มิมีรักใดเป็นไปมิได้

ตอนที่ 10 : บทที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

“ฮึก...ฮึก....ฮึก...ข้าทำกระไรผิดไปงั้นรึ?....แม่เฟื่องฟ้า...ฮึก...จึงได้ทำตัวแบบนี้?...ฮึก...ฮึก” เสียงร้องครวญครางของชายหนุ่มที่จิตใจปวดร้าวดังลั่นสนั่นป่าจนทำให้เขียวที่ยืนมองอยู่อย่างห่างๆนั้นต้องเสียน้ำตาไปด้วยด้วยความสงสาร ร่างของแฟงสั่นเทาจากการร้องไห้ ความปวดร้าวความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามานั้นทำให้ตอนนี้เขาร้องไห้มากกว่าครั้งไหนๆ

“พ่อหนุ่ม” เสียงอันคุ้นเคยของหญิงชราคนหนึ่งพูดขึ้นจนทำให้แฟงหยุดชะงักไปแล้วหันไปมองทางต้นเสียง ยายชราคนนั้นยืนนิ่งก่อนที่จะค่อยๆเดินมาหาร่างของเขาที่นั่งกอดเข่าอยู่ แฟงเห็นดังนั้นจึงได้เดินไปช่วยพยุงยายเพราะนางตาบอด

“ฮึก...มีอะไรหรือจ๊ะ..ฮึก..ยาย?” แฟงถามด้วยเสียงติดสะอื้น ยายคนนั้นหันหน้ามาทางแฟงก่อนที่นางจะยกมือของนางขึ้นมาแล้วเช็ดน้ำตาของแฟงที่ไหลอาบแก้ม

“มิเป็นไรหนา...อย่าเศร้าเสียใจไปเลย นี่เป็นชะตาของน้องสาวเจ้าที่จะต้องพบเจอ นางมิสามารถจะหลีกเลี่ยงได้ เช่นเดียวกับชะตาของเจ้า” นางบอก แฟงทำสีหน้างงก่อนที่จะถามขึ้น

“ชะตา..ฮึก...ของข้างั้นหรือจ๊ะ?” นางยิ้มอ่อนออกมาก่อนที่จะนั่งลงไปกับพื้นอย่างช้าๆแฟงเลยลงไปนั่งข้างๆ

“คู่แท้ของเจ้า...คือเขาเป็นแน่แท้ มิมีทางหลีกเลี่ยงได้” นางบอกพลางหันมามองหน้าของแฟง

“คู่แท้ของข้า?ใครหรือจ๊ะ?” แฟงถามต่อและหยุดร้องไห้ไปชั่วขณะ

“เรื่องนี้เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้ด้วยตัวเอง ข้าว่าตอนนี้เจ้าเลิกร้องไห้เสียใจ...แล้วไปหาน้องสาวเจ้าอีกครั้งจะดีกว่าหนา สิ่งที่เจ้าเห็นไปนั้นนางอาจจะอธิบายให้เจ้าสบายใจขึ้นได้ก็เป็นได้” นางบอกพลางยิ้มอ่อน แฟงสะบัดหน้าหนีพลางทำสีหน้าบิดเบี้ยวก่อนที่จะลุกขึ้น

“ข้ามิไปดอก หากไปข้าได้ฆ่ามันตายเป็นแน่ อีกอย่าง..ข้าก็มิอยากเห็นภาพอุจาดตาเช่นนั้นอีกคราแล้วด้วย ข้าไปก่อนนะจ๊ะยาย ไปกันเถิดไอ้เขียว” แฟงบอกพลางลุกขึ้นมาแล้วเดินไปหาเขียวที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที

“เจ้าเป็นพี่ชายที่ดีหนา อย่าเปลี่ยนนิสัยนั้นด้วยความผิดของน้องเพียงแค่ครั้งเดียวเลย” สิ้นประโยคแฟงก็รีบเดินหนีไปทันทีก่อนที่จะหันกลับไปมองด้วยความตะขิดตะขวงใจแต่เมื่อหันกลับไปนางกลับไม่อยู่แล้ว แฟงทำสีหน้างงเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกจากป่าไปด้วยจิตใจที่ยังไม่ค่อยดีนัก

“พี่แฟง...พี่มิเป็นกระไรใช่หรือไม่ขอรับ?” เขียวถามขึ้นมาพลางมองหน้าของแฟงด้วยความเป็นห่วง

“ข้ามิเป็นไร เจ้ากลับบ้านไปเถิด วันนี้เจ้าเหนื่อยกับข้ามามากพอแล้ว” แฟงบอกด้วยน้ำเสียงอันแหบพร่าเพราะว่าเสียงทั้งหมดมันหายไปเมื่อตอนอยู่ในป่านั่นเกือบจะหมดแล้ว เขียวมองหน้าของแฟงอย่างเป็นห่วงก่อนที่จะเดินจากไป แฟงเดินขึ้นเรือนอย่างอิดโรยจนทำให้พ่อและแม่ของเขาถึงกับต้องทักถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

“พ่อแฟง เป็นกระไรไปลูก?ท่าทางมิสดชื่นเอาเสียเลย” คนเป็นแม่ถามพลางเดินมาลูบใบหน้าของแฟง แฟงได้แต่ก้มหน้าและไม่ยอมพูดอะไรออกมา สิ่งที่เขาเห็นนั้นมันช่างเป็นภาพที่ไม่ว่าใครในเรือนนี้เห็นก็รับไม่ได้ และเขาเองก็ไม่อยากให้แม่และพ่อของเขาต้องมาเสียใจกับลูกสาวเพียงคนเดียวของเรือนนี้ด้วย

“พ่อแฟง...เป็นกระไร...บอกพ่อมาเถิดหนา” คนเป็นพ่อที่มองท่าทางของลูกชายด้วยความเป็นห่วงถามขึ้น เขาเดินมาลูบไหล่ของลูกชายเบาๆ แฟงร่างสั่นเทาอีกครั้งด้วยความเสียใจ น้ำตาของเขากำลังจะไหลออกมาอีกครั้งเขาเลยส่ายหน้าแล้วรีบวิ่งหนีเข้าห้องของตัวเองพลางปิดประตูเสียงดัง

“ปึง!!!!

“พ่อแฟง!” เสียงของแม่เรียกลูกชายก่อนที่นางจะนิ่งไปพลางหันไปมองหน้าสามีของนางที่ทำสีหน้าเป็นห่วงลูกชายไม่ได้แพ้กัน

“ข้าว่าเราค่อยคุยกับลูกทีหลังแล้วกัน ตอนนี้ลูกคงยังมิสบายใจที่จะบอกอะไร” เขาบอกพลางโอบไหล่ของภรรยาไปที่นั่งของพวกเขากลางเรือนด้วยจิตใจที่ยังห่วงลูกชายของตนที่มีท่าทีเปลี่ยนไปจากเดิม

“มันเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร....เจ้า...ไปอยู่กับมันได้อย่างไร?” แฟงถามขึ้นมาพลางกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

“ทั้งๆที่มันเกลียดเจ้ามากขนาดนั้นแล้วทำไม...ทำไมมันถึงได้....โธ่เว้ย!!!” แฟงพูดพลางปาสิ่งของในห้องของตัวเองจนกระจายเต็มห้องไปหมด

“โครม!!!” เสียงอันดังสนั่นนั้นทำให้ผู้เป็นพ่อและแม่ตกใจเลยรีบเดินไปเคาะประตูหน้าห้องของแฟงอย่างทันควัน

“พ่อแฟง!เกิดกระไรขึ้นลูก?เป็นกระไรหรือไม่?ออกมาคุยกับแม่เถิดหนา” เสียงของแม่ที่เป็นห่วงนั้นทำให้แฟงสงบลงก่อนที่จะเดินมาตรงประตู

“ข้ามิได้เป็นกระไรขอรับคุณแม่ พอดีข้า...ทำของตกเท่านั้นเองขอรับ มิต้องเป็นห่วง” แฟงบอก คนเป็นแม่ทำสีหน้าไม่ค่อยดีพลางหันไปมองหน้าสามีของตน

“อย่างนั้นเองรึ...งั้น..นอนเสียนะลูก ถ้ามีกระไรก็เรียกพ่อแลแม่ได้” คนเป็นพ่อบอกพลางลูบไหล่ของภรรยาของตนแล้วพยักหน้าเบาๆ นางพยักหน้าตอบแล้วเดินกลับห้องของตนไป

“...ข้าจะข่มตาหลับลงได้เช่นไร” แฟงพึมพำก่อนที่จะลงไปนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

.

.

“แง แง!!!” เสียงร้องของเด็กหญิงดังลั่นแต่กลับไม่มีใครสนใจเลยสักคน มีเพียงเด็กชายคนหนึ่งเท่านั้นที่เดินผ่านร่างของผู้คนมาเพื่อหาเธอที่นั่งร้องไห้อยู่ด้วยบาดแผลที่เกิดจากตัวเองทั้งนั้น

“แม่เฟื่องฟ้า ร้องไห้ด้วยเหตุใดหรือเจ้า?” เด็กชายคนนั้นถามพลางนั่งลงตรงหน้าของเด็กหญิงคนนั้น เด็กหญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองพลางเบะปากแล้วร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“พี่แฟง!!ข้าเจ็บ ฮึก....ฮึก” เด็กหญิงพูดพลางส่งเสียงสะอื้นแรง เด็กชายยิ้มอ่อนพลางก้มหน้าลงไปตรงเข่าของเด็กหญิงที่มีรอยแผลถลอกอยู่ แล้วเป่าลมออกมาจากปากพลางพูดไปด้วย

“ฟวู่!! มิเป็นไรแล้วหนา พี่ใช้คาถาเป่าให้เจ้าแล้ว” แฟงบอกพลางยิ้มกว้าง เด็กหญิงมองพี่ชายก่อนที่จะยิ้มออกมาเบาๆ แฟงหันหลังให้น้องสาวของตัวเองพลางพูด

“ขึ้นหลังพี่สิเฟื่องฟ้า เราจะได้รีบไปหาคุณพ่อคุณแม่กัน” เฟื่องฟ้ายิ้มอ่อนก่อนที่จะขึ้นหลังของแฟง ภาพในความทรงจำนั้นช่างเป็นความทรงจำของพี่น้องที่ช่างน่ามองมากกว่าอะไร พี่ที่แสนดีรักน้องมากกว่าใครกับน้องสาวที่เชื่อฟังพี่ตัวเองมากกว่าใครๆ

“จำไว้หนาแม่เฟื่องฟ้าว่าห้ามให้ชายใดแตะเนื้อต้องตัวเจ้าเป็นอันเด็ดขาด เกิดเป็นอิสตรีต้องหวงเนื้อหวงตัวเอาไว้ มิให้ผู้ใดมาจับตัวได้ง่ายๆ เข้าใจหรือไม่?” คนเป็นพี่ถามน้องสาวของตนที่นั่งฟังพี่ชายของตัวเองด้วยแววตาสดใส

“เจ้าค่ะ ข้าจะทำตามที่พี่แฟงบอกทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ ข้าสัญญาว่าข้าจะมิให้ชายใดมาจับเนื้อต้องตัวของข้าได้เลยเจ้าค่ะ” นางบอกพลางยิ้มกว้าง แฟงยิ้มตอบก่อนที่จะพูดขึ้น

“ดีมาก เจ้าช่างเป็นน้องสาวที่เชื่อฟังพี่ชายคนนี้ดีมากเหลือเกิน” แฟงบอกพลางยิ้มอ่อนออกมาเบาๆ เฟื่องฟ้ายิ้มกว้างก่อนที่จะพูดขึ้น

“พี่แฟงก็เป็นพี่ชายที่ดียิ่งกว่าใครเหมือนกันเจ้าค่ะ”  

“พี่แฟง” เสียงนั้นของเฟื่องฟ้าทำให้แฟงหันหน้าไปมองตามต้นเสียงก่อนที่จะเห็นร่างของนางกำลังคลอเคลียกับชายคนหนึ่งอยู่

“แม่เฟื่องฟ้า เจ้า..ทำกระไรอยู่ มิอายผีสางนางไม้บ้างเลยหรืออย่างไร?!!!” แฟงตะโกนพลางวิ่งเข้าไปหาร่างของนางแต่จู่ๆร่างของนางก็หายไปเสียก่อน แฟงหันมองซ้ายขวาเพื่อหาร่างของนางแต่ก็หาเจอไม่

“ไอ้แฟง มึงเลิกมายุ่งกับชีวิตของน้องมีงสักทีได้มั้ยวะ?มึงไม่รู้รึ..ว่าแม่เฟื่องฟ้า..รำคาญมึงมากขนาดไหน!!!!” เสียงของกล้าดังขึ้นแฟงหันไปมองก่อนที่จะชะงักไป กล้าเดินมาพร้อมกับอุ้มร่างของน้องสาวเขาเอาไว้ นางนอนหลับตาพริ้มก่อนที่นางจะลืมตาขึ้นมา

“เลิกมายุ่งกับชีวิตของข้าเสียที พี่มันจะไปเข้าใจความรักของข้าได้เช่นไร...ขนาดพี่..ยังมิเคยมีคนรักกับเขาเลยสักคน!!!” สิ้นเสียงนั้นภาพทั้งหมดก็เลือนหายไปเหลือแต่ความมืดมิด ร่างของแฟงกำลังตกลงไปในเหวลึก มันลึกมาก แฟงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกธรณีสูบลงไปเรื่อยๆ.....

“เฮือก!!!” แฟงที่ผลุดลุกขึ้นมาจากฝันร้ายนั้นร่างของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ร่างของเขาชุ่มเหมือนกับเพิ่งจะอาบน้ำ มา ใบหน้าของเขาซีดเซียวเหตุจากฝันร้ายนั้นที่ทำให้หัวใจเขาแทบจะหยุดเต้น แฟงนั่งกอดเข่าพลางเอามือมากุมขมับของตัวเองแล้วเอาแต่พร่ำคิดเรื่องของแม่เฟื่องฟ้าอยู่อย่างนั้นอยู่นานก่อนที่จะได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้องของเขาดังขึ้นเสียงดัง

“ก๊อกๆๆ!!” เสียงเคาะประตูรัวและเสียงดังนั้นทำให้แฟงต้องเดินมาที่หน้าประตูแล้วถามกลับไป

“คุณแม่หรือขอรับ?” แฟงถามพลางแง้มเปิดประตูก่อนที่จะเห็นร่างแม่ของเขาที่ทำสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“พ่อแฟง...พ่อแฟง....” แม่ของเขาพูดด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ แฟงรีบเปิดประตูกว้างแล้วจับมือของแม่เขาทันที

“คุณแม่เป็นกระไรไปขอรับ?เกิดเรื่องกระไรขึ้นขอรับ?” แฟงถามพลางมองหน้าของแม่เขาที่ซีดลงไปเรื่อยๆ นางหันไปมองตรงกลางเรือนก่อนที่ดวงตาของแฟงจะเบิกโพลง

“แม่เฟื่องฟ้า...ไอ้กล้า?” แฟงพูดพลางทำหน้างงก่อนที่จะหันหน้ามามองหน้าของผู้เป็นแม่

“...ทำใจดีๆไว้นะพ่อแฟง...แม่เฟื่องฟ้า...แม่เฟื่องฟ้าน้องเจ้า...” แม่ของเขาพูดพลางเงยหน้ามองแฟงด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

“กระไรขอรับคุณแม่...คุณแม่จะบอกอะไรข้า?” แฟงถามด้วยสีหน้าวิตก หรือว่าสองคนนั้นจะมาบอกเรื่องบัดสีนั่น กล้าดียังไง...หากคุณแม่ท่านหัวใจวายไปจะทำเช่นไร!!!เหตุใดจึงได้กล้าบากหน้ากันขึ้นเรือนมาบอกเรื่องนี้ได้อีก!!! แฟงคิดพลางกำหมัดของตัวเองแน่นแล้วหันไปมองหน้าของทั้งสองคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของพ่อเขา

“....แม่เฟื่องฟ้า....ท้อง” สิ้นคำของแม่ แฟงก็สติหลุดไปทันที เขาปล่อยมือของแม่ก่อนที่จะเดินพุ่งตรงเข้าไปหาร่างของคนทั้งสอง แม่เฟื่องฟ้ามองแฟงก่อนที่จะกอดแขนของกล้าแน่นเพราะว่าท่าทางของแฟงเหมือนกับยมบาลที่กำลังจะมาพรากวิญญาณของทั้งสองคนไปลงนรก

“ไอ้กล้า มึง!!!!” แฟงพูดพลางต่อยหน้าของกล้าไปเต็มแรง

“พลั่ว!!!!” ร่างของกล้าลงไปนอนกับพื้นพลางชักเล็กน้อยและหมดสติไปในที่สุด พ่อของแฟงมองหน้าของลูกชายก่อนที่จะเดินมาจับไหล่ของแฟง

“พ่อแฟงใจเย็นๆก่อน ฟังน้องเจ้าอธิบายก่อน” เขาบอกพลางลูบหลังของแฟงเบาๆ แฟงหายใจแรงด้วยความโกรธก่อนที่เขาจะหันไปมองหน้าของเฟื่องฟ้าด้วยสายตาดุดัน

“เจ้ายังมีหน้ากลับมาที่เรือนนี้อีกเหรอแม่เฟื่องฟ้า!!!” เขาตะโกนเสียงดังลั่นทำให้ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว คนเป็นแม่รีบวิ่งมาจับแขนของแฟงไว้ทันที

“พ่อแฟงใจเย็นก่อนลูก” คนเป็นแม่บอกพลางลูบไหล่ของแฟงเบาๆ

“จะใจเย็นได้อย่างไรแม่ เรื่องนี้มันใจเย็นกันมิได้แล้ว!!!!ทำเรื่องบัดสีขนาดนั้นยังมิพอยังจะ....ยังจะ....” แฟงพูดพลางทำสีหน้าบิดเบี้ยวก่อนที่น้ำตาของเขาจะไหลอาบแก้มออกมา

“เจ้าหมายความว่ากระไร?เจ้ารู้มาก่อนแล้วงั้นรึ....ว่าน้องเจ้ากับไอ้กล้า-“

“เมื่อวานข้าเข้าไปหานางเพราะได้ข่าวมาว่ามีคนเห็นนางอยู่ในป่าขอรับคุณแม่ แล้วก็ไปเจอนาง...กำลังนอนกกกับไอ้กล้า!!!!” แฟงพูดพลางจ้องหน้าของเฟื่องฟ้าที่กำลังร้องไห้เสียใจอย่างน่าสงสาร

“พี่แฟง...ฮึก...ข้าขอโทษ...ข้ามันเลวเองพี่...ข้าขอโทษ..ฮึก...ข้าขอโทษ...ฮึก” นางบอกพลางกราบลงไปกับพื้น แฟงมองร่างของน้องสาวตัวเองพลางกัดริมฝีปากแน่น

“เจ้าทำเรื่องอย่างนี้ได้อย่างไร ไม่คิดถึงหน้าพ่อหน้าแม่บ้างเลยหรืออย่างไร....พี่มันดูแลเจ้าดีไม่พอใช่หรือไม่?จึงได้ทำตัวเหลวแหลกเช่นนี้” แฟงพูดพลางกำหมัดของตัวเอง

“ฮึก...พ่อแฟง..ฮึก..ใจเย็นก่อนลูก...ฮึก...ฟังน้องอธิบายก่อน” คนเป็นแม่บอกพลางร้องไห้ออกมา แฟงหันมามองหน้าแม่ของตนก่อนที่จะนั่งลงไปกับพื้น

“ยังจะต้องฟังเหตุผลอะไรอีก...ข้ายังต้องฟังอะไรอีก?” แฟงพูดพลางมองร่างของเฟื่องฟ้า เฟื่องฟ้าเงยหน้าขึ้นมาพลางมองตาของพี่ชาย

“ฮึก...ข้ารู้ว่าข้าผิด...ข้ามันเลว...ข้ามันชั่ว...ข้าเป็นน้องที่ไม่ดี..ฮึก...ทั้งๆที่พี่สอนข้าเรื่องหวงเนื้อหวงตัวทั้งๆที่พี่สั่งสอนให้ข้ารักนวลสงวนตัว...ทั้งๆที่พี่...รักและห่วงใยข้า...ฮึก..มากขนาดนั้นแล้วแท้ๆ แต่ข้าก็ยังทำตัวเช่นนี้อีก..แต่ได้โปรด...ได้โปรดฟังคำข้าก่อนแล้วพี่จะด่าหรือจะว่าอะไรข้าอีกก็ได้...แต่ได้โปรด..พี่อย่าตัดพี่ตัดน้องกับข้า...ฮึก...หรือทำเป็นเย็นชากับข้าเลย...ฮึก...ได้โปรด” เฟื่องฟ้าบอกพลางพนมมือไหว้กราบขอร้องพี่ชายของตนที่ไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้าของนางเลยแม้แต่น้อยตอนนี้

“..จะแก้ตัวกระไรก็ว่ามา...ยังไงเสีย....ข้ามันก็เป็นเพียงแค่พี่ชายที่มีเอาไว้กันหมาให้เจ้าอย่างเดียวเท่านั้นอยู่แล้ว” แฟงพูดพลางหันมองไปทางอื่น เฟื่องฟ้าร้องไห้อย่างเจ็บปวดออกมาอีกครั้งก่อนที่จะกลั้นเสียงสะอื้นพูดขึ้น

“...ฮึก...เรื่องทั้งหมด...เป็นเพราะคืนนั้นเจ้าค่ะ....”   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น