[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 26 : Under red 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    15 ส.ค. 63

 

 


 

 

Under red 26

 

หลายชั่วโมงนับจากแสงแรกวันเริ่มส่องลอดผ่านกระจก เสียงกรีดร้อง ปืน ระเบิดดังไม่หยุด คริสนั่งมองศพรุ่นน้องส่งกลิ่นคาวเลือด เขาอ้วกทั้งน้ำตาไม่รู้จะกี่รอบ ทั้งที่พึ่งคุยกันไม่นาน พึ่งถกเถียงไม่เท่าไหร่ วินาทีความตายมาเยือนรวดเร็วน่าใจหาย

 

 

ตุลาโหด..เดือน 10 นองเลือด

 

 

บิดมือไปมา ในที่สุดเชือกหลวมหลุดออก ทิ้งรอยแดงปื้ดถลอกบนข้อมือ คริสคิดหนักทั้งตัวสั่นจะออกไปจากที่นี่ยังไง ออกไปก็อาจตาย อยู่ในนี้ก็เสี่ยงอยู่ดี นี่หรือ..คือสิ่งที่พ่อขังไม่ให้ออกไป ยอมคุกเข่าขอร้อง ถวายลูกชายให้เป็นเด็กรับใช้ทหารคนนั้น

หายใจเข้าฮึบเต็มปอด วิ่งข้ามศพเหล่ารุ่นน้องผู้หลงมัวเมาในคอมมิวนิสต์ออกจากตึกนิติศาสตร์ไปทางซ้ายพบกับนักศึกษาวิ่งหนีเตลิดขึ้นบันไดมา

 

 

ปังๆๆๆ

 

 

ทั้งชายและหญิงถูกยิงล้มตายต่อหน้าเลือดสาดกระเซ็นเปรอะกำแพง คริสยกแขนปิดปากกลั้นเสียงร้องตกใจ ถลาถอยหลังวิ่งไปทางอื่น

"อ๊าก!!!!!"

 

ปัง!!!!

ปัง!!!!

 

ทหารบางคนโดนยิงโต้โดยแก๊งคอมมิวนิสต์แฝงกายมาในคราบนักศึกษาเพื่อปลุกปั่น ไม่ใช่เพียงเด็กที่ตาย ตำรวจและทหารหลายนายก็ถูกสังเวยชีวิตที่นี่กลายเป็นศพนอนปนกับนักศึกษาเช่นกัน ต่างสอยต่างสู้กลับไปมาเพื่อคำหนึ่งที่ใช้ปลุกระดมคนขึ้นมาฟาดฟัน เป็นตัวหมากกระดานของผู้มีอำนาจเบื้องหลังทั้ง 2 ฝ่ายที่หมายเอาประโยชน์ อำนาจ ดึงลง รักษา แย่งชิง ป้องกัน 

 

 

เลือดเจิ่งนอง ศพเกลื่อนทุกที่

..14 ตุลา สู่ 6 ตุลา..

แกนนำพาคนมาตายโดยที่ประเทศไม่สามารถแก้ไขอะไรได้

 

 

"มี 1 ตัวตรงนั้น!"

ซวย!!! คริสหน้าซีดสิ่งหนีทหารไล่ล่า หันปากกระบอกปืนยิงกระสุนสาดไล่หลัง

 

ปังๆๆๆๆ

 

"อั่ก!!"เฉี่ยวไหล่เลือดอาบ คริสตื่นกลัว ขนลุกชัน กลัว...จนขาสั่นไปหมด กลัว...ฉี่จะราด หวนนึกถึงวันวานตวาดปากดีให้พันเอกสิงโตสังหารเขาตามเพื่อนไป นึกถึงพ่อแท้ๆอยู่ตัวคนเดียว สับไก่หาเช้ากินค่ำ

"ฮึก..."

ไม่ควรมาที่นี่เลย 

ไม่ควรเปิดเรื่องให้คนต้องมาตายด้วยกันขนาดนี้ เราขัดแย้งจริง เราต้องการสิ่งดีเพื่อชาติ ทว่า..บทสรุปของมันก็เป็นแค่ขัดแย้งผลประโยชน์ของคนมีอำนาจไม่กี่คนและดึงคนนอกเข้ามาเป็นกองกำลังฝั่งตน คริสพึ่งมาตระหนักความจริงอันน่าเจ็บปวดก็วันนี้ วันที่ต้องมาวิ่งกุมแผลไปถึงกองกลางในมหาลัย คอยหลบกระสุนกราดยิงเป็นระยะทั้งที่ควรใช้ชีวิตเรียน กินข้าว ทำงานหาเงินและมีความรักกับใครสักคน 

ทำไมพวกต้องการอำนาจไม่ลงสนามต่อยกันเอง ทำไมต้องปลุกปั่นคนอื่นมาเล่นแทนแล้วทำไมเราทุกคนถึงขาดสติหลงเชื่อกันได้ขนาดนี้

 

 

ฟิ้วววววว

 

 

เครื่องบินผ่านหัวคริสไหวตัวทันรีบมุดหลบใต้หลังคา เด็กนักศึกษาช่วยกันวิ่งแบกร่างบาดเจ็บของเพื่อนจะหลบ ช้าไป..พวกเขาโดนกระสุนยิงตายเป็นสิบกว่าศพ บางคนก็เกิดเห็นแก่ตัวเทเพื่อนกลางทางและชิงหนีเอาตัวรอดเหมือนแกนนำบางคนได้ตัดสินใจโดดลงแม่น้ำว่ายข้ามไปศิริราชต่อหน้าต่อตาคนที่ชูมือนั่งร้องชุมนุมล่างเวที

 

 

พวกปั่นในเงามืด..ก็คงเช่นกัน..

 

 

สติเอาตัวรอดแล่นริ้วทั่วกาย การอยู่ที่แจ้งไม่ปลอดภัย คริสหนีเข้าหลบเข้าไปในตึกอาคารรัฐศาสตร์ คณะที่สอบเข้ามาและได้เจอเพื่อน พวกพ้องร่วมอุดมการณ์ อาจารย์ร่วมขบวนให้คำปรึกษาและนำพาผู้มีใจอยากเห็นประเทศพัฒนาสู่อธิปไตย ถิ่นเดิมของนกกระจอกผู้ถูกจับแยกออกจากรังมอซอ แดนเดิมอันเป็นจุดเริ่มต้นของนิยามขบถรัฐธรรมนูญ

 

 

ตึก ตึก ตึก

ปัง!!!!ปัง!!!!!

 

 

กระสุนยิงเข้าโดนเสาปูน 2 นัดไล่หลังมา คริสสอดสายตาซ้ายขวาหาที่หลบ วิ่งข้ามศพเด็กนักศึกษามากมายเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่โดยที่จำฝังหัวว่าเราได้เสียสละเรียกร้องเพื่อชาติ ไปหลบในห้องบรรยาย slope  ซุกซ่อนตัวใต้โต๊ะ ยกมือปิดปากแน่น กลั้นลมหายใจ เท้าสวมคอมแบทกระแทกลงพื้นใกล้มาเรื่อยๆ

 

 

แอ๊ด...

 

 

ประตูเปิดออก ตำรวจกวักมือเรียกเพื่อนมาดูรอยหยดเลือดเป็นทางไปถึงห้องบรรยายปิดไฟมืด

"เมี๊ยวๆ" ส่งเสียงชวนหลอน เรียกหาแมว

"เจ้าแมวแดงอยู่ไหนน้า"

ฝั่งถืออาวุธเล่นไล่ล่า หาเหยื่อ คริสกดปากแน่นกว่าเดิม คุมตัวเองให้สั่นน้อยสุด หลับตาปี๋

 

ตึก..

ตึก...

ตึก...

 

 

"อยู่หลังโต๊ะ"เสียงเหี้ยมเกรียมดังขึ้นจนไม่อยากเชื่อว่าดังจากปากผู้พิทักษ์สันติราษฏร์ ชักปืนเล็งจ่อตามหยดเลือดใบ้บอกทาง

 

 

ปัง!!!!!!!!!!

ปัง!!!!!!!!!!

ปัง!!!ปัง!!!

 

ตุบ..

 

ตำรวจ 2 นายดับสิ้นชีพลงต่อหน้า คริสร้องสติแตกเมื่อมีคนวิ่งมาจับตัวดึงออกจากที่ซ่อน 

"ใจเย็นน้องๆ พี่เป็นสายให้ผู้พันสิงโต"

ตั้งสติกลับมาได้..เพียงเพราะรู้ว่าเป็นคนของใคร คนตรงหน้าเป็นทหารในชุดนักศึกษาปลอมตัวมา

ทหารในคำสั่งของ....

คริสเบะปากหลุดร้องไห้โฮราวกับทารก

"ท..ท...ทหาร?"

"ครับ ผมจ่าช้าง ผมจะคุ้มกันพาออกไปจากที่นี่ ไม่ร้องนะครับ ไหวนะ"

"ว..ไหว..ฮึก" พยักหน้ารัวๆ เลิกขัดขืน วางใจปล่อยให้ทหารสอดแนมพาคุ้มครองหนีออกไปจาก ม.เก่า ผันเปลี่ยนเป็นสนามรบกลางเมือง 

"สิงโตล่ะ?"คริสถามหาหัวหน้าของนายทหารยศจ่า

"ไว้ค่อยคุยกันนะครับ" คำตอบของทหารสอดแนมถือปืนสั้นวิ่งพานำทางเด็กรับใช้ของนายหนีออกไปจากสถานศึกษาที่กลายเป็นสุสานแดงเดือดนองเลือดคนไทย รัฐกระทำการโหดเหี้ยมเกินกว่าจะเป็นคน ขณะเดียวกันนักศึกษาบางคนก็หลงคำมัวเมา

 

 

ใครกันแน่คือก้อนเนื้อร้ายของชาติ

หรือทั้ง 2 สิ่ง

 

 

พวกเขาเลาะหนีผ่านตามซอกตรอกระหว่างอาคารเรียน หลบเลี่ยงเส้นทางไปสนามบอลที่มีสัญญาณโทรโข่งดังลั่นว่าเริ่มจับนักศึกษาลากไปรวมตัวที่นั่นจนในที่สุดก็มาถึงเส้นทางหลบหนีออกจากรั้วที่จ่าช้างทำไว้ก่อนหน้า หนทางรอดเบื้องหน้า อีกนิดเดียวเพียงปีนข้ามรั้วตรงนี้ไป

"ได้ไหมครับ"

"ม..ไม่ได้" เจ็บแขนเกินกว่าจะเกาะปีนกำแพง

"ถ้างั้นเหยียบผมขึ้นไป" ทหารสอดแนมค่อมหลังลง คริสก้าวเหยียบหลังอาศัยแรงส่งปีนขึ้นไปเกาะขอบรั้ว

 

หมับ

 

 

ปัง!!!!!

 

 

กระสุนทะลุหัวทหารสอดแนมนัดเดียวจอด ร่างจ่าช้างล้มลง อดีตแกนนำร่วงหล่นจากขอบรั้ว มือหลุดจากขอบรั้ว ดวงตากลมเบิกโพล่งมองท้องฟ้าสีครามสดใสดั่งเช้าวันหนึ่งที่คนทั่วไปคงจะแค่ตื่นเช้ามาหุงหาอาหาร แต่งตัวไปทำงาน ไม่ก็ยืนส่งคนรักไปทำงาน

ท้องฟ้า...ห่างไกลออกไป

 

 

โครม!!!

 

 

หลังกระแทกทับร่างไร้วิญญาณของคนช่วยชีวิต เลือดจ่าช้าง..เลือดทหารสีแดงฉานเลอะเปรอะเนื้อตัวอดีตแกนนำไปหมด ปนเปเป็นสีเดียวกันกับแผลกระสุนเฉี่ยวบนไหล่ ทั้งที่รู้จักชื่อไม่นาน คุยกันไม่กี่ประโยค ต้องลาจากโดยไม่ทันกล่าวลา

เพราะชุดสีขาวทำให้เข้าใจผิด

"หน้าคุ้นๆนะ" แต่คริสไม่ยักคุ้นหน้ากับทหารวัยหนุ่มในชุดลายพรางปักชื่อ 'พันเอกนรินทร เครือนุกูล' หรี่ตาเพ่งมองครู่หนึ่งก่อนชักสีหน้าโกรธแค้นออกมา

"จำได้แล้ว เด็กเหี้ย 14 ตุลา โสของไอ้สิงโต"

ปืนยาวชักออกมาเล็งเด็กนักศึกษาตัวอันตราย ไร้อาวุธ ได้แต่คลานถอยหลังไปกับกองเลือดเจิ่งนองพื้น

"พวกมึงกับเพื่อนทำให้ท่านจอมพลต้องเร่ร่อน เพราะพวกมึง!!!!"

 

 

ตึก!!!!!

 

 

อีกฝีเท้าย่างก้าววิ่งมาอีกทาง คริสเหลียวมองไปตามต้นเสียง 

"สิงโต"

ทหารในชุดลายพราง 2 คนติดตั้งยศพันเอกทั้งคู่ถือปืนแบบเดียวกัน รับคำสั่งหันปากกระบอกตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา ยิ่งเสรีใน 6 ตุลาคมเหมือนกัน ทหาร..ต่างสบตากัน..

"....."

"ไอ้เหี้ย!" พันเอกนรินทรสบถด่า หันกระบอกปืนไปยังสิงโตทันที

 

 

ปัง!!!!!!!!!

 

 

นัดเดียวกระสุนแสกหัวแม่นยำ พันเอกนรินทรล้มลงคาพื้นทั้งตาค้าง คริสตัวสั่นงกๆ หันไปมองทหารที่เขานอนอยู่ด้วยกันมา 3 ปี อยู่กินใช้ชีวิตมาด้วยกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เห็น..ฆ่าคน

 

 

ชุดลายพรางอาสารับใช้ชาติ

ชุดลายพรางรับฆ่าเด็กบริสุทธิ์

 

 

วันนี้ไม่ใช่ในฐานะสิงโต ไม่ใช่ในฐานะคนรักหรือผู้มีบุญคุณเลี้ยงดู

 

 

ทหารที่รับคำสั่ง

 

 

ทหารมิอาจขัดผู้บังคับบัญชาได้ ทหารจำต้องทำภารกิจให้เสร็จไม่ว่าจะต้องแลกอะไรก็ตาม แต่แล้วช่วงที่ฟ้าสีทองผ่องอำไพ โทรโข่งสัญญาณจากวิทยุดังก้องประกาศสนั่นท่ามกลางความสูญเสียที่ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาบรรยาย ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

ไม่รู้จะ..จัดการกับเรื่องที่จะกลายเป็นประวัติศาสตร์แสนเจ็บช้ำใจคนไทยอย่างไร..

 

 

'ประกาศคณะปฏิวัติ พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ยุติคำสั่งยิงเสรี ขอย้ำ ยุติคำสั่งยิงเสรี'

 

 

พันเอกสิงโต..ลดปืนลง ปากกระบอกปืนทิ่มลงพื้นแทนที่จะเป็นเด็กรับใช้ คริสสะอื้นร้องไห้โฮออกมาเป็นเด็กทารกแรกเกิด 

ไร้คำพูดจาใด ไม่สิ..ทหาร ตำรวจ นักศึกษา ประชาชน ไม่รู้จะพูดบรรยายความรู้สึกนี้อย่างไรมากกว่า ท้ายสุดพวกเขาไม่ว่าฝ่ายไหนก็ได้แต่ยืนอยู่กลางซากศพมากมาย ตอกย้ำวันวิปลาสเกินกว่าจะเชื่อว่าคนชาติเดียวกันทำกันเอง

"ฮึก...ฮือๆ" 

"....."

 

จบแล้วสินะ...จบสิ้นเสียที...

 

 

"สิงโต.."

"....." ไม่มีเสียงตอบ ทหารหนุ่มผิวเข้มกลับชักปืนสั้นข้างเอวขึ้น คริสตาโตน้ำตาไหลอาบแก้มเลอะเลือด เสียงสะอื้นกลืนลงคอตีบตัน

"ส..สิงโต.."

เล็งเป้ามาที่...อดีตแกนนำ 14 ตุลา

 

 

ปัง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

ปืนดังขึ้นอีกนัด นกกระจอกคุดคู้ทำรังมอซอในซอกตึกรัฐศาสตร์กระพือปีกโพบิน ทหารหน่วยใหม่บุกเข้ามายิงปืนทะลุร่างทหาร ปืนสั้นทิ้งลงพื้น พันเอกปราชญา เรืองโรจน์ ในชุดลายพรางล้มลงกระแทกพื้น เลือดไหลเจิ่งนองจากร่างกระจายเป็นวงกว้าง

 

 

เสียงปืนนัดสุดท้าย ดังกว่านัดไหน

 

 

"นักศึกษาลุกไหวไหม?"

"เด็กมีบาดเจ็บนิดหน่อยที่ไหล่ครับผู้กอง"

"มาครับ พวกเราจะพาออกไปจากที่นี่ ไม่ต้องกลัวแล้วนะครับ" ทหารชุดใหม่เข้ามาประคองคริสให้ลุกขึ้น พาออกไปจากโศกนาฏกรรมน่าอดสู 

 

 

มัจจุราชถูกกำราบ

 

 

TBC

+++++++++++++

#ฟิคผู้พัน

ไปก่อนนะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #133 2512253309 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 10:04
    ผู้พันคือยังไง..😢😢
    #133
    0
  2. #132 mimmii_boo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 21:48
    เดี๋ยวนะคุณผู้พันขิตหรอ????😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭
    #132
    0
  3. #131 นิรนาม (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 20:51

    เป็นไงหล่ะรสชาติของ...อิสระ

    #131
    1
  4. #130 071727 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 16:51
    โอ๊ยไม่ไหว เขาเครียดมากเลย มือสั่นใจก็หน่วง อย่าให้เราเครียดไปกว่านี้เลย ฉันยิ่งคิดมากด้วย
    #130
    0
  5. #129 3653768 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 15:21
    ผู้พัน😭😭😭😭😭😭😭😭😭
    #129
    0
  6. #128 Uooota (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 14:51

    สิงโตตายเหรอ ไม่นะ ถ้าตายฟ้าไม่ยุติธรรมเลย

    #128
    0