FIC NARUTO LAST TALE AND WAR

ตอนที่ 14 : LAST TALE AND WAR 12 :: just gonna stand there and watch me burn 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    11 ส.ค. 55

12 

 

หนึ่งเดือนผ่านไป

ด้านนอกป่าที่อยู่ระหว่างทางจากตัวหมู่บ้านสึนะงาคุเระและที่หลบภัยของซากุระนั้นมีเงาของชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ในถ้ำเพื่อรอเวลาที่จะดำเนินแผนการของตนเองให้สำเร็จ ซุยเงสึที่เดินพาดดาบออกมารับแสงพระอาทิตย์ยามเช้านั่งลงที่ข้างๆกับซาสึเกะ คนตัวสูงเหลือบนัยน์ตาสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆมองคนที่นั่งข้างๆ

นายวางแผนเอาไว้ยังไงล่ะซาสึเกะซุยเงสึร้องถามเสียงเรียบ ปีศาจน้ำอย่างเขาพยายามทำใจเย็น

ถล่มหมู่บ้านสึนะงาคุเระซะ

แค่นั้นน่ะเหรอ?ซุยเงสึแปลกใจจริงๆที่ซาสึเกะคิดแผนเอาไว้แค่นั้น

คนถูกถามหัวเราะในลำคอก่อนจะละสายตามองออกไปด้านข้าง เบื้องหน้าของซาสึเกะคือผืนป่าใหญ่ที่มีต้นไม้รายล้อมอยู่ทั่วไป แผนการถล่มหมู่บ้านสึนะงาคุเระมันยังน้อยไปกับสิ่งที่เขากำลังจะทำต่อจากนี้

ซุยเงสึ นายจัดการส่งคนของเราเข้าไปแทรกแซงหมู่บ้านสึนะงาคุเระ พยายามทำลายระบบป้องกันภัยของหมู่บ้านสึนะงาคุเระทุกๆด้าน จากนั้นเราจะซ่องสุมกำลังของหมู่บ้านอื่นเพื่อที่จะได้ถล่มหมู่บ้านสึนะและยึดอำนาจของพวกมันเสร็จสรรพ ฉันให้เวลานายในการแทรกแซงและซ่องสุมกำลังสามเดือนเท่านั้น

ไอ้หน้าที่ของฉันก็ได้อยู่หรอกนะ แต่นายล่ะซาสึเกะ…”

ฉันจะฆ่าคาเสะคาเงะและเอาศพของมันไปขึ้นค่าหัว จากนั้น…”

“…??”

หึ ฉันจะฆ่าลูกของซากุระทิ้งซะ!!!”

ซาสึเกะ นั่นมัน…!!!”

จัดการตามที่ฉันสั่งซุยเงสึ เรายังมีเรื่องอีกหลายอย่างที่จะต้องจัดการ หึ มันไม่จบแค่นี้แน่ๆ

พูดจบแค่นั้นซาสึเกะก็หายตัวไป ซุยเงสึพยายามที่จะมองตามเงาของร่างสูงแต่ทว่าก็ไม่พบวี่แววแล้ว ความโหดร้ายของซาสึเกะมันมากมายถึงขนาดจะฆ่าเด็กบริสุทธิ์ได้ลงคอเลยอย่างนั้นเหรอ

โฮ้ย จูโกะ เรามีงานที่จะต้องไปทำนะ! เฮ้ย!”

ซุยเงสึที่เอือมระอากับคนเป็นหัวหน้าเดินไปหาจูโกะที่ยังคงนั่งอยู่ภายในถ้ำ ร่างสูงของจูโกะยังคงแน่นิ่งเอนหลังพิงกับพนังถ้ำและไม่พูดกับใครมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว ซึ่งนั่นทำให้ซุยเงสึคิดว่าจูโกะอาจจะเสียสติหรือตายไปแล้วด้วยซ้ำ

นายยังไม่เลิกเสียใจเรื่องของซาโยริอีกงั้นเหรอจูโกะ

“…”

เฮ้อ ให้ตายเถอะ รอบตัวฉันทำไมมีแต่คนเพี้ยนๆแบบนี้น้า~ รออยู่นี่ล่ะจูโกะ ฉันจะไปจัดการงานเอง!”

นารูโตะ!! ฉันจะไปเก็บสมุนไพรที่หลังเขานะ

โฮ้ย! ให้ฉันไปด้วยมั้ยซากุระจัง!”

ไม่ต้องหรอก นายอยู่ที่นี่ไปเถอะ

เสียงร้องบอกของซากุระสิ้นสุดลงแค่นั้น ร่างบางของเธอก็เดินถือตะกร้าออกไปจากบ้านพักเสียแล้ว เนจิที่นั่งอยู่บนหลังคาได้แต่ทอดสายตามองดูแผ่นหลังบางที่เดินจากไปเรื่อยๆ เป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนที่เขา ซากุระ และนารูโตะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันภายในบ้านหลังนี้

เป็นแบบนี้ก็คงจะดีแล้วสินะ…”

ใบหน้าของเนจิก้มลงมองที่ชานบ้านซึ่งนารูโตะกำลังกระวีกระวาดวิ่งออกมา คนผมทองที่แม้แต่จะใส่รองเท้าให้ดีก่อนออกวิ่งยังทำไม่ได้สะดุดขาตัวเองล้ม เนจิหัวเราะในลำคอแต่ก็พยายามเก็บเสียงเอาไว้ นารูโตะลุกขึ้นนั่งและมองซ้ายขวาแต่เขาก็ไม่พบวี่แววของซากุระแล้ว จะเป็นอะไรรึเปล่านะ หรือว่าเขาจะห่วงเธอเกินเหตุ

ซากุระน่ะเข้มแข็งนะนารูโตะ

นะเนจิ!”

ไม่ต้องคอยปกป้องเธออยู่ตลอดเวลาก็ได้ เธอเข้มแข็ง อดทน เหมือนกับดอกของซากุระนั่นล่ะ…”

นายนี่นะเนจิ! ถ้าชอบเธอนักไม่สารภาพไปเลยล่ะโว้ย!”

มันใช่ประเด็นที่เราพูดกันรึไง

โธ่!! ไอ้ขี้เก๊ก ตลอดหนึ่งเดือนมาฉันดูออกหมดแล้วน่า!!”

อ้อเหรอ คนที่ไม่ค่อยจะฉลาดอย่างนายที่เก่งแต่เรื่องบ้าๆน่ะนะ

เนจิ!!!”

เหอะ!!”

เนจิสะบัดหน้าหนีนารูโตะเมื่อเจ้าหน้าหนวดแมวพูดตรงกับที่หัวใจเขารู้สึกพอดี นารูโตะเองก็สะบัดหน้าใส่เนจิ ทั้งคู่ทำหน้างอก่อนที่จะหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน มันงี่เง่าเหลือเกินที่จะมาเถียงกันในแบบเด็กๆ ทั้งๆที่ต่างคนต่างก็รู้หัวใจตัวเองดีอยู่แล้วว่าใครเป็นเจ้าของมัน

ร่างบางของซากุระกำลังเดินเล่นอยู่ริมเนินเขาที่ด้านหลังมีทุ่งสมุนไพรหลากหลายชนิด นัยน์ตาสีเขียวมรกตจับจ้องอยู่ที่ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่ขึ้นเป็นกออยู่แถวๆนั้น เธอโน้มตัวลงไปเด็ดมันมาสองสามดอกก่อนจะหย่อนมันใส่ตะกร้าที่ตัวเองถือมาด้วย มันคงสวยดีถ้าเกิดเอาไปใส่ในแจกันในบ้านพัก

เมื่อคิดได้ดังนั้นซากุระก็สอดส่องสายตามองหาดอกไม้อื่นๆที่จะเข้าชุดกับดอกไม้สีขาวในตะกร้า แต่เมื่อสายตาของเธอหยุดลงที่เงาของใครบางคนซึ่งกำลังยืนบนกิ่งไม้ยักษ์อยู่นั้น แขนทั้งท่อนของเธอดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงในบัดดล ความกลัวความหวาดหวั่น ความรู้สึกต่างๆถาโถมเข้าใส่ร่างบางไม่รอให้ตั้งตัว

ฉันกับเธอไม่ได้เจอกันมานานเท่าไหร่แล้วนะ

น้ำเสียงเย่อหยิ่งที่เย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้ในธารน้ำเย็นทำเอาร่างบางสะดุ้งเฮือก คนตัวเล็กขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ซาสึเกะเป็นผู้ชายที่สามารถแผ่รังสีแห่งอันตรายออกมาจนเธอรู้สึกได้

ไม่รู้ว่าซาสึเกะจะรู้รึยังว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับร่างบาง ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้องแบนราบของเธอ แต่สิ่งเดียวที่ซากุระรู้คือเธอหมุนตัวกลับและออกวิ่งอย่างรวดเร็ว! สายตาสีดำดุดันนั่นเธอไม่อยากจะเจอมันอีกแล้ว

เธอจะหนีฉันไปไหนพ้นซากุระ!!”

ครืด ครืด!!

เสียงกิ่งไม้และต้นไม้ที่กระทบเสียดสีกับผิวหนังขาวๆของร่างบางดังเป็นระลอก ฝีเท้าของซากุระพยายามที่จะก้าวไปให้เร็วที่สุด แต่เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ใหม่จึงทำให้เธอต้องระมัดระวังผลกระทบที่จะส่งผลต่อลูกในท้อง

ฟรึ่บ!!

ร่างสูงของซาสึเกะที่มีความไวกว่าปรากฏตัวเข้ามาดักหน้าของซากุระ ร่างบางหยุดฝีเท้ากะทันหันก่อนจะย่างถอยหลังกลับไป

                “ถ้าเธอหนี ฉันก็จะตาม!! ไม่ว่าเธอไปที่ไหนอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข!!”

เสียงประกาศกร้าวนั่นมาพร้อมกับมือหยาบกระด้างที่กระชากแขนของซากุระให้เข้าหาตัว ลากทั้งร่างบางกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างดังอั่ก แต่ดูเหมือนคนตัวสูงจะไม่ได้หยุดยั้งพละกำลังที่ถาโถมใส่ร่างบางนี่เลย เขาจัดการกระชากไหล่ซากุระและบีบไว้แน่น ดวงตาสีดำรัตติกาลฉายแวววาบจนคนตัวเล็กสั่นเทิ้มไปทั้งตัว 


ทรยศต่อความรักของฉันยังไม่พอ! ยังมีทายาทเชื้อสายโสโครกของผู้ชายคนอื่นอีก!! เธอแน่มากฮารุโนะ ซากุระ!!!”

นะนายต้องการอะไรกันแน่

กล้าดีที่ถามฉันออกมาแบบนั้น ฉันต้องการทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ!! ไม่ว่าอะไรฉันจะต้องได้ และเมื่อใครมาแตะต้องเธอมันจะต้องตาย!!!”

นายมีภรรยาอยู่แล้วซาสึเกะ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ

เสียงเว้าวอนนั่นไม่ได้ทำให้คนตัวสูงใจอ่อนเลยสักนิด เขาผลักทั้งร่างของซากุระที่มีเด็กทารกอยู่ในท้องกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ คนตัวสูงรู้สึกร้าวไปทั่วทั้งหลัง นัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองไปยังร่างสูงซึ่งย่างสามขุมเข้ามาหาเธออย่างน่ากลัว

เธอเป็นของฉัน ยังไงก็จะเป็นอย่างนั้น!! เธอทรยศฉัน

นายตัดสายสัมพันธ์ทั้งหมดนั่นแต่แรกซาสึเกะฉัน ฉันแค่เลือกที่จะรักตัวเอง ฉันแค่เลือกที่จะรักกาอาระแทนที่จะเป็นนาย

นี่เหรอคำสัตย์ที่เธอให้ฉันมาตลอดหลายปี เธอมันก็แค่ยัยผู้หญิงแพศยาที่โดนผู้ชายล่อลวงเข้าหน่อยก็พร้อมที่จะนอนกับเขา!! เธอไม่ได้แตกต่างไปจากผู้หญิงคนอื่นเลยซากุระ!!”

ฉันไม่โกรธถ้านายจะว่าร้ายต่างๆนานากับฉัน แต่นายไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามาในชีวิตฉันอีกแล้วซาสึเกะ ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันรู้ว่านายมีภรรยาแล้ว ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปยุ่งกับชีวิตของนายและครอบครัว ได้โปรดให้ฉันได้ใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวของฉันเถอะนะ

ไม่มีสิทธิ์อย่างนั้นเหรอ!! ฉันจะสอนให้เธอรู้เองว่าคนจากอุจิวะอย่างฉันมีสิทธิ์ในการทำลายชีวิตของเธอให้ป่นปี้แค่ไหน!!”

คางเรียวของซากุระถูกบีบด้วยฝ่ามือหยาบกร้านจนมันเริ่มแดง ซากุระพยายามที่จะหาทางหนีออกไปแต่เพราะแขนแกร่งของซาสึเกะจัดการรวบตัวเธอเอาไว้ทั้งหมดด้วยแขนข้างเดียว แผ่นหลังของเธอถูกดันติดกับต้นไม้ บังคับให้ทั้งใบหน้าของเธอจ้องมองลึกไปยังนัยน์ตาสีดำสนิท จ้องมองลึกลงไปจนเห็นบางสิ่งบางอย่างที่วูบไหวอยู่ในแววตา

ความรู้สึกสั่นไหวที่สะท้านไปถึงหัวใจของซากุระ ถึงมันจะไม่ใช่ความรู้สึกรักแบบนั้นอีกแล้ว แต่ความเป็นห่วงเป็นใยในฐานะคนเคยรักอย่างเธอก็ทำให้เธอรู้ได้ไม่ยากว่าความสั่นไหวนั่นเกิดมาจากความรู้สึกเสียใจความเจ็บปวดรวดร้าว เช่นเดียวกันกับตอนที่เธอรู้ความจริงว่าซาสึเกะมีภรรยาแล้ว

เจ็บสินะ

คำพูดที่หลุดออกมาอย่างยากลำบากทำให้ซาสึเกะชะงักการกระทำของตัวเองลง นัยน์ตาสีดำสบเข้ากับนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่วินาทีนี้มีน้ำตาเอ่อคลออยู่เต็มหน่วง จมูกโด่งของหญิงสาวตรงหน้ากำลังขึ้นสีแดงระเรื่อ ความรู้สึกอะไรบางอย่างทำให้ความโกรธแค้น ความเจ็บปวดของซาสึเกะหายไปชั่วขณะ

ครั้งหนึ่งฉันก็เคยเจ็บเหมือนที่นายเจ็บนะซาสึเกะ…”

มันยากเกินบรรยาย

มันทรมาน เจ็บปวด จนนายอยากจะร้องไห้ออกมาให้ตาย ความรู้สึกที่มันสุมอยู่ในนี้ฉันเข้าใจนายดี เพราะนายมักเป็นคนที่สร้างบาดแผลเหล่านั้นไว้ให้กับฉัน แต่นายจะไม่เจ็บเลยซาสึเกะถ้านายปล่อยมันไปซะ

“…”

ปล่อยทุกอย่างมันไปสักทีเถอะนะซาสึเกะ

ฉันทำไม่ได้

“…”

จะให้ฉันทำได้ยังไงทั้งๆที่ความเจ็บปวดทรมานมันสุมอยู่ในนี้ ความเสียใจที่ทำให้ฉันยอมแลกได้ทุกสิ่งเพื่อกำจัดมันทิ้งไป ซากุระเธอทำกับฉันขนาดนี้ได้ยังไง

“…”

เธอเป็นฝ่ายสร้างรอยแผลมากมายขนาดนี้ได้ยังไง ฉันจะปล่อยให้เธอไปมีครอบครัวของเธอแล้วทิ้งฉันไว้เบื้องหลังกับรอยแผลที่เธอสร้างไว้ได้ยังไง! ฉันไม่ใช่คนดีแบบนั้น!!”

“…”

ทำไม!! ทำไมแค่ผู้หญิงธรรมดาที่ไม่มีอะไรดีอย่างเธอถึงทำให้ฉันเป็นแบบนี้!! คนที่จะต้องสร้างบาดแผลและความเจ็บปวดน่ะคือฉันไม่ใช่เธอ เธอจะไปมีความสุขได้ยังไงถ้าฉันจะต้องเจ็บอย่างนี้…!! ฉันไม่ยอมเป็นคนดีเพื่อให้ตัวเองเจ็บปวดเหมือนเจ้าโง่นารูโตะ ถ้าฉันแค้นมันก็เป็นเพราะเธอ ถ้าฉันเจ็บปวดและน้ำตาไหลออกมานั่นก็เป็นเพราะเธอทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้มันเป็นเพราะเธอ!!!”

สองแขนเล็กๆของซากุระโอบเข้ากับลำตัวของคนตัวสูงที่ดูเหมือนจะสติหลุดไปพร้อมกับน้ำตาที่หยดลงมาจากขอบตาร้อนผ่าวนั่น ซากุระได้แต่หลับตาและเอนใบหน้าพิงเข้ากับแผงอกกว้างที่หัวใจด้านซ้ายกำลังเต้นแรง ซาสึเกะกำลังเผยความรู้สึกที่เธอเฝ้าตามค้นหาจากเขา

เธออยากจะรู้สึกยินดีและมีความสุขที่เขายอมเปิดเผยความรู้สึกต่างๆออกมา แต่สำหรับตอนนี้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขามันได้แปลเปลี่ยนไปมากแล้วจริงๆถึงเธอจะยังผูกพันกับเขาแต่มันก็ไม่ใช่ในฐานะคนรักอีกต่อไป

ขอบใจนะซาสึเกะฉันเคยเฝ้ารอช่วงเวลานี้มานานแสนนานแล้วล่ะ

“…”

นานมากซะจนฉันอาจจะต้องทิ้งอดีตและก้าวเดินต่อไปฉันไม่ใช่ฮารุโนะ ซากุระผู้หญิงที่นายหมายถึงอีกแล้วล่ะนะ เพราะตอนนี้ฉันกำลังจะมีครอบครัว ลูกสาวที่น่ารักของฉันอยู่ในนี้ฉันอยากให้เธอได้เกิดมาและเห็นพวกเราสามคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

ซากุระเอื้อมมือไปจับมือหยาบกร้านของซาสึเกะมาก่อนจะวางแนบกับหน้าท้องของเธอ ซาสึเกะที่มีสายตาเหม่อลอยมีน้ำตาร่วงหล่นลงมาไม่ต่างไปจากหญิงสาว รอยยิ้มเล็กๆแต่งแต้มอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มเอิบที่คนตัวสูงเฝ้าหวังจะครอบครองมัน

เราจะมีโอกาสได้ทำแบบนั้นรึเปล่าซาสึเกะเราจะกลับมาเป็นทีม 7 หน่วยคาคาชิเหมือนเดิมได้มั้ย ฮึก…”

“…”

กลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันกับเราเถอะนะ ซาสึเกะ

เสียงของซากุระแหบพร่าเพราะน้ำตาที่หลั่งรินลงมา ถึงแม้ซาสึเกะจะอยากเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาของเธอมากแค่ไหน แต่ความเจ็บปวดที่ก่อเกิดขึ้นก็ไม่อาจทำให้เขาละทิ้งซึ่งความแค้น ความโกรธ ความขัดเคือง เสียใจ และทรมานนี้ไปได้!! เขาไม่มีวันรักลูกของซากุระกับกาอาระได้หรอกเขาทำใจแบบนั้นไม่ได้!!

แค่สัมผัสเขาก็รู้สึกอยากจะฉีกทึ้งร่างของเด็กที่อยู่ในท้องให้ขาดเป็นเสี่ยงๆ ฝ่ามือหนาของซาสึเกะที่สัมผัสอยู่กับหน้าท้องของซากุระค่อยๆเพิ่มแรงกดมากจนคนตัวเล็กรู้สึกเจ็บ ซากุระพยายามที่จะดันมือของซาสึเกะออกไปแต่ก็ช้าไปเสียแล้ว

เนตรวงแหวนของซาสึเกะถูกเบิกขึ้นมา!! นัยน์ตาสีแดงฉานเอ่อคลอไปด้วยน้ำตานั้นจ้องมองมายังร่างบางของซากุระที่กำลังจะขาดอากาศหายใจเพราะความเจ็บปวดที่บีบคั้นให้เธอทรมาน นัยน์ตาสีเขียวจ้องมองซาสึเกะในขณะที่ร่างของเธอถูกยกขึ้นมาเหนือพื้นด้วยฝ่ามือเดียวของซาสึเกะ

ฉันยอมเป็นคนบาปหนาชั่วช้าตลอดไป ไม่มีที่ว่างให้กับอาชญากรที่ทำผิดอย่างฉัน…”

ไม่นะซาสึเกะ ได้โปรด!!”

ฉันทนรับความจริงที่ผู้หญิงที่ตามหลอกหลอนฉันในหัวมาตลอดห้าปีทำแบบนี้ เพราะฉันรักฉันถึงทนต่อไปไม่ได้!!!”

ไม่!! ซาสึเกะ!!! อย่า!!!”

ซากุระกรีดร้องสุดเสียง ร่างบางของเธอดีดดิ้นเพื่อให้หลุดจากฝ่ามือของซาสึเกะ แต่มันก็สายไปเมื่อนิ้วมือทั้งห้าของซาสึเกะกำลังกดลึกเข้าไปในเนื้อบริเวณช่วงท้องของซากุระ ความเจ็บปวดทำให้ร่างบางส่งเสียงร้องไม่ออก เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตาย!! ความเจ็บปวดนี่…!!!!

กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!”

แขนของซากุระปัดป่ายไปมาด้วยความเจ็บปวดทุรนทุราย!!! ขาทั้งสองข้างของเธอพยายามสะบัดไปมาเพื่อหวังจะทำให้หลุดจากการเกาะกุม เลือดจำนวนมากกำลังไหลอาบขาของเธอทั้งสองข้าง และชุ่มไปทั้งเสื้อผ้าและเนื้อตัวของเธอ

ไม่นะไม่ ซาการะจะต้องมาตายแบบนี้น่ะเหรอ ซาการะที่ทั้งเธอและกาอาระต่างยินดีให้เธอเกิดมาเพราะความรักที่ก่อตัวขึ้น ซากุระจ้องมองใบหน้าของซาสึเกะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่สติของเธอจะถูกดูดกลืนไปพร้อมกับประกายแสงสีเขียววาววับที่เกิดจากดวงตาของเธอ!!

แสงประกายพุ่งทยานออกมาเป็นวงกว้างจนทำให้ซาสึเกะทนกับความร้อนที่เกิดขึ้นจากจักระสีเขียวนั่นไม่ได้!! จักระจำนวนมากถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อรักษาชีวิตของลูกน้อยในท้องของซากุระ บาดแผลสมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว แต่พละกำลังที่สูญเสียไปก็มีเยอะเกินกว่าที่ซากุระจะลุกขึ้นไหว

ร่างบางนอนสลบอยู่กับพื้นทั้งๆที่นัยน์ตากำลังจ้องมองไปยังซาสึเกะด้วยความรู้สึกที่ถาโถม ทั้งแค้น ทั้งเกลียดชัง ทั้งเสียใจ!! แม้สติของซากุระเรือนหายไปแล้วแต่เธอยังจ้องมองผู้ชายใจร้ายอำมหิตคนนี้ด้วยสัญชาตญาณความเป็นคน นิ้วมือเรียวจิกเข้ากับผืนดินเพื่อระบายความรู้สึกทั้งหมดลงไป

ซาสึเกะไม่แม้แต่จะรู้สึกอะไรสักนิดกับการกระทำของตนเอง เขาแค่จ้องมองมายังร่างบางของซากุระที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและใบหน้าที่เลอะไปด้วยน้ำตา รอยยิ้มที่มุมปากทำให้ซากุระอยากจะกรีดร้องออกไป

หึ!! อย่าคิดว่าฉันจะยอมปล่อยไปง่ายๆ เมื่อใดที่เธอจะคลอดเด็กคนนั้นออกมา พลังของเนตรจะอ่อนแอลง เมื่อนั้นล่ะคือวันตายของเด็ก!!!”

เสียงประกาศกร้าวนั่นดังผ่านสายลมก่อนที่ซาสึเกะจะหายไปกับเงาของต้นไม้ที่ตกกระทบลงมา ซากุระค่อยๆหลับตาลงช้าๆและหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ความเป็นจริงที่แสนน่ากลัวความชั่วร้ายของซาสึเกะ

 

ลืมตาเถอะที่รักได้โปรดลืมตาขึ้นมา

เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างๆหูของซากุระเป็นตัวเรียกที่ทำให้ร่างบางซึ่งกำลังนอนอยู่บนฟูกในบ้านพักลับของตระกูลฮิวงะค่อยๆปรือตาขึ้นมา ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองไปยังนัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวซึ่งอยู่ไม่ห่างจากใบหน้าของเธอเลย ใครบางคนที่เธอเฝ้ารอคอยการกลับมา ใครบางคนที่เธอทั้งคิดถึง ห่วงหา และแทบจะขาดใจเมื่อไม่มีเขาอยู่เคียงข้าง

กาอาระ…”

ซากุระอยากจะเข้าไปกอดทั้งร่างสูงเอาไว้ แต่เธอก็ไม่มีแม้แต่แรงที่จะยกมือเสียด้วยซ้ำ ร่างบางของซากุระถูกประคองให้ลุกขึ้นด้วยมือหนาของคนเป็นคาเสะคาเงะ แผ่นหลังบางถูกช้อนเอาไว้ด้วยฝ่ามือหนาที่ประคองเธอเอาไว้อย่างทะนุถนอม นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวที่เธอคิดถึง

ฉันคิดถึงท่าน…”

เสียงหวานนั่นทำให้กาอาระยิ้มออกมาบางๆ การเดินทางตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเมื่อเขาได้ยินคำนั้น กาอาระก้มใบหน้าเข้าหาใบหน้าสวยหวานของซากุระก่อนจะจูบซับน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตา

ฉันเสียใจซากุระ ฉันเสียใจที่มาปกป้องเธอไม่ทันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ ทำไมทั้งตัวเธอถึงเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดแบบนั้น

ไม่มีอะไร แค่อุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆซากุระแก้ตัวเสียงเบาหวิว

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงไม่อาจทำให้เธอเผยความจริงเกี่ยวกับซาสึเกะออกไปได้มากนัก ถ้าเกิดเธอพูดออกไปทั้งกาอาระ นารูโตะ และเนจิคงออกตามล่าซาสึเกะแน่ๆ ถึงแม้ว่าเขาจะทำร้ายทั้งเธอและลูกแต่ตัวซากุระนั้นก็ไม่อาจที่จะทำร้ายเขาได้มันช่างโง่เขลายิ่งนัก

ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่ล่ะ ท่านควรจะไปจัดการเรื่องงานแต่งงานแล้วก็เรื่องหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ

ซากุระพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ รอยยิ้มเล็กๆพยายามจะฉีกยิ้มให้กับคนตรงหน้า

ฉันรีบจัดการทุกอย่างเพื่อที่จะได้มาดูแลเธอกับลูก…”

ท่านจัดการทุกอย่างแล้วแน่เหรอ ฉันหมายถึงลูกสาวท่านไดเมียว…”

ฉันไม่สนใจว่าผู้หญิงคนอื่นว่าจะเป็นลูกสาวไดเมียวหรือว่าเทพคิริน เพราะผู้หญิงคนเดียวที่ฉันสนมีแต่เธอเท่านั้นนะซากุระเธอและลูกของเราสำคัญที่สุด

คำพูดของกาอาระมากพอที่จะทำให้ซากุระรู้สึกดีกับเรื่องเลวร้ายที่ผ่านมา นัยน์ตาสีเขียวมรกตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา คนตัวเล็กรีบซุกตัวเข้าไปหาอ้อมกอดที่ตนเองคิดถึงความอบอุ่นของกาอาระ กลิ่นกายที่เธอคิดถึง

ฉันรักท่านจริงๆ ฉันดีใจที่ท่านกลับมาขอต้อนรับกลับบ้านนะกาอาระ

แต่งงานกับฉันนะซากุระ

คำขอแต่งงานกะทันหันทำเอาคนตัวเล็กถึงกับผงะไป ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว กาอาระฉวยโอกาสตอนที่ซากุระกำลังตกใจกดริมฝีปากของตัวเองลงไปอย่างคิดถึงและโหยหา

ให้ฉันเป็นอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตเธอได้มั้ย

ท่านเป็นทั้งหมดของชีวิตฉัน ท่านเป็นสิ่งเดียวในชีวิตฉันที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีค่า

แต่เธอเป็นลมหายใจของฉันซากุระ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอกับลูกได้อีกฉันจะดูแลเธอ มอบชีวิตของฉันเพื่อเธอ ฉันรักเธอ

งานแต่งงานดูเหมือนจะจัดขึ้นอย่างรวดเร็วกว่าที่คิด ทันทีที่ซากุระเริ่มมีอาการดีขึ้นสองสามวันหลังจากนั้นงานเเต่งงานเล็กๆที่เนินเขาหลังบ้านพักลับของตระกูลฮิวงะก็เกิดขึ้น แขกในงานคงจะมีแค่นารูโตะ เนจิ เท่านั้น คนที่รับหน้าที่เป็นบาทหลวงคงจะเป็นพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน พวกเขาให้คำสัตย์สาบานว่าจะรักกันตราบชั่วชีวิตจะหาไม่

ฝ่ามือหนาของกาอาระเอื้อมมือไปเกาะกุมมือเล็กของซากุระในขณะที่พระจันทร์กำลังลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า นารูโตะและเนจิหลังจากแสดงความยินดีกับพวกเขาก็แยกย้ายกันออกไปเพื่อให้เจ้าบ่าวและเจ้าสาวได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกัน ช่วงเวลาที่พวกเขาสูญเสียไปนั้นควรจะใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่าที่สุด

ปาฏิหารย์ทะเลทรายยังรอเธออยู่นะกาอาระพูดขึ้นในขณะที่สายลมเอื่อยๆกำลังพัดผ่าน

ฉันจะกลับไปพร้อมท่านนะท่านจะออกเดินทางเมื่อไหร่

ฉันจะยังไม่กลับไปที่สึนะ ฉันจะอยู่ดูแลเธอที่นี่พร้อมกับเนจิและนารูโตะ

แต่ว่า…”

ไม่ต้องห่วงเรื่องหมู่บ้านหรอกนะ ฉันรู้ว่าฉันมีคนที่ไว้ใจได้ ได้โปรดให้ฉันได้ใช้เวลาอยู่กับเธอและลูกของเราเถอะ

สายตาที่เว้าวอนทำให้ซากุระไม่อาจปฏิเสธได้ เธอดีใจที่กาอาระจะอยู่ดูแลเธอที่นี่ต่อ แต่เธอก็ยังคงกังวลใจเรื่องหมู่บ้านไม่แพ้กัน

ช่วงเวลานี้ขอฉันทุ่มเททั้งหมดให้กับครอบครัวของเราเธอจะเปลี่ยนมาใช้นามสกุลฉันใช่มั้ย

คำพูดติดตลกออกมาจากคนที่มีใบหน้าเรียบเฉย กาอาระกำลังเอนหัวพิงลงมานอนบนตักนุ่มๆของซากุระ นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวจ้องมองยังซากุระเพื่อใช้ทุกวินาทีในการสำรวจใบหน้าเธอ ด้วยความคิดถึงทั้งหมดที่มีเขาอยากกอดเธอเอาไว้อย่างนี้ตราบนานเท่านาน เขาอยากจะใช้ชีวิตอย่างนี้ไปจนวินาทีสุดท้ายของลมหายใจ ซึ่งเป็นความคิดเดียวกันกับซากุระซึ่งกำลังยิ้มกว้างให้กับคนที่นอนหนุนตัก

ซาบาคุโนะ ซากุระอย่างนั้นเหรอ แปลกๆดีแหะ

ฮารุโนะ กาอาระ ก็ฟังดูดีนะ

ท่านจะบ้าเหรอไงน่ะ! มาใช้นามสกุลของคนบ้านๆอย่างฉันได้ไง ท่านเป็นถึงคาเสะคาเงะเชียวนะ!”

ซากุระแกล้งทำเสียงดุก่อนจะเอื้อมมือมาปัดเรือนผมสีแดงของกาอาระออกจากใบหน้า กาอาระฉีกยิ้มบางๆและเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มใสของหญิงสาว เขารักและอยากทะนุถนอมเธอไปตลอดกาล

ถ้าฉันตาย…”

“…?!!”

ช่วยพาฉันมาฝังที่นี่ด้วยนะ…”

ท่านพูดเรื่องอะไรกันน่ะ รู้สึกไม่ดีเลยนะ

พาฉันมาฝังที่นี่นะซากุระ ฉันอยากจดจำช่วงเวลาดีๆที่ได้ใช้ร่วมกับเธอ

ท่านไม่อยากมีหลุมฝังศพข้างๆกับฉันเหรอ…”

“…?”

ความจริงฉันก็เคยคิดเหมือนกันว่าถ้าถึงเวลานั้นฉันอยากจะฝังร่างของตัวเองไว้ที่ไหน ฉันอยากสร้างหลุมฝังศพของตัวเองที่ปาฏิหารย์แห่งทะเลทรายนะ เพราะที่นั่นเป็นที่ที่จะตราตรึงอยู่ในหัวใจของเราตลอดไป

ปาฏิหาริย์ทะเลทรายเป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ ที่นั่นมีมนตร์พิเศษ มันจะทำให้เราได้เจอกัน ถ้าหากวันนั้นมาถึงและเราไปสู่สุขคติพร้อมกัน ให้ฉันได้จับมือเธอข้ามผ่านแดนสวรรค์เถอะนะ ฉันจะไม่ปล่อยมือนี้ไปไหนเลย

แต่ถ้าเป็นนรกล่ะ…”

ฉันจะเป็นฝ่ายเดินไปเพียงลำพัง ฉันจะไม่ยอมให้เธอต้องมาตกนรกและทนกับความลำบาก

ฉันไม่อยากแยกไปไหนกับท่านทั้งนั้น ไม่ว่าจะนรกหรือสวรรค์ ฉันอยากจะอยู่กับท่านแบบนี้ตราบจนชั่วนิจนิรันดร์

แล้วใครจะดูแลลูกของเราล่ะ…”

ลูกจะต้องเข้าใจสิลูกจะต้องเกิดมาเป็นเด็กดี มีผมสีแดงเหมือนท่าน…”

นิ้วมือเรียวของซากุระเอื้อมมือไปลูบไรผมของกาอาระเบาๆ คนตัวสูงหลับตาเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองไปยังนัยน์ตาสีเขียวมรกต

ลูกจะมีดวงตาสีมรกตที่งดงามเหมือนเธอ

ลูกอาจจะควบคุมทรายได้เหมือนท่านนะ

ลูกก็อาจจะเก่งกาจเรื่องวิชาแพทย์เหมือนเธอก็ได้

ลูกอาจติดนิสัยเสียขี้โวยวายของฉันไป

งั้นลูกจะต้องได้รับส่วนดีเรื่องความสดใสร่าเริงของเธอไปด้วย ลูกจะมีเพื่อนเยอะแยะ ลูกจะเข้าใจถึงคำว่ารักและมิตรภาพ

คำพูดนั้นจบลงพร้อมกับใบหน้าของกาอาระที่แนบเข้าหาท้องของซากุระ เขาหลับตานิ่งและรอฟังอะไรบางอย่าง ราวกับกำลังจะรอฟังคำสื่อสารของลูกน้อยท่าทีที่กาอาระแสดงออกมามันช่างเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย จนซากุระอดไม่ได้ที่จะเก็บงำความลับของตนเองต่อไป

เธอจะยอมให้ซาสึเกะมาทำร้ายเธอกับลูกและสามีของเธอได้อีกเหรอไม่ เธอจะไม่ยอมให้เขาทำลายพวกเขาทั้งสอง พวกเขาเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ซากุระอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

เธอร้องไห้ทำไมน่ะซากุระ…”

ฮึกท่านรับปากกับฉันได้มั้ยกาอาระ ท่านรับปากกับฉันว่าถ้าฉันตายไป ท่านจะดูแลลูกของเรานะ

ชู่ว์นี่เธอกำลังพูดอะไรกันแน่ซากุระ

กาอาระผุดลุกขึ้นจากตักนุ่มของซากุระ ก่อนจะดึงไหล่บางของเธอเข้ามาโอบกอดไว้

ฉันไม่รู้ว่าขอบเขตพลังของฉันมันมากเพียงไหนฉันอาจจะปกป้องชีวิตลูกได้ในวันนี้ แต่พอถึงวันคลอดพลังของฉันจะอ่อนแรงลงจนไม่สามารถปกป้องลูกได้ และ…”

และ…?”กาอาระขมวดคิ้วนิ่งรอฟังคำพูดของร่างบางต่อไป

วันนั้นซาสึเกะจะมาเอาชีวิตลูกเราไป!”

“…!!!”

วันนี้ฉันเจอกับเขาฮึก เขาพยายามที่จะฆ่าลูกของเรา แต่เพราะเนตร ดวงตาของฉันที่เป็นเนตรพิเศษ เนตรแห่งการรักษา เนตรที่ซาสึเกะต้องการครอบครองปกป้องชีวิตลูกและฉันเอาไว้ ฉันถึงได้รอดมาได้ ฮึก…”

ความลับที่สร้างความเจ็บปวดให้เธอคือเนตรนี่

ใช่แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาซาสึเกะพยายามจะแย่งชิงเนตรของฉันไป เนจิเป็นองครักษ์ที่ปกป้องเนตรเพราะสายเลือดของฮิวงะเกิดมาเพื่อคุ้มครองเนตรนี่ที่ 10 ปีจะมีเกิดขึ้นในตระกูลฮารุโนะ ฉันกลัวฉันกลัวจริงๆว่าเมื่อวันนั้นมาถึงลูกของเราอาจไม่รอดเงื้อมือซาสึเกะ ฉันกลัว…”

ได้โประซากุระ อย่าร้องไห้ออกมาอีกเลย เธอจะไม่มีวันต้องหวาดกลัวแบบนี้อีกแล้ว ฉันอยู่ตรงนี้เพื่อรักและปกป้องเธอ ฉันจะไม่ยอมให้ซาสึเกะได้แตะต้องเธอและลูกแม้แต่ปลายเล็บ…”

ฮึกๆกาอาระ ให้สัญญากับฉันสิว่าคุณจะดูแลลูกต่อไป…”

ฉันสัญญาจะดูแลทั้งลูกและเธอตลอดไป ที่รักของฉัน


Talk with writer :: เนื่องในโอกาสมีคนบ่นคิดถึง 55 
 
Just gonna stand there and watch me burn
แค่ยืนอยู่ตรงนั้นเเละมองดูฉันที่กำลังทรมาน
But that's all right because I like the way it hurts
แต่ไม่เป็นไร เพราะฉันรักที่มันเจ็บปวดแบบนี้ 
Just gonna stand there and hear me cry
แค่ยืนอยู่ตรงนั้นเเละฟังเสียงฉันร่ำไห้
But that's all right because I love the way you lie
แต่ไม่เป็นไร เพราะฉันรักเส้นทางที่เธอเลือก
I love the way you lie
ฉันรักสิ่งที่เธอเป็น
Oohh, I love the way you lie
ฉันรักที่เธอเป็น 



ใครรู้สึกเหมือนไรท์เตอร์บ้างคะว่าซากุระนี่ไร้เดียงสาเสียจริงๆ มีกระแสหลายกระแสมากเกี่ยวกับซาสึเกะ บ้างก็ว่าสงสาร บ้างก็ว่าน่าถีบ หรือไม่ก็ยังทำใจรับไม่ได้ที่ซากุระมีลูกแล้ว ไรท์เตอร์คิดว่ามันก็ไม่ช้าเท่าไหร่นะสำหรับช่วงไคล์เเมกซ์ของเรื่องนี้ เพื่อๆคิดว่ายังไงกันบ้างล่ะ? 

ยิ่งตอนนี้ที่ลงให้ได้อ่านกันนั้น ซาสึเกะช่างเป็นผู้ชายที่รวมทุกอารมณ์ในตัวเองจริงๆ ทั้งน่าสมเพชเวทนา เเละโหดร้ายทารุณ โอ๊ย เขียนผู้ชายเเบบนี้เเล้วมันมันส์เข็ดฟันจริงๆเจ้าค่ะ ทำร้ายนางเอกของเรื่องเยอะๆแบบนี้ ไรท์เตอร์ชักคิดว่าตัวเองเป็นมาโซคิสซะเเล้วสิ ฮี่ๆๆๆ

มีความเห็นยังไงกับตอนนี้ เข้ามาคุยกันเยอะๆเลยนะ ไรท์เตอร์อยากมีเพื่อนคุยย 

รักคนอ่านเสมอเจ้าค่า >3= 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

997 ความคิดเห็น

  1. #971 ไอซ์จ้า ไอซ์จร้า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 15:46
    น้ำตา! น้ำตาาาาาา!!T=T จะซึ้งไปไหนเนี่ยยย กินใจเกินไปแล้วววว
    #971
    0
  2. #942 R_rainnie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 01:47
    เกะเรียกคะแนนน่าสงสารได้จริงๆอ่ะแหละ
    แต่เกะชั่วไปนะเอ่อ ฆ่าได้แม้กระทั่งเด็กเลยหรอ ใจร้ายย
    #942
    0
  3. #903 กิ่ง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:55
    เกะตอนนายร้องไห้ นายได้คะแนนความสงสารจากชั้นไปเต็มๆ แต่พอนายจะฆ่ากาซาระ นายก็ได้คะแนนความเลวจากชั้นไปเต็มๆเช่นกัน
    #903
    0
  4. #874 มุคุ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 10:24
    ทำไมไม่เอาพี่นารุโตะเป็นพระเอกของเรื่องล่ะค่ะ ToT
    #874
    0
  5. #809 สุดย0ด (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 12:53
    ชอบกาก้าก็จริงแต่อยากบอกรอบที่สิบว่า ยังทำใจไม่ได้ !!!

    สงสารเกะ โตะและเนจิมาก มากจริงๆ TTOTT
    #809
    0
  6. #807 Sabakuno sakura (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2555 / 16:23
    ชอบกาอาระมากๆๆๆๆค่ะ สงสารและอยากฆ่าซาสึเกะจริงๆ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #807
    0
  7. #796 Yoshida Akira (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 22:16
    หวานกันน้ำตาซึม T0T
    ซาสึเกะ ปลงเถอะ เฮ้ออ
    #796
    0
  8. #795 eiei (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 17:41
    โอ๊ยยย หวานจริงอะไรจริง
    #795
    0
  9. #794 A.eater (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 15:26
    ซาสึเกะ!! แกทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างรึเปล่า!!!-[   ]-+

    ถ้าซากุระไม่มีเนตร...ซาการะก็อาจตาย แล้วแกก็จะกลายเป็นคนเลวทรามต่ำช้าที่สุดของที่สุดเลยนะเว้ยยย!!

    เดี๋ยวปั๊ดเรียกคุณแม่มิโกโตะจับสั่งสอนให้เข็ด!

    Ps. กาอาระอย่าพูดแบบนั้นสิT^T รีดเดอร์คนนี้ใจแป้วตามซากุระไปแล้วนะ
    #794
    0
  10. #793 KuroiNu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 12:42
    อัพพพพพพพพพพพพ
    #793
    0
  11. #789 สีแห่Jsั๓๓ิกๅa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 00:10
    อินมาก ๆ รู้สึกสงสารซาสึเกะเลยอ่า ซากุระก้ด้วย
    ลูกของซากุระกับกาอาระอย่าตายนะ ๆ T^T
    #789
    0
  12. #788 A.eater (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 18:57
    ซาสึเกะ ตอนนายร้องไห้นะ..ช่วยเรียกคะแนนความสงสารจากชั้นคนนี้ได้เลยT^Tb

    แต่ความคิดนายนี่ยังเลวไม่เปลี่ยนสินะ=_=+
    #788
    0
  13. #787 สุดย0อ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 18:43
    สนุกๆๆๆ แต่ยังไม่อยากให้ซากุระมีลูกเลยอ่ะ

    สงสารเกะโพดๆ
    #787
    0
  14. #786 Yoshida Akira (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 / 15:24
    ซาสึเกะเหมือนเมายา - - อาการหนักจริงๆ
    กาอาระให้ไวๆ
    เนจิ นารูโตะ อยู่ใกล้ยังไม่รู้อีกเรอะว่าเพื่อนเก่ามาหา + +
    #786
    0
  15. #785 sabakuno sakura (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 / 15:18
    สงสารชาสึเกะมาก อย่าร้องนะ T.T กาอาระอยู่ไหน (-- )( --) รออ่านอยู่นะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ^.^
    #785
    0
  16. #784 kimSaRaTta (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2555 / 20:27
    ซาสึเกะ กลับไปเป็นครอบครัวเดียวกับซากุระเถอะนะ อย่าทำอะไรลูกของซากุระกับกาอาระเลยนะ เพราะฉันรอวันที่ลูกของซากุระออกมาล่ะ อยากเห็นอ่ะ ถึงตอนนั้นนายก็พยายามมีความสุขล่ะกันนะ
    #784
    0
  17. #783 eiei (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2555 / 17:43
    เกะขึ้นๆลงๆแฮะ

    หลายอารมณ์จริงๆแหละคะ 555

    เรื่องกำลังมันส์รีบต่อเถอะคะ ไม่ไหวแล้ววว >_
    #783
    0
  18. #780 Pein akatsuki@hotmail.com (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2555 / 21:03
    อ๊ากกกกก!! ชาสึเกะมาแล้ว จะมาทำไมย่ะ กาอาระช่วยชากุระด้วย!!
    #780
    0
  19. #778 NunG NinG MiN Huaๆ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2555 / 16:38
    เริ่มสงสารเกะง่ะ!! ใครจะรู้ว่าซาสึเะก็เจ็บเป็นนะ!!!!!!!!!!!!
    #778
    0
  20. #777 Rinne (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2555 / 15:58
    แต่เราก็แอบสงสารซาสึเกะเหมือนกันนะ เพราะลึกๆแล้วเค้าคงเจ็บปวดมากกกกT^T
    #777
    0
  21. #776 Yoshida Akira (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2555 / 11:21
    ไรเตอร์อยากหนิกซาสึเกะ แต่รีดเดอร์อยากถีบ ป๊าดดดด =0=
    #776
    0
  22. #775 kimSaRaTta (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2555 / 23:15
    ให้เค้าสองคนรักกันอย่างมีความสุขไม่ได้อ่อ??
    #775
    0
  23. #774 eiei (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2555 / 21:52
    ซาสึเกะมาโหมดดาร์กเลยอ่ะ น่ากลัววววว T[]T

    รีบมาต่อนะคะ^^
    #774
    0