FIC NARUTO LAST TALE AND WAR

ตอนที่ 15 : LAST TALE AND WAR 13 :: พ่อ แม่ ลูก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    13 ก.ย. 55

       

13

 

เช้าวันสดใสที่แดดไม่แรงนักทำให้ซากุระลืมตาตื่นขึ้นมาแต่เช้า นี่มันวันที่เท่าไหร่กันแล้วนะที่เธอได้ตื่นนอนตอนเช้าขึ้นมาและพบว่าร่างสูงอบอุ่นของกาอาระจะนอนเคียงข้างเธออยู่ตลอดเวลา แขนแกร่งของกาอาระยังคงโอบกอดทั้งร่างของเธอเอาไว้ เปลือกตาที่ปิดซ่อนนัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวยังคงหลับตาพริ้ม ลมหายใจอุ่นๆหายใจเข้าออกอย่างเป็นจังหวะริมฝีปากบางที่ทำให้ซากุระค่อยๆขยับเข้าไปทาบทับริมฝีปากของตนเอง

เช้าแล้วเหรอเนี่ยกาอาระพูดเสียงเบาในขณะที่ตัวเองก็หลุดขำกับคนตัวเล็กที่หอมแก้มเขาฟอดใหญ่ราวกับเด็กน้อย

อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านคาเสะคาเงะ

ถ้าทำแบบนี้ฉันคงไม่อยากลุกออกไปจากฟูกแน่ๆ

ซากุระหลุดหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินประโยคหวานที่ทำให้รู้สึกดีไปทั้งวัน คนตัวเล็กผละออกจากร่างสูงก่อนจะใช้แขนช่วยตัวเองให้ลุกขึ้นยืน กาอาระเมื่อเห็นว่าซากุระกำลังจะล้มลงไปจึงเข้ามาช่วยประคองเอาไว้ได้ทันเวลา คงเป็นเพราะท้องของเธอที่ใหญ่ขึ้นและใกล้จะคลอดเต็มที

ลูกของเราใกล้จะเกิดแล้วสินะ

ฝ่ามืออุ่นของกาอาระเอื้อมมาสัมผัสกับหน้าท้องที่ยื่นออกมาของซากุระ เธอยิ้มให้กับคนเป็นสามีก่อนจะเอนเข้าหาไหล่แกร่ง

ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่วันกี่เดือนฉันรู้แค่ว่าฉันมีความสุขที่ทุกวันได้อยู่กับท่าน

ถ้าเลือกได้ฉันเองก็อยากจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปจนแก่เราเลิกเป็นนินจาแล้วอยู่ที่นี่ดีมั้ยนะ

แล้วใครจะดูแลหมู่บ้านต่อไป ท่านเป็นคาเสะคาเงะ มีภาระใหญ่หลวงที่จะ

ฉันเข้าใจแล้ว ไม่ต้องพูดย้ำให้ฉันรู้สึกผิดแบบนั้นทุกวันก็ได้ซากุระ

ค่ะฉันขอโทษที่ต้องพูดแบบนั้นทุกวัน

ไปอาบน้ำเถอะ ถึงเวลาข้าวเช้าแล้ว

ซากุระพยักหน้ารับคำก่อนจะลุกขึ้นเดินโงนเงนไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายตนเอง ความรู้สึกราวกับลูกกำลังดิ้นในท้องทำให้เธอเจ็บเล็กน้อย เธอร้องเสียงเบาเพื่อเป็นการห้ามไม่ให้ลูกต้องดิ้นไปมากกว่านี้

ถ้านับจากวันเวลา กำหนดคลอดก็จะครบภายในอาทิตย์นี้

นิ้วมือเรียวยาวที่หักลงไปตามจำนวนวัน ซากุระหลับตาลงก่อนจะข่มความรู้สึกหวาดหวั่นหลายๆอย่าง เธอเองก็กลัวนะที่จะต้องคลอดลูกและเธอยังมีภัยอันตรายที่น่ากลัวมากกว่านั้นรออยู่

ซากุระจัง! มานี่เร็วเข้า วันนี้ฉันตกปลาได้เยอะแยะไปหมดเลยล่ะนะ! มานั่งกินข้าวด้วยกันเถอะ

ภาพตรงหน้าปรากฏขึ้นทันทีที่ประตูกระดาษถูกเลื่อนออกไป ภาพของนารูโตะที่นั่งอยู่ตรงริมฝั่งซ้ายของโต๊ะกำลังกวักมือเรียกเธอให้กับนั่งร่วมโต๊ะทานอาหารเช้าด้วยกัน ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของเขาต้อนรับเช้าวันใหม่ได้อย่างสนุกสนาน เนจิที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะส่งสายตาว่าปรามนารูโตะผ่านนัยน์ตาสีขาวนั่น แต่ดูเหมือนคนผมทองจะไม่ได้รู้ตัวอะไรเลย กาอาระเองก็กำลังยื่นจานอาหารไปวางไว้ตรงโต๊ะที่เว้นที่ว่างไว้ให้เธอ รอยยิ้มอ่อนโยนของเขาส่งมาให้เธอผู้เป็นที่รัก

ถ้ามันเป็นแบบนี้ทุกวันก็ดีสินะถ้าเธอได้ลืมตาตื่นขึ้นมากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาทุกๆคน

นี่! เด็กในท้องต้องการสารอาหารที่มีประโยชน์ ฉันจะริมนมให้นะซากุระจัง!”

นารูโตะว่าเสียงดังพร้อมกับเดินไปหยิบแก้วมาเพื่อจะรินนมสดให้กับซากุระที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พอดี เสียงเย็นเหยียบดังขัดขึ้นมาเสียก่อนตอนที่นารูโตะกำลังยื่นแก้วนมให้กับซากุระ

เราควรจะส่งข่าวคราวไปยังโคโนฮะเนจินั่นเองที่เป็นคนเปิดบทสนทนาที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไป

ฉันเห็นด้วยกับเนจินะ เรายังไม่ได้บอกครอบครัวเธอเลย

ไหล่บางของซากุระถูกโอบเอาไว้ด้วยแขนของคาเสะคาเงะ นั่นสินะ มันคงแปลกมากถ้าเธอกลับไปพร้อมกับสามีและลูกที่เพิ่งคลอดออกมา

ฉันอาสาเป็นคนส่งข่าวให้เอง ความจริงแล้วเราก็ควรจะกลับไปรายงานสถานการณ์ที่โคโนฮะบ้าง ไม่งั้นอาจารย์คาคาชิคงจะเป็นห่วง

นารูโตะสำทับเห็นด้วยทุกประการ ดวงตาสีฟ้าของเขาฉายแววจริงจังที่เชื่อถือได้เสมอมา

แต่ว่าภายในอาทิตย์นี้จะครบกำหนดคลอดแล้วนะซากุระพูดออกมาเสียงเบา แต่ทำให้ทั้งโต๊ะถึงกับตื่นตะลึง!

เธอจะคลอดแล้วเหรอซากุระจัง!!”

หมับ!

ใบหน้าของนารูโตะถูกมือของเนจิดันไปด้านหลัง พร้อมกับคนตัวสูงที่เป็นฝ่ายชะโงกหน้าข้ามโต๊ะมาหาซากุระ ดวงตาสีขาวของเนจิกำลังจ้องมองสำรวจซากุระอย่างเป็นกังวล อะไรบางอย่างทำให้นารูโตะที่กำลังจะพลั้งปากด่าคนตรงหน้าต้องสงบปากสงบคำลง

ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ หลานของฉันกำลังจะคลอดอยู่แล้วนะ

นารูโตะที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรโพล่งคำถามออกไปดื้อๆ ซากุระมองสลับระหว่างกาอาระและเนจิเพื่อหวังให้ใครสักคนบอกคำโกหกเกี่ยวกับช่วงเวลาอันตรายของเธอให้นารูดตะฟังแต่ก็ดูเหมือนทุกคนไม่มีคำพูดที่จะอธิบายได้ดีสำหรับเหตุการณ์อันตรายครั้งนี้

คือว่านะนารูโตะ

ซากุระเงียบไปอึดใจหนึ่ง บางทีมันอาจจะถึงเวลาแล้วก็ได้มั้งที่เธอจะต้องบอกเกี่ยวกับเนตรของเธอเอง ซากุระใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับทั้งสามคนมาก็เกือบจะครบปีเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่เธอแค่ไม่อยากให้นารูโตะต้องมาเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องของซาสึเกะ

ช่วงเวลาที่จะคลอดน่ะฉันจะอ่อนแอมากจนอาจถึงขั้นอันตราย เลยทำให้ทุกคนเป็นห่วงก็เท่านั้นเอง

มันก็เป็นปกติของผู้หญิงที่จะคลอดลูกอยู่แล้วนี่นา!”

นารูโตะถอนหายใจออกมาก่อนจะเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้ เขารู้สึกโล่งใจเมื่อมันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

งั้นฉันจะรีบเดินทางกลับไปยังโคโนฮะ และจะรีบกลับมาให้ทันเวลาคลอดของเธอเองนะซากุระจัง

ไม่ได้หรอก นายควรที่จะอยู่ที่นี่นารูโตะ นายจะสามารถดูแลคุ้มกันไม่สิ ปกป้องกาอาระและซากุระในช่วงคลอดได้ ส่วนฉันจะเป็นคนไปที่โคโนฮะเอง

เนจิพูดเสียงราบเรียบ แต่นั่นทำให้นารูโตะขมวดคิ้วยุ่ง เพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองจะมีประโยชน์อะไรมากนักถ้าเกิดเหตุชุลมุนขึ้นมา เนจิน่าจะมีความสุขุมมากกว่า

ไม่เนจิ ฉัน ฉันอยากให้นายอยู่ที่นี่มากกว่านะ นายพอจะรู้เรื่องการคลอด เรื่องร่างกายบ้างนี่นา นายจะต้องช่วยฉันได้แน่ๆ!”

จู่ๆซากุระก็พูดแทรกขึ้นมา เพราะเธอกำลังกังวลใจว่าถ้าหากวันนั้นซาสึเกะมาที่นี่เพื่อจะฆ่าลูกเธอเขาจะต้องพบกับนารูโตะ และทั้งคู่อาจจะเกิดการปะทะกัน! เธอไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ไม่ได้ยิ่งถ้านารูโตะรู้ว่าซาสึเกะหมายจะคร่าชีวิตของเด็กตัวน้อยๆที่กำลังจะเกิดมาด้วยแล้วล่ะก็ อะไรก็อาจจะเลวร้ายมากไปกว่าเดิม

จริงอย่างที่ซากุระจังพูด นายอยู่เถอะเนจิ ฉันคิดว่าตัวเองคงไม่มีประโยชน์เท่าไหร่ถ้าอยู่ที่นี่ ฉันทำคลอดก็ไม่เป็น แถมยังซุ่มซ่ามเงอะๆงะๆ อาจจะทำให้ยุ่งวุ่นวายเข้าไปกันใหญ่ก็ได้นะ…”

นารูโตะพูดและส่งรอยยิ้มกว้างมาให้ซากุระ ซากุระหลบสายตาเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือของนารูโตะเอาไว้

ฉันเองก็อยากให้นายอยู่ด้วยตอนที่คลอดนะนารูโตะ แต่เรื่องที่เราต้องรายงานโคโนฮะมันก็สำคัญมากจริงๆ

ไม่เป็นไรหรอกน่าซากุระจัง ฉันจะรีบกลับมาแล้วกันนะ เพราะยังไงฉันก็ได้อุ้มเป็นคนที่สามอยู่แล้วนี่นา คิคิ!”

เมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มกลับไปเป็นปกติ นารูโตะก็ลงมือกินข้าวทันที บรรยากาศดูเหมือนจะกลับมาดีอีกครั้ง ถ้าไม่ติดว่าในห้วงความคิดของแต่ล่ะคนกำลังกังวลอย่างหนักเรื่องของซาสึเกะเรื่องเนตรและความปลอดภัยของซากุระแล้วล่ะก็

เอาล่ะ ฉันขอไปหาซื้อของฝากให้เข้าโคโนฮะมารุหน่อยดีกว่า! ไม่ได้กลับบ้านตั้งเกือบปี!!”

นารูโตะพูดเสียงร่าเริงหลังจากมื้อเช้าจบไป เขาออกไปจากบ้านพักแล้ว และตอนนี้ทั้งเนจิ กาอาระ และซากุระก็มารวมตัวกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นในบ้าน

ทำไมเธอถึงให้นารูโตะไปโคโนฮะล่ะ ฉันว่า…”

เรื่องเนตรของฉันนายก็รู้อยู่แล้วใช่มั้ยเนจิช่วงเวลาที่คลอดจะไม่สามารถทำให้ฉันใช้พลังได้เต็มที่ ไม่สามารถจะรักษาใครได้

อันนั้นฉันรู้ดี ฉันถึงให้นารูโตะคอยอยู่ดูแลเผื่อมีเหตุด่วนเหตุร้ายอะไรเกิดขึ้น หมอนั่นน่าจะช่วยเหลือเธอได้ทันเวลามากที่สุด อีกอย่างเขายังสามารถอัญเชิญกบและใช้จักระธรรมชาติได้ เขาจะรู้การเคลื่อนไหวภายนอก

ฉันยังไม่ได้เล่าให้นายฟังสินะ ถึงเรื่องที่เมื่อหลายเดือนที่แล้วฉันพบกับซาสึเกะ…”

ซาสึเกะ?!”

ฉันพบเขาที่ในป่า เขาต้องการที่จะฆ่าลูกในท้องของฉัน แต่เพราะเนตรแห่งการรักษาจึงทำให้ฉันรอดมาได้ แต่เมื่อถึงวันคลอดพลังของเนตรก็จะอ่อนแอลงไปจนไม่สามารถปกป้องชีวิตฉันกับลูกได้ และเขาจะมาที่นี่เพื่อเอาชีวิตลูกของฉันไป…”

ทำไมเธอไม่บอกเรื่องนี้กับฉัน! เราควรจะบอกนารูโตะ เราจะต้องวางแผนคุ้มกัน! นายเองก็ด้วยกาอาระ ทำไมไม่พูดสักคำเกี่ยวกับเรื่องนี้ นายก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอไง

เพราะฉันเป็นกังวลว่าถ้าหากนารูโตะมาพบกับซาสึเกะเข้า มันจะเกิดเรื่องใหญ่จนบานปลายพวกเขาจะไม่หลบเลี่ยงที่จะต่อสู้กันแน่ๆ ฉันไม่อยากให้พวกเขาต้องมาทะเลาะกันอีกแล้ว ฉันไม่อยากเห็นพวกเขาฆ่าใครอีกคนตาย!!! นายเข้าใจมั้ยเนจิ!!!”

แต่มันไม่ปลอดภัยเอาซะเลยที่จะกันนารูโตะออกไปแบบนี้

ฉันรู้แต่ฉันมีกาอาระอยู่ มีนายด้วยนะเนจิ ฉันจะต้องไม่เป็นอะไร ซาการะจังจะต้องปลอดภัย

เนจิอยากจะเชื่อมั่นในคำพูดของซากุระและรอยยิ้มนั่น แต่เขาไม่ไว้ใจเอาซะเลย! คำขอที่เสี่ยงอันตรายถึงชีวิตของเธอ แค่คิดว่าเขาต้องสูญเสียเธอไปแค่นั้นก็ทำให้เขายอมรับไม่ได้แล้ว

แล้วกาอาระล่ะเขาทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้ยังไง เขารู้ได้ยังไงว่าซากุระจะต้องปลอดภัย

กาอาระ ทำไมนายถึงยอมฟังคำขอของซากุระแบบนี้

เนจิกับกาอาระแยกตัวออกมาคุยที่ริมระเบียงข้างบ้านเมื่อพาซากุระไปนอนพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวของคนเป็นคาเสะคาเงะจ้องมองมายังเนจิ เขาส่ายหน้าเล็กน้อยแทนคำตอบ

ถ้านายไม่รู้แล้วทำไมถึงยอมฟังคำขอที่เสี่ยงอันตรายแบบนั้น ไม่กลัวที่จะเสียเธอ…”

ฉันจะไม่มีวันเสียซากุระไป เพราะฉันจะไม่มีทางปล่อยให้มันเกิดขึ้น สิ่งเดียวที่ฉันรู้คือฉันจะปกป้องผู้หญิงคนนี้ด้วยชีวิต ฉันสาบานกับตัวเองว่าจะไม่มีทางให้เธอได้รับอันตรายทั้งสิ้นไม่ว่าซาสึเกะจะเก่งกาจแค่ไหน ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เขาได้เข้าใกล้ซากุระและลูก

แต่…”

ฉันเชื่อมั่นแบบนั้น

 

เอาล่ะ! ฉันออกเดินทางก่อนนะซากุระจัง กาอาระ เนจิ!”

เสียงร้องสดใสของนารูโตะในเช้าวันต่อมาทำให้คนตัวเล็กคลี่ยิ้มที่ริมฝีปากออกมาอย่างฝืดเคือง แต่นารูโตะไม่ทันได้สังเกตหรอกเพราะเขากำลังตื่นเต้นที่จะได้กลับไปยังโคโนฮะ ร่างสูงของนารูโตะกระโดดออกไปแล้ว แผ่นหลังกว้างๆนั่นหายไปกับเงาของต้นไม้ที่ทอดทับลงมา ซากุระจ้องมองจนสุดสายตาก่อนที่เนจิเองก็กำลังจะขอตัวออกไปทำธุระ

นายจะไปไหนน่ะเนจิ

ฉันจะไปหาหมอประจำหมู่บ้านที่อยู่เลยป่าไปน่ะ เธอต้องการหมอคลอดนี่

อื้มขอบใจนะเนจิ

ไม่เป็นไร

เนจิเองก็หายไปแล้ว ตอนนี้ทั้งบ้านเหลือเพียงแต่กาอาระและซากุระอยู่ด้วยกัน กาอาระพาร่างบอบบางของซากุระเข้ามานั่งยังริมระเบียงบ้าน คนเป็นสามีกำลังปลอกส้มให้กับภรรยาของตนเองเงียบๆ เช่นเดียวกับที่ซากุระทุ่มเทเวลาทั้งหมดในการนั่งมองการกระทำของกาอาระ

ชักเขินแล้วนะแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของกาอาระทำให้ซากุระอารมณ์ดีเป็นที่สุด

ฉันอยากมองสามีของฉันนี่คะ

ฉันเองก็อยากมองหน้าภรรยาของฉันแล้วเหมือนกัน

กาอาระละมือจากการปลอกส้มแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับซากุระจนคนตัวเล็กผงะหนี เสียงหัวเราะใสๆของเธอเป็นสิ่งที่เติมเต็มทุกความสุขของชีวิตผู้ชายคนนี้ กาอาระเอื้อมมือไปสัมผัสผมอ่อนนุ่มของซากุระ

สีหน้าท่านไม่ค่อยดีเลยนะ ท่านกำลังกังวลอยู่ใช่มั้ย…”

ซากุระถามอย่างเป็นห่วงเมื่อกาอาระมีใบหน้าที่ซูบลงไป เขาคงกำลังคิดอะไรหลายๆอย่างในหัวของเขาสินะ

มีใครบ้างที่จะไม่กังวล

การที่ท่านกังวลทำให้ฉันไม่มีความสุขเลย

ใบหน้าหวานของซากุระโค้งงออย่างน่าหมั่นเขี้ยว กาอาระยิ้มบางๆก่อนจะขยับตัวไปนั่งข้างๆกับซากุระ คนตัวเล็กรีบซุกตัวเอนแอบแนบชิดกับร่างสูง เธอชอบที่จะได้รับรู้ถึงสัมผัสอบอุ่นของกาอาระ เธอชอบที่จะได้กลิ่นกายหอมอ่อนที่คุ้นเคยของเขา

ฉันบอกท่านรึยังว่าฉันรักท่านมากแค่ไหน

บอกฉันแค่ครั้งเดียวมันก็เพียงพอสำหรับชีวิตนี้ทั้งชีวิตแล้วล่ะ

ท่านรู้ได้ไงว่าความรู้สึกที่ท่านมีต่อฉันมันคือรักทั้งๆที่ท่านไม่เคยเรียนรู้คำว่ารักเลยนี่นา

คำถามของคนตัวเล็กทำให้ร่างสูงชะงักไป เขาหัวเราะออกมาซึ่งนานๆทีที่จะได้เห็น ซากุระย่นจมูกอย่างสงสัยว่าทำไมเขาต้องหัวเราะออกมาขนาดนั้น กาอาระคลายความสงสัยทั้งหมดด้วยการบดริมฝีปากร้อนของตนเข้าหาริมฝีปากอิ่มหอมเย้ายวนใจตรงหน้า

ฉันได้เรียนรู้ทั้งหมดนั่นจากเธอ

ฉันมีส่วนในการสอนสั่งคนเป็นคาเสะคาเงะด้วยนะ?

ถ้าไม่มีเธอฉันคงไม่รู้จักคำว่ารักหรอกซากุระ

ใบหน้าของกาอาระโน้มลงมาจนชิดกับท้องของซากุระ ความรู้สึกอุ่นๆที่ข้างแก้มนี่คงมาจากลูกสินะกาอาระหลับตาในขณะที่ใช้มือลูบท้องของซากุระ แรงผลักเบาๆออกมาจากท้องของซากุระแต่สัมผัสได้นั้นทำให้กาอาระเงยหน้าขึ้นมามองซากุระ นัยน์ตาสีเขียวมรกตกำลังโค้งงอเพราะรอยยิ้มอ่อนโยน

ลูกคงรู้ว่าพ่อกำลังอยู่ตรงนั้นนะ

ฮ่ะๆความรู้สึกแบบนี้นี่เองสินะ พ่อ…”

แล้วฉันก็เป็นแม่…”

กาอาระเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้กับซากุระ ก่อนจะโน้มหน้าลงไปหาท้องของซากุระ ราวกับกำลังจะกระซิบอะไรบางอย่าง คำพูดที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ

พ่ออยู่ตรงนี้นะลูกพ่อมีความลับอยากจะบอกลูกด้วยนะ

“…”

ถึงเราจะยังไม่เคยได้เห็นหน้ากันมาก่อน แต่พ่อก็รักลูกทั้งหมดของหัวใจเลยนะ รีบๆเกิดมารับความรักของพ่อนะลูก…”

และความรักจากแม่ด้วยสิคะ

แน่นอนว่าลูกจะได้รับความรักจากเราสองคนพ่อน่ะรักแม่ของลูกมากเลยนะ

แม่เองก็รักพ่อของลูกมากเหมือนกัน

ครอบครัวซาบาคุโนะคงเป็นครอบครัวที่มีความสุขมากที่สุดในโลกแล้วกระมั้งถ้าไม่มีเงาของใครบางคนกำลังหยุดยืนภาพเหล่านั้นอยู่บนต้นไม้ขนาดใหญ่ข้างบ้านพัก คิดว่าบ้านพักลับนี่มันลึกลับมากจนคนอย่างอุจิฮะ ซาสึเกะจะตามหาไม่เจอเลยรึไง

เสียงหัวเราะอย่างสมเพชดังขึ้นจมูก นัยน์ตาสีดำรัตติกาลจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มีของเขา ความเกลียดชัง ความพ่ายแพ้ ความโกรธทุกๆอย่าง มันอยากทำให้เขาทำลายทำลายมันให้ราบ แม้แต่เธอที่เขารักเขาก็ยังอยากจะทำลายให้สิ้นซากจนไม่มีใครได้พบเห็นเธอ

วันนี้ล่ะคือวันที่เขาจะมาชำระความแค้นทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอ คนที่จะรับเคราะห์กรรมทั้งหมดนั่นต้องเป็นเธอคนเดียวเท่านั้นฮารุโนะ ซากุระ!!

ฉันไม่เป็นไรกาอาระ ฉันไม่เป็นไร

เสียงร้องของซากุระที่ร้องออกมาเพราะความเจ็บปวดทำให้กาอาระที่เป็นสามีรู้สึกเป็นห่วง นัยน์ตาสีเขียวอมฟ้าไม่ละสายตาไปจากร่างบางเลยแม้แต่วินาทีเดียว แทบจะไม่อยากให้ซากุระต้องลุกเหินเดินนั่งอะไรทั้งนั้น เขารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่มีความเจ็บปวดเกิดขึ้นกับร่างบาง

ฉันว่าเราควรจะพาหมอมาดูอาการเธอ

แค่เจ็บท้องนิดหน่อยเองน่ะ ฉันท้องแก่ใกล้คลอดมากแล้วนี่นะ

เสียงหวานกำชับหนักแน่นแต่กาอาระก็ยังไม่คลายความกังวลเลยสักนิด ขาเรียวทั้งสองข้างของซากุระกำลังก้าวเดินไปยังตามทางเดินเพื่อที่จะไปแช่น้ำร้อนซึ่งอยู่ด้านหลังบ้านพัก กาอาระอยากจะอุ้มเธอไปส่งและอาบน้ำให้เธอด้วยตัวเองซะด้วยซ้ำ แต่ซากุระยังคงยืนยันที่จะทำอะไรด้วยตัวเองอยู่ ทำให้คนเป็นสามีอย่างเขาได้แต่นั่งกังวลอยู่ในห้องนั่งเล่น

แผ่นหลังเปลือยเปล่าของซากุระกระทบเข้ากับแสงจันทร์ในขณะที่น้ำร้อนๆราดลงมายังแผ่นหลังเนียนขาว นัยน์ตาสีเขียวมรกตกระพริบตาปริบๆเพื่อไล่น้ำร้อนที่ไหลอาบหน้าของเธอ เรือนผมสีชมพูเปียกลู่กับใบหน้าไม่ได้ลดความสวยงามของโครงหน้าเรียวนี่เลยสักนิด

ซาสึเกะที่ยังเฝ้ามองดูเธอจากมุมต้นไม้หนึ่งได้แต่สะกดกลั้นใจไม่ให้เปิดเผยตัว ณ ขณะนี้ แต่เขาจะทนได้นานสักแค่ไหนกันเชียวนะเมื่อแผ่นหลังขาวเนียนนั่นทำให้สติของเขาพร่าเลือน ดวงตาสีดำของเขาสำรวจเรือนร่างของซากุระไปเรื่อยจนมาถึงท้องที่ใหญ่ปูดโปนออกมา นัยน์ตาสีดำแปลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานแทบจะทันทีที่เขาเห็นหน้าท้องนูนๆนั่น…!!!

เขาอยากจะเข้าไปและฟันดาบเข้าไปให้ลึกที่สุดเพื่อฆ่าเด็กที่อยู่ในท้องนั่นเสีย!! แต่เพราะเสียงร้องที่เจ็บปวดของซากุระและร่างบางที่กำลังทรุดลงไปทำให้ความคิดนั่นสลายหายไปชั่ววินาที ร่างสูงของซาสึเกะพุ่งตรงเข้าไปหาซากุระก่อนสติสัมปชัญญะจะบอกว่าสิ่งที่เขาทำมันผิดแผน!!

โอ้ย…!!”

ซากุระ…”

น้ำเสียงเหยียบเย็นของซาสึเกะทำให้หญิงสาวเบิกตากว้าง เธอพยายามที่จะถอยหลังหนีไปแต่มันก็สายเกินไปแล้ว สายตาและแววตาที่เธอมองเขาในตอนนี้ก็เหมือนกับสายตาที่มองอาชญากรดีๆคนหนึ่ง สายตาที่เปลี่ยนไปสายที่ซึ่งไม่ว่าเขาจะทำอะไร ทำร้ายใคร ทำลายหมู่บ้านโคโนฮะ และหวังร้ายกับใคร ก็จะไม่เคยมองเขาเป็นใครอื่นนอกจากอุจิฮะ ซาสึเกะ เด็กหนุ่มที่เธอรักและจะรักตลอดไป

แต่ตอนนี้มันกลับเปลี่ยนไปแล้ว สายตานั่นกำลังทิ่มแทงลึกเข้าในหัวใจที่บอบช้ำของซาสึเกะ

หยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเสียที!!!”

“…!!!”

หยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น เธอไม่มีสิทธิ์มองฉันด้วยสายตาแบบนั้นซากุระ!!!”

ทั้งร่างของเธอถูกเขย่าด้วยมือหยาบกร้านของซาสึเกะจนคนตัวเล็กสั่นสะเทือนไปหมด ทั้งความเจ็บปวดจากท้องที่ใกล้จะคลอด และแขนที่กำลังถูกบีบเต็มแรง มันยากที่จะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลอาบข้างแก้มนี่ได้!

ฉันจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!!! วันนี้ล่ะคือวันที่ไอ้เด็กนั่นจะต้องตาย!!!”

ไม่ซาสึเกะ!! อย่า…”

เสียงแหบพร่าของซากุระไม่สามารถจะหยุดยั้งการกระทำของซาสึเกะได้อีกต่อไป ร่างทั้งร่างของเธอถูกคลุมเอาไว้ด้วยผ้าผืนใหญ่เพียงผืนเดียว ก่อนที่ซาสึเกะจะจัดการอุ้มทั้งร่างของเธอจากไป เธอพยายามจะกรีดร้องทุบตีซาสึเกะ แต่ความเจ็บปวดก็ไม่สามารถให้เธอทำอะไรได้อย่างใจคิด!!

ซากุระรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายก่อนจะส่งเสียงออกไปสุดชีวิตชื่อเพียงชื่อเดียวที่ดังอยู่ในหัวและจารึกตรึงหัวใจของเธอ!!!

กาอาระ!!!”

เธอไม่คิดว่ามันจะส่งไปถึงกาอาระ ความหวังเดียวสุดท้ายของเธอดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์ ซากุระหลับตาแน่นิ่งเพื่อรอรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น ลูกรัก

ซ่า!!!

เสียงเม็ดทรายบดเบียดกันจนเกิดเป็นคลื่นยักษ์ขนาดใหญ่ทำให้ซากุระลืมตาขึ้น! ทรายจำนวนมหาศาลกำลังตามไล่ล่าซาสึเกะที่อุ้มซากุระเอาไว้ ร่างสูงของกาอาระยืนหยัดอยู่บนทรายจำนวนมาก เขากำลังใช้มือในการควบคุมทรายเพื่อบังคับจับร่างของซาสึเกะและชิงเอาตัวซากุระกลับมา

ไอ้คาเสะคาเงะนั่นอีกแล้ว!! มันคงรักเธอมากสินะ!!”

อึ่กซาสึเกะ!! ได้โปรด ปล่อยฉันไป

ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไปถ้ายังไม่ได้ทำลายเธอให้สาสมกับความเจ็บนี่!!”ซาสึเกะร้องอย่างดื้อดึง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาตีลังกาเพื่อหลบหลีกทรายของกาอาระที่มีความไวเต็มพิกัด

นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวของกาอาระทอประกายเคียดแค้นออกมา ความโกรธทำให้ทั้งร่างของกาอาระพุ่งตรงเข้ามาหาซาสึเกะ เขาจะใช้พลังทั้งหมดที่มีในการฆ่าผู้ชายคนนี้ซะ!!!

โลงศพทราย!!!”

ทันทีที่มีโอกาส กาอาระใช้ทรายดึงซาสึเกะให้ล่วงหล่นลงสู่พื้น โดยใช้ทรายอีกสายหนึ่งในการรองรับร่างของซากุระเอาไว้ เขาปิดผนึกร่างของซาสึเกะให้จมดิ่งลึกลงไปในทรายมหาศาลนี่!

แต่มีรึที่ซาสึเกะจะมายอมพลาดท่าเสียทีให้กับเจ้าคาเสะคาเงะที่เขาแค้นนี่!! ซาสึเกะใช้ความไวของตัวเองในการเบิกเนตรและใช้เทวีสุริยันแผดเผาทรายที่จะเข้ามาพัวพันเขาทั้งหมด เอื้อมแขนสุดแขนเพื่อคว้าร่างของซากุระเอาไว้พร้อมทั้งใช้แขนอีกข้างที่ว่างจับซากุระไว้เป็นตัวประกัน

ถ้าแกคิดจะฆ่าฉัน ฉันก็จะฆ่าซากุระไปพร้อมๆกับลูกแก!!!”

เสียงประกาศกร้าวนั่นทำให้กาอาระที่กำลังจะควบคุมทราบครอบทั้งร่างของซาสึเกะหยุดชะงักไป นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวจ้องมองซาสึเกะอย่างเคียดแค้น!!

นายไม่กล้าฆ่าซากุระหรอกซาสึเกะ!”

ก็ลองดูสิ!!”

ซาสึเกะเบิกเนตรวงแหวนอีกครั้ง ก่อนจะปล่อยจักระสายฟ้าไปทั่วทั้งฝ่ามือหนา ซากุระที่เจ็บเจียนตายเพราะถึงกำหนดคลอดแล้วนั้นได้แต่กรีดร้องออกมาสุดเสียง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจตายเมื่อซาสึเกะบีบรัดคอเธอแน่นขึ้น

กาอาระกาอาระ!!!!”

ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ซาสึเกะ!!!”

เสียงหวีดร้องสุดเสียงไม่ได้ทำให้ซาสึเกะหยุดมือ เขากำลังจะตะปบบฝ่ามือของตัวเองไปยังท้องใหญ่ๆที่ใกล้ถึงเวลาคลอดของซากุระ กาอาระเบิกตากว้างและวิ่งเข้าไปเพื่อจะขวางวิถีนั่นเอาไว้

กากาอาระ!! กรี๊ด!!!!!”

หยุด ซาสึเกะ หยุด!!!”

ถ้าอยากให้ฉันหยุด แกก็ฆ่าตัวตายซะสิ หึ

คำพูดเย็นชานั่นไม่ได้มีแววล้อเล่นเลยสักนิด กาอาระได้แต่หยุดชะงักอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้จะหาวิธีไหนที่จะช่วยซากุระออกมา ร่างสูงของซาสึเกะที่รั้งร่างของซากุระเอาไว้นั้นกำลังก้าวถอยหลังไปทีล่ะก้าว และเมื่อเมฆเข้ามาบดบังแสงจากพระจันทร์ซาสึเกะก็ออกตัววิ่งไปยังหลังเนินขาทันที กาอาระตามติดไปติดๆ สายตาของเขาสอดส่องซ้ายและขวาเพื่อตามหาร่างสูงของซาสึเกะ เสียงหวีดร้องเพราะความเจ็บปวดของซากุระดังชัดเจนถึงแม้ว่ามันจะอยู่ไกล

ภาพเบื้องหน้าที่กาอาระเห็นทันทีที่วิ่งตามทันคือซาสึเกะกำลังบีบคอซากุระด้วยมือเดียว เบื้องหลังของเขาเป็นเหวลึกซึ่งเป็นเป้าหมายในการหย่อนร่างของซากุระลงไป นัยน์ตาสีคลั่งเลือดนั่นกำลังคลั่งแค้นเต็มพิกัด!! เสียงหัวเราะโรคจิตของซาสึเกะบาดลึกเข้าไปในจิตใจของกาอาระอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน!! ความแค้นที่คนรักถูกทำร้าย ครอบครัวตัวเองจะต้องมาพังทลายเพราะฝีมือของคนๆเดียว!!

อึ่ก!!...”

เลือดไหลอาบชุ่มไปทั่วทั้งขาของซากุระและเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ ไม่มีเวลาให้เสียอีกแล้ว ซากุระกำลังจะคลอด เธอต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นเธออาจตายได้!

ซากุระจะต้องตายเลือกเอาแล้วกันชีวิตนายกับชีวิตเธอ

ซาสึเกะเปล่งวาจานั่นออกมาโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร มีดคุไนถูกปาไปตรงหน้าของกาอาระที่เอื้อมมือไปคว้าเอาไว้ได้ทันเวลาพอดี

นี่น่ะรึคาเสะคาเงะของสึนะแค่จะปกป้องคนที่ตัวเองรักยังทำไม่ได้เลย น่าสมเพช หึ!!”

“…!!”

มือของกาอาระกำแน่นเข้าที่มีดคุไน เลือดและความเจ็บปวดไหลอาบไปทั่วทั้งร่างที่กำลังโกรธแค้น สายตาโสโครกของตระกูลอุจิฮะคือสิ่งที่กาอาระอยากทำลาย!!!  

อึ่กโอ๊ย!!! เจ็บมันเจ็บ!!!”ซากุระกรีดร้องลั่นเมื่อเธอรู้สึกเหมือนน้ำกำลังเดิน

ซาสึเกะปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา กาอาระยังคงพยายามหาวิธีที่จะช่วยชีวิตของซากุระและลูกของเขาเอาไว้ ซาสึเกะเบิกเนตรอีกครั้งจนเปลี่ยนเป็นเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผา

ชักช้าเกินไปจริงๆ!!”

เสียงที่แผดออกไปดังลั่นมาพร้อมกับร่างทั้งร่างของซากุระที่ซาสึเกะโยนทิ้งลงไปในเหวลึก! กาอาระพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อหวังที่จะดิ่งลงไปคว้าตัวของซากุระเอาไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าร่างสูงของกาอาระกลับถูกคว้าคอเอาไว้แน่นด้วยมือหนาของซาสึเกะ เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผามีซูซาโน่ปรากฏออกมาครอบคลุมทั้งร่างของซาสึเกะ ที่สุดฝ่ามือด้านซ้ายของซูซาโน่คือร่างบางซากุระที่กำลังกรีดร้องดิ้นทุรนทุราย ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นตรงหน้านั้นประจักษ์แก่สายตาของกาอาระดี

ฉันจะฆ่าแกซะเดี๋ยวนี้หรือจะให้แกฆ่าตัวเองดีนะคาเสะคาเงะ…”

รอยยิ้มชั่วร้ายนั่นไม่เหลือทางเลือกใดให้กับกาอาระอีกแล้ว ถ้าเขาอยากจะช่วยชีวิตซากุระและลูกเอาไว้ทางเดียวก็คือความตายของเขา นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวจ้องมองไปยังร่างของซากุระที่ยังคงสบตากับเขา ใบหน้าของเธออิดโรย ตัวของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดลามมาถึงใบหน้าสวย

ใบหน้าที่เขารักและอยากทะนุถนอมเอาไว้ตลอดไป เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำให้ซากุระเจ็บปวด เขาจำคำสาบานนั่นได้ดี

ไม่กาอาระไม่!!! อ๊ากอั่ก ไม่ กาอาระ อย่านะ!!!!”

กาอาระผสานอินช้าๆภายใต้สายตาของซาสึเกะ และจังหวะที่การผสานอินครั้งสุดท้ายจบลงร่างทั้งร่างของกาอาระก็ถูกซูซาโน่บีบแหลกสลายหายไป!! เม็ดทรายพุ่งทยานออกมาจากร่างของกาอาระ ทรายที่กำลังปลิวไปกับสายลมในยามกลางคืนพร้อมกับโอบล้อมรอบตัวซากุระเอาไว้ในขณะเดียวกัน

คำพูดสุดท้ายที่กาอาระพูดก่อนที่ร่างของเขาจะถูกบีบแตกสลายไปนั้น ซากุระยังจดจำได้ดีแม้สติของเธอจะเริ่มเลอะเลือนก็ตาม ริมฝีปากที่เธอรักความอบอุ่นของผู้ชายคนนี้แม้จนวินาทีสุดท้ายเขาก็ยังถ่ายทอดมันออกมา

ฉันรักเธอนะซากุระ…”

ฮึกๆ...อึ่ก กาอาระ…”

มือเรียวของซากุระกรีดเล็บลงไปบนะพื้นทรายที่โอบรอบตัวเธอเอาไว้ น้ำตาไหลอาบข้างแก้มของเธอจนเปรอะเปื้อนใบหน้าไปหมด เธอไม่อาจหยุดยั้งน้ำตาที่เกิดจากความเจ็บปวด ความเสียใจ ความสูญเสียนี่ได้อีกต่อไปแล้วกาอาระกาอาระ!!!!!!

ฮึ่กๆฮือ กาอาระ กาอาระ…”

เสียงสะอึดสะอื้นนั่นดังก้องในหูของซาสึเกะ แต่เขาก็ไม่หยุดที่จะเลื่อนดาบออกมาจากฟัก เวลานี้เหมาะที่สุดแล้วที่จะเอาเด็กนั่นออกมาจากท้องของซากุระพร้อมทั้งฆ่ามันซะ! นัยน์ตาสีแดงฉานฉายแววมาดร้ายมายังร่างของซากุระที่ยังคงนอนอยู่บนพื้น มือเรียวของเธอกรีดลงไปที่พื้นเพื่อระบายความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น เธอร้องไห้พร้อมทั้งสะอึกสะอื้นไม่หยุด เลือกที่ไหลออกมาจากท้องยังคงรินไหลต่อไป

ฮึกๆ กาอาระฉัน ฉันทำอะไรไม่ได้เลย…”

ความหดหู่ที่แล่นผ่านเข้าร่างของซากุระ ยากนักที่เธอจะแบกรับมันไว้ได้ เธออยากตายอยากเป็นคนที่ถูกฉีกร่างทั้งร่างออกให้เป็นชิ้นๆเงาของซาสึเกะทาบทับลงมาบนร่างของเธอในช่วงวินาทีเลวร้ายที่สุดในชีวิต นัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองใบหน้าของซาสึเกะทั้งน้ำตา เปลือกตาถูกกดปิดลงช้าๆเพื่อรอรับความตายที่เธอต้องการมัน ณ เวลานี้

ฆ่าฉันฆ่าฉันทีซาสึเกะ!!!! ฆ่าฉัน!!!!!!”

ฉันจะปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปซากุระ ทนรับกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอกำลังจะสูญเสียไปตลอดชีวิต!!”

ฆ่าฉันสิ ฮึกๆ

คมดาบของซาสึเกะถูกง้างขึ้นเหนือหัว ดวงตาสีดำรัตติกาลไม่มีแววลังเลที่จะฟันดาบลงไปยังท้องของซากุระเลยสักนิด!!!

ขวับ!!!

 

ปลายดาบแหลมถูกฟันลงไปเพื่อหมายจะเอาชีวิตของทารกน้อยที่ยังไม่ทันลืมตาดูโลกก็ต้องตายไปเสีย แต่ทว่าทรายมากมายกลับพุ่งทยานออกมาเพื่อรองรับปลายมีดนั่น…กาอาระยังอยู่รอบตัวเธอเสมอ แม้แต่ในยามที่เขาตายไปแล้วเขาก็ยังฝากให้ทรายช่วยดูแลปกป้องเธอกับลูกเอาไว้ เหมือนดั่งคำสัญญา

แม้แต่ยามที่ท่านตายไปแล้ว ท่านก็ยังคงปกป้องพวกเรา ฉันจะไม่ยอมให้ซาสึเกะฆ่าลูกของเราเด็ดขาด!!!”

ริมฝีปากที่สั่นระริกกลั่นกรองคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก ซากุระขบฟันตัวเองแน่นในขณะที่เบิกเนตรด้วยแรงทั้งหมดที่มี!!! เนตรแห่งการรักษาถูกเบิกขึ้นมาพร้อมทั้งจักระสีเขียวมหาศาลที่โอบอุ้มทั้งร่างของซากุระเอาไว้ ซาสึเกะไม่สามารถที่จะเข้ามาฆ่าเด็กที่ซากุระกำลังจะคลอดได้

สิ่งเดียวที่เขารับรู้ได้คือเสียงกรีดร้องของซากุระ และวินาทีต่อมาเสียงร้องของเด็กก็ดังลั่นจักระสีเขียวโอบอุ้มร่างของเด็กทารกเอาไว้ คนที่จะครอบครองเนตรแห่งการรักษานอกจากผู้ถือครองเนตรแล้วยังมีคนที่ผู้ถือครองเนตรจะมอบให้ทั้งตัวและหัวใจนั่นแปลว่าเด็กทารกคนนั้นก็คือคนที่ได้รับเนตรแห่งการรักษาไปงั้นสินะ!!!

ซากุระจัง!!!!”

เสียงร้องของนารูโตะที่ดังสนั่นทำให้สติของซากุระที่กำลังจะเลอะเลือนได้สติกลับคืนมา ทำไมนารูโตะถึงอยู่ที่นี่ แล้วซาสึเกะยังคงหันหน้าไปเผชิญหน้ากับนารูโตะอีก ไม่นะ

อุแว้ อุแว้ อุแว้!!”

เสียงร้องของเด็กที่ดังลั่นเป็นเหมือนกับสัญญาณให้นารูโตะที่มีเนจิวิ่งตามหลังมาหาตัวเธอพบ ร่างของซากุระที่จักระสีเขียวค่อยๆจางหายไปนั้นเห็นเด่นชัดเจนในนัยน์ตาสีฟ้ามหาสมุทร ร่างบางที่จมไปด้วยกองเลือด ใบหน้าที่อิดโรยเหนื่อยอ่อนดูแทบจะขาดใจตายเขาไม่เห็นวี่แววของกาอาระอยู่บริเวณนั้น กาอาระควรจะอยู่กับซากุระตลอดเวลา ซึ่งนั่นหมายความว่า

ซาสึเกะ!”

เจอกันจนได้สินะนารูโตะ ประทับใจกับผลงานของฉันมั้ยล่ะ

เสียงเย้ยหยันนั่นทำให้นารูโตะโกรธ นัยน์ตาสีฟ้าของนารูโตะค่อยๆแปลเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างควบคุมไม่อยู่!! ก่อนที่จักระของจิ้งจอกเก้าหางจะพุ่งทยานออกมาเคลือบทั้งร่างของนารูโตะ ร่างของนารูโตะเปล่งแสงสีเหลืองเป็นประกาย เขาและจิ้งจอกเก้าหางสามารถเชื่อมใจถึงกันได้ เขาสามารถใช้พลังของจิ้งจอกเก้าหางเมื่อไหร่ก็ได้ และเวลานี้ดูจะเหมาะที่สุด!!!

นายทำแบบนี้ได้ยังไงซาสึเกะ!!!”เสียงตะคอกของนารูโตะไม่ได้เข้าถึงซาสึเกะเลยสักนิด คนตัวสูงคลุมร่างทั้งร่างเอาไว้ด้วยซูซาโน่ขั้นสมบูรณ์ ซูซาโนะโอะขั้นเตรียมพร้อมสู้รบมีธนูอยู่ในมือ

คมเขี้ยวของนารูโตะบดเข้าหากันเพื่อระบายโทสะทั้งหมดที่เขามี นารูโตะพุ่งตรงเข้าไปหาซาสึเกะพร้อมทั้งปล่อยกระสุนวงจักรสัตว์หางยักษ์ใส่ร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่ง มีเพียงมือของซูซาโนะโอะที่ขยับธนูเพื่อหมายจะยิงให้ทะลุกลางอกของนารูโตะ วันนี้แล้วสินะที่จะปิดบัญชีเรื่องราวของพวกเขาทั้งสองคน!!

รักมากงั้นสินะ ซากุระน่ะ

คำถามนั่นไม่ได้หยุดการควบคุมจักระให้ซูซาโนะโอะปัดร่างของนารูโตะให้ออกห่างออกไป ขาที่ยึดติดกับพื้นเอาไว้ได้ทันเวลากำลังเตรียมตัวที่จะพุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้อีกครั้ง

แต่นายก็เป็นได้แค่งั่งที่คอยเดินตามหลังเธอตลอดมาเท่านั้นล่ะ เจ้าโง่นารูโตะ!!!”

หุบปาก!!! หุบปากของนายไปซะซาสึเกะ ไม่งั้นฉันจะฆ่านายจริงๆ!!”

ถ้าคิดว่าทำได้ก็ทำเลยนารูโตะ!! ฉันต่างหากที่จะเป็นคนฆ่านาย!!!”

เพลิงเทวีสุริยาเผาไหม้แขนขาของจักระสัตว์หางที่พุ่งทะยานเข้ามา ร่างสูงของซาสึเกะตีลังกาหลบอย่างคล่องแคล่วแม้แผ่นดินจะถูกแบ่งแยกออกจากกันด้วยพลังนั่น นารูโตะกระโดดไปบนผืนดินที่กะเทาะออกจากกัน เขาคว้าร่างของซากุระและเด็กน้อยไว้ได้ทันเวลา

ไม่เป็นไรซากุระจัง

นารูโตะฉัน

ไม่ต้องพูดอะไรเล้วล่ะ ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้ซาสึเกะได้มีชีวิตอยู่ต่อไป!!”

แต่ว่า…”

ฉันปล่อยให้เจ้านั่นทำร้ายเธอมากไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว!!”

ร่างบางของซากุระถูกส่งต่อให้ถึงมือเนจิอย่างรวดเร็ว นารูโตะพุ่งตรงกลับไปยังสมรภูมิรบกับซาสึเกะที่ดูเหมือนว่าทั้งหุบเขานั่นกำลังจะพังทลายลงเพราะการต่อสู้ของทั้งคู่ ภาพการต่อสู้ที่ดุเดือดสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่แทบจะประคองสติตัวเองไม่อยู่ ร่างบางของซากุระถูกพามานั่งพักยังที่ปลอดภัยแถวๆเนินเขาอีกฝั่ง เนจิกำลังจะตรวจเช็คดวงตาของซากุระเพราะเธอมีเลือดไหลอาบลงมาจากที่ตาด้วยเช่นกัน ดวงตาสีเขียวมรกตของเธอแดงก่ำจนแทบจะไม่เหลือพื้นที่สีขาวอีกแล้ว

ไม่เป็นไรเนจิ…”

ซากุระยกมือที่อ่อนแรงขึ้นห้ามไม่ให้เนจิตรวจดวงตาของเธอ

ทำไมกันซากุระ ให้ฉันได้ตรวจดวงตา…”

ฉันไม่เป็นไรลูกของฉันล่ะเสียงที่แหบพร่าสะท้อนไปถึงหัวใจของเนจิ คนตัวสูงที่อุ้มเด็กทารกเอาไว้ส่งต่อเด็กทารกไปสู้อ้อมอกแม่ เขาต้องช่วยประคองไม่ให้มือที่สั่นเทาไร้เรี่ยวแรงของซากุระทำเด็กตก

ใบหน้าอิดโรยของซากุระจ้องมองไปยังใบหน้าของลูกน้อยที่เพิ่งกำเนิดมาไม่ใช่เด็กผู้หญิงอย่างที่นารูโตะคาดเดาเอาไว้ แต่เป็นเด็กผู้ชายสินะ น้ำตาไหลคลอหน่วยตาของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่หยดน้ำตาใสๆที่ผสมกับคราบเลือดของเธอกำลังหยดลงบนข้างแก้มของเด็กทารกน้อยๆนี่ ซากุระใช้ผ้าคลุมร่างกายตนเองครึ่งหนึ่งในการห่อตัวทารกตัวน้อยนี่พร้อมทั้งกอดไว้แนบอก เรือนผมสีแดงเหมือนกับพ่อจริงๆและนัยน์ตาสีเขียวมรกตเฉกเช่นเดียวกันกับเธอ

ซากุระสะกดกลั้นน้ำตาของตัวเองต่อไปไม่ได้พร้อมๆกับเด็กทารกที่กำลังร้องไห้วอแว ราวกับเขาสื่อสารได้ว่าแม่กำลังเสียใจสูญเสีย และหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง

แม่จะเรียกลูกว่า กาซาโตะนะ

ชื่อที่มาจากกา จากชื่อ กาอาระ ซา ที่มาจากซาสึเกะ โตะ ที่มาจาก นารูโตะ ผู้ชายที่มีความสำคัญกับเธอมากทั้งสามคนนี้ ซากุระไล้นิ้วมือสั่นเทาของเธอกับแก้มใสของกาซาโตะอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากแห้งกร้านของเธอยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยให้กับกาซาโตะ เด็กน้อยถูกส่งไปให้กับคนตัวสูงที่นั่งขนาบข้างกับเธออยู่

เนจิ…”

เธอจะทำอะไรกันแน่ซากุระเนจิขมวดคิ้วในขณะที่รับกาซาโตะมาอุ้มไว้

ซากุระคลี่ยิ้มอีกครั้งก่อนจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ การต่อสู้ของนารูโตะและซาสึเกะสั่นสะเทือนจนเธอแทบจะยืนทรงตัวไว้ไม่อยู่ ขาแข้งของเธออ่อนแรงแต่เธอก็ยังก้าวต่อไปจุดหมายของเธอมีเพียงสนามรบที่เพื่อนรักทั้งสองคนของเธอกำลังห่ำหั่นกันสุดชีวิต

ซากุระ!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”

เนจิร้องเรียกสุดเสียง เขาพยายามที่จะเข้าไปดึงรั้งร่างบางให้ออกห่างจากสมรภูมิรบ แต่แรงสั่นสะเทือนทำให้แผ่นดินฝั่งเขากับเส้นทางที่ซากุระกำลังเดินไปแยกออกจากกัน ไฟบัลลัยกัลป์สีดำสนิทแผดเผาออกเป็นวงกว้างราวกับกำลังกันพื้นที่ส่วนตัวเอาไว้

ร่างสูงของซาสึเกะที่ดูเหมือนจะใช้เนตรวงแหวนมากเกินไปแล้ว เขากำลังปล่อยจักระมหาศาลที่ฝ่ามือใหญ่ นารูโตะเองก็กำลังสร้างกระสุนวงจักรจากพลังจักระมหาศาล มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่านารูโตะอาจจะฆ่าซาสึเกะจริงๆเหตุการณ์ในวันนั้นมันย้อนกลับมาอีกแล้วสินะ เหตุการณ์ในความทรงจำที่ทำให้เธอหวาดกลัวมาโดยตลอด  

ทั้งซาสึเกะและนารูโตะกำลังจะพุ่งเข้าใส่กัน ซากุระย่างเท้าของเธอเข้าไปคั่นกลางระหว่างสองคนนั้นอีกครั้ง ไม่มีทางที่เขาจะหยุดวิถีการต่อสู้ในครั้งนี้ได้ นัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองไปยังนารูโตะที่กำลังพุ่งลงมาจากฟ้า เธอฉีกยิ้มบางๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินข้างแก้มขวา นารูโตะเบิกตากว้างพยายามฝืนแรงโน้มถ่วงเพื่อที่จะหยุดวิถีกระสุนวงจักรนั่น

ซากุระหมุนตัวกลับมาโซซัดโซเซเข้าไปหาซาสึเกะที่เตรียมรับการโจมตีของนารูโตะจากบนพื้น เนตรวงแหวนสีแดงฉานจ้องมองมาทางเธอในวินาทีเฉียดตาย ซากุระจัดการผลักซาสึเกะออกไปให้พ้นวิถีกระสุนวงจักรที่มิอาจหยุดยั้งพร้อมๆกับร่างเล็กของเธอที่ตอนนี้ลงไปนอนทับร่างสูงของซาสึเกะเอาไว้

ฉันไม่ติดค้างหนี้ชีวิตนายแล้วใช่มั้ยซาสึเกะ…”

แรงระเบิดจากกระสุนวงจักรถึงจะไม่ได้ถูกตรงๆแต่ก็ทำให้ร่างบางที่ใช้ร่างของตัวเองกันร่างของซาสึเกะเอาไว้ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเลยทีเดียว ซาสึเกะยังคงเบิกตากว้างพร้อมทั้งนัยน์ตาที่เปลี่ยนเป็นสีดำอย่างเคย มือหนาของเขาที่ถูกวางไว้ข้างลำตัวค่อยๆเลื่อนมาจับที่แขนบอบบางของซากุระซึ่งเขาบีบและใช้กำลังกับมันมานับครั้งไม่ถ้วน

ทำไมเธอถึงช่วยชีวิตฉันทำไมเธอต้องแส่มาช่วยชีวิตฉันทุกครั้ง!!!”

เสียงตะคอกนั่นไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กสะเทือนแม้แต่น้อย ซากุระกลับยิ้มพร้อมทั้งหอบหายใจ เธอเหนื่อยเหลือเกินร่างกายของเธอจะรับไม่ไหวอยู่แล้ว

ซากุระจัง!!!”นารูโตะที่ดูเหมือนจะตั้งสติได้แล้ววิ่งเข้ามาหาซากุระที่ตอนนี้มีเลือดไหลออกมายังริมฝีปาก

ภาพตรงหน้าทำให้คนผมเหลืองถึงกับตกตะลึง!เขาไม่เคยเห็นซากุระบาดเจ็บหนักขนาดนี้มาก่อน!!

ฉันไม่เป็นไรนารูโตะซากุระยังคงฝืนโกหกต่อไปทั้งๆที่แม้แต่จะขยับปากพูดเธอก็ยังทำได้ยากลำบากนัก

ดีจังเลยนะ ที่ในที่สุดหน่วยเจ็ดก็กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

มือของนารูโตะถูกดึงไปจับเอาไว้ด้วยฝ่ามือเล็กๆของซากุระ เช่นเดียวกับมือหยาบกร้านของซาสึเกะที่ถูกดึงไปจับเอาไว้ ซากุระดึงมือทั้งสองมาชนกันก่อนที่เธอจะเป็นคนกุมมือนั่นเอาไว้ด้วยฝ่ามือเล็กๆของตัวเอง น้ำตาไหลออกมาจากนัยน์ตาสีฟ้ามหาสมุทรของนารูโตะอย่างไม่รู้ตัว ซาสึเกะเหม่อลอยมองการกระทำของซากุระอย่างไม่เข้าใจ ถึงจะไม่เข้าใจแต่มันก็ทำให้เขามีน้ำตาไหลหล่นลงมา

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมานะฉันดีใจจริงๆที่ได้เป็นสมาชิกในหน่วยเจ็ดทีมคาคาชิ ฉันไม่เคยพูดเลยสักครั้งว่าภูมิใจในตัวนายแค่ไหนสินะนารูโตะ ก็วันๆฉันเอาแต่ด่าว่านายนี่นา…”

“…”

ฉันภูมิใจนายตัวนายมากนะนารูโตะ นายไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังเลยจริงๆ ไม่ว่าคำสัญญาอะไรหรือคำพูดอะไร ฉันก็เชื่อนายทุกอย่าง ฉันเชื่อและมั่นใจในตัวนายต่อไปก็หัดกินของที่มีประโยชน์เยอะๆล่ะรู้มั้ย จะเป็นโฮคาเงะต้องฉลาดเอาไว้ให้มากๆนะ แล้วก็ดีกับฮินาตะให้เหมือนกับที่ดีกับฉันล่ะ

เสียงหวานที่เบาหวิวดั่งสายลมอ่อนแรงยามเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงสะเทือนหัวใจของคนตัวสูงที่ทรุดตัวนั่งอย่างไร้เรี่ยวแรง นัยน์ตาสีฟ้ามหาสมุทรของนารูโตะรินไหลน้ำตาออกมาอีกครั้ง ภาพของร่างบางที่ทุรนทุรายใกล้หมดแรง

อย่ามาพูดเหมือนสั่งเสียกันแบบนี้จะได้มั้ยซากุระจังฮึก

ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก ก็ฉันเป็นยัยจอมถึกนี่

ใบหน้าของซากุระเบนสายตาจากนารูโตะมายังซาสึเกะที่ยังคงนั่งนิ่งไม่พูดอะไรทั้งสิ้น มีเพียงแต่น้ำตาที่ไหลออกมาจากใบหน้าเรียบเฉยนั่น ซากุระจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของซาสึเกะที่เธอหลงรักมาตั้งแต่เด็กๆเธอไม่เคยหยุดรักในตัวผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง ถึงแม้ว่าหัวใจของเธอคงจะหยุดรักเขา และมอบให้กับคนอื่นไปแล้วก็ตาม

ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะซาสึเกะรอยยิ้มเจืออยู่บนริมฝีปากของซากุระ

ความรู้สึกที่ขาดหายไปของซาสึเกะ หลายปีที่ผ่านมาที่เขาพยายามตามหาหนทางของตนเองหลังจากที่รู้ความจริงของอิทาจิเขาค้นพบแล้วจากรอยยิ้มบางที่อิดโรยของร่างบางที่วิญญาณใกล้จะสูญสลาย ด้วยน้ำมือของเขาที่ทำลายร่างบางตรงหน้า โธ่ในเวลานี้ซาสึเกะเพิ่งจะมาตระหนักได้ว่าคนตัวเล็กที่เขาเฝ้าทำลายชีวิตเธอนั้นช่างเปราะบางเหลือเกิน

ฉันเองก็ไม่เคยล้มเลิกความเชื่อมั่นในตัวนายเลยนะซาสึเกะ ฉันไม่รู้ว่านายอยากจะฟังที่ฉันพูดรึเปล่า เพราะนายคงจะรำคาญเหมือนอย่างที่ผ่านๆมา ฉันขอโทษนะถ้าตัวเองทำให้เป็นแบบนั้นอยู่เสมอ แต่เพราะว่าฉันรักนายนะซาสึเกะนายคือคนสำคัญของฉัน นายไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวบนโลกใบนี้ นายยังมีทั้งฉันและนารูโตะที่อยู่เคียงข้างนายเสมอ ไม่ว่ายังไง ไม่ว่ายังไงพวกเราก็พร้อมที่จะให้อภัยนาย

อภัย!? อาชญากรอย่างเขายังมีสิทธิ์ได้รับคำนั้นอีกรึ!!

“…”

อย่าเดินเพียงลำพังอีกเลยนะ ฉันทนเห็นความเจ็บปวดบนใบหน้าของนายไม่ได้อีกแล้ว

ฝ่ามือเรียวเล็กที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะที่ข้างแก้มของซาสึเกะจนคนตัวสูงสะท้าน มือของซากุระเย็นเฉียบจนหัวใจของซาสึเกะเต้นรัว

ซากุระ

ฉันอยากให้นายรักลูกของฉันนะ แต่ฉันคงจะขอนายมากเกินไปสินะกาซาโตะ ตั้งมาจากชื่อของนายนะซาสึเกะ ฉันอยากให้กาซาโตะมีความมุ่งมั่น เก่งกาจ เหมือนกับนายยังไงล่ะจำได้มั้ยว่านายไม่เคยแพ้เลยสักครั้ง ไม่ว่าครั้งไหน นายมักจะโดดเด่นอยู่เสมอ

“…”

เพราะฉะนั้นกลับมาเถอะนะซาสึเกะ กลับมาหาครอบครัวที่รักนายเถอะนะ

แขนทั้งสองข้างของซากุระสวมกอดซาสึเกะเอาไว้ ใบหน้าของเธอแนบที่แผงอกกว้างของซาสึเกะก่อนจะปล่อยน้ำตาออกมา ซาสึเกะที่ไม่เคยรับรู้ถึงอะไรสักอย่างค่อยๆเอามือแตะที่แผ่นหลังของซากุระ น้ำตาที่ไหลอาบข้างแก้มเขาราวกับมีส่วนเติมเต็ม

ทั้งๆที่เขาทำร้ายเธอเอาไว้ตั้งมากมาย แต่ทำไมเธอยังยอมให้อภัยเขา ไม่รังเกียจเขา และยังยอมเข้ามาปกป้องเขาเอาไว้ทั้งๆที่ตัวเองเจ็บเจียนตายเพราะเขาคือครอบครัวอย่างนั้นเหรอ

ฉึ่บ!

ดาบที่เหน็บไว้ยังด้านหลังของซาสึเกะถูกดึงออกมาด้วยเรียวมือเล็กของซากุระ ซาสึเกะรู้ว่าอีกไม่นานคงถึงเวลาของเขาที่จะต้องตาย และมันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะเอาชีวิตรอดไปจากคมดาบของซากุระ

แต่พอแล้ว เขาเลือกแล้วเลือกที่จะยอมตายด้วยน้ำมือของผู้หญิงคนนี้ ซาสึเกะหลับตาลงเฉยๆ เอนใบหน้าพิงเข้ากับเรือนผมสีชมพูที่เขาเองก็ฝันถึงมาตลอดชีวิต นารูโตะได้แต่หลับตาแน่นเพราะทนข่มความรู้สึกเจ็บปวดเหล่านั้นไม่ไหว

ซากุระดึงดาบขึ้นไปเหนือหัว ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่พุ่งดาบลงมา…!!!

ฉึ่ก!!!!!

ดูแลกาซาโตะด้วยนะ…”

เสียงกระซิบที่แผ่วเบาข้างหูแต่สะกดทุกการกระทำได้ทั้งหมด ซาสึเกะเบิกตากว้างเมื่อร่างบางทั้งร่างโถมตัวลงมาใส่เขาอย่างไร้สติ ซากุระไม่ได้เลือกที่จะปลิดชีวิตของเขาแต่เลือกที่จะใช้มีดนั่นแทงเข้าที่ท้องของตัวเอง…!!!น้ำตารินไหลพรั่งพรูออกมา เสียงร้องที่แสนเจ็บปวดยิ่งกว่าการที่เขาโดนแทงเสียเองดังก้องไปทั่วทั้งป่า นารูโตะที่เปิดตาขึ้นมาได้แต่ช็อคไปกับภาพตรงหน้า ร่างของซากุระที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของซาสึเกะพร้อมกับเลือดที่อาบไปทั่วทั้งร่าง

ไม่!!!!!!!!!!!!!! ซากุระ!!!!!”

ซาสึเกะแผดเสียงดังลั่น ภาพตรงหน้าไม่ใช่ภาพที่เขาจะเชื่อ!!! เขาไม่เชื่อว่าร่างบางที่นอนไร้วิญญาณอยู่ในอ้อมแขนของเขาคือซากุระ เขาไม่เชื่อ!!!

ซากุระจังซากุระจัง!!!!”

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!”

บ้าเอ้ย!!! บ้าซาสึเกะ แกทำอะไรลงไป!!! แกทำอะไร!!!!”

ปล่อยฉัน!!”

ซาสึเกะพูดเสียงเย็นชาเฉียบขาดเมื่อนารูโตะเข้ามากระชากคอเสื้อของเขา เขาปัดมือของนารูโตะออกก่อนจะช้อนร่างของซากุระเอาไว้ ขาของเขาแทบจะหยัดยืนไม่อยู่เพราะความเจ็บปวดจากความเป็นจริงของร่างไร้สติซากุระจะมาตายแบบนี้ได้ยังไง

นายจะพาเธอไปไหน!!”นารูโตะยังคงส่งเสียงโวยวายไม่เลิก ซาสึเกะตวัดหางตามองนารูโตะก่อนจะออกเดินทางด้วยความไวที่ตนเองมี

ตามฉันมา

นารูโตะไม่รีรอให้คำพูดของซาสึเกะซึมซับเข้าสมองอยู่นาน เขารีบวิ่งตามซาสึเกะไปโดยบอกให้เนจิช่วยดูแลกาซาโตะให้อยู่ในความปลอดภัย

เธอจะตายอย่างนี้ได้ไงซากุระ…”เสียงกระซิบที่ปลอบประโลมร่างหญิงสาวที่ไร้สติมันไม่ได้ถูกส่งไปถึงเธอ แต่เขาก็ยังคงเฝ้าวนเวียนที่จะกระซิบคำพูดเหล่านั้นให้เธอฟัง

เขาเพียงหวังว่ามันจะส่งไปถึงดวงวิญญาณของนางฟ้าที่กำลังจะกลับสู่สวรรค์

“…”

ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอตายฉันไม่เคยมีเจตนาที่จะฆ่าเธอเลยสักนิด สิ่งที่ฉันทำลงไปถึงมันจะโหดร้ายทารุณเลวทรามแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้เธอตายไป ฉันจะอยู่ยังไงถ้าบนโลกนี้ไม่มีเธอที่เชื่อมั่นในตัวฉัน เธอจะตายได้ยังไง…”

ซาสึเกะกระชับอ้อมแขนของตัวเองเพื่อยกร่างของซากุระให้แนบกับใบหน้าของเขา น้ำตาที่ไหลอาบลงมายังไม่เท่ากับความเจ็บปวดเสียใจที่ซาสึเกะมี เขาจะไม่ยอมเสียเธอไปเด็ดขาดต่อให้ต้องโกงยมทูตเขาก็จะทำ!!

ฉันรักเธอซากุระฉันรักเธอ

สายลมอ่อนที่พัดผ่านมากระทบกับผิวหนังเย็นเฉียบซีดเผือดของร่างบางมีเม็ดทรายปลิวมาพร้อมกัน เม็ดทรายสีขาวอ่อนนุ่มที่เป็นเหมือนตัวแทนของกาอาระซึ่งยังคงวนเวียนคอยดูแลปกป้องซากุระ

     
Talk with writer ::: 
กระชากอารมณ์สุดๆเลยสำหรับตอนนี้ ใครที่ไม่ร้องไห้นี่ถือว่าเส้นต่อมน้ำตาคุณลึกมากเลยนะ
เพราะไรท์เตอร์ร้องไห้ไปกับตอนนี้ เขียนไปด้วยเช็ดน้ำมูกไปด้วยเลยล่ะ รู้สึกโชคชะตาจะเล่นตลก
กับชีวิตของสาวซากุระเสียเหลือเกิน ซาสึเกะใจร้ายเกินไปแล้วนะ! ไม่มีวี่แววว่าจะยอมรามือเลยสักที
เฮ้อ...ลาก่อนพระเอกในดวงใจของไรท์เตอร์ Y^Y

อีก 20% หน้า สุ่มนักอ่านผู้โชคดีที่ได้อ่านก่อนใครเพื่อน คอยเช็คอีเมลและข้อความลับของตัวเองให้ดีๆ 
ผู้โชคดีมีเพียงสามท่ามเท่านั้น :) 


ใครที่ยังอยากคุยอยากติดตามผลงานเเฟนฟิคเเละผลงานอื่นๆของเรา ตามมาที่แฟนเพจของเรานะที่

http://www.facebook.com/Lipsbalm


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

997 ความคิดเห็น

  1. #985 แพะกินหญ้า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 08:29
    สนุกจริงๆน้ำตาแตกเลย
    #985
    0
  2. #972 ไอซ์จ้า ไอซ์จร้า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 16:18
    เสียน้ำตาให้กับนิยายเรื่องนี้ไปกี่เท่าไรแล้วเนี่ย ร้องจริงๆนะไม่ได้โกหก เพราะมันซึ้งโคตรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร!!!
    #972
    0
  3. #943 R_rainnie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 01:52
    ใครก็ได้ ฆ่าเกะทีเถอะ ....... กาก้าตาย ม่ายจริง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    เห้ยยยยยย ม่ายจริงใช่มั้ย ตื่นทีสิ ไม่ไหวจริงๆ เจ็บปวดสุด
    #943
    0
  4. #919 ned1991 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 12:42
    ขอบอกเลยว่า........ตอนนี้น้ำตาท่วมจอเลย

    แง้งงงงงงงงTOTทำไมมันเศร้าแบบนี้
    #919
    0
  5. #911 EnieMenie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 15:36
    ท่วมจออออ~ TT
    #911
    0
  6. #909 koolpriya (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 10:33
    น้ำตาไหลจนแม่ด่าว่าบ้าเลย ย TT
    #909
    0
  7. #904 กิ่ง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:23
    กาอาระตายแล้ววววววม่ายยยยจิงงงงงง ไรเตอร์แบบนี้ซากุระก็เป็นม่ายน่ะสิ

    เกะเลวจิงชั้นเริ่มไม่ชอบนายล่ะ

    เนจิรีบตามไปดูสิเจ้าบ้าคนที่แกรักน่ะจะ อ่ะ ไม่สิ ตายไปแล้วรู้บ้างไหม

    โตะนายเท่มากเลยอ่ะ
    #904
    0
  8. #875 มุคุ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 10:57
    ม....ไม่จริง...ไรเตอร์อย่าล้อเล่นสิ...มัน...
    ไม่สนุกนะ
    #875
    0
  9. #851 สุดย0ด (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 16:40
    เพิ่งได้อ่านตอนเต็มและได้รู้ว่า... ไรเตอร์โหดมมากกกกก

    สงสารเกะกับโตะมว๊ากกกกกก
    #851
    0
  10. #850 kimSaRaTta (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2555 / 19:36
    อ๊ากก โกรธไรเตอร์ ชิชะ!ทำไมทำกาอาระของมิวตายอ่า ฮือ~ gaara-sama T^T
    #850
    0
  11. #849 ผ้าไหมแพรวา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 19:06
    ในที่สุดก็ได้อ่านTOT! เรียนหนักมากจนไม่ค่อยได้เล่นเลย

    ไม่รู้ไรเตอร์จะยังจำรีดเดอร์ที่หายหน้าหายตาไปนานคนนี้ได้รึเปล่า อิๆ

    มาอ่านรวดเดียวยาวมาก อ่านไปอ่านมาอึ้ง! แล้วก็น้ำตาไหลT.T กร๊าซซซซ

    จะตายตามกันไปแล้วทิ้งกาซาโตะไว้งั้นเหรอ!? (ไม่ได้หมายความว่าให้ฆ่ากาซาโตะน้า)

    ซากุระน่าจะเอาเนจิมาตั้งชื่อด้วยนะ-.- (กลายเป็นเนกาซาโตะ!? หรือกาซาโตะจิ=[]=!)

    อัพต่ออออ อยากอ่านมากมาย ขอโทษที่ไม่ได้มาเม้นนานนะคะT.T. แต่เรายังไม่ลืมเรื่องนี้น้าาาา!

    ปล.มันจะแฮปปี้มั้ยหนอ?
    #849
    0
  12. #848 A.eater (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 17:50
    ซากุระอย่าตายน้า~ แล้วกาซาโตะจะอยู่ยังไงล่ะ!T[  ]T

    เกะ! แกเพิ่งมาสำนึกเสียใจและบอกรักตอนนี้มันสายไปแล้วย่ะ! (/พ่นไฟ)

    คิดจะฆ่าและทำลายชีวิตซากุระขนาดนี้ก็สมควรตายๆไปเลย!! (อินจัด)
    #848
    0
  13. #847 SuSaN VicToria ElizAbeTh (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 19:39
    เฮ้ ๆ ๆ ไรท์ ๆ อย่าให้ซาจังตายน๊าาาา เค้าม๊ายยย ย๊อมมมมมม แง๊ ๆ ๆ
    #847
    0
  14. #846 vampriem Hime (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 19:31
    อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยค่ะ... T^T
    #846
    0
  15. #845 eiei (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 18:35
    กรี๊ด!!! ซาสึเกะบอกรักซากุระด้วยอ่ะ >\\\\
    #845
    0
  16. #844 Riprim (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 16:39
    นั่งน้ำตาไหลพราก โฮ
    ไรเตอร์ทำร้ายจิตใจกันมาก กาอาระตายไม่พอ เล่นงี้เลยเรอะ!! T^T
    หวังว่าจะมีอะไรหักมุมบ้างนะคะ แต่ว่านะ เนื้อเรื่องแบบนี้ก็รู้สึกว่ามันสมบูรณ์ดีมากเลย
    แต่งได้ดีมากๆๆ ถ้าจบดราม่าแบบนี้อาจเหมาะสม แต่อยากได้แบบแฮบปี้อ้ะ ไรเตออออออออร์
    #844
    0
  17. #843 มิ้ง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 15:04
    นั่งร้องไห้ น่าจอคอมแงๆๆ T^T
    จบไม่สยแบบนี้ น้ำตาไหลจนหมดตัวแล้ว
    #843
    0
  18. #842 Yoshida Akira (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 10:22
    เศร้า อ่านตอนนี้แล้วหันไปทางไหนทุกคนก็เศร้า เกะเอ้ยตาสว่างเสียที
    #842
    0
  19. #841 kimSaRaTta (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 09:12
    ไรเตอร์อย่าให้กาอาระตายน้า ถ้ากาอาระตายจะโกรธไรเตอร์ไปตอดเยT^T
    #841
    0
  20. #840 vampriem Hime (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กันยายน 2555 / 20:25
    อย่าตายนะกาอาระ!!! TTTT^TTTTT
    #840
    0
  21. #836 4erever (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กันยายน 2555 / 18:23
    รอต่อไปๆ>< อย่าฆ่าหนูกุนะ
    #836
    0
  22. #834 sadprincess (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2555 / 20:43
    กาอาระ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ม่ายยยยยยยยยยยยน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาTT[]TTกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด(ขอวิบัติและหลบลูกถีบไรท์เตอร์)ไรท์เตอร์บีบหัวใจเรา..

    มีเสียงขวับ!!ลงท้ายแบบนี้แสดงว่าเด็กไม่ตายหรอก หวังไว้งั้น

    ซาการะจังอย่าตายนะ อาเจ้คนนี้กำลังรอดูหนูอยู่นะ (ฮะ?)
    #834
    0
  23. #833 สุดย0ด (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2555 / 15:18
    กาก้าตายจริงรึเนี่ย !!!

    ม่ายน้าาาาาาาาา
    #833
    0
  24. #832 Riprim (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2555 / 13:16
    แว้กกกกกกกก!!! ต้องอ่านย้อนตอนกาอาระตายซ้ำแล้วซ้ำอีก
    ตายแล้วเรอะ!!! ตายได้ไง นายเป็นพระเอกนะกาอาระ!! (มีกฏตอนไหนฟะว่าพระเอกห้ามตายT^T)
    เจ็บปวดมาก ไรเตอร์ทำงี้ได้ไง ใจร้ายยย ฮือ
    กาอาระตายจริงๆเหรอ ไม่จริ๊งงงง!!!!!(คลั่งต่อไป) 


    #832
    0
  25. #831 eiei (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2555 / 12:41
    อิเกะใจร้ายยยย TT

    กาอาร้าาาาาาาาา
    #831
    0