[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 20 : Under red20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    5 ส.ค. 63

 

 


 

 

Under red 20

 

"โอ้~ นกเขาคู่- ว้าย!!!" แม่กวางร้องสุดเสียง ตกใจเกือบทำตะกร้าผ้าหล่นกับภาพนัวเนียสุดสยิวบนโซฟาในห้องนั่งเล่น เจ้าบ้านทหารเปลือยท่อนบนกดจูบนัวเนียกอดกกเด็กหนุ่มอายุห่างหลายปีในสภาพชุดนักศึกษาหลุดรุ่ย เห็นควรจะไม่ดี ไม่ควรเป็นส่วนเกิน แค่ร้องตกใจก็ทำเอาพันเอกสิงโตหน้าหงิกแล้ว เธอจึงหอบตะกร้าจรลีไปหลังบ้าน ชิงหนีไปก่อนโดนตะเพิดเสียเอง

"หยุดเลย!"คริสดันหน้าอีกฝ่าย ทหารหนุ่มกลับจูบมือทำเอาคริสสยิวชักมือหนีและนั่นทำให้โดนฉวยโอกาสชิงหอมแก้ม

"ทำตัวน่ารัก"

"พอแล้ว..พอ..วันนี้กูเปิดเทอม..!!!"

"ฉันไปส่ง ยังไงก็ทัน เรียกใหม่"

"อ้ะ!!! กู- คริสเปิด..ท..เทอม-!!!

โซฟาสั่นไหว ไม่เลือกสถานที่ พันเอกสิงโตคนหน้าด้านเกินทน

"พอก่อน.." คริสปรามชายหนุ่มผิวเข้มกลับไซ้คอเขาไม่หยุด เลื่อนลงมาพรมจูบบนไหล่ในขาวแย้มจากเสื้อเชิ้ตขาวของชุดนักศึกษา 

"ไม่เอามึง เรียกชื่อ" กำชับย้ำนาม

"ม- อื้อ! ส..สิงโต! คริสมีเรียน อ้า!!" 

สอดใส่เข้ามาจนได้ ทหารเลียปากแห้งผาก ขย่มเอวสอบกระแทกกระทั้นเข้าไปในกายขาวอุ่นร้อน ช่องทางสีหวานบีบรัด ดูดกลืนแก่นกายจนวูบวาบไปหมด 

"ยังมีเวลาอีกหลายชั่วโมง" โอเค..ทหารหื่นจะไม่ปล่อยเขา คริสขบฟันกรอด สะบัดหน้าหนีคนที่เอาแต่กระแทกเข้ามา จะเรียกว่าอย่างไรดี ต่อต้านพอเป็นพิธี สุดท้ายก็อ้าขาให้เข้ามา ยอมกอดก่ายแถมยังฝากรอยเล็บเป็นทางบนแผ่นหลังสีเข้มแน่นกล้ามไว้ด้วย 

 

 

ปึก!!ปึก!!!ปึก!!!

 

 

"อ้ะ!อ้ะ!อ..อื้อ!" ไทยเชื้อจีนครางหวานไม่หยุดปาก โดนจับกินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตะโบมจูบหลายครั้ง โดนจับพลิกเปลี่ยนหลายต่อหลายท่า ถึงฝั่งก็หลายครั้ง ท่าสุดท้ายในเช้านี้เป็นด็อกกี้ที่เข้ามาลึก แรง ดุดันจนคริสจุกไปหมด ทว่า..ทหารยศพันเอกดูชอบใจมาก

"สิงโต อย่าทำรอย เฮ้ย!"

ไม่ทันแล้ว จี๊ดลำคอขาวไปหมด กะเอาได้ว่าน่าจะ 2 รอยโดยประมาณ เวรเอ๊ย! มีเรื่องให้คนนินทารับเปิดเทอมเลยพับผ่าสิ!!

 

.

.

.

 

อย่างที่คาด คริส พีรวัส โดนนินทาจริง รอยบนคอเอาปกเสื้อปิดยังไงก็ไม่มิด ทั้งแดงทั้งช้ำ เป็นรอยแจ่มชัด ยิ่งเขาเป็นคนขาวแบบเชื้อจีนด้วย เป็นรอยทีนึงเด่นทวีคูณกว่าใคร คนมาเรียนในสภาพด้วยหน้าตาอิดโรยเหมือนผ่านสมรภูมิวิ่งมาราธอนถอนหายใจเฮือกใหญ่นั่งขยับปากกาจดเลคเชอร์ในห้องเรียนยิกๆ

"คริสไปออกกำลังกายมาเหรอ หัวยุ่งมากเลย" เพ็ญเพื่อนร่วมคณะในมหาลัยใหม่อดไม่ได้ สงสัยจึงถาม คริสรีบลูบผม พยักหน้าเออออไปให้กับหญิงสาวที่ยังไม่เลิกทักทายเขา..คาดว่าเธอหาเรื่องทักมากกว่าตามประสามนุษย์สัมพันธ์ดี ตากลมตวัดมองไปยังสาวสวยหน้าไทยคมผิวเข้มเจ้าของชื่อเดียวกับเพื่อนที่เสียชีวิตไปครั้ง 14 ตุลาคม 

วันนี้ที่นั่งแน่นเต็ม วิชาดังกล่าวมีคนลงเยอะมากจนไม่มีที่นั่งเว้นระยะให้ปลีกวิเวก จำต้องมานั่งชิดติดใครหลายคน คริสทอดสายตามองเพื่อนร่วมมหาลัยใหม่ที่สิงโตจับย้ายมาให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ อันที่จริงสถานศึกษาเก่าค่าเทอมต่างๆอีกฝ่ายก็แอบส่งมาตลอดเช่นกัน มือขาวคลึงเคล้นรอยจูบไปมานึกถึงสีหน้าแววตาของคนหนุ่มชายชาติทหาร..

"เพ็ญ คริสได้ยินว่าคู่กรรมจะทำละครด้วยนะ"

เพ็ญหันควับ ทำหน้าตกใจ จับจ้องเพื่อนร่วมคณะโอนหน่วยกิตมากลางปี คริสหน้าแดงก่ำเขินอายบอกไม่ถูก 

"ว้าว! ดีจังเลย นิยายสนุกมากเลยนะ!" เพ็ญยิ้มร่าต่อบทสนทนา คริสคลายอาการประหม่าลงและเริ่มขยับยิ้มบนหน้ากลมแป้น หาเพื่อน..ในที่ใหม่ๆดู มอง..อะไรใหม่ๆในที่แห่งนี้ 

 

 

ค่อยๆเปิดใจ

 

 

เลิกคลาสเอาประจวบเหมาะพักเที่ยงพอดี คริสตัดสินใจตอบรับคำชวนไปกินข้าวร่วมกลุ่มกับเพื่อนๆของเพ็ญ นับตั้งแต่ย้ายมาเขาค่อนข้างปลีกวิเวก ไม่เปิดใจ รู้จักใครก็เพียงคบพอผ่าน แต่วันนี้ต่างออกไป อาจขัดเขินอยู่บ้างที่มาร่วมแจมกินข้าวร้านนอกมหาลัยด้วยกันกับเพื่อนใหม่เป็นวันแรก แต่ยังดีที่มีเพ็ญเป็นโซ่ข้อกลางคอยเชื่อมโยงระหว่างคริสกับเพื่อนๆเอาไว้

"กินข้าวหมูแดงไหม ที่นี่อร่อยนะ" เพื่อนของเพ็ญชื่อไก่ชี้นิ้วไปยังร้านริมถนนบนฟุตบาท 

"ได้หมด" ว่าไปตามนั้น คริสอะไรก็ได้ขอแค่ไม่มีผักเป็นพอ เด็กนักศึกษามหาลัยดังแถวสามย่านเดินเข้าร้านไปนั่งล้อมโต๊ะบนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงิน สั่งข้าวหมูแดงกันคนละจานเป็นที่เรียบร้อย ในระหว่างนั้นเพ็ญก็มีน้ำใจเสมอรินน้ำใส่แก้วให้ทุกคนตามนิสัยคนชอบดูแลคนอื่น กลุ่มเพื่อนของเพ็ญมีด้วยกัน 6 คน เป็นผู้ชาย 2 คนและผู้หญิงอีก 4 คน คุยไปคุยมาก็พอจับเค้าได้ว่ากลุ่มของเพ็ญเป็นเด็กกิจกรรมพอตัว 

"เคยไปเดินแถวตลาดสามย่านยัง ที่นั่นมีของอร่อยเพียบเลยนะ" ผู้ชายชื่อกบชวนคุยต่อหลังเริ่มคุ้นชินบ้างแล้ว คริสส่ายหัวตอบ

"งั้นเดี๋ยวกินข้าวเสร็จไปเดินกัน ตลาดเด็ดแถวนี้" แถวนี้ที่ใหม่..ที่กลายเป็นสถานศึกษาของคริส พีรวัส ลบชื่อ ลบตัวตน ณ ย่านท่าพระจันทร์ทิ้งไปมาสู่แดนใหม่

"กินคาวแล้วไปจบของหวานในตลาดใช่ไหม"

"ใช่!" เพ็ญดีดนิ้ว

คริสยิ้มบาง เดาถูก ...ไม่สิ...สมัยก่อนตอนสมัยอยู่ที่เก่ากลุ่มเพื่อนของเขาก็เป็นแบบนั้น เรามักจะเดินตลาดแถวท่าพระจันทร์เสมอ เตร่หาขนมล้างปากของคาวต่อด้วยกันเป็นกลุ่มใหญ่ๆ หัวเราะ เสียงดัง เอะอะมะเทิง ไม่ได้ต่างเท่าไหร่ ข้าวหมูแดงนี่ด้วย อร่อยดี เทียบเท่าร้านประจำเก่าเลย

"มึงชอบกินขนมไข่เต่าไหมวะ เห็นหน้ามึงเหมือนเต่า"

"ไอ้เรวัติ!!" เพ็ญฟาดหลังเพื่อนชายเริ่มแสดงตัวสนิทสนมขึ้นมึงกูกับคริสแล้ว ถึงขั้นแซวว่าหน้าเขาคล้ายเต่า 

​​​​​​"คริสไม่ได้คิดมากเพ็ญ แต่มึงอ่ะ เอาไปเลยขนมไข่จิ้งจก เข้ากับมึงสุดๆ" เอาคืน หยอกล้อขำขัน เดินอาดๆไปตามตลาด หัวเราะมากขึ้นแบบที่ไม่ได้สัมผัสมานาน มีความสุขจนนึกฉงนยามเห็นเงาสะท้อนบนกระจกร้านขายปลาตากแห้ง

 

 

..ยิ้ม..

 

 

ลืมไปเลยว่าตัวเองยิ้มได้กว้างมากมายขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อใดที่ลืมมันไป ต่อให้รู้สึกผิดเพียงใด คนอยู่ต้องมีชีวิตไปต่อเหมือนทหารผู้นั้น

"ดูนั่นสิ นักศึกษา!" พ่อค้าแม่ค้าซุบซิบไปยังขบวนนักศึกษาเดินโปรยใบปลิวแจกจ่ายไปทั่วตลาด การชุมนุมเริ่มก่อตัวอีกครั้ง คริสเบิกตาโพลงมองเด็กรุ่นน้องมหาลัยเก่าเดินผ่านเขาไป ยุคสมัยที่เปลี่ยนไปมากจนบางคนไม่รู้จักหน้าค่าตาด้วยซ้ำและเปิดเรื่องด้วยโทรโข่งจากแกนนำรุ่นใหม่

 

'ทรราชหนีบวชไปจะกลับมา! เราจะไม่ยอมให้มันมาเหยียบแผ่นดินนี้อีก! เผด็จการออกไป!!'

 

คำประกาศกร้าวพร้อมรูปถ่ายหน้าตรงอดีตจอมพลผู้หนีออกนอกประเทศ ขีดกากบาทคาดทับปลิวมาติดเท้าอดีตแกนนำ

 

 

'ปฏิเสธ 3 ทรราช'

 

 

คำขอของธีร์ ลืมไปเสียสนิท

"เหี้ย.. ม. นี้อีกแล้ว..ไม่เหนื่อยบ้างรึไงวะ.."

ไก่เอ่ยเสียงสั่นเครือ เพ็ญลอบมองเพื่อนใหม่ยืนแข็งทื่อไม่ขยับไปไหนคริสกินขนมไข่เต่าในถุงไม่ลง ยืนอยู่ใต้เงากันสาดร้าน จ้องมองไปยังแสงสว่างส่องผ่านกระทบร่างเหล่าเด็กรุ่นใหม่สานต่อเจตนารมณ์เรียกร้องอธิปไตย ควันหลงจากตุลาคมผ่านมา 3 ปียังคงคุกกรุ่นเสมอดั่งคลื่นใต้น้ำรอวันถล่มหากมีสิ่งใดจุดติดเข้า 

"คริส-"

"ต้องกลับแล้ว..ขอตัวนะ.." ก้มหน้าก้มตาถอยออกจากกลุ่มเพื่อนใหม่ ผ่านใบปลิวว่อนสวนร่างเขา ตอกย้ำว่าทุกอย่างยังไม่ถึงจุดสิ้นสุด เหตุการณ์รอจุดประกายไฟเท่านั้น

 

.

.

.

 

เอี๊ยด..

รถทหารประจำตำแหน่งจอดรับคริสเวลาเดิม จุดเดิม เด็กนักศึกษาผิวขาวขึ้นไปนั่งเบาะหลังข้างทหารยศพันเอก ครั้นประตูปิดสนิท วงแขนแกร่งโอบพาดบ่ารวบเด็กรับใช้เข้ามากอดแน่นทันที

"เฮ้ย ดื่มมานี่" ได้กลิ่นเหล้าหึ่งแต่หัววันอีกแล้ว ละมุดลอยจากปากหนาได้รูปกดจูบหอมแก้มฟอดหนึ่งจนคริสกระดากอายสายตาคนขับรถ

"นิดหน่อย สังสรรค์"

"สังสรรค์อะไรบ่ายสอง ตับจะวายสักวัน"

"พูดจาน่ารัก เป็นห่วงเป็นใย" ตาคมฉายแววกระลิ้มกระเลี่ยชวนขนหยองในอก คริสรีบดันอกอีกฝ่าย เดาะลิ้นจิ๊จ๊ะให้ปล่อยเขาออกไปแต่อีกฝ่าย..ยังดื้อดึงรวมมากอดแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของจัด จะอะไรนักหนา ต้องประเจิดประเจ้อขนาดนี้เลยรึไง ทำอย่างกับในรถมีกันแค่ 2 คน เคยได้ยินคนพูดกันว่า 'เป็นเมียทหารนับขวด เมียตำรวจนับแบงค์' ถึงคริสไม่ใช่ผู้หญิงและไม่เคยคิดว่าตัวเองจะไปใช้คำแบบนั้นแทนตัว สิ่งหนึ่งที่ชัดในคำพูดต่อกันคือทหารดูชอบเหล้า สิงโตก็เช่นกัน คอทองแดง ดื่มเก่ง ดื่มได้ดื่มดีและก็เมากลับมาทะลึ่งตึงตังมือปลาหมึกใส่ได้ตลอด 

"มึง! หยุด! อย่าล้วง!"

"พูดใหม่" ย้ำสรรพนามในระหว่างนั้นมือแกร่งกร้านปลดเข็มขัดนักศึกษาออกอย่างช่ำชอง สอดเข้าไปข้างในขยี้บีบรูดแท่งร้อนระอุตื่นขึ้นมาสู้มือตามการปลุกเร้า

"สิงโต..จิ๊! อย่าล้วง..คริส" กระซิบกระซาบหงุงหงิงกลัวคนขับรถได้ยิน นึกอายเหมือนกันที่สถานะเหมือนโสเภณีส่วนตัว คอยปรนเปรอให้ตลอดที่พันเอกสิงโตต้องการ

จับสังเกตจากที่อยู่กันมา เวลากินแต่หัววันแบบนี้ ถือว่า 'ผิดปกติ'

 

 

ขอบตาคล้ำอีกแล้ว

 

 

ทหารคนนี้เคยถามว่า 'เคยคิดจะถามบ้างไหม ไปทำอะไร กินอะไรมายัง ทำไมกลับดึก'

ทุกวันนี้ก็ไม่เคยคิดถาม กระทั่งในหัวนึกถึงใบปลิววันนี้ หาเรื่องความเกี่ยวโยงกันจึง..

"งานหนักเหรอ?"ถามไถ่

"....." พันเอกสิงโตนิ่งไป มือปลาหมึกลวนลามไปตามเนื้อตัวขาวชะงักหยุด คริสฝืนจ้องตอบทำทีเป็นสงสัยทั้งในใจหวั่นกลัวไม่น้อย จึงได้พบดวงตาคมกริบส่องประกายวาววับดั่งดาวบนฟ้า

"หนัก แต่ไหว เรื่องปกติ"

เริ่มจับเค้า ดูท่าการชุมนุมของเด็กนักศึกษาในคราวนี้ส่อเค้าให้ทหารเครียดพอตัว นายกรัฐมนตรีที่ประจำตำแหน่ง ณ ตอนนี้ก็พึ่งพาไม่ได้ ไร้อำนาจ ไม่เอาอ่าว เป็นเพียงหัวโขนให้ประชาชนคลายความข้องใจไปพลางนั่นคือสิ่งที่คริสรู้  นอกจากยกเลิกตำแหน่งจอมพลในกองทัพทหารไป ที่เหลือ..ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจาก 14 ตุลา แม้จะมีการเลือกตั้ง ยุบสภา และก็เลือกตั้งอีกครั้งซ้ำไปมาจน 4 เมษายน พ.ศ.2519 ที่ผ่านมา เศรษฐกิจก็ใช่ว่าดี แถมยังมีข่าวคอมมิวนิสต์แพร่ระบาดอีก 

"ปกติยังไงวะ?"

"ปกติที่ต้องรับมือ ช่างมันเถอะ ขี้เกียจคุยงาน ฉันอยากกินแกงเขียวหวานไก่"

"..เออ จะทำให้" ในเมื่อไม่อยากคุย ไม่เหมาะเวลาเซ้าซี้มากนัก ไว้ค่อยหาจังหวะดีๆคุยใหม่

 

.

.

.

 

เสียงเปียโนบรรเลงเพลงซ้ำครึ่งแรก จากมือแข็งเริ่มกดแป้นได้คล่องขึ้นมาก คริสจับฟังแล้วไซร้ค่อนข้างไพเราะแบบกระด้างเสมือนก้อนหินหาใช่สายน้ำ พอจบถึงครึ่งแรกแล้วขาดห้วนไป..วนกลับไปใหม่ใต้การขยับนิ้วมือของทหารหนุ่มยศพันเอกตั้งแต่กลับมาถึงบ้านพักข้าราชการ

ใช้แม่บ้านไปตาม ไม่นานคนเล่นเปียโนก็ย้ายมานั่งหัวโต๊ะอาหารตำแหน่งเดิม แกงเขียวหวานไก่ร้อนในชามกระเบื้องขาวจัดวางบนโต๊ะ ข้าวสวยร้อนคดใส่จาน น้ำเปล่าในเหยือกเตรียมรินใส่แก้วคนละใบและช้อนส้อมเงินราคาแพงจัดเข้าคู่พร้อมรับประทานมื้อเย็นด้วยกัน แม่กวางถอยออกไปให้เจ้านายกับเด็กรับใช้อยู่ด้วยกันส่วนตัวและรอเข้ามาต่อเมื่อถูกเรียกใช้งาน

​​​​​"มีคนฝากมาให้" คริสวางข้าวเกรียบปากหม้อในถุงกระดาษส่งให้ทหารหนุ่มอายุมากกว่า ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายถาม เขาตอบแทนให้อย่างรู้ทัน

"แม่จำเรียงฝากข้ามรั้วมาตะกี้ตอนทำกับข้าวอยู่" บ้านพักข้าราชการที่เป็นรั้วสูงระดับอกล้อมไว้และปลูกต้นไม้สูงคุ้มบังในบ้านอีกขั้น ไม่แปลกอะไรหากเพื่อนบ้านจะส่งของฝากกันผ่านรั้วมาโดยเฉพาะห้องครัวที่เปิดหน้าต่างกว้างและอยู่ติดรั้ว มีประตูเชื่อมเข้าออกหลังบ้าน พันเอกสิงโตรับมาเปิดถุงกระดาษดู ข้าวเกรียบปากหม้อสีขาวนวลสอดไส้กำลังอุ่นจัดเรียงสวยแถมยัง..มีการ์ดกระดาษน้ำหอมสีชมพูอ่อนเขียนด้วยปากกาลายมือสวยสมเป็นเสมียนในนั้นตามด้วยรูปถ่ายหน้าตรงขาวดำไปอีก

 

'ฉันทำมาให้ผู้พันจ้ะ ได้ยินมาว่าผู้พันอยากกินข้าวเกรียบปากหม้อ ลองชิมดูนะจ๊ะ ช่วงนี้ได้ข่าวว่าโหมงานหนัก เป็นกำลังใจให้จ้ะ หากมีอะไรให้ฉันพอช่วยได้ก็บอกได้นะจ๊ะ

ห่วงใย

จำเรียง'

 

คนเนื้อหอมคลุ้งยิ่งกว่ากองอึกวาดตาอ่านการ์ดน้อยสลับรูปถ่ายแนบไว้ให้คลายคิดถึง อีกนัยคือการอ่อยของผู้หญิงนั่นแหละ คริสเบะปากตักข้าวคำโตยัดปากเคี้ยวกลืน แกงเขียวหวานเขาคงเป็นหม้ายแล้วล่ะ จะไปสู้ข้าวเกรียบปากหม้อจากสาวได้ยังไง แม่จำเรียงก็สวย มีงานการทำดีเป็นเสมียนในหน่วยงานราชการ 

"เหอะ! ระหว่างคุณณีร์ แม่จำเรียง น้องขวัญ ชอบคนไหนล่ะ" คริสถามเสียงขึ้นจมูก

"ชอบคริส"

"แค่ก!!" สำลักน้ำแกงเขียวหวานแรง คริสยกแก้วน้ำกระดกรวดเดียวหมดให้คล่องคอ หน้าร้อนผ่าวไปหมด ส่วนคนเล่นบอกรักกลางโต๊ะก็ทำหน้าตายเฉยฉิบเก็บคำอวยพรคืนถุง จับช้อนส้อมกินข้าวต่อ 

"เผ็ดกำลังดีเลย ฉันชอบ" ชมรสมือเด็กรับใช้ต่อ แกงเขียวหวานที่ไม่กะทิจัดเกินไปจนเลี่ยน มีรสเผ็ดร้อนเข้ากับไก่สดใหม่ มะเขือหั่นชิ้นกรอบ ไม่เละ ทานกับข้าวสวยร้อนยิ่งดี คริสได้เกาหัวแรง เสียงทุ้มกับคำนั้น..ก้องหู..คนอะไรหน้าไม่อาย ประเจิดประเจ้อไปทุกเรื่อง ทหารเป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า?

"วันเสาร์กู- "

"เอาใหม่" สิงโตตวัดตาขึ้นจ้อง

"ฮึ่ย! วันเสาร์..คริสจะไปหาข้อมูลทำเล่มจบที่หอสมุดแห่งชาติ" นี่เขาก็อายุไม่น้อย จะจบปี 4 แล้วยังต้องมาขออนุญาตอีกฝ่ายเหมือนเป็นพ่อคนที่สองอย่างไรอย่างนั้น พ่อแท้ๆยังไม่ต้องขนาดนี้เลย

"กี่โมงถึงกี่โมง? ไปกับใคร?"

"กับเพื่อนชื่อเพ็ญ นัดไว้ 10 โมงเช้าน่าจะเลิกบ่าย 3 " คริสตอบไปตามจริง

"ผู้หญิง?" พันเอกสิงโตกดเสียงต่ำลง มันน่าประหลาดที่น้ำเสียงของเขาทำให้คริสรู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรผิดไป ทบทวนดูก็ไม่ ไปกับเพื่อน ไปในฐานะทำงาน จึงตาแข็งสู้กลับไป ยืนกรานจะไปให้ได้

"เออ" 

"ได้ ฉันจะไปส่ง" พันเอกสิงโตตกปากรับคำง่ายๆ เวลาผ่านไปจนถึงวันเสาร์..

 

 

เอี๊ยด

 

 

"เฮ้ย! ลงมาทำไมเนี่ย!!" เด็กนักศึกษาในชุดเสื้อยืดสีชมพูกับกางเกงยีนส์ทรงกระบอกใหญ่ร้องเสียงหลงกับทหารหนุ่มในชุดสบายยืนอยู่หน้าหอสมุดแห่งชาติ ไม่ขึ้นรถกลับไปก่อน พันเอกสิงโตไม่ตอบทำเพียงผินหน้ามองไปยังเพ็ญแต่งชุดกระโปรงยาวคลุมเข่าสีเทากับเสื้อยืดสีขาวสะพายกระเป๋าย่ามถือแฟ้มเอกสารมาถึงที่นัดหมายพอดีเช่นกัน

"คนนี้เหรอชื่อเพ็ญ" พันเอกสิงโตถาม คริสค้อนขวับเข้าให้ อายก็อาย ขณะเดียวกันก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรบ้าๆโชว์คนอื่นด้วยไหม ยิ่งลามกไม่เลือกสถานที่อยู่ด้วย

"สวัสดีค่ะ" เพ็ญยกมือไหว้ ผู้ใหญ่กว่ายกมือรับไหว้ตอบ 

"พ...พี่ชายคริสเอง ชื่อสิงโต" คริสรีบโกหกไปทั้งเสียงตะกุกตะกัก โดยไม่ทันสังเกตคนข้างตัวขมวดคิ้วใส่ 

"ต่างวัยน่าดูเลยนะ" ซีดล่ะ..

"แสดงว่าคริสลูกหลงนี่เอง" โล่งอก..เฮ้อ..

จบเรื่องจบราวด้วยการพากันเดินเข้าหอสมุดแห่งชาติไป คริสเหลือบตามองซ้ายขวา เพื่อนใหม่และทหารที่ไม่อยู่ในเครื่องแบบ หน้ากลมเหงื่อโชกจนต้องยกแขนปาดออก ภาวนาขอให้การทำวิจัยจบ ป.ตรี ในวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่นไม่มีอะไรเพี้ยนๆเกิดขึ้น!

 

TBC

 

++++++++++++

ตอนหน้าไม่มีในสดนะ 

#ฟิคผู้พัน

ไปก่อนนะ บายจ้า

 

 

 

 

 

 

 

​​​​​

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #95 /_ / (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 16:10

    ในหอสมุดแห่งชาติส่งเสียงดังไม่ได้นะคะผู้พัน

    #95
    1
  2. #94 071727 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 06:44
    น้องอย่าทำเลยลูกเดี๋ยวถ้าผิดใจกันอีก น้องเองที่จะลำบาก ทำให้พี่เขาอารมณ์ดีๆดีกว่าเนาะ กับท่านนายพล ก็ไม่ไปหาแล้วนี่
    #94
    2
  3. #93 3653768 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 22:22
    ไม่ชอบให้คริสทำแบบนี้เลย
    มันจะทำให้พี่สิงลำบากรู้มั้ย
    #93
    1
  4. #91 mimmii_boo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 20:55
    พอเขาดีๆกัน ฉันนี่ต้องหาอินซูลินมาฉีดเลยหวานไม่เบาน๊าาาา
    #91
    1
  5. #90 Unu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 20:52

    คุณสิงโตเก็บอาการไว้ แค่เพื่อนไม่หึงนะๆ

    #90
    1
  6. #89 Kae1996 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 17:34

    จะรอคุณบลัด มาอัพตอนต่อไปนะคะ 😁

    #89
    0