Hades Slave...พันธะฮาเดส (ตอนพิเศษ)

ตอนที่ 35 : Chapter 22: “ตราบใดที่ข้ายังอยู่ จะไม่มีผู้ใดลงโทษนางได้” [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 846
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    8 ก.ค. 62

Chapter 22
“ตราบใดที่ข้ายังอยู่ จะไม่มีผู้ใดลงโทษนางได้”



หลังจากนั้นฉันกับนางไม้แลมพีก็กลับเข้ามาที่สวนหลังปราสาทอีกครั้ง เจ้าซีเรียลหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนของฉัน ฉันลูบขนนิ่ม ๆ ของมัน นึกอิจฉาที่มันหลับสบาย ผิดกับฉันที่ไม่เคยจะหลับได้สนิทใจนับตั้งแต่ต้องมาอยู่ในนรกแห่งนี้
“ที่คอกสัตว์ ทำไมท่านถึงพูดเช่นนั้นเพคะ”
จู่ ๆ นางไม้แลมพีก็ทักขึ้นมา ทำเอาฉันสะดุ้งนิดหนึ่ง ฉันรีบสำรวมอาการระแวงแล้วหันไปหานาง “เจ้าหมายถึงอะไร”
“ที่ท่านพูดกับพวกวิญญาณในคอกสัตว์”
“ข้าเพียงแค่ทำหน้าที่ราชินี ช่วยแบ่งเบางานให้เทพฮาเดส ข้าพูดอะไรผิดไปหรือ” ฉันถามอย่างระวัง
นางมองฉันแน่วนิ่ง แล้วจู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา ดวงไฟเล็ก ๆ ตามเรือนผมที่เป็นกิ่งไม้กับใบไม้ดับวูบ ฉันรีบลุกขึ้นไปหานางด้วยความตกใจ “เจ้าร้องไห้ทำไม แลมพี”
“ข้าดีใจที่ท่านยอมรับตำแหน่งนี้ด้วยความเต็มใจ ข้าเฝ้าฝันอยากจะมีราชินีมาอยู่เคียงข้างเทพฮาเดส ช่วยทำให้เทพฮาเดสมีความสุข” นางไม้แลมพีพูดไปยิ้มไป ไฟที่ปลายผมกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง
ฉันรู้สึกโล่งอกขึ้นมา ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดที่ทำให้นางเข้าใจแบบนั้น
“เจ้าเองก็เคยมีราชินีเพอร์เซโฟนีไม่ใช่หรือ”
“แต่นางไม่เคยออกจากปราสาทหรอกเพคะ นางอยู่แต่ในนี้ เฝ้ารอวันกลับไปบนโลกมนุษย์” แลมพีตอบขณะเช็ดน้ำตาแห่งความตื้นตัน
ฉันยิ้มจาง ๆ อยากจะบอกเหลือเกินว่าฉันเองก็เฝ้ารอวันนั้น
“การเป็นราชินีของเทพฮาเดสก็ไม่ได้เลวร้ายนัก” ฉันฝืนโกหก “หากเขาอ่อนโยนต่อข้า ข้าก็ย่อมมีความสุขและอยากจะอยู่กับเขา”
“เจ้าคิดเช่นนั้นจริงหรือ” เสียงที่ดังเป็นของบุรุษผู้คุ้นเคย ฉันกับนางไม้แลมพีหันไปที่หน้าทางเข้าสวน เห็นเทพฮาเดสกำลังเดินตรงมาพร้อมกับรอยยิ้ม
“แลมพี วันนี้เจ้าบังอาจพาราชินีออกนอกปราสาท เจ้าสมควรถูกลงโทษ”
“หนูเป็นคนขอร้องนางเองเจ้าค่ะ” ฉันรีบออกตัว “หนูอยากออกไปข้างนอกบ้าง อยากรู้ว่าที่นี่เป็นยังไง เผื่อว่าหนูจะช่วยอะไรท่านได้บ้าง”
“ไม่ใช่ว่าจงใจหาทางหนีหรอกรึ”
ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบ นางไม้แลมพีก็ลอยมาขวางหน้าฉัน “เทพฮาเดสเพคะ องค์ราชินีไม่ได้คิดหนีเลย นางไปที่คอกสัตว์เพียงเพื่อจะสำรวจที่นี่ นางยังสั่งสอนพวกวิญญาณให้ปฏิบัติหน้าที่ให้ดี เพื่อเป็นเกียรติต่อท่าน นางภักดีต่อท่านแล้วเพคะ ข้าผิดเอง ข้าสมควรจะไปถามท่านก่อนที่จะพานางออกไป ได้โปรดอย่าลงโทษนางเลยเพคะ”
“ไม่นะ หนูผิดเองต่างหาก ท่านอย่าลงโทษแลมพีเลยนะเจ้าคะ” ฉันก้าวไปยืนใกล้เทพฮาเดส แตะอกเขา
“เจ้าออกไปก่อน แลมพี” เทพฮาเดสสั่ง แลมพีมาช่วยอุ้มซีเรียลแล้วพาออกไปนอกสวน
ฉันรู้สึกเกร็งขึ้นมาเมื่อได้อยู่ตามลำพัง เขาคงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในคอกสัตว์แล้ว เขาจะรู้แผนที่แท้จริงของฉันหรือเปล่านะ
“เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ บราวนี่” เทพฮาเดสจ้องฉัน
ฉันหลุบตาลง แสร้งตอบเสียงเศร้า ๆ “หนูแค่อยากมีอะไรทำบ้าง หนูอยากช่วยงานท่าน ให้สมกับเป็นราชินี”
“ที่ผ่านมา เจ้าเอาแต่ต่อต้านข้า คิดจะหนีข้า แต่แล้วก็เปลี่ยนมาเชื่อฟังข้า คิดหรือว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ามีแผน”
ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าแล้วตอบเสียงเรียบ “เจ้าค่ะ หนูมีแผน”
ฉันรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่คุกรุ่นขึ้นมาโดยพลัน ฉันอธิบายต่อ “หนูรู้แล้วว่าหนูไม่อาจหนีไปจากที่นี่ได้ ต่อให้หนีได้ ท่านก็มีหนทางไปตามหนูกลับมา เช่นนั้นหนูควรทำใจยอมรับโชคชะตา”
“เจ้าอยู่ด้วยความจำใจสินะ” น้ำเสียงของเทพฮาเดสแข็งกระด้าง
“เจ้าค่ะ แต่พอหนูเห็นว่าท่านอ่อนโยนต่อหนู ใจดีกับหนู หนูก็รู้สึกว่า...”
ฉันก้าวไปใกล้เทพฮาเดส เอียงซบอกเขาแล้วพูดเบา ๆ “การอยู่ที่นี่ก็มีความสุข ไม่ต่างกับตอนเป็นเจ้าหญิงบนโลกนัก”
บรรยากาศกลับมาละมุนอีกครั้ง ฉันช้อนตามองเทพฮาเดส “หากท่านไม่ใจร้ายกับหนู หนูก็ยินดีจะอยู่ที่นี่และทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ท่านอย่าโหดร้ายกับหนูได้ไหมเจ้าคะ”
“หากเจ้าไม่ทรยศข้า ข้าย่อมต้องดูแลเจ้าอย่างดีแน่นอน บราวนี่” เทพฮาเดสยกแขนโอบฉัน ฉันแสร้งยิ้มราวกับดีใจเต็มประสา
“แต่เรื่องที่เจ้าออกนอกปราสาท ถือเป็นความผิด”
“อย่าลงโทษแลมพีเลยนะเจ้าคะ หนูผิดเอง”
“ข้าอาจยกโทษให้พวกเจ้า หากเจ้าทำให้ข้าพึงพอใจ”
“ท่านต้องการสิ่งใดเจ้าคะ” ฉันเงยหน้าถาม
“เจ้าคิดว่าควรทำสิ่งใดให้ข้าล่ะ”
“ท่านอยากกินทับทิมหรือไม่เจ้าคะ ข้าจะปอกให้ท่าน” ฉันเสนอ
“คิดว่าเพียงทับทิมจะลบล้างความผิดได้หรือ” เทพฮาเดสลูบหัวไหล่ของฉันพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม รอยยิ้มอย่างที่ฉันรู้ว่าเขาอยากจะเสพสมร่างกายฉัน
ฉันนึกถึงครั้งล่าสุดที่เขาได้กินทับทิมในสวนแห่งนี้ คิดแล้วก็รู้สึกอับอายจนหน้าร้อนขึ้นมา ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ไม่รู้สึกชินหรืออยากจะร่วมรักกับเขา
แต่มาจนถึงป่านนี้แล้ว ฉันไม่อาจเดินถอยหลังกลับไปอายเหมือนเด็กสาวไร้เดียงสาได้อีก ฉันต้องเดินหน้าต่อไป มัดใจเทพฮาเดส รอวันที่จะได้ชำระแค้น
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเงยหน้าถามเขาพร้อมยิ้มอาย ๆ
“แล้วถ้า... กินทับทิมจากตัวหนูล่ะเจ้าคะ พอจะช่วยทำให้ท่านยกโทษให้ได้บ้างหรือไม่”
เทพฮาเดสแสร้งทำเป็นนิ่งราวกับกำลังคิดว่าจะยกโทษดีหรือไม่ แต่ยิ้มที่มุมปากกับประกายในดวงตาของเขาก็เป็นคำตอบอย่างดีแล้วว่าเขาตัดสินใจเช่นไร
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

239 ความคิดเห็น

  1. #215 sirinda50880 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 14:11
    เริ่มสงสารฮาเดสแล้ว
    #215
    0