Hades Slave...พันธะฮาเดส (ตอนพิเศษ)

ตอนที่ 33 : Chapter 21: “ราชินีบราวนี่จงเจริญ!” [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 897
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62

Chapter 21
“ราชินีบราวนี่จงเจริญ!”

เทพฮาเดสพาฉันหายตัวกลับมาที่ห้องโถงในปราสาท แต่คราวนี้ฉันกลับมาพร้อมกับสุนัขตัวน้อยในอ้อมแขนด้วย กวางซีร่ากลับขึ้นโลกด้านบนไปรวมกลุ่มกับกวางซีไรเนียแล้ว ส่วนเซอร์เบรัสก็กลับไปเฝ้าปากทางเข้าพิภพเช่นเดิม
“ข้าตามใจเจ้ามากแล้ว ราชินีข้า หวังว่าเจ้าคงจะตอบแทนข้าบ้าง” เทพฮาเดสยิ้มอย่างมีเลศนัย
“หนูขอบใจท่านมาก ท่านใจดีกับหนูเหลือเกิน” ฉันกลั้นใจชมเขา
“ข้ามีงานต้องไปทำ เมื่อข้ากลับมา หวังว่าข้าจะได้รับรางวัล”
เทพฮาเดสโน้มมาจูบแก้มฉันอย่างรวดเร็ว ฉันเผลอเอียงหนีด้วยความตกใจ เขาหัวเราะ แล้วหายตัวไปในม่านหมอก
เฮ้อ!
ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เขาไปได้สักที ฉันไม่รู้หรอกว่าจะตอบแทนเขาอย่างไร คงไม่พ้นเรื่องอย่างว่า...
“อดทนไว้บราวนี่ อดทนเพื่อเจ้าชายอาคาเดียส”
ฉันย้ำเตือนแผนการเพื่อสลัดความรู้สึกเกลียดชังทั้งหมดออกไป เจ้าสุนัขตัวน้อยในอ้อมแขนขยับไปมา ฉันก้มมองมัน ลูบหัวมันอย่างเอ็นดู
นางไม้แลมพีลอยมาหาฉัน มองสมาชิกใหม่อย่างตื่นเต้น “โอ้... นั่นลูกของเซอร์เบรัสกับซีร่าหรือเพคะ”
“ใช่”
“เทพฮาเดสให้ท่านเลี้ยงหรือเพคะ”
ฉันพยักหน้า นางไม้แลมพียิ้มอย่างปลื้มอกปลื้มใจ “ข้าบอกท่านแล้ว ถ้าท่านนอบน้อมต่อเทพฮาเดส ไม่ว่าท่านอยากได้อะไร เทพฮาเดสก็จะยอมท่าน”
ฉันยิ้มจาง ๆ หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงจะประชดกลับไปแล้วว่า... ถ้าฉันอยากเป็นอิสระเล่า เทพฮาเดสจะยอมไหม ? แต่ตอนนี้ฉันเรียนรู้แล้วว่า บางครั้งการพูดทุกสิ่งที่คิด ก็ไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก
“แล้วเราจะเรียกมันว่าอะไรล่ะเพคะ” นางไม้แลมพียื่นมือกิ่งไม้เล็ก ๆ มาลูบจมูกกะจิริดของลูกสุนัข
“นั่นสินะ เราจะเรียกว่าอะไรดี” ฉันพึมพำ “พ่อชื่อเซอร์เบรัส แม่ชื่อซีร่า เอ... เรียกว่าซีเรียลดีหรือไม่ ?”
“ซีเรียล ? คืออะไรเพคะ”
“เป็นมื้อเช้าที่ทำจากธัญพืชชนิดต่าง ๆ มักกินคู่กับนมสด ท่านแม่บอกว่าเป็นอาหารเช้ายอดฮิตในยุคของท่านแม่ ตอนนี้ที่วังข้าก็กินแบบนั้น” ฉันเห็นหน้าตาฉงนของนางไม้แลมพีแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้
พอพูดถึงท่านแม่แล้ว รอยยิ้มฉันก็ค่อย ๆ หายไป ความเศร้าและความคิดถึงโถมเข้ามาจนน้ำตาคลอ
“เป็นชื่อที่ไพเราะมากเพคะ” นางไม้แลมพีพูดอย่างเอาใจ นางมองฉันด้วยสายตาสงสาร ลูบแขนฉันแล้วปลอบใจ “เอาไว้ผ่านไปสักระยะ ท่านค่อยลองขอเทพฮาเดสให้พาขึ้นไปเยี่ยมท่านแม่ ข้าเชื่อว่าเทพฮาเดสจะต้องยอม”
“ข้าก็หวังเช่นนั้น” ฉันพูดอย่างไม่สนใจนัก รู้ดีว่าเทพฮาเดสไม่มีวันยอมหรอก แต่ช่างเถอะ ฉันเองก็เลิกตั้งความหวังกับเขาแล้ว ตอนนี้ฉันมีเป้าหมายที่แน่นอนยิ่งกว่า
“หงิงงงง หงิงงงงง” ซีเรียลร้องและดิ้นไปมาในอ้อมแขนฉัน
“สงสัยมันจะหิวนะ เรามีนมบ้างไหม” ฉันถาม
“ในปราสาทไม่มีหรอกเพคะ แต่ข้าจะไปเอาที่คอกสัตว์ให้”
“คอกสัตว์ ? ที่นี่มีคอกสัตว์ด้วยหรือ”
“เพคะ เป็นสถานที่ที่เลี้ยงสัตว์ทุกชนิดสำหรับอาหารให้ดวงวิญญาณในทุ่งอิลิเซียนหากพวกเขาต้องการ หรือไว้สำหรับเลี้ยงต้อนรับเหล่าเทพที่มาเยี่ยมเยือน” นางไม้แลมพีบอกแล้วขอตัวไปที่คอกสัตว์ ฉันรีบคว้าแขนนาง
“ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่”
“แต่เทพฮาเดสสั่งไว้ว่าอย่าให้ท่านออกจากปราสาท ข้าเกรงว่า...”
“นั่นเป็นเพราะเมื่อก่อนข้าคิดจะหนี แต่ตอนนี้ข้าไม่ได้คิดหนี” ฉันรีบพูด “ข้าอยากไปดูว่าคอกสัตว์ที่นี่สะอาดดีหรือไม่ ข้าเองก็อยากดื่มนมเหมือนกัน”
“ถ้าเรื่องความสะอาด ไม่ต้องห่วงเลยเพคะ”
“แต่ข้าก็ยังอยากไปดูด้วยตัวเองอยู่ดี เจ้าพาข้าไปที่คอกสัตว์เถอะ ข้าอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับที่นี่”
นางไม้แลมพียังลังเล ฉันจึงต้องย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น
“อย่าลืมสิว่าข้าเป็นราชินี ข้ามีหน้าที่ปรนนิบัติรับใช้เทพฮาเดสและช่วยเหลือองค์ราชาในยามคับขัน ใครจะรู้ เผื่อวันข้างหน้าเกิดเหตุการณ์โกลาหน ข้าจะได้ช่วยเทพฮาเดสได้”
“แต่...”
“หากเทพฮาเดสจะลงโทษ ข้าจะขอให้เขาลงโทษข้าแต่เพียงผู้เดียว แต่เจ้าอย่ากังวลไปเลยแลมพี ข้าไม่ได้คิดหนี ข้าแค่จะไปสำรวจลู่ทาง เผื่อช่วยแบ่งเบางานให้เทพฮาเดส”
“เฮ้อ ท่านช่างเป็นราชินีที่ดื้อจริง ๆ” นางไม้แลมพีบ่น แต่ก็ยอมตามใจฉัน นำทางฉันออกจากปราสาทเพื่อไปยังคอกสัตว์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

239 ความคิดเห็น