Hades Slave...พันธะฮาเดส (ตอนพิเศษ)

ตอนที่ 34 : Chapter 21: “ราชินีบราวนี่จงเจริญ!” [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 838
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62

คอกสัตว์ตั้งอยู่บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาล รายล้อมด้วยเนินเขาสีดำลูกใหญ่ราวกับกำแพงยักษ์ สัตว์นานาชนิดอย่างม้า วัว แพะ แกะ และอีกมากมายถูกกั้นด้วยรั้วไม้อย่างเป็นสัดส่วน ดูแลด้วยผู้คนหลากหลายวัย บางคนสวมเพียงซิตอนเก่า ๆ ราวกับเป็นทาส ขณะที่บางคนแต่งอาภรณ์หรูหราราวกับเจ้านายชั้นสูง
“พวกเขามาจากไหนกัน”
“พวกเขาคือวิญญาณที่ไม่ได้กระทำความผิดร้ายแรง แต่ก็ไม่ได้ทำความดีใด ๆ เพคะ” นางไม้แลมพีอธิบาย
“อ้าว... ไม่ใช่ว่าต้องไปอยู่ในทุ่งแอสโพเดลหรอกหรือ”
“ทุ่งแอสโพเดลเป็นที่ที่แบ่งงานเพคะ บางส่วนต้องไปดูแลแม่น้ำ บางส่วนไปทำความสะอาดในภูเขา บางส่วนทำอาหาร บางส่วนไปก่อสร้างปราสาท บางส่วนก็มาดูแลคอกสัตว์ที่นี่ วิญญาณพวกนี้ต้องทำงานไปตลอดกาล”
ฉันพยักหน้า มองดูพวกวิญญาณคอยเอาน้ำเอาอาหารมาป้อนให้พวกสัตว์ บางคนก็ต้องอาบน้ำแปรงขนให้มัน บางคนคอยรีดนม ใครที่แอบนั่งอู้ก็จะโดนผู้คุมที่เป็นยักษ์ เอาแส้ฟาดจนหลังแอ่น ต้องรีบแจ้นกลับไปทำงานต่อ
“ทำไมเราต้องเลี้ยงสัตว์มากมายด้วยล่ะ พวกวิญญาณไม่ต้องกินไม่ใช่หรือ” ฉันยังฉงนอยู่ดี
“เอาไว้เป็นอาหารให้เหล่าสมุนของเทพฮาเดส หรือไม่ก็ให้เหล่าวิญญาณที่ทำความดีจนได้รับตัดสินให้เป็นอยู่ในทุ่งอิลิเซียน พวกเขาไม่จำเป็นต้องกินก็จริง แต่หากต้องการ ก็กินได้เพคะ นอกจากนี้ยังเอาไว้เป็นอาหารในงานเลี้ยงต้อนรับ”
“ต้อนรับใครกัน”
“ทุกปี ที่นี่จะมีงานเลี้ยงฉลองครบรอบวันที่เทพฮาเดสได้เป็นเทพปกครองที่นี่เพคะ มีเทพหลายองค์มาร่วมงาน เช่นเทพเฮร่า เทพอาเรส เทพเฮอร์มีส เทพฮิฟิสตัส เทพไดโอเนซัส พวกเขาจะมากินเลี้ยง ดูเหล่าวิญญาณแข่งกีฬาแล้วก็พนันขันต่อกัน เป็นงานที่สนุกมากเพคะ” นางไม้แลมพีเล่าอย่างตื่นเต้น
“แล้วงานจัดเมื่อไหร่หรือ”
“วันที่ฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วง...” นางไม้แลมพีแหงนมองท้องฟ้า “เอ๊ะ... อีกสิบวันเพคะ”
“หงิงงงง~ หงิงงง~”
เจ้าซีเรียลร้องงอแงในอ้อมแขนของฉัน ดูท่ามันจะหิวมากแล้ว
“องค์ราชินี รออยู่ตรงนี้นะเพคะ เดี๋ยวข้าพาซีเรียลไปดื่มนมสด แล้วจะสั่งให้พวกนางไม้นำนมกลับไปด้วย”
ฉันพยักหน้า ส่งเจ้าซีเรียลต่อให้แลมพี มองนางบินหายเข้าในคอกสัตว์ ฉันเดินเตร่ดูรอบ ๆ พลางคิดถึงงานเลี้ยงที่กำลังจะเกิดขึ้น
อาหารเลี้ยงต้อนรับมาจากเนื้อสัตว์ที่นี่ หากข้าทำให้อาหารรสชาติแย่ได้ล่ะก็ เทพองค์อื่นคงขุ่นเคืองเทพฮาเดสจนอาจนำไปสู่การต่อสู้
ขณะที่กำลังคิดว่าจะก่อความวุ่นวายที่นี่อย่างไรดี ก็แว่วเสียงแผดลั่นของชายผู้หนึ่ง
“ปล่อยข้า! ปล่อย! ข้าทำงานหลายชั่วโคตรแล้ว ปล่อยข้าไปสักที!” ชายคนหนึ่งแต่งกายเหมือนกับทหาร เขาโวยวายเสียงดังดิ้นจนหลุดจากแส้ของยักษ์ แล้ววิ่งตรงมาทางนี้ จวนจะถึงตัวฉัน แต่ก็โดนแส้รัดข้อเท้าจนหน้าล้มคะมำ
“ช่วยข้าด้วย! เจ้าหญิงบราวนี่ ข้าคือทหารของท่าน!” เขายื่นมือมาหาฉัน เขาดูเป็นชายวัยราวสามสิบปี เนื้อตัวเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลฉกรรจ์ ดวงตาขวาปิดไปข้างหนึ่ง เหลือเพียงดวงตาซ้ายที่ลุกโชนด้วยความหวัง
ฉันอึ้งกับคำแนะนำตัวของเขา จึงรีบห้ามยักษ์ที่พยายามจะลากชายผู้นี้กลับไป
“เดี๋ยวก่อน!” ฉันเดินไปใกล้ชายที่ยังคลุกอยู่บนพื้น “เจ้าว่าอะไรนะ”
“ข้าชื่อพาลัส เคยเป็นทหารเอกของกษัตริย์ไอโอเลอุสแห่งเมืองไทริน”
“หา!” ฉันตกใจ
ฉันเป็นเจ้าหญิงแห่งเมืองไทริน ย่อมต้องรู้ประวัติความเป็นมาของเมืองตนเองดี กษัตริย์ไอโอเลอุสคือผู้แรกที่ปกครองเมืองไทริน เมื่อสี่ร้อยปีมาแล้ว!
“ทำไมเขาถึงได้รับโทษนานขนาดนี้” ฉันหันไปถามยักษ์
“ดวงวิญญาณจะต้องอยู่ในทุ่งตามโทษทัณฑ์ที่ถูกตัดสินไปตลอดขอรับ”
พาลัสพูดแทรก “แต่ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด ตอนนั้นเทพฮาเดสฉุดเจ้าหญิงไอแรนด้า ธิดาของกษัตริย์ไอโอเลอุสไป ข้าในฐานะทหารย่อมต้องช่วยนางแม้ต้องสละชีวิต”
“เจ้าคิดสู้เทพฮาเดส ความจริงเจ้าสมควรจะไปอยู่ในทาร์ทารัสด้วยซ้ำ ถือว่าเทพฮาเดสเมตตาเจ้ามากแล้ว” ยักษ์เถียง
“เป็นเพราะเจ้าหญิงไอแรนด้าช่วยขอร้องแทนข้าต่างหาก แต่ถึงอย่างไรข้าก็ไม่สมควรจะมารับโทษที่นี่นานถึงเพียงนี้” พาลัสหันมาอ้อนวอนฉัน “ข้าได้ยินเรื่องราวของท่าน ข้ารู้ว่าท่านต้องช่วยข้าได้ เจ้าหญิงบราวนี่ ได้โปรด ทำให้วิญญาณข้าสลายไปเลยก็ได้ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว”
ฉันรู้สึกสะเทือนใจที่ช่วยเขาไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นทหารของฉัน แม้จะคนละยุค แต่ถึงอย่างไรก็มีสายเลือดแห่งเมืองไทริน
เหล่าวิญญาณมองฉันอย่างมีความหวัง พวกยักษ์หลายตนจ้องมองฉันอย่างจับผิด ฉันกวาดตามองไปทั่ว นึกถึงแผนการที่คิดเมื่อครู่ แล้วก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้
ฉันถามเสียงเรียบ “เจ้าอยากออกไปจากที่นี่หรือ พาลัส”
“ขอรับ” พาลัสตอบอย่างหนักแน่น วิญญาณตนอื่น ๆ พากันตะโกนตาม "ช่วยข้าด้วย"
ฉันพูดอย่างระมัดระวังขึ้น “ข้าเกรงว่าเจ้าจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้ เจ้าถูกตัดสินให้อยู่ในทุ่งแอสโพเดล ย่อมต้องเป็นไปตามนั้น”
วิญญาณหลายดวงทำหน้าผิดหวังถึงขีดสุด พาลัสเองก็เช่นกัน
“โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อีกสิบวันเราจะมีงานเลี้ยงฉลองครบรอบวันที่เทพฮาเดสปกครองที่นี่ อาหารส่วนใหญ่จะมาจากคอกสัตว์แห่งนี้ หากเจ้าดูแลพวกสัตว์ดี อาหารที่ออกมาย่อมอร่อย เป็นหน้าเป็นตาให้แก่เทพฮาเดส แต่หากเจ้าดูแลที่นี่ไม่ดี อาหารก็จะมีรสชาติแย่ไปด้วย คงจะทำให้เหล่าเทพองค์อื่นไม่พอใจ จนอาจเกิดเรื่องบาดหมางกับเทพฮาเดสได้”
ฉันพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ จ้องไปในดวงตาของพาลัส เห็นความประหลาดใจในนั้น ดวงตาสีเขียวของเขาวูบไหวขึ้นมา
“เห็นหรือไม่ว่าอาหารจากที่นี่ อาจเป็นสิ่งที่เชื่อมสัมพันธ์ระหว่างเหล่าเทพ หรือแม้แต่อาจเป็นชนวนทำลายความสัมพันธ์” ฉันเน้นย้ำต่อไป “การทำงานในคอกสัตว์ถือเป็นงานสำคัญ เจ้าควรภูมิใจที่ได้อยู่ที่นี่ จงดีใจที่ได้รับใช้เทพฮาเดส”
สิ้นคำของฉัน พวกยักษ์ก็พากันหัวเราะชอบใจแล้วตะโกนเรียกราชินีอย่างสรรเสริญ
ฉันกวาดมองทุกคน บางดวงวิญญาณส่งเสียงโห่อย่างผิดหวัง ขณะที่บางดวงนิ่งคิด ฉันวกกลับมาจ้องพาลัสที่นิ่งกว่าเดิม
“พาลัส ทหารเอกของกษัตริย์ไอโอเลอุสแห่งเมืองไทริน เจ้าจะให้คำมั่นแก่ข้าได้หรือไม่ว่าเจ้าจะทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีที่สุด”
เขานิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาแล้วพยักหน้า
“ข้าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดขอรับ องค์ราชินี” พาลัสก้มหัวให้ฉัน แล้วเดินอกผายไหล่ผึ่งกลับไปหาผู้คุม
“ราชินีบราวนี่จงเจริญ!” เหล่ายักษ์ตะโกนสรรเสริญฉัน ด้วยคิดว่าที่ฉันพูดไปทั้งหมดก็เพื่อเทพฮาเดส คงจะมีเพียงพาลัสเท่านั้นที่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในประโยคสวยหรูพวกนั้น





................
////โอ๊ะโอ บราวนี่มีแผนอะไรน้าาา ใครเดาออกบ้างงง ////
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

239 ความคิดเห็น

  1. #204 _victory_88 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:51
    แบบนี้สิ. น้องเ_าหดแล้วววววว. // จงเติมคำในช่องว่าง555. แต่พาลัสนี่สติดีมากอ่ะ. ถ้าเปนเราช่วงอารมแบบนั้นนะ มีปรี๊ดอ่ะ จิงๆ
    #204
    0
  2. #203 NSslide39 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 19:31
    โตขึ้นแล้วนะน้องงง ยินดีด้วย
    #203
    0