[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 23 : Under red 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    12 ส.ค. 63

 


 

 

Under red 23

 

 

'ซ่า---ซ่า--- ร....ซ่า--- เราทราบมาว่ามีคอมมิวนิสต์ปลุกปั่นอยู่เบื้องหลังการชุมนุมในครั้งนี้ การกล่าวอ้างการกลับมาของทรราช เป็นเพียงหาความชอบธรรมเพื่อหลอกเด็กนักศึกษาไปชุมนุ-'

 

คลื่นวิทยุรวนไปเป็นช่องรายงานข่าวผู้ชุมนุมของเหล่านักศึกษาที่สนามบอลในท่าพระจันทร์ใต้การชักนำของแกนนำยุคใหม่และบทสัมภาษณ์เน้นโจมตีไปทางพวกเด็กด้วยเนื้อหาอันน่าขนลุก

 

 

ปิ๊บ!!!

 

 

พันเอกสิงโตหมุนปิดวิทยุทันที ไม่ยอมฟังข่าวสารบ้านเมือง ลมหายใจติดขัดหนักข้อเมื่อเห็นคริสผินหน้ามองวิทยุนิ่ง ฝ่ามือแกร่งจับหน้ากลมหันกลับมาให้สบตากัน

"เจ็บ!" จับแรงมาก คริสหน้าเหย่เก คนเป็นทหารได้สติ คลายแรงลงลดมือมาที่ลำคอหนาสีขาวมีรอยจูบเขาไปเพียง 2 รอย

"....." เราเงียบใส่กันในห้องนั่งเล่น เนิ่นนานกระทั่งฝั่งเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าเปิดปากทั้งเสียสั่น

"คอมมิวนิสต์..มันไม่จริง ไม่มีทาง-"

"คริส!!! หยุดพูดเรื่องนี้!!!เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายแล้ว ไม่ต้องไปยุ่ง ให้ทหารกับตำรวจจัดการไป!!!" ตวาดออกคำสั่ง หยิบอำนาจกดทับร่างด้านใต้ มือแกร่งย้ายไปจับมือซ้าย มองนิ้วนางที่จนตอนนี้ก็ยังว่างเปล่า สัมผัสวอนขอให้รับฟังและทำตามที่เป็นการบีบบังคับใจกันถูกปฏิเสธด้วยการชักมือกลับแรงของฝ่ายอดีตแกนนำ

 

"...."

"...."

 

บรรยากาศแย่ลง กำลังดีแล้วแท้ๆ

 

 

ปึง!!!

 

 

กำปั้นต่อยโต๊ะรับแขกหลังคริสเดินหนีขึ้นไปชั้นบน ทิ้งทหารหนุ่มให้นั่งกุมขมับคาโซฟา นึกทบทวนถึงคำครหามากมายที่ต้องเจอจากสังคมทำงาน การเก็บเด็กรับใช้ที่เป็นถึงอดีตหัวขบถวันวิปโยคมาไว้ใกล้ตัว สารพัดคำเตือนที่เขาเองไม่คิดรับฟัง

ผ่านพ้นจากช่วงค่ำคืนอึกครึม ละครวิทยุก็ไม่ได้ฟัง ขนมก็กินไม่หมด คริสตื่นมายามเช้าก่อนไก่ขันตามความคุ้นชินไปโดยไม่รู้ตัว วันนี้ไม่มีเสียงเปียโนปลุก ไม่เห็นพันเอกสิงโต สำรวจมองร่างกายตัวเองยังปกติ ไม่มีลักหลับ ส่วนข้างเตียงเย็นเฉียบทั้งที่ฟ้ายังไม่สาง ชุดทหารในตู้หายไป ครั้นลงมาชั้นล่างพบว่าข้าวมันไก่ในตู้หมดไปแล้วกลายเป็นจานเปล่าล้างในครัวโดยแม่กวาง

"ผู้พันออกไปตั้งแต่ตี 3 แล้วค่ะ"

นาฬิกาตอนนี้ตี 5 ครึ่งนั่นแปลว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายแทบไม่นอนเลย คริสพยักหน้าเตร่กลับขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้าเตรียมอาบน้ำ

 

 

แอ๊ด..

 

 

ไม่มีชุดนักศึกษาในตู้..

"....." เขาเดินลงมาทั้งผ้าเช็ดตัวผูกเอว ห้องรับแขกไม่มีวิทยุ ส่วนแม่บ้านก็เอาแต่ก้มหน้าหลบตา เดินหนีไปทำความสะอาดชั้นวางของไกลๆทั้งที่ตรงนั้นก็สะอาดดีทนโท่

"ฮะๆ" เด็กนักศึกษากำลังจะจบในอีกไม่กี่เดือนหัวเราะแห้งคนเดียวในห้องโถงบ้าน ขอบตาร้อนผ่าวเจ็บลึกไปถึงหัวใจ เผลอๆนอกบ้านมีทหารแอบเฝ้าอยู่

 

 

กลัวกันเก่ง พวกทหาร

 

 

"ค..คุณคริสคะ" แม่บ้านพยายามใช้เสียงอ่อนโยน นุ่มนวลปลอบหมายชี้แจง คริสชิงวิ่งหนีขึ้นห้องปิดประตูล็อคห้อง ขังตัวเองไว้ แม่บ้านถอนหายใจเหลียวมองทหารยศจ่าชะโงกเข้ามาผ่านหน้าต่าง

"ไม่มีอะไรค่ะ คุณคริสขึ้นไปแต่งชุดอยู่บ้านเฉยๆ"

"ครับ มีอะไรเรียกใช้ได้นะครับ"

"ขอบคุณค่ะคุณจ่าสม"

เริ่มจากวิธีเดิมๆด้วยการตัดการรับรู้ข่าวสาร ตีกรอบเสรีภาพลง ปิดหูปิดตาประชาชน นี่คือผลพวงจากอำนาจที่ปล่อยให้รัฐปกครองมากเกินไปประชาชนถึงต้องลุกมาขับไล่ทรราชออกไป

 

 

หากกลับมาซ้ำรอยเล่า คราวนี้...ไทยไร้อธิปไตยตลอดยันลูกหลาน

 

 

.

.

.

 

รุนแรงขึ้นทุกวันไม่มีผ่อนเบาลง พันเอกสิงโตปราชญาหยุดฝีเท้าหน้าประตูเหล็กสีฟ้า ประดับรูปถ่ายหน้าตรงขาวดำของชาย 2 คนผู้เสียชีวิตไปร่วมอาทิตย์กว่าแล้วนับตั้งแต่ตำรวจเก็บร่างชาย 2 คนถูกพบเป็นศพแขวนคอคาประตู การพิสูจน์หลักฐานก็ดูจะล่าช้าจนบัดนี้ก็ยังไม่มีความคืบหน้าในการไล่ตามตัวฆาตกร การตายของพวกเขายิ่งกระพือไฟแห่งความเกลียดชังจากเหล่านักศึกษาผู้ต่อต้านการกลับมาของทรราชผู้หลบหนีเมื่อ 3 ปีที่แล้วหนักข้อกว่าเดิมจนแผนล้อมให้ถอดใจที่วางไว้เริ่มเหลวไม่เป็นท่า

 

 

 

เงามืดซ่อนเร้นยุยงปลุกปั่นเบื้องหลัง

 

 

 

ไม่ว่าจะเป็นใครแต่มีส่วนได้ส่วนเสียกับการเมืองร้อนระอุในตอนนี้แน่นอน น่าเศร้าที่ทุกคนต่างรู้ดีว่าคดีนี้จะไม่มีวันจับผู้กระทำผิดได้ ทุกครั้งที่เกิดคดีเกี่ยวเนื่องทางการเมืองมักหาตัวการไม่เจอ บางครั้งก็เห็นแล้วว่าใครแต่จำต้องเลือกปิดตาข้างเดียวไว้ด้วยปัจจัยทางอิทธิพล ชาวบ้านก็ไม่รู้ไม่ชี้ ทหารก็มึน ตำรวจก็ยืดคดีไปจนหมดอายุความ สุดท้ายคนที่เสียใจก็มิวายเป็นครอบครัวหรือคนใกล้ชิดเหยื่อ

"ผู้พันไม่ควรมายืนไว้อาลัยที่ประตูแดงนะครับ" ทหารชั้นผู้น้อยเตือนทั้งเสียงกระซิบแผ่วเบามองเจ้านายถอดหมวกทหารยืนสงบนิ่งหน้าประตูที่ชาวบ้านแถวนี้เรียกขานว่า 'ประตูแดง' พูดอีกก็ถูกอีก..เขาไม่ควร การมายืนเหยียบที่นี่ใครเห็นก็ผวาไปหมดแล้วโดยเฉพาะเครื่องแบบทหารในช่วงเวลานี้ จากดูโก้ สง่างาม เท่ห์ กลายเป็นสิ่งน่าสะพรึง 

"ทหารมาทำไม?" นักศึกษาผู้หญิง 3 คนถือช่อดอกไม้เข้ามาเอ่ยคำราม ชักสีหน้าชิงชังใส่ทหารที่พึ่งเคยเจอหน้ากันครั้งแรก

 

 

น่าขัน..ถูกเกลียดราวกับทำเรื่องไม่ดีใส่กันมาก่อน 

 

 

"พวกแกจะมาย่ำยีสะใจสินะ ฆ่าประชาชนกล้ามีปากมีเสียงได้ลงคอ!!!"

คนเป็นทหารเลือกเงียบใส่ ไม่มีเหตุต้องไปปะทะกับเด็กที่ตั้งแง่กับเขาแต่แรก พันเอกสิงโตสวมหมวกคืนและเดินจากไปพร้อมกับทหารยศจ่าที่คอยตามรับใช้ขับรถรับส่งให้ตลอด นอกจากมาไว้อาลัยแล้วยังพบว่าสถานที่โดยรอบไม่ทิ้งร่องรอยใดไว้เลย พูดได้เต็มปากว่าฆาตกรเป็นผู้เชี่ยวชาญมากหรือไม่ก็มีหน่วยเก็บกวาดที่ดี

"ผู้พันคิดว่ายังไงครับ" จ่าทหารถามเมื่อพวกเขาขึ้นรถขับออกไป นัยน์ตาคมกริบเย็นชาละสายตาจากชนวนไฟชุมนุมมาสบตอบลูกน้องผ่านกระจกรถ

"ฉันไม่อยากพูดในสิ่งที่ไม่รู้" อะไรที่ไม่แน่ชัด เลี่ยงได้เลี่ยงดีกว่า เขาถอนหายใจพลางนวดขมับคลายอาการตึงเครียด เหนื่อยล้า หลับก็ไม่เต็มตื่น อยากกลับบ้านไปเสียตอนนี้ก็ไม่ได้ รถจอดแวะลงที่หน้าปากซอย ประตูเปิดและปิดสนิทพร้อมกับการเข้ามาของทหารปลอมตัวในชุดนักศึกษาสีขาวกางเกงยีนส์เก็บใบปลิวและหนังสือพิมพ์ที่ได้จากการชุมนุมมาส่งให้หัวหน้าระดับพันเอก ข่าวหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ในวันนี้ทำเอาพันเอกสิงโตขมวดคิ้ว เม้มปากเครียดกว่าเดิม เห็นผ่านตาไวแล้วต้องรีบม้วนส่งคืนลูกน้อง

"แย่กว่า 14 ตุลาอีกนะครับงานนี้"

"ได้เรื่องอะไรบ้างนอกจากละครเวที" ตบกลับเข้าประเด็น พันเอกสิงโตไม่อยากต่อคำยาวสาวคำยืด

"นอกจากเรื่องคัดค้านการกลับมา ได้ยินมาว่าเริ่มมีจัดตั้งกลุ่มลูกเสือชาวบ้านไว้คอยจบตานักศึกษาอีกทอดนึงครับ"

"ที่จับตา..มันจริงรึเปล่า?" พันเอกสิงโตถาม

"ผมต้องขอตรวจสอบอีกสักหน่อยนะครับผู้พัน แล้ววันนี้ผู้กองรวยไม่มาเหรอครับ?" สายลับถามถึงหัวหน้าที่คอยดีลภารกิจนี้ด้วยกันตลอด

"ผู้กองรวยพายายไปหาหมอ ฉันเลยมาเอง ยังไงก็ฝากด้วยนะจ่าช้าง" 

จ่าช้างตะเบ๊ะมือรับคำสั่งนาย รถทหารที่ขับวนไปมาเรื่อยๆบนถนนตลอดการสนทนาจอดส่งที่เดิม รถเคลื่อนตัวออกไปในขณะเดียวกับลูกน้องเนียนเข้าไปปะปนในขบวนชุมนุมนักศึกษามหาลัยเก่าของคริส พีรวัส จวบจนบัดนี้ฟ้ามืดไร้ดาว เหล่าหนุ่มสาวคนรุ่นใหม่ยังยืนหยัดที่จะอยู่เรียกร้องเพื่อชาติในแบบของพวกเขาต่ออย่างไม่มีสิ้นสุด

 

.

.

.

 

เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืนพึ่งถึงบ้าน กลับมาในสภาพใต้ตาคล้ำ ดูอิดโรย เรื่องในวันนี้ประดังประเดหนักจนอยากทิ้งตัวลงนอนแล้วหลับเป็นตายข้ามวันข้ามคืน

"คริสล่ะ?" ถามกับแม่กวางที่ออกมาต้อนรับ

"ห้องนอนค่ะ ตั้งแต่เช้า ข้าวปลาก็ไม่กิน..อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ"

พันเอกสิงโตเลือกไม่ตอบแม่บ้าน ถือข้าวผัดในชามขึ้นไปชั้นบน คริสนอนตะแคงบนเตียงอยู่ในชุดอยู่บ้าน ไม่แม้แต่ชายตาแลคนที่กลับมาจากทำงานเหนื่อยๆ 

"ทำไมไม่กินข้าว"

"ไม่หิว"

วางจานอาหารบนโต๊ะหัวเตียง เร่งเร้าอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนไม่รู้สาว่าเกิดขึ้น 

"กิน"

"ไม่"

 

เงียบงัน...

 

 

โครม!!!!!!

ตุบ!!!!!!!!!

ตุบ!!!!!!!!!

 

 

เสียงเดิมๆดังสนั่นจากชั้นบน แม่บ้านชื่อกวางปิดหูไม่อยากฟัง เธอเปิดก๊อกน้ำแรงลงในอ่างล้างจานกลบเสียงการต่อสู้ ดิ้นรนจากห้องนอน

 

 

เพล้ง!!!

 

 

ข้าวผัดเลอะกระจายพื้น เศษชามกระเบื้องแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปะปนกองเสื้อ เตียงโยกขาสั่น ฟังดูน่ากลัวคลอเสียสะอื้นแสนทุรนทุราย

"อื้อ!!!!!!!!!!!อ่อยอู!!!!!!!!!!!!" หน้าเขียวหายใจไม่ออก กดปิดปากปิดจมูกใต้มือมากอำนาจของรัฐ ละเมิดสิทธิร่างกายด้วยการข่มขืนย่ำยี

 

 

สุดท้าย...ก็เป็นโสเภณีเท่านั้นใช่ไหม

สุดท้าย...ทหารก็ถนัดใช้กำลังกับประชาชน

 

 

คริสจ้องไปในความมืดมองไม่เห็นเพดาน ปวดกระบอกตาไปหมด ร้องไห้จนไม่รู้จะร้องอย่างไรได้ต่อไปอีก

 

 

ที่ผ่านมา หลงโง่งมงาย

ไม่น่ายื่นข้าวมันไก่ให้เลย

 

 

TBC

+++++++++++

มีขยายเพิ่มนะคะ 

#ฟิคผู้พัน

บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #116 mimmii_boo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 20:49
    ร้องไห้เลยส่งสารคริส
    #116
    1
  2. #113 071727 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 19:51
    เราเครียดจัง เครียดตามเลย
    #113
    1
  3. #112 นิรนาม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 17:35

    อิคนนึงเครียดแต่ไม่มีที่พักใจ อีกคนนึงปวดใจจนไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้น

    #112
    1
  4. #111 _Youaremine_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 12:53

    ฮื่ออออ
    #111
    1