มิมีรักใดเป็นไปมิได้

ตอนที่ 29 : บทที่ 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ม.ค. 63

“พ่อทองอย่าวิ่งเร็วนักสิลูกเดี๋ยวก็หกล้มได้แผลมาอีกหรอก” แฟงกล่าวพลางมองดูเด็กชายตัวน้อยที่กำลังวิ่งเล่นอยู่กับพวกบ่าวอย่างสนุกสนาน

“ปล่อยให้ลูกวิ่งเล่นไปเถิด ก็เด็กผู้ชายนี่นา” รามที่เดินมากล่าวพลางยิ้มก่อนที่จะเดินมาโอบไหล่ของแฟงอย่างเบามือ

“เจ้าก็อย่างนี้ทุกทีเดี๋ยวถ้าพ่อทองได้แผลมาอีกเจ้าโดนฆ่าตีตายแน่” แฟงกล่าวพลางยกมือมาเหมือนจะตบอีกฝ่าย

“เจ้าเรียกพี่ผิดไปหรือเปล่า?” รามถามพลางมองหน้าของแฟงใกล้ๆ

“..อะไร?...จะให้ข้าเรียกว่าคุณพี่งั้นเหรอ?กระดากปากตาย” แฟงกล่าวพลางเบ้ปากเล็กน้อยก่อนที่ร่างของเขาจะถูกมือหนาของรามดึงเข้าหาตัว

“หมับ!

“อึก..เจ้า!

“คุณพี่....” รามลากเสียงยาวพลางกอดรัดร่างบางของแฟงแรงขึ้นเล็กน้อย

“ปล่อยข้าเถอะเจ้าค่ะคุณพี่....” แฟงกล่าวพลางลากเสียงยาว รามปล่อยร่างของแฟงก่อนที่จะอมยิ้มอย่างมีความสุข

“มีลูกคนหนึ่งแล้วเจ้ายังมิเลิกเขินอายพี่อีกรึ?” รามถามพลางยิ้มกรุ่ม

“ข้าหาได้เขินเจ้า..คุณพี่ไม่ แต่ข้าแค่ไม่ชินปากที่จะเรียกเท่านั้นเอง” แฟงกล่าวพลางเบือนหน้าหนีไปมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของทั้งสองคนที่กำลังเล่นกับพวกบ่าวอย่างสนุกสนาน

“พ่อราม แฟงเฟื่องฟ้า” พ่อของรามที่เดินมาหากล่าวทักทาย ทั้งสองคนยกมือไหว้ก่อนที่ทองลูกชายของทั้งสองจะวิ่งมาไหว้เช่นกัน

“ข้าไหว้ขอรับคุณปู่” ทองกล่าวพลางไหว้อย่างงดงาม

“จ้า หลานปู่ พ่อทองนี่ช่างน่าเอ็นดูเข้าไปทุกวันเลยนะแม่เฟื่องฟ้า พ่อราม” พ่อของรามกล่าวพลางเอามือไปลูบแก้มยุ้ยของทอง

“เจ้าค่ะคุณพ่อ แล้วนี่คุณพ่อจะไปไหนหรือเจ้าคะ?” แฟงถามพลางยื่นมือไปลูบหัวของลูกชายก่อนที่ทองจะเข้ามาคลอเคลียที่ขาของเขา

“ไปรับราชการที่พระราชวังน่ะสิเจ้า งั้นเดี๋ยวพ่อไปก่อนแล้วกันหนาแม่เฟื่องฟ้า พ่อรามแล้วก็พ่อทองของปู่” เขากล่าวก่อนที่จะเดินจากไป

“คุณแม่ขอรับลูกหิวแล้วขอรับ” ทองกล่าวพลางกอดขาของแฟง

“จ้าๆเลิกเกาะขาแม่แล้วเดินตามพี่เดือนไปกินขนมบนเรือนก่อนแล้วกันนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่ตามไป” แฟงกล่าวพลางลูบแก้มของทองก่อนที่ทองจะเดินตามหลังบ่าวไปกินขนมบนเรือน

“น้องว่าวันนี้จะไปหาแม่เฟื่องฟ้าน้องสาวเจ้าใช่หรือไม่?” รามถามพลางมองหน้าของแฟง แฟงพยักหน้าก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงติดกังวล

“ข้าเป็นห่วงนาง มิรู้ป่านนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง นี่ก็ผ่านไปสองปีแล้ว..มิรู้นางจะยังเศร้าอยู่หรือไม่?” แฟงกล่าวพลางมองหน้าของรามด้วยแววตากังวลจนทำให้อีกฝ่ายต้องเข้าไปปลอบประโลมด้วยความห่วงใย

“งั้นเดี๋ยวพี่จะไปเป็นเพื่อนเจ้า...ดีหรือไม่?” รามกล่าว แฟงนิ่งไปสักพักก่อนที่จะพยักหน้า

.

.

.

“คุณหญิงเจ้าขามีคนมาหาเจ้าค่ะ” เสียงบ่าวของเรือนกล่าวเรียกนายของตน คุณหญิงผู้เป็นแม่ของแฟงเดินมาที่หน้าเรือนก่อนที่จะยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้เห็นบุตรชายของตนที่ดูเหมือนจะกลายเป็นบุตรสาวไปเสียแล้วคนนี้มาหา ไม่กี่ปีก่อนรามพาแฟงที่ตั้งท้องมาหา นางนี่ลมแทบจับที่รู้ว่าบุตรชายตัวเองท้องแต่บุตรสาวกลับแท้งจนได้รู้เรื่องราวทั้งหมด แม้นางจะโกรธที่บุตรสาวตัวเองต้องแท้ง...แต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อนางแท้งไปแล้ว เป็นโชคของรามและแฟงที่มีแม่ที่เข้าใจไปทุกเรื่องคนนี้มิเช่นนั้นชีวิตของพวกเขาได้ยากลำบากมากกว่านี้เป็นแน่

“คุณแม่..ข้าไหว้ขอรับ” แฟงที่เดินมาพร้อมกับรามพลางยกมือไหว้ผู้เป็นแม่ที่ยิ้มดีใจที่ได้เห็นทั้งสองมาหาถึงแม้ใบหน้าของบุตรชายตนจะแลดูกังวลอะไรบางอย่างก็ตาม

“แล้ว...แม่เฟื่องฟ้าล่ะขอรับ?” แฟงเอ่ยถามพลางมองไปรอบๆเรือนที่ยังมองไม่เห็นร่างของน้องสาวตนเลยแม้แต่เงา

“หาข้าหรือเจ้าคะพี่แฟง?” เสียงใสนั้นกล่าวมาทางด้านหลังแม่ของแฟง แฟงยิ้มดีใจก่อนที่จะมองไปที่เฟื่องฟ้าแล้วก็ต้องฉีกยิ้มกว้างเข้าไปอีกเมื่อได้เห็นว่าเฟื่องฟ้าอุ้มสิ่งใดมาด้วย

“นั่น...หรือว่าจะเป็น...หลานพี่งั้นรึ?” แฟงถามพลางเดินเข้าไปหาเฟื่องฟ้าที่อุ้มเด็กตัวน้อยๆไว้ในอ้อมอก เฟื่องฟ้ายิ้มตอบ

“เจ้าค่ะ เป็นลูกคนที่สองของน้องเองเจ้าค่ะ ชื่อแม่พลับเจ้าค่ะ เป็นหลานสาวของพี่แฟงนะเจ้าคะ” เฟื่องฟ้าบอกพลางยิ้มอ่อน แฟงมองดูหลานสาวตัวน้อยที่ยังลงหลับตาพริ้มดูมีความสุขก็พลอยทำให้เขาต้องยิ้มตามไปด้วย

“พี่แฟงอยากลองอุ้มหลานดูหน่อยมั้ยเจ้าคะ?” เฟื่องฟ้าถามพลางทำท่ายื่นเด็กมาให้แฟง แฟงหันไปมองหน้าของรามครู่หนึ่ง รามพยักหน้าพลางยิ้มแฟงเลยเข้าไปอุ้มหลานมาไว้ในอ้อมอก แม่พลับตัวน้อยลืมตาตื่นขึ้นมาทำให้แฟงแทบจะหยุดหายใจเพราะกลัวว่าหลานจะร้องไห้ออกมา แต่แม่พลับตัวน้อยกลับแค่มองตาของแฟงแล้วก็เอามือมาแตะที่แก้มของแฟงเบาๆ นางยิ้มกว้างพลางหัวเราะด้วยความดีใจ

“เหมือนแม่พลับจะชอบเจ้านะพ่อแฟง” รามบอกพลางเอามือไปลูบแก้มน้อยๆของแม่พลับ แม่พลับยิ้มดีใจใหญ่

“แล้วนี่ลูกไม่ได้พาพ่อทองมาได้ด้วยหรอกรึ?” แม่ของแฟงกล่าวถาม

“พามาขอรับแต่เล่นกับพวกบ่าวอยู่ข้างล่างขอรับ” แฟงบอกพลางอุ้มแม่พลับส่งให้แม่เฟื่องฟ้า

“งั้นเดี๋ยวแม่ลงไปหาหลานหน่อยแล้วกันนะ” แม่ของแฟงกล่าวแล้วกำลังจะเดินลงจากเรือนไป

“ไม่ต้องหรอกขอรับคุณแม่ เดี๋ยวข้าไปเรียกพ่อทองมาหา-“

“มิเป็นไรหรอกลูก แม่ไปหาเอง” แม่ของแฟงกล่าวพลางยิ้มแล้วเดินลงจากเรือนไป

“พวกเรา..ไปนั่งกงนั้นกันดีหรือไม่เจ้าคะ?” เฟื่องฟ้ากล่าวพลางมองไปทางที่นั่งกลางเรือน ทั้งสามเดินไปคุยกันเรื่องต่อมิอะไรไปเรื่อยจนกระทั่งแฟงถามถึงกล้าขึ้นมา

“แล้วนี่ไอ้กล้าไปไหนล่ะแม่เฟื่องฟ้า?ข้ายังมิเห็นหัวมันเลย” แฟงบอกพลางมองซ้ายแลขวา เฟื่องฟ้าทำใบหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดเศร้า

“..หลังจากที่ข้าแท้งลูกคนแรก...พี่กล้าก็เอาแต่กินเหล้า..ตั้งแต่เช้ายันค่ำ..เมามิเว้นวัน เขาเอาแต่โทษตัวเองว่าเป็นความผิดของเขาทำให้ข้าแท้ง เขารู้สึกผิดมาก...ก็เลย...กระโดดน้ำตายไปเมื่อปีก่อนแล้วจ้ะ” เฟื่องฟ้าบอกพลางยิ้มติดเศร้า แฟงหันไปมองหน้าของรามด้วยสีหน้ารู้สึกผิดที่เหมือนกับแฟงเป็นคนแย่งลูกของเฟื่องฟ้ามาจนทำให้คนรักของเฟื่องฟ้าต้องตาย

“แล้วแม่เฟื่องฟ้ามิได้บอกพ่อกล้างั้นรึว่าแม่ท้องแม่พลับ?” รามถามด้วยความสงสัย แม่เฟื่องฟ้าชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่จะพูดขึ้นพลางลูบแก้มของแม่พลับไปด้วย

“มันเป็นเรื่องอัศจรรย์เหลือเกินจ้ะเรื่องที่ข้าตั้งท้องแม่พลับ เพราะหลังจากที่ข้าแท้งลูกคนแรกไป..ข้ากับพี่กล้าก็มิเคยนอนร่วมชายคาเดียวกันอีกเลย แต่พอหลังจากที่พี่กล้าตาย...อาการของข้าก็แปลกๆ ข้าเริ่มมึนหัว มิอยากกินกะไรนอกเสียจากของหมักของดองจนกระทั่งคุณแม่พาหมอมาตรวจอาการของข้า...จนได้รู้ว่า..ข้าตั้งท้อง” เฟื่องฟ้าบอก แฟงถึงกับสะดุ้งทันทีเหมือนกับรามที่สะดุ้งพร้อมๆกัน

“หรือว่านี่จะเป็น...ฝีมือของยายเจ้าอีกแล้ว?” แฟงกระซิบถามเสียงเบา รามมองตาของแฟงก่อนที่จะพยักรับเบาๆ

“หิวกันหรือไม่จ๊ะ เดี๋ยวข้าจะให้บ่าวเอาขนมมาให้” เฟื่องฟ้าบอกพลางยิ้ม แฟงพยักหน้าเฟื่องฟ้าเลยเดินไปหาบ่าวคนหนึ่งให้เอาขนมมาให้

“หากนี่เป็นฝีมือของยายเจ้าจริง...นางจะทำเพื่อสิ่งใด?” แฟงถามพลางทำใบหน้างุนงง

“พี่ก็หาทราบได้ไม่...แต่แปลกจริง” รามบอกพลางทำหน้าตาครุ่นคิด

“กะไรรึ?” แฟงถามพลางชะเง้อมอง

“ยายพี่ใช้มนตร์ดำสลับลูกน้องเจ้าเพื่อให้เจ้าท้อง...แล้วนางสลับลูกของใครมาให้น้องสาวเจ้ากันเล่านางถึงได้ท้องโดยที่ไม่ได้มีอะไรกับใครได้?” รามตั้งคำถามพลางทำใบหน้าเคร่งเครียดมากกว่าเดิม แฟงได้ยินดังนั้นก็ทำท่าทางครุ่นคิดเช่นกันก่อนที่รามจะเบิกตากว้างแล้วพูดขึ้น

“หรือว่า...นางไม่ได้ใช้มนตร์ดำสลับลูกกับแม่เฟื่องฟ้า..แต่ใช้มนตร์ที่ทำให้ตนไปเกิดในท้องของน้องเจ้าเอง?”    

.

.
.
หายไปนานเลยจ้ะเธอ ไม่ใช่อะไร...คือเค้าไปแต่งนิยายในจอยมาจ้าาาา แล้วก็ติดจ้าก็เลยไม่ได้ลงนิยายในเด็กดีเลย คือแต่งจบแล้วนะแต่ไม่ลงสักที 555 แต่เดี๋ยวจะมาลงให้อ่านกันยันจบเลยจ้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #10 YOU-PALMY (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 01:11

    ขอบคุณจ้าา

    #10
    0