงบนแป้นสีขาว

 

'????????????????????????????'

'????????????????????????????'

 

ตัวโน้ตไล่เรียงไปมาพร้อมกับคำสอนด้วยวาจาห้วนตามนิสัย กระนั้น..กลับทำเอาทหารผู้ด้อยประสบการณ์ด้านดนตรีแอบยิ้มน้อยๆ

โน้ตที่ไม่แข็งแรงไล่ตามอีกคนหนึ่งที่ไหลลื่นดั่งกระแสน้ำเคียงสายลม

 

 

..ขยับไปทีละท่อน..

 

 

แม่บ้านกลับเข้ามาในครัวจากประตูหลังถึงกับตกใจเกือบหลุดอุทาน เธอเกาะเสามองชายไทยทั้ง 2 คนนั่งร่วมเล่นเปียโนตัวใหม่ ช่างเป็นภาพหายากยิ่งจนเธออดยิ้มออกมาเสียไม่ได้แล้วตัดสินใจย่องถอยกลับไป ปล่อยให้เจ้านายกับเด็กรับใช้ส่วนตัวได้ใช้เวลาร่วมกัน 

ว่ากันว่าดนตรีสะท้อนถึงอารมณ์คนและยังสะท้อนไปถึงสังคมที่เป็นอยู่ในยุคนั้น ถือเป็นจารึกหนึ่งที่มาในรูปของความบันเทิง ศาสตร์ซับซ้อนที่ไม่มีอะไรตายตัว ปรับไปตามสมัย ทว่าบางคราก็พัดพาเข้าสู่ความทรงจำวันวานเกี่ยวข้องกับเรื่องราวทั้งสุขทุกข์ปะปนไป

 

 

เสน่ห์ของดนตรี

 

 

"ใครสอนนายเล่นเปียโน?" พักเบรกการเรียนทหารหนุ่มเอ่ยถาม..หรือชวนคุยก็มิอาจทราบได้กับครูเปียโนจำเป็นอายุน้อยจอมเกรี้ยวกราดเป็นพักๆเวลาสอน

"แม่สอน"

ดนตรีทำให้คริสลืมเวลาราวกับหลุดไปโลกอีกใบที่ไม่ต้องรับรู้สิ่งใด เมื่อเสียงเพลงจบ..กลับสู่ความจริง ตัวโน้ตที่ไม่มีเขากดเหลือเพียงพันเอกสิงโตพยายามไล่เล่นทีละท่อน ทบทวนที่คริสสอนอย่างตั้งใจ

"เพลงนี้ด้วยไหม?"

"..ใช่ แม่สอนเพลงนี้เพลงแรก" คริสตกใจนิดหน่อยที่สิงโตเดาถูก

"ดนตรีเพราะดีนะ" สิงโตเปรยขึ้น คริสมุ่นคิ้วงงแต่ยังนั่งรับฟังคนที่พูดมาโดยไม่มีใครถาม

"ฉันอยากเล่นให้จบเพลง"บอกขนาดนี้ เข้าใจทันที คริสถอนหายใจแรง

 

 

"หลังสอบละกัน"

 

 

ใจอ่อนได้อย่างไร..หรือเพราะอีกฝ่ายเล่าเรื่องของตัวเองถึงชีวิตของทหารที่คนปกติไม่มีวันได้เจอเว้นเสียแต่ 'เกิดเป็นทหาร'

 

 

รู้จักทหารมากแค่ไหน?

 

 

.

.

.

 

หลังจากขอให้อยู่สอน สิงโตคิดว่าควรปล่อยคริสให้ไปอ่านหนังสือต่อ ส่วนเขาอยู่ซ้อมเปียโนกับท่อนที่อีกฝ่ายสอนพักหนึ่ง ฝืน..นิ้วที่แข็งเกร็งกางกดแป้น ไล่ตามไปอย่างช้าๆ

"...." โน้ตสุดท้ายของท่อนมาถึง จำต้องหยุดมือลง ตาคมมองมือกร้านจับอาวุธมากมายสั่นระริกไปด้วยอาการปวดหนึบลามไปถึงข้อ

 

 

การเป็นนักดนตรีไม่ใช่เรื่องง่าย ร่างสูงเปลือยท่อนบนกับกางเกงผ้าลื่นเรียนรู้อีกด้านหนึ่งของชีวิตคนที่ได้คลุกคลีกับเครื่องดนตรีชนิดนี้ มันช่างน่าประหลาด 

 

 

คริสเล่นได้คล่องมือพลิ้วไหว ส่วนตัวเขานั้นไซร้ช่างยากเย็น

 

แอ๊ด..

 

เปิดประตูเข้าห้องนอนยามเย็น แสงตะวันสีแดงฉานฉายฉายร่างนักศึกษาหนุ่มหน้าตี๋หลับคาหนังสือเรียนบนโต๊ะ

"....." สิงโตนั่งขอบเตียงเอียงหน้ามองเด็กรับใช้ของตน ณ ยามหลับช่างดูไร้พิษสง ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นหนึ่งในแกนนำหัวรุนแรงทางการเมือง ปลายนิ้วยาวสีเข้มเกลี่ยผมม้าขึ้นทัดหูก่อนโน้มหน้าลง ฉวยโอกาสจูบปากอิ่ม

ปากที่ไม่พ่นคำร้ายกาจ

ปากที่ไม่พ้นคำชิงชัง

ไม่มีคำหวาน ไม่เคยน่ารัก

 

 

"คริส"

 

 

แต่อย่างน้อยทุกครั้งที่หลับ

ก็ขอได้จูบแบบดีๆ 

 

 

TBC

 

+++++++++++++++++

ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ 

#ฟิคผู้พัน

บายจ้า

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #33 071727 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 10:08

    แต่ถ้าเรามาเรียนรู้ซึ่งกันและกันมันก็อาจจะมีสักวันที่เข้าใจกันจริงมั้ย



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 มิถุนายน 2563 / 10:12
    #33
    0
  2. #28 fah_nangja (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 23:02
    นี้เเหละอีกมุมหนึ่งของคน

    คนเรามันก็ไม่ได้มีด้านเดียวเสมอไปเนอะ เเต่ว่าถ้าไม่ได้มีการถกเถียงการจับกดก็สบายไปอีกเเบบ😁 ไรท์ว่างหรอหรือเเต่งเอาไว้นานเเล้วเอามาลง เห็นลงติดกันมาหลายวันเเละ

    เเต่!!!!ไม่ได้ว่าอะไรน่ะ เเบบนี้ชอบ รอคอยมานาน ให้กำลังใจไรท์เขียนมาให้อ่านไว้ๆน่ะ ชอบมากๆเรื่องเเบบนี้ เเล้วก็ไปรู้มาว่าการเขียนเรื่องเเบบนี้มันต้องใช้เวลานานบวกกับคิดเรื่องเเล้วก็คำ😊 เพราะฉะนั้นคนเรามันก็ต้องมีขี้เกียจกันบ้างเเหละก็เป็นกำลังใจให้หลายๆทีเลยหวังว่าไรท์ จะทีมาให้เราอ่านกันบ่อยๆเน้อะ~~😄
    #28
    1
  3. #27 3653768 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 20:50
    ไม่รู้จักฉัน..ไม่รู้จักเธอ
    เรื่องราวมันซับซ้อนมากกว่านี้ใช่มั้ยไรท์..มาต่อเร็วๆนะค่ะ..รอค่ะ
    #27
    1