[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 24 : Under red 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    13 ส.ค. 63

 

 

Under red 24

 

4 วันต่อมา..ในที่สุดก็เข้าสู่ปลายฝนต้นลมหนาว แม่กวางกระชับเสื้อคลุมกันหนาวถักไหมพรมถือถาดอาหารเช้าเอาขึ้นมาให้เด็กหนุ่มนักศึกษาที่ไม่สามารถออกไปเรียนหนังสือได้ถูกล็อคกุญแจมือข้างซ้ายไว้กับหัวเตียงและจะได้อาบน้ำอาบท่าต่อเมื่อพันเอกสิงโตกลับมา

"คุณคริส..อย่าดื้อกับนายท่านเลย" พยายามหว่านล้อมให้คนที่ผอมลงไปอย่างรวดเร็วเพราะปฏิเสธการกิน ร่างกายมีรอยจ้ำจูบกับคมฟันไปตามเนื้อตัวขาว ใต้ตาลึกโหล บวมเบ่งจากการร่ำไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงดังเท่าไหร่ก็ยิ่งเจ็บตัวมากเท่านั้น

"ถ้าป้ามาพูดแบบนี้ ไม่ต้องคุยกัน"

แม่บ้านกัดริมฝีปากลำบากใจ เธอสงสารเด็กตรงหน้านัก เด็กเอาแต่แหงนมองหน้าต่างไปยังท้องฟ้าสีคราม นกกระจอกตัวเล็กกับรังที่ไม่ได้เรื่องกระพือปีกบินขึ้นสูง บ้านของมันแสนมอซอน่าขันถึงอย่างนั้นก็ยังได้ 'อิสระ'

 

 

อีกนานแค่ไหน คนไทยจะมีอธิปไตยแท้จริง จะต้องวนลูปแบบนี้อีกเท่าไหร่?

 

 

"ข้างนอกเป็นยังไงบ้างป้า.." คริสถาม

"ค..คือ"

"เล่ามาได้ไหม ยังไงผมก็ออกไปไม่ได้อยู่ดี"

แม่บ้านเม้มปากแน่นกว่าเดิม ลังเลอยู่นาน เธอลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างห้องเบาๆกันไม่ให้ทหารเฝ้าระวังได้ยินสิ่งที่เธอกับเด็กรับใช้จะสนทนากัน

"ล่าสุดมีอีกกลุ่มชุมนุมต่อว่านักศึกษา ม.เก่าคุณคริสว่าหมิ่น"

คริสเบิกตาโพล่ง "อ..อะไรนะ? เป็นไปไม่ได้..พวกเขาแค่ไม่ต้องการให้ถนอมกลับมา"

"ป้าก็ไม่รู้มากค่ะ แต่มีคนเห็นเยอะเลยค่ะ ป้าก็..เห็นตอนไปจ่ายตลาด"

คริสตกใจกับเรื่องที่ได้ยิน นี่มัน..เหนือคาดเกินไปกว่าเป้าหมายที่สืบต่อจาก 3 ปีก่อนมาก

 

 

ไอ้ธีร์ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

 

 

"แล้วตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องการเมือง ชาวนา ชนชั้นแรงงานก็ออกมารวมกับนักศึกษาด้วยค่ะ พระก็มี วุ่นวายปั่นป่วนไปหมด...แล้วก็..." แม่บ้านกลืนน้ำลายลงคอก่อนเล่าอีกเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้น เรื่องที่ทำให้พันเอกสิงโตพลุนพลันออกไปทันที

 

.

.

.

 

 

ทหารหลายนายร่วมกันยืนอออยู่หน้าห้องทำงานของพลเอกณรงค์ ประตูห้องเปิดทางให้พวกหมอหามเปลนำร่างไร้วิญญาณถูกคลุมผ้าขาวไว้ออกมา 

 

 

แคร้ง!

 

 

แหวนบนนิ้วนางซ้ายของศพร่วงตกพื้น คุณหญิงแก้วกาญจน์ร้องไห้โห กอดสามีแน่น ตำรวจนิติเวชเข้าไปตรวจสอบเก็บหลักฐานชิ้นสำคัญเป็นปืนสั้นห่อผ้าเอาไว้

"เครียดจนยิงตัวตาย ถ้ารู้ว่ารับผิดชอบจัดการผู้ชุมนุมไม่ไหวก็ควรออกตัวแต่แรก"คำกระแหนะกระแหนดังจากพันเอกนรินทร ย่างก้าวเข้ามาใกล้ทหารใต้สังกัดพลเอกณรงค์ทั้งหมดและหยุดเท้าที่หน้าพันเอกสิงโต ปราชญา เรืองโรจน์ จ้องเขม็งแถมยิ้มเยาะใส่ทหารหน้านิ่งทำตาวาวโรจน์ไม่แพ้คนอื่นที่พึ่งสูญเสียหัวไป

"มีคำสั่งจากข้างบน ให้ผู้พันปราชญาและทุกคนย้ายไปอยู่ใต้สังกัดพลเอกสนิท จากนี้ไปท่านนายพลสนิทจะรับผิดชอบเรื่องนี้ต่อ ทหารต้องทำตามผู้บังคับบัญชา หวังว่าจะเข้าใจนะ" พันเอกนรินทรสวนผ่านทุกคนไปพร้อมตำรวจยศใหญ่ที่สนิทสนมเนื่องจากสายงานเดียวกัน 

"ผู้กอง อย่า" สิงโตกางแขนขวางลูกน้องจับปืนแน่นจะพุ่งเข้าใส่

"แต่ผู้พัน!"

"ถ้าขัดคำสั่ง ฉันจะเด้งนายไปชายแดน!!"

ร้อยโทรวยน้ำตาคลอ ยอมเก็บปืนหันไประเบิดอารมณ์ด้วยการเตะกระถางต้นไม้แตก ต่อยกำแพง ร้องไห้เสียใจไม่ต่างจากทุกคนในที่นี่ เจ็บใจเหลือเกินที่ต้องมาเกิดเรื่องแบบนี้ 

"ผู้พัน..ฮึก..ม..มันไม่มีทาง..ผู้พันก็รู้"

"ทหารต้องทำตามหน้าที่ จำไว้"

เขาเตือนลูกน้องให้พึงระลึกถึงสิ่งสำคัญในอาชีพแม้ว่าจะต้องฝืนใจแค่ไหนก็ตาม คนอย่างพลเอกณรงค์ สิงโตรู้จักดี ดีที่สุดและดีกว่าใคร อาจมากกว่าภรรยาของท่านายพลด้วยซ้ำ มือแกร่งสีเข้มกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

 

 

ลอบสังหาร เปลี่ยนหัว

 

 

ทุกคนในที่นี้รู้ว่านายพลของพวกเขาจะไม่มีวันได้รับความเป็นธรรม กลิ่นตามไม่ได้ จะปิดเงียบไปเหมือน 2 ศพตรงประตูแดงและอีกหลายต่อหลายคน อย่างไรก็ตามเรื่องตรงหน้าสำคัญกว่า เขาออกจากกรมไปตามนัดในวัดเบญจมบพิศ ตรงตามเวลาพบเข้ากับจ่าช้างในคราบเด็กนักศึกษา

"ได้เรื่องอะไรบ้าง?"

จ่าช้างรายงานการชุมนุม ข้อความต่างๆแนวคิดและแผนการณ์ที่จะดำเนินการขับเคลื่อนต่อไป 

"​​​​ตามต่อไปและก็ระวังด้วย สายไม่ได้มีแค่เรา ฝั่งอื่นก็มี" พันเอกสิงโตสั่ง

"ครับ!" ทหารแยกตัวออกไปทางประตูหลัง ส่วนเขาออกมาด้านหน้าขึ้นรถตามปกติ

 

 

ปวดหัว..

 

 

"ออกไป!!!!!!!" เสียงกู่ร้องริมถนนและท้องสนามหลวง สถานที่เคยเป็นสวนสาธารณะรื่นรมย์ มีคนมากมายมาเล่นว่าวสนุกสนานกลับอัดแน่นไปด้วยกลุ่มชนสาดความเกลียดชัง สาดอุดมการณ์รุนแรงเสมือนตุลาคมเมื่อ 3 ปีก่อน 

"ย้ายเส้นทางดีกว่าครับผู้พัน" จ่าทหารหน้าไม่ค่อยดีตัดสินใจหักเลี้ยวหลบ หนีไปให้พ้นการกลุ่มชุมนุมใต้แกนนำนักศึกษามหาลัยชื่อดัง

"รัฐบาลห่วย ทหาร ตำรวจขี้คอก!!!!"

คำก่นด่าไล่หลัง โทรโข่งทะลุเข้ามาในรถ เสียงโห่ไล่ชัด มีป้ายประท้วง ใบปลิวประกาศลอยลิ่วตามทาง พันเอกสิงโตมองออกไปนอกกระจกรถ ภาพตรงหน้าคือรอยร้าวของความแตกแยก มีอะไรปวดใจไปกว่าการที่เราตีกันเสียเอง

"ทำลายโครงสร้างของพวกมันให้หมด!!!"

โครงสร้างทางอำนาจที่แม้แต่ภายในก็ยังฟาดฟันกันเสียเอง..

 

.

.

.

 

ปึง!!!

 

ประตูห้องนอนกระแทกเปิดแรงพร้อมทหารยศพันเอกเดินโซซัดโซเซ หิ้วขวดเหล้าเข้ามาหาเด็กรับใช้ นับจากคืนนั้น..คริสไม่คุยด้วยอีกเลย

"ออกไปจากตัวกู!!" เพียงแค่ปลายนิ้วแตะ โดนด่าทอขับไล่ไสส่งเหมือนสิ่งโสโครก วนกลับไปเหมือนวันวานดั่งเช่นสถานการณ์บ้านเมือง เขากำหมัดแน่น กำหัวใจเหนื่อยล้าจากงานแล้วยังต้องมาถูกขยี้ซ้ำจากที่พักใจเพียงหนึ่ง

"ทำมาสะดิ้ง เป็นเด็กของฉัน เราเอากันตั้งหลายรอบ!" กลิ่นเหล้าเหม็นแรงมาก โถมน้ำหนักทิ้งตัวมากอด คริสดิ้นขัดขืน ต่อสู้ ผลักไสทุบอก ทุบ ทุบ ทุบไปกระแทกโดนอกข้างซ้ายที่เจ็บร้าวภายใน

"ไม่!!!"

"อย่าเยอะให้มันมากได้ไหม!!!!!" สุรา ความเครียด แปรเปลี่ยนให้เป็นอสุรกายได้ง่ายขึ้น

"ออกไป กูไม่ให้!!!"

คุยกันก็มีแต่คำด่ากรีดหัวใจซ้ำๆ สิงโต ปราชญา เรืองโรจน์ ทหารยศพันเอกผู้น่าสมเพชความสุขใดๆไม่เคยได้รับเลย

 

 

เป็นทหารเพื่อชาติ ต้องเจอเช่นนี้หรือ?

 

 

คมหนวดไม่โกนพ่วงกลิ่นสุรา กลิ่นเหงื่อผู้ชาย โสโครกนัก ทั้งหมดขยำขยี้เด็กที่อายุห่างหลายปีมากซ้ำๆ ล่วงละเมิดอย่างไรก็ทำอย่างนั้น 

"ทำตัวให้น่ารัก ทำให้ฉันชื่นใจไม่ได้รึไง!"

 

 

แคว้ก!!!!!!!

 

 

เสื้อขาดเป็นเศษผ้า หัวใจก็แหลกละเอียด จบลงที่คืนนี้พันเอกสิงโตก็ได้ไป สมใจอยาก ขวดเหล้าเปล่ากลิ้งเกลือกพื้น คริสนอนเหม่อลอยมองขวดเหล้า ยังน่ามองเสียกว่าคนกระแทกเข้ามา 

 

 

เอี๊ยด!!เอี๊ยด!!!

 

 

นอนร้องไห้ตาบวม น้ำตาเจิ่งนองทุกอย่างรอบกายพร่ามัว แต่แจ่มชัดว่าตนถูกทหารย่ำยี แต่ไหนแต่ไรเราก็ฉีกสัญญาใส่กัน แต่ไหนแต่ไรเราอยู่คนละฝั่งเป็นดั่งเส้นขนาน  

 

 

นี่สิ..เรื่องจริง

 

 

 

โรมรันจนสลบไปทั้งคู่กระทั่งถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตูกลางดึก ทหารประสาทสัมผัสไวงัวเงียตื่น หยัดจากลุกจากร่างขาวโพลนบนเตียงในสภาพเปลือยไม่ต่างกัน

"ใคร?"

"ผู้พันครับ!! นัดประชุมด่วน!!!!" เสียงร้อนรนจากจ่าสมที่รับอารักขาเฝ้าบ้านพักทำให้เขาตื่นเต็มตา คว้าชุดทหารสวมลวกๆ ก่อนจะไป ทอดมองไปยังเด็กรับใช้บอบช้ำจากน้ำมือเขาเอง

"ฉันขอโทษ.."ไม่รู้จะกล่าวอะไรนอกจากคำนี้และคำนั้นก็อาจไม่ได้รับการยกโทษให้ ตราบใดที่คริสไม่เอ่ยมาจากใจ ไม่อยากให้เรื่องเป็นแบบนี้เลย ทหารหนุ่มผิวเข้มกลืนน้ำลายลงคอยากลำบากจนเจ็บระบมไปหมด วางมือโสมนทาบแก้มใสเปื้อนคราบน้ำตาอย่างเบามือ

"ผู้พันครับ!!!"

"รู้แล้ว!" ขานรับเสียงเร่งเร้าจากลูกน้อง ปากหนาได้รูปกดจูบบนปากนิ่ม จูบซ้ำอีกครั้งทิ้งท้ายเหมือนทุกคืนก่อน คริสอาจจะไม่รู้และไม่มีวันรู้เขาอยากจูบให้นานกว่านี้อีกนิดก็ยังดี แต่ภาระหน้าที่กระชั้นชิดเร่งรัดเวลา บีบแคบลง น้อยนิดเหลือเกิน จำใจต้องถอนจูบจากเด็กหนุ่มและรีบไป

 

 

แอ๊ด

ปัง!

 

 

ประตูปิดสนิท ฝีเท้าทหารจำนวนมากจากไปไกล นัยน์ตากลมลืมขึ้น นอนเช็ดถูปากตัวเองแรง

"แขยง" ถูออกไปก็ปวดใจ น้ำตาไหล ฟังคำนั้นชัดก้องแต่ทุกอย่างมันสายไปแล้ว..มือป้อมล้วงใต้หมอน หยิบกุญแจที่ขโมยมาจากกระเป๋าเสื้อทหารในยามที่กำลังถูกขืนใจ

 

 

แกร๊ก!

 

 

.

.

.

 

5 ตุลาคม 2519 เวลา 24:00 น.

กรมทหารเรียกประชุมด่วนใต้คำสั่งพลเอกสนิท พันเอกสิงโตสวมหมวกเข้ามาในห้องประชุมเดิม ทว่าตำแหน่งหัวโต๊ะเปลี่ยนไปแล้ว 

"ตำรวจออกคำสั่งเริ่มมาตรการรุนแรงแล้ว" 

"ไม่ใช่รุนแรงตั้งแต่กระทิงแดงแล้วเหรอ" ร้อยโทรวยเหน็บแนม ก่อนโดนพันเอกสิงโตผู้เป็นหัวหน้าตวัดตาดุปราม ลูกน้องจึงก้มหน้าเงียบยอมอดทนฟังการรายงานต่อ

"สถานการณ์รุนแรงขึ้น มีคนเจ็บ มีคนตาย แล้วแนวโน้มเด็กในรั้วก็รุนแรงพัฒนาไปมาก ตอนนี้มันไม่ใช่ประเด็นท่านจอมพลถนอมกลับมาหรือไม่แล้ว พวกเด็กกำเริบเสิบสานจะเปลี่ยนแปลงระบบการปกครอง นั่นเป็นเรื่องที่ถือว่าคุกคามต่อความมั่นคงของชาติ" พันเอกนรินทรรายงานสถานการณ์ให้ฟัง ร้อยโทรวยเบาะปากหมิ่นเหม่หลังได้ยินคำแทนตัว อดไม่ได้ที่จะแกว่งปากใส่

"จนถึงตอนนี้ยังจะเติมยศให้อีกเหรอครับผู้พัน เรียกถนอมเฉ-!!!!"

 

 

ผัวะ!!!!!

 

 

ทหารฝั่งนรินทรพุ่งเข้ามาต่อยปากร้อยโทรวยฟันกรามหลุด พันเอกสิงโตของขึ้น วิ่งเข้ามาขวางกันลูกน้องตวาดเสียงดังลั่นใส่ ทหารและตำรวจลุกฮือจะวางมวยกลางห้องประชุม ยืนแบ่งฝ่ายกันชัดเจนว่าใครพวกไหน

"กล้าดียังไงทำคนของผม!!!"

"แล้วมันกล้าดียังไงแทรกการประชุม ถ้าพูดไม่มีประโยชน์ก็สั่งคนของคุณให้หุบปาก!!"

พันเอกสิงโตกัดฟันกรอด โกรธพันเอกนรินทรอย่างมาก การจะวางมวยก็ไม่ใช่เรื่องเมื่อหัวใหญ่ในที่ประชุมกระแอมเสียงดัง เขาจำต้องสั่งให้ลูกน้องยศจ่าพาร้อยโทรวยไปทำแผลและกลับมาคุยงานต่อ ทิ้งความขุ่นข้องหมองใจออกไป

"ท่านนายพล ผมอยากให้ท่านรอสายข่าวของผมก่อน" พันเอกสิงโตแทรกขึ้นมา

"จริงอยู่ที่นักศึกษาอาจจะหัวรุนแรงขึ้นจากแรงโกรธแค้นต่อทหารในช่วง 14 ตุลา แต่พวกเขายังเป็นเด็กและไม่มีอาวุธ หากเรารุนแรงจะมีแต่แย่ ทางที่ดีเราควรจะเรียกแกนนำมาคุยเพื่อปรับความเข้าใจและหาจุดตรงกลางกัน มันจะดีกว่าถ้าทั้งฝั่งเราและฝั่งเด็กยอมประนีประนอมถอยกันบางเรื่องและให้ได้ในบางเรื่อง"

 

 

จะต้องดีขึ้น จะต้องไม่ซ้ำรอย 14 ตุลา

 

 

"ปกป้องเกินไปนะผู้พันปราชญา หลงเด็กรับใช้ขนาดนี้เลยเหรอ"

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา เขาไม่ได้ยุ่งด้วย!!ผู้พันนรินทรอย่ามาเบี่ยงประเด็น!!!"สิงโตตวาดขึ้นเสียงใส่ทหารค่อนแคะเขาไม่หยุด 

"แต่สายของผมยืนยันว่ามีอาวุธจริง" ทว่าพันเอกนรินทรกลับการันตีมั่นในข่าวตัวเองที่ตรงข้ามสิ้นเชิง 

"มันอาจเป็นการปลุกปั่น"

"เหอะ! ผู้พันก็เห็นอยู่ พวกนั้นมีอะไรตอนนี้ ทั้งรถ ทั้งทุนสนับสนุน เด็กมหาลัยจะหาเงินมากมายเข้าที่ชุมนุมได้ไงถ้าไม่มีอะไรดันอยู่เบื้องหลัง มันไม่ใช่เด็กแล้วผู้พัน มันเป็นปิศาจ" ทหารประจัญหน้ากัน คำรามเสียงเหี้ยมเกรียมเปี่ยมชิงชังสุดใจ 

"เด็กที่ไหนจะนำพาความชิบหายให้ประเทศชาติได้ขนาดนี้ อย่าลืมนะว่าคุณเป็น ทหาร"

พันเอกนรินทรจิ้มกระแทกไปที่ตราบนอกพันเอกสิงโต ย้ำให้รู้ว่ายศบนบ่าที่ได้มาต้องแบกรับความรับผิดชอบอะไร ควรอยู่ปฏิบัติหน้าที่เพื่ออะไร 

"ต่อให้มันจะเป็นอะไรแต่มันทำให้ประเทศเราแย่ โคตรจะแย่!!" มองลึกไปในดวงตานรินทร ชัดเจน เกลียดชังเด็กพวกนั้นมากจริงๆ 

"เอาอย่างนี้ ขอให้ท่านนายพลตัดสินแล้วกัน เพราะท่านนายพลคือหัวหน้าและหัวหน้าถือเป็นที่สุด"

สุดท้ายแล้วจบลงที่การตัดสินใจของผู้บังคับบัญชา แววตาของพลเอกสนิทจ้องมองเพียงนรินทร..ตั้งแต่แรก เขาควรจะรู้ตัว ไอ้ที่พูดไปทั้งหมดไม่ต่างตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ การที่ถนอมจะกลับมาไม่กลับมา ระบบการปกครองจะเปลี่ยนหรือไม่เปลี่ยน ท้ายที่สุด..ตัดสินได้ด้วยผลประโยชน์ของผู้มีอำนาจ พันเอกสิงโตละอายใจนัก...ละอายเหลือเกิน

 

 

เพื่อชาติ 
 

มีใครที่ทำเพื่อคำนี้อย่างแท้จริง?


 


 

"เตรียมกองกำลังเข้าล้อม ออกคำสั่งยิงเสรีในวิทยาเขต"


 

.

.

.

 

เพล้ง!!!!

 

ชามข้าวต้มแตกกระจาย แม่กวางมือสั่น ทหารยศจ่าวิ่งขึ้นมาหน้าซีดตาม ห้องนอนของเจ้าบ้านไร้ร่างเด็กรับใช้ หน้าต่างเปิดอ้า ทิ้งไว้เพียงกุญแจมือ


 


 

TBC
 

+++++++++++

#ฟิคผู้พัน

ไปก่อนนะ บายจ้า

​​​​​​

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #120 071727 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 21:55
    ไม่อยากสูญเสียใครไป ฝันว่าเข้าหากัน ผู้พันปรึกษา คริส แล้วคริสปรึกษาผู้พัน ต่างคนต่างปรึกษากัน และร่วมมือกันจะดีกว่าไหม
    #120
    1
  2. #119 Nafphon (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 21:19

    สงสารจัง อยากให้เหตุการณ์สงบซะทีอยากให้เค้าสมหวังกัน

    #119
    1
  3. #118 Nick (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 21:15

    อย่าหาเรื่องให้ผู้พันอีกเลย..เฮ้อ

    #118
    1
  4. #117 mimmii_boo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 21:06
    ดีใจที่น้องหนีไปได้นะเพราะสิ่งผู้พันทำ
    โครตลิดรอนสิทธิเสรีภาพเลย ต่อให้ทำเพราะรักมันก็ไม่ถูกอยู่ดี แต่ผู้พันก็น่าสงสารโดนทุกทางเลย (ถ้าผู้พันคุยกับคริสดีๆมันอาจจะดีขึ้นก็ได้นะ)
    #117
    1
  5. #115 นิรนาม (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 20:13

    ก่อนมาอ่านเรื่องนี้ ก็ตามเรื่องในทวิตอยู่เหมือนกัน

    มันเป็นอะไรที่พูดยากมาก เหมือนโดนปิดปากจากเงามืด

    #115
    0
  6. #114 209090 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 17:01
    เรามีลางสังหรณ์ว่า นิยายเรืองนี้ จะสูนเสียคนใดคนหนื่งไป พระเอก หลื นายเอก (เดาๆ555)
    #114
    0