[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 9 : Under Red 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    21 มิ.ย. 63


 

 

 

Under Red 9

 

 

"พร้อมรึยัง"

ฝ่ามือแสนอบอุ่นปิดบังดวงตาเด็กชายผิวขาวแก้มยุ้ย ความมืดบังสายตาเขา ความมืดน่ากลัวสำหรับเด็ก ทว่าวันนี้หัวใจเต้นแรงไปด้วยความตื่นเต้น เด็กน้อยเม้มปากอมยิ้มจนแก้มบุ๋มเป็นร่อง พยักหน้ารัว ขานรับเสียงดัง

"พร้อมครับป๊า!"

"แท่นแท้น!!"

และความมืดหายไป แทนที่ด้วยเปียโน

ตากลมโตในแจ๋วพราวระยับ วิ่งพรวดเข้าไปวิ่งวนรอบเครื่องดนตรีขนาดใหญ่ มันไม่ใช่ของใหม่อะไร มีรอยขูดถลอกเล็กน้อยแต่สำหรับครอบครัวคนจีนเปิดร้านขายข้าวมันไก่เล็กๆกลางดงเยาวราชเป็นตึกแถว 2 ชั้น เป็นสิ่งที่เลอค่าในชีวิตเด็กวัยประถม

"สุขสันต์วันเกิดนะคริส ชอบไหมลูก"

"ชอบครับ! ชอบมากเลย! ขอบคุณครับป๊า ขอบคุณครับม้า" กอดพ่อแม่แน่น อ้อมกอดของพ่อนิ่มไปด้วยไขมันตามแรงอวบท้วมต่างจากแม่ที่ผอมไปทุกวัน ผอมจนหนังเกือบติดกระดูก 

"ได้แล้วต้องตั้งใจเรียนนะลูกชาย" พ่อยิ้มแก้มกาง ขยี้หัวกลม กอดอกมองลูกคนเดียวตั้งท่านั่งข้างภรรยา มือเล็กวางนิ้วลงบนแป้นสีขาวข้างมือเรียวผอมขึ้นกระดูก 

โน้ตตัวแรกก้องกังวาน ตามด้วยตัวต่อๆมา บรรเลงไปเรื่อยในร้านข้าวมันไก่เล็กๆ ไออุ่นเชื่อมต่อกันด้วยเสียงดนตรี เป็นความสุขที่จดจำไว้ในหัวใจ นึกถึงทีไรก็มีแต่อุ่นใจ

 

"แค่กๆ"

 

ร่างผอมไอโขลกพักหนึ่งก่อนหันมายิ้มให้ลูกชายแหงนหน้าเอียงคอฉงน

"ไม่มีอะไรลูก ม้าสำลักนิดหน่อย มาต่อที่ท่อนนี้กันนะ" 

"ฮะ!" เลิกสงสัย หันมาตั้งใจร่ำเรียนเปียโนกับแม่ของเขา ปล่อยตัวเองไปกับเสียงเพลงในทุกครั้งที่กดนิ้วลง

 

เพียงดนตรีกาล

 

.

.

.

 

ฝันถึงอดีตในวัยเยาว์ ช่างไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าหลังจากนั้นไปในอีก 2 ปีต่อมา..แม่ก็เสียชีวิตลงด้วยโรคร้าย คริสน้ำตารื้นจ้องเพดานห้องนอนในบ้านพักตากอากาศริมทะเล เรื่องนี้นึกทีไรก็พาลร้องไห้จนต้องสูดน้ำมูกฟุดฟิด

 

 

ถ้าแม่ยังอยู่ แม่ต้องปกป้องเรา

 

 

คิดคะนึงถึงบุคคลอันเป็นที่รัก จากลาไปไกลแสน พ่อทำให้คริสผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหลือเพียงรอยยิ้มของแม่ที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง 

 

'????????????????????????????????...????'

 

เสียงเปียโนเพี้ยนๆดังจากชั้นล่าง คริสกลอกตาแรง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นึกขึ้นได้ว่าบ้านพักตากอากาศมีเปียโนอยู่ด้วยซึ่งทำให้เข้าใจว่าทำไมทหารยศพันเอกจึงจองบ้านหลังนี้ เขาถีบผ้าห่มออกหย่อนเท้าจากเตียง เดินลงบันไดมาถึงชั้นล่าง

 

ตึก..

 

เพลงเดิมที่คริสสอน สิงโตกำลังหัดอยู่ด้วยใบหน้านิ่งเฉยเย็นชา นักศึกษารัฐศาสตร์ปี 4 ก็แค่..เมินใส่ ทำเหมือนทหารคนนั้นไม่มีตัวตนไปอาบน้ำเสร็จ ผูกผ้าเช็ดตัวรอบเอวออกมาจากห้องน้ำถึงกับผงะ

"อะไร!" ถามเสียงดุใส่พันเอกปราชญายืนจังก้าขวางทางหน้าประตู

"ช่วยฟังหน่อย"

คริสรีบกระชับผ้าขนหนูผูกเอวแน่น เมื่อเห็นสายตาคมกริบจ้องมองความขาวตัดผ้าเช็ดตัวสีน้ำเงิน

"...."

"...."

ตัวสั่น คืนวานรอด ใช่ว่าเช้านี้จะรอด คนอย่าง สิงโต ปราชญา กับแก่นแท้ที่เขาเห็น ทหารมันจะไปมีอะไรนอกจากชอบใช้อำนาจบังคับประชาชนเพื่อประโยชน์เอื้อตนเอง

แต่แล้วไม่เป็นเช่นนั้น..ชายร่างสูงกำยำถอยกลับไปนั่งเล่นเปียโนต่อ..

 

 

'????????????????????????...????'

 

 

เพลงไม่ไพเราะแต่ฟังรื่นหูขึ้นมากกว่าวันแรก ทหารหนุ่มผิวสีเข้มเล่นไปจนจบเท่าที่คริสสอน ก่อนเงยหน้าจ้องมองดวงหน้ากลมแป้น รอฟังคำวิจารณ์

"ก็พอได้ ถือว่าเล่นเป็นเพลงแล้ว" บอกไปพลางคิดเห็นว่าการที่มือแข็งๆเช่นนั้นได้เท่านี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ค่อนข้างทึ่งกับความขยัน อดทน ของชายอาชีพทหารคนนี้

"อีกครึ่งเพลงที่เหลือล่ะ"บทเพลงอีกครึ่งที่พันเอกสิงโตอยากให้คริสสอนต่อ

"ไว้ก่อน ไม่มีอารมณ์" เด็กมันตอบกวนโอ๊ย 

"งั้นไปสร้างอารมณ์กัน" คำพูดน่าขนลุกดังจากปากทหารยศพันเอกที่ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้

"จะทำอะไร!!!" คริสร้องวิ่งหนี..ไม่เคยทัน นักศึกษาจะไปหนีทหารที่ฝึกกำลังกายมาได้อย่างไร เขาถูกฝ่ามือหยาบคว้าต้นแขนด้วยแรงบีบแน่นเหมือนคีมคีบ พยายามสลัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุด 

 

"ปล่อยกู!!! ปล่อย!!! ไอ้เหี้ย!!!!"

 

ร้องไปก็เท่านั้น ถูกลากไปอยู่ดี..

 

.

.

.

 

 

ซ่า..

 

"ร้อน"

คริสยกแขนปาดเหงื่อ สร้างอารมณ์ที่ว่าของสิงโตด้วยการ..ลากออกมาเดินเล่นริมทะเล สายลมอบอ้าวคลอกลิ่นทะเลทำให้สีหน้าดีขึ้นแช่มช้าพร้อมหัวใจหวั่นวิตกจางไปจนหายหน้าซีด กระนั้นก็มิวายระแวงทหารที่เอาแต่นั่งยองๆจับปูลมริมชายหาด

แล้วตูต้องมานั่งจ่อมช่วยมันจับปูลม จะบ้าตาย  คริสคิดด่าในใจ ถอนหายใจพรืด เวลานี้เขาอยากนอนโง่ๆบนเตียงมากกว่า

"คิดอะไรลามกล่ะสิ" สิงโตเดาออก

"จะไม่ให้คิดได้ไง เคยทำอะไรดีๆ กับกูบ้าง" คริสโวยวายตามด้วยเดาะลิ้นหงุดหงิด

"แบมือ"

"ไม่"

"แบ" ทหารยศพันเอกกดเสียงต่ำ

ไม่อยากเสี่ยงเลยแบมือแบบประชด เขาวางปูลมลงในมือขาวป้อม ปูตัวเล็กน่ารักไต่ดุ๊กดิ๊ก 2 ตัว ให้พูดกันตามตรงเกิดมา..นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้มาลองมานั่งจับปู นัยน์ตากลมเหลือบมองคนที่กลับไปนั่งยองๆส่องปูต่อ ผิวสีแทนกร้านแดดใส่เสื้อกล้ามทหารกับกางเกงเลไม่เดือดร้อนกับการตากแดดกลางแจ้งแสนร้อนระอุจนเหงื่อโชกชุ่ม

 

 

ทหารเล่นอะไรแบบนี้เป็นด้วย?

 

 

กลับมามองปูลมในมือ ดูๆไปก็น่ารักดี..เจ้าปูตัวนึงเดินขาเก อีกตัวเดินตาม ไต่ดุ๊กดิ๊กบนฝ่ามือ เห็นแล้วหลุดยิ้มออกมา อารมณ์ดีขึ้นโดยไม่รู้ตัวท่ามกลางไอร้อนจากดวงอาทิตย์จนเหงื่อไหลย้อยบนขมับชวนรำคาญใจ

"!!!"

ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อ นักศึกษาอดีตแกนนำสะดุ้งโหยง

"เหงื่อนายไหล" พันเอกสิงโตบอก เจ้าผ้าเช็ดหน้าหอมสะอาดซักแล้วดึงจากกระเป๋ากางเกงสีฟ้า..เหมือนทะเลวันนี้

 

 

ซ่า...ซ่า...

 

 

คลื่นซัดหาดขึ้นมาถึงเท้า คริสไม่เข้าใจเหตุไฉนจึงนั่งตัวแข็ง ปล่อยให้ผู้ชายที่ต่างอุดมการณ์ ต่างฝ่ายทางการเมืองมาคอยเช็ดเหงื่อบนหน้าให้ จนหมดจึงเก็บผ้าเช็ดหน้ายัดลงกระเป๋ากางเกง

"หลบแดดกันเถอะ"

คริสลุกขึ้นเดินตามคนออกปากชวนหนีแดดร้อนระอุ เนื้อตัวพวกเขาเปื้อนทราย เปียกชื้นน้ำทะเล วางปูลมในกระป๋องพร้อมนั่งบนเสื่อใต้ต้นมะพร้าว ค่อยดีขึ้นมาหน่อย เงาใบไม้พอบดบังไม่ให้แสบร้อนผิวมาก

ไร้สนทนาหากไม่มีคนเปิด..ฟังเพียงเสียงธรรมชาติรื่นรมย์จากท้องทะเลกว้างใหญ่ตัดฟ้าสีครามสดใส 

"ฉันขออะไรได้ไหม" กระทั่ง..สิงโตเปรยขึ้น คริสนิ่งไป เขาจึงพูดคำขอต่อ..

 

 

"ช่วงที่อยู่หัวหินด้วยกัน ไม่ทะเลาะกันได้ไหม?"

 

 

หนุ่มนักศึกษาหรี่ตามอง สบตาทหารที่ทำเรื่องเลวทรามมากมาย ทำให้ต้องแยกจากกลุ่มเพื่อนในอุดมการณ์ พังทลายแกนนำ 14 ตุลาหายไป

 

 

คำขอจากทหารที่..เด็ดใบไม้ร่วงระนาว

 

 

"ทำไมกูต้องฟังคำขอมึงวะ เวลากูขอ มึงยังไม่เคยให้กูเลย" บังคับสารพัด มาขอให้ไม่ทะเลาะ พูดอะไรออกมา ตลกสิ้นดี

"ได้ ฉันจะเพลาลง" สิงโตพยักหน้าตาย

"ไม่ใช่เพลาโว้ย" คริสด่า พันเอกสิงโตนิ่งไปกลอกตาครุ่นคิดก่อนจะแก้คำใหม่

"จากนี้ไปจะทำเมื่อคริสยอมให้ทำ เพราะงั้นขอแค่ช่วงนี้ที่หัวหิน..ได้ไหม"

 

 

มาทำ 'ข้อตกลง' กัน

 

 

"สัญญาของทหารเชื่อได้รึไง" นักศึกษาถามย้อนกลับไม่มั่นใจ สบตากันและกัน ตาสีดำโหดร้าย ตาสีดำรั้นอุดมการณ์

 

 

ทั้งที่เราต่างมีสีตาเดียวกัน

กลับต่างด้วยการเลือกซ้าย-ขวา

 

 

ไม่มีทาง คริสไม่เชื่อใจ แต่..ก็ดีกว่าให้ทนโดนบังคับเจอเรื่องทุกข์ทรมาน จึงยอมพยักหน้าตกลง สิงโตยิ้มกว้างออกมาใช้มือใหญ่กร้านลูบหัวกลม คริสสะดุ้งจะหนีด้วยความแขยง

 

 

สัญญา

 

 

สัญญาจะไม่ทะเลาะ นั่นเท่ากับไม่แสดงความขยะแขยง เท่ากับ..ต้องยอมนิ่งให้ทหารคนนี้ลูบหัวไป..

"หัวหินมีอะไรให้เที่ยวบ้าง?"ในเมื่อจะดีกันก็ถามเสียหน่อย พันเอกสิงโตหยัดกายลุกขึ้น ยื่นมือมา..มือเปื้อนเลือดมากมายใต้สีแดงของคำชาติ

'ทหาร' อาชีพปกป้องประเทศ จะเกิดอะไรขึ้นหากกลายเป็นข้ออ้างสวยหรู..เข้ากดขี่ 'ประชาชน'

​​​​แกนนำผู้ถูกลบชื่อถอนหายใจ ในเมื่อสัญญาแล้ว..

 

หมับ!

 

ส่งมือตอบกลับไป

 

 

TBC

 

+++++++++++

#ฟิคผู้พัน

ตอนนี้มีขยายเพิ่มนะ 

ไปก่อนนะ บายจ้า

 

​​​​

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #43 3653768 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 18:46
    ไรท์น้องพูกกับพี่ไม่เพราะเลย
    #43
    0
  2. #35 071727 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 10:44

    รอลุ้นต่อไปว้าวุ่นใจพอๆกับน้องคริสเลย

    #35
    1
  3. #30 fah_nangja (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 23:02
    จุด~~...จุดเริ่มของเราไงงงง ฮิ้ววววว~~~😆 เเล้วมันต้องมีเงื่อนงำไรสักอย่างเเน่ ข้อตกลงอะไรที่สิงโตโทรคู้โทรศัพท์คุยกับหมอ??? 😕 ชั้ลว่าถ้ารู้ถึงข้อตกลงนั้นคิดคงยอมเปลี่ยนใจ้ลยก็ได้มั้ง ชักอยากรู้เเล้วสิ้ ว่าเรื่องอะไร
    #30
    1