[End] Stray Romance รักไม่จรจัด (binu)

ตอนที่ 15 : Chapter 15 : Important Questions

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

Chapter 15 : Important Questions

Alette



               “แล้ว เขาจะกลายร่างเป็นแมวทุกคืนที่พระจันทร์เต็มดวงใช่ป่ะ?

 

               “ครั้งสุดท้ายนะฮยอง เขาไม่ได้เป็นมนุษย์หมาป่าครับ เขาแปลงร่างตอนไหนก็ได้ตามที่เขาต้องการเลย”

 

               “แสดงว่าเขาก็เหมือนแบบ Animorph สินะ” จินอูกล่าว “แต่ แบบมีแค่ DNA เดียวที่ดูดซับคุณสมบัตินี้”

 

               “คะ คืออะไรนะ?” อึนอูกำลังลำบากที่พยายามทำให้โทรศัพท์แนบกับหูของตัวเองขณะที่เขากำลังล้างจาน เขาหนีบมันด้วยแก้มใสและไหล่ของเขาเมื่อเขาเริ่มล้างกระทะ มือของเขาไม่ว่างทั้งสองข้าง

 

               “นายรู้จักใช่มั้ย Animoph อ่ะ” จินอูพูดเหมือนตัวเองกำลังเข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้แล้ว มีเสียงกรอบแกรบดังที่ปลายสายก่อนจะมีเสียงพูดต่อ “มีการกำหนดเวลามั้ยว่านานแค่ไหน?

 

               “ไม่มีครับ” อึนอูพูดอย่างใจเย็น “ผมบอกฮยองแล้วไงว่าเขาอยู่ในร่างแมวตั้งสามปี ผมค่อนข้างมั่นใจนะว่าไม่มีเวลาที่จำกัดไว้”

 

               ตั้งแต่จินอูรู้ความจริงเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาก็โทรหาอึนอูมาเป็นระยะพร้อมกับคำถามที่เขาพิจารณาแล้วว่าเป็นคำถามที่สำคัญ อึนอูไม่ค่อยแน่ใจนักว่าจินอูจะเชื่อเขาอย่างสนิทใจแล้ว แต่เขากำลังอยากรู้อยากเห็นอย่างเห็นได้ชัด

 

               “นายแน่ใจนะว่าเขาไม่ได้เป็นแบบมนุษย์หมาป่า ถ้าเขากัดนายแล้วนายจะมีพลังกลายร่างกลายเป็นแมวได้ด้วยรึเปล่า?

 

               “ผมไม่รู้” อึนอูตอบ โชคดีที่จินอูแค่โทรศัพท์กับเขา ไม่งั้นจินอูจะต้องเห็นหน้าของเขาที่กำลังแดงอยู่แน่ “เขาไม่เคยกัดผมซักหน่อย”

 

               “จริงดิ? นายน่าจะลองให้เขากัดนายนะ”

 

               อึนอูแทบจะสำลักอากาศที่หายใจ “ฮยอง!

 

               “นี่ ลองดูซักทีสิ ก็แค่กัดเล็กๆจากแมวตัวหนึ่งแค่นั้นเอง คงไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก”

 

               “มันไม่” อึนอูตอบพร้อมกับพยายามตั้งสติ “ให้บินกัดฮยองดิ”

 

               “ถ้าเขาทำได้เขาก็อยากทำ นายก็รู้” จินอูพูดด้วยน้ำเสียงเนิบๆ “เราเริ่มคุยกันดี แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าบินไม่ค่อยหน้าฉันเท่าไหร่ ยิ่งเป็นแมวนะ ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่”

 

               “ก็เขาเป็นแมวนะฮยอง ต้องให้ผมย้ำอีกกี่ครั้ง?

 

               “ใช่ ใช่” จินอูพูด แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่เชื่อสักเท่าไหร่

 

               อึนอูยอมแพ้ จานทั้งหลายถูกล้างเสร็จแล้ว เขาหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายไหล่และเตรียมออกจากอพาร์ตเมนต์ “จะถามอะไรอีกมั้ยผมจะไปเรียนแล้ว?” เขาถามขณะที่ไขกุญแจล็อคประตู

 

               “ไม่ใช่ตอนนี้ อ้อ ฉันคุยกับดงฮยอกมา เขาบอกว่าเขารู้จักเด็กในคณะเขา แต่ไม่รู้จักใครที่เรียนปริญญาโทเลยอ่ะ”

 

               “แสดงว่าเขาก็ไม่รู้จักยู กิฮยอน” นี่ไม่ใช่คำถามจากอึนอู

 

               “ไม่อ่ะ แต่เดี๋ยวเขาจะลองถามคนอื่นดู” จินอูหยุดพูดไปก่อนจะพูดต่อ “นี่ก็ผ่านไปไม่กี่วันเองเนอะ”

 

               “ผมรู้ครับ” อึนอูถอนหายใจ

 

               บินไปตั้งแต่วันศุกร์และตอนนี้ก็เป็นวันอังคารแล้ว อึนอูรู้ว่าเขาไม่ควรกังวล ไม่ใช่เร็วๆนี้ แต่เขาทำไม่ได้จริงๆ ไม่มีเพื่อนคนไหนของจินอูที่รู้จักกิฮยอนเลย มันทำให้อึนอูยิ่งคิดมากและกลัวขึ้นมาอีก

 

               “เดี๋ยวตอนบ่ายฉันคงต้องทำโปรเจคท์อ่ะ ฝากบอกมยองจุนด้วยนะว่าฉันไม่ได้แวะไปที่ร้าน” จินอูพูดในขณะเดียวกันกับที่อึนอูกำลังลงบันได

 

               “มีโปรเจคท์อีกแล้วหรอครับ? เดี๋ยวฮยองเขาอารมณ์เสียนะ”

 

               “ฉันรู้ ฉันก็เลยให้นายบอกแทนไง” จินอูพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

 

               จินอูเป็นคนดังของคณะของเขา เขามักจะเป็นที่แย่งให้เป็นสมาชิกของโปรเจคท์ต่างๆ รวมไปถึงการแข่งขันต่างๆ ทำให้เขายุ่งอยู่เสมอ เมื่อประมาณสองเดือนที่แล้วเขายุ่งกับการทำงานเกือบทุกคืนเพราะต้องช่วยสองทีมที่แยกกัน อึนอูก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาแยกร่างได้ยังไง

 

               “โอเคครับ เดี๋ยวบอกให้ ฮยองเป็นหนี้บุญคุณผมละนะ”

 

               “นายไม่ทวงหรอกเพราะนายรักฉันใช่มั้ย?” เสียงหวานปลอมๆ ของจินอูลอยมาจากสาย

 

               “ไม่อ่ะ” อึนอูหัวเราะ

 

               “ก็ได้ ไว้ค่อยคุยกันนะ ชา”

 

               “ได้ครับ” อึนอูพูดทั้งที่ยังยิ้มอยู่ จินอูกดวางสาย จากนั้นอึนอูล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อเก็บโทรศัพท์

 

               เขายังรู้สึกผ่อนคลายอยู่เมื่อผ่านไปครึ่งคลาสแรก อึนอูก้มลงมือจดโน้ตก่อนจะสังเกตว่ามีฟองโฟมติดอยู่ที่ข้อมือของเขา กลายเป็นว่าเขาไม่ค่อยคุ้นเคยถนัดกับการล้างจานเพราะบินเป็นคนล้างมาโดยตลอด

 

               อึนอูพยายามไม่กังวลแล้ว เขาพยายามแล้วจริงๆ แต่เมื่อเขาเริ่มกังวลขึ้นมากลายเป็นเสมือนหลุมดำ ปล่อยให้มันดูดซับความรู้สึกจนกระทั่งเขาไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว  มันดูดการรับความรู้สึกของเขาไปทั้งหมดจนเขาไม่สามารถคิดอะไรได้อีก 


               วันนี้อึนอูมีเรียนแค่คลาสเดียว อึนอูใช้เวลาก่อนเที่ยงไปกับการอ่านหนังสือชดเชยคลาสที่เขาขาดเรียนไป เขานั่งอยู่ในห้องสมุดพร้อมกับสมุดโน้ตของเพื่อนจอมขยันทั้งหลายและหนังสือเรียนอีกหลายเล่ม เขาพยายามซึมซับบทเรียนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เมื่อพึงพอใจแล้วเขาจึงเริ่มอ่านบทถัดไปเพราะเขารู้สึกตัวเขาเองคงจะไม่มีสมาธิเรียนบทถัดไปเช่นกัน เขามีสมาธิกับการอ่านมาตลอดจนกระทั่งมาถึงบทความเกี่ยวกับการค้ามนุษย์ มันทำให้อึนอูอยากกรีดร้องออกมาแล้วโยนหนังสือออกนอกหน้าต่างไปเสียเดี๋ยวนั้นเลย


               ในขณะที่เขากำลังเก็บสมุดและหนังสือ โทรศัพท์ก็ได้สั่นขึ้น อึนอูประหลาดใจเมื่อเห็นว่าปลายสายที่โทรมาหาเขาคือมินฮยอก


               มินฮยอกไม่ใช่ว่านายมีเรียนหรอ?” เขาพูดอย่างแผ่วเบาขณะที่หยิบกระเป๋าขึ้น มีนักศึกษาหลายคนรอบๆ ที่มองเขาเดี๋ยวสายตาต่อว่าที่เขารับโทรศัพท์ในห้องสมุดแต่อึนอูไม่ได้สนใจ ขณะที่เดินออกเขาตระหนักได้ว่าบินพูดถูก ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้วอึนอูคนเก่าจะต้องก้มหัวขอโทษไม่หยุดแม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรผิดเลยก็ตาม


               ตอนนี้พักเที่ยงครับโทรหาได้


               แต่ฉันก็ค่อนข้างมั่นใจนะว่านายก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้โทรศัพท์ตอนพักเที่ยงเหมือนกัน” เขาเพิกเฉยว่าความจริงที่ว่าเวลาตอนนี้มันเร็วไปสำหรับพักเที่ยงด้วยซ้ำ


               ฮยองเป็นไงบ้างครับผมรู้ว่าพี่ว่างอยู่ พี่คงจะตกใจมากเลยสินะครับ


               ฉันไม่ตกใจซักหน่อยฉันก็แค่....กังวล” เขาพิจารณาแล้วว่ามินฮยอกก็เป็นเด็กคนหนึ่งและเขาก็รู้ทุกอย่างอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดออกไป ฉันไม่รู้จักผู้เชี่ยวชาญคนนั้นเลยซักนิดเดียวอ่ะ


               อ๋อเพราะแบบนี้ใช่มั้ยพี่เลยกังวลเขาชื่อว่าอะไรครับเผื่อผมจะรู้จัก


               ฉันแค่สงสัยเฉยๆ เขาชื่อยูกิฮยอน


               ยูกิฮยอน” มินฮยอกพูดย้ำอีกครั้ง โอเค เดี๋ยวผมโทรหานะ ถ้ารู้อะไรเพิ่มเติม อย่าเครียดมากเกินไปนะครับฮยอง โอเค้บายครับ


               ฉันไม่เครียดหรอก” อึนอูหวังว่าเขาจะไม่เป็นแบบนั้น บายมินฮยอก ขอบคุณที่โทรมานะ


               ยินดีครับฮยอง


               อึนอูมองหน้าจอหลังจากที่มินฮยอกวางสายไป เขาช่างมีเพื่อนข้างกายที่ดีเหลือเกิน ถึงแม้พวกเขาจะบ้าๆ บอๆ ทำตัวแปลกประหลาดไปบ้าง แต่เพื่อนของเขาใส่ใจเขาเสมอ แล้วทำไมเขาต้องปิดบังเรื่องราวต่างๆ ที่เขาเจอมาตลอดที่สองเดือนด้วยนะ?


               ยังมีเวลานิดหน่อยก่อนจะไปกินข้าวเที่ยงที่เขาวางแผนไว้ว่านัดจองกุกและเพื่อนคนอื่นๆ เขารู้ว่าเขาควรนัดกินข้าวกับมินกยูซึ่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยอยู่แล้ว แต่อึนอูคิดว่ามันคงจะไม่ใช่ความคิดที่ดี โสตประสาทของเขากำลังหลุดลุ่ย มินกยูจะต้องจับได้แน่นอน มันคงจะดีกว่าที่เขาจะอยู่คนเดียวแม้ว่าความกังวลอันหนักอึ้งกำลังจะทำให้เขาแทบเป็นบ้า


               เสียงริงโทนโทรศัพท์ทำให้เขาหลุดออกจากความคิดก่อนที่จะพบว่าคนที่โทรมาคือมินฮยอกอีกแล้ว สงสัยคงจะลืมพูดอะไรมั้ง อึนอูกดรับสาย มินฮยอกหรอ?”


               ครับฮยอง บอกแล้วไงว่าผมจะโทรหา


               ในวินาทีนั้นอึนอูยังไม่เข้าใจก่อนที่เขาจะพูดออกไปด้วยความตกใจเดี๋ยวนะ นี่นายไปสืบมาได้แล้วหรอ?”


               ใช่ครับ” มินฮยอกพูดอย่างภูมิใจ


               อึนอูยังไม่เชื่อสิ่งที่เขาพูดได้ไง?”


               ผมมีแหล่งของผม ก็แบบ บินฮยองก็ไม่ใช่เพื่อนกลายร่างคนเดียวที่ผมมีน่ะครับ


               นายรู้จักผู้กลายร่างคนอื่นด้วยหรอ?” นี่เป็นข่าวใหม่สำหรับอึนอูเลยล่ะ


               ครับ แล้วเขาก็รู้จักกิฮยอนด้วย แหล่งของผมบอกว่าเขาเป็นคนดีเลยทีเดียวนะครับ เขาเคยให้ยากับแหล่งของผมมาครั้งนึงยานั้นเวิร์คมากเลยแหละ


               แหล่งของนายหรอ? นายล้อฉันเล่นป่ะเนี่ย? อึนอูกลืนน้ำลายก่อนจะถามต่อ เขาหน้าตาเป็นไงฉันอยากแน่ใจว่าฉันพาบินไปหาถูกคน


               แป้บนะ” มีเสียงตะกุกตะกักในสายก่อนจะมีเสียงพูดต่อ “เขาค่อนข้างดูดีเลยนะครับ แต่ว่าตัวเล็กไปนิด ผมดำ สันกรามคมแล้วก็เพื่อนเขาตัวเล็ก สีขาว แล้วก็บอกให้แหล่งของผมเรียกเขาว่าฮยองด้วยแม้จะอยู่ในร่างแมว


               ดูเหมือนว่าจะถูกคนแล้วล่ะ ขอบใจนะมินฮยอก” อึนอูพูดจากใจจริง เขารู้สึกว่าความกังวลเริ่มระบายหายไปบ้างแล้วและรู้สึกใจคล่องมากกว่าเดิมอีกด้วย อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ทิ้งบินไว้กับคนที่ปลอมตัวมา


               ครับ ไม่มีปัญหาครับฮยอง ผู้ชายคนนี้ไม่ทำร้ายบินฮยองหรอกนะครับ สบายใจได้เลยฮยอง ไม่่ต้องคิดมากแล้วนะ” 


               อือฉันฉันเข้าใจแล้วล่ะ” เขารู้สึกว่าตัวเองบ้าบอนิดหน่อย แต่เขาพยายามละทิ้งความคิดนั้นไป การกังวลก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอเวลาใครบางคนที่เราแคร์ต้องถูกพรากไปโดยคนแปลกหน้ าขอบคุณนายนะแล้วก็..แหล่งของนายด้วย


               ยินดีครับผมไปก่อนนะ ผอ.มาเดินตรวจแล้ว บายครับ


               เขาตัดสายก่อนที่อึนอูจะทันได้ตอบกลับไปอึนอูยิ้มและถอนหายใจในตอนนั้น เขาหวังว่ามินฮยอกจะไม่ได้พาชานกับมาร์คโดดเรียนตามเขาด้วย แต่แล้วอึนอูก็เปลี่ยนความคิด บางครั้งแหกกฎบ้างมันก็ดีเหมือนกันนะ


               อึนอูหายใจเข้าลึก อากาศเย็นเข้ามาเติมเต็มปอดทั้งสองข้าง ความกังวลเล็กๆยังคงอยู่ในใจเขาว่าจะไม่มีใครคอยดูแลบิน แต่หลังจากนั้นความคิดนี้ก็มลายหายไป


               ตอนนี้พื้นที่ตรงนั้นถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าเหมือนมันกำลังเป็นโพรงอยู่ในใจ บินจะหายดี อึนอูควรรู้สึกมีความสุขและโล่งใจ แต่ทำไมเขากลับรู้สึกว่างเปล่า


               บินจะกลับมาและเขาก็จะจากไป


               มันชัดเจนสำหรับอึนอูและมันทำให้เขาเจ็บปวดแ ต่เขาจะเห็นแก่ตัวได้ยังไงถ้ามันจะทำให้บินดีขึ้นดังนั้นหัวใจของอึนอูก็จะยังเป็นโพรงและมันก็จะยังเป็นอยู่อย่างนั้น


               เขาหายใจเข้าอีกครั้งพยายามเติมเต็มพื้นที่ส่วนที่ว่างเปล่าด้วยลมหนาวและพยายามคิดในแง่ดีเข้าไว้ บินก็จะสุขภาพดีแถมยังสามารถอยู่ในร่างแมวได้นานแค่ไหนก็ได้ตามที่เขาต้องการ ทุกอย่างจะโอเคดี อย่างน้อยก็ดีสำหรับบินข้แนั้นแหละที่สำคัญ


               ใช่สิ่งนี้สำคัญที่สุดอึนอูพยักหน้ากับตัวเองหายใจเข้าลึกอีกหนึ่งครั้งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหามินกยู


 







               อึนอูได้เข้ามาอยู่ในร้าน Sunshine เมื่อหกวินาทีที่แล้วก่อนจะได้ยินเสียงเสียงแหลมปรี๊ดโจมตีหูของเขาชาอึนอู!” 


               สามวินาทีต่อมามยองจุนก็ได้พุ่งมาหาเขาเสียแล้วก่อนจะคว้าข้อมือร่างสูงแล้วพาไปยังห้องหลังร้าน


               ฮยองเกิดอะไรขึ้นครับ?” อึนอูถามอย่างงุนงง


               มยองจุนปิดประตูห้องลงก่อนจะหมุนตัวไปหาอึนอู มุน บิน


               ความกังวลเริ่มน้อยลงไปแล้วตั้งแต่ที่มินฮยอกช่วยจัดการให้เขา  เรื่องอะไรครับ?” อึนอูถาม พยายามทำตัวเองให้สงบเข้าไว้เขาไม่รู้เลยว่าจะได้รับคำตอบแบบไหนแต่มันไม่ใช่แบบที่เขาคิดเลยสักนิดเดียว


               เขากลายร่างกลายเป็นแมวได้!”


               ใจอึนอูหล่นไปถึงตาตุ่ม อะไรนะครับ?


               อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องนะ” มยองจุนพูดพร้อมกับเอานิ้วเรียวจิ้มบนหน้าอกอึนอู ทำไมนายไม่บอกฉันอ่ะ?”


               ฮยองฮยองรู้ได้ยังไงอ่ะ?” เขาอยากจะหาอะไรมาห่อหัวตัวเองให้พ้นจากสถานการณ์นี้ มยองจุนรู้แล้ว มยองจุนรู้แล้วว่าบินเป็นผู้กลายร่าง


               เหอะ นายคิดว่าจินจินจะปิดฉันได้หรอเขาบอกฉันตั้งแต่วันอาทิตย์ตอนค่ำแล้ว


               เยี่ยมไปเลยจินอู หลังจากที่อึนอูย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าพึ่งบอกใครก่อนดูเหมือนจินอูจะไม่แข็งแกร่งพอเท่าที่เขาคิดไว้แฮะ


               ฮยองรู้มาเยอะแค่ไหน?”


               ทุกอย่างเลย


               ฉันรู้ว่าบินอยู่กับนาย เขาเคยอยู่ข้างถนนมาก่อน ฉันรู้ว่านายเก็บเขามาเลี้ยงในฐานะแมว


               ผมไม่ได้เก็บเขามาเลี้ยงนะครับ” เขารู้สึกไม่ค่อยชอบคำนี้สักเท่าไหร่ ผมปล่อยให้เขาพักอาศัยกับผมต่างหาก


               ใช่ในฐานะแมวไงนายรู้ว่าเขาก็เป็นคนตอนที่นายกอดเขาไว้ชิดกับหน้าอกทั้งที่นายก็รู้ว่าเขาโป๊อยู่นายยอมให้เขาเลียด้วย!” 


               เขาไม่เคยเลียผมครับ” หน้าของอึนอูร้อนจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อ ก็เขาอยู่ในร่างแมวอยู่แมวมันก็ไม่เสื้อผ้าอยู่แล้ว” แต่แล้วเขาก็นึกถึงวิดีโอแมวน่ารักในอินเตอร์เน็ตก่อนจะพูดต่อ หมายถึงปกติไม่ใส่อ่ะครับ


               เขาควรใส่นะ ถ้าเกิดว่าเขาเป็นคนอ่ะ” มยองจุนหายใจเข้าแล้วพูดต่อ ฉันเคยคิดว่าพวกนายมีเสื้อผ้าคู่กัน ไม่คิดว่าที่เขาใส่อยู่นั่นเป็นของนายทั้งหมดเลย


               ครับก็โชคดีหน่อยที่เราตัวพอๆกัน” เขารู้สึกหัวสมองเบาขึ้นมานิดหน่อย เขาคิดว่าความกังวลมันจะเสียดแทงเขามากกว่านี้เสียอีกเมื่อมยองจุนลากเขามาถึงห้องหลังร้าน เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมากที่มันไม่มีอะไรนอกจากแค่จินอูหลุดพูดความลับออกมาเท่านั้น


               แล้วเขาก็มารับนายกลับบ้านตลอดเลย” คราวนี้เหมือนมยองจุนกำลังพูดกับตัวเองแทน ตอนแรกฉันคิดว่าพวกนายคบกันอยู่แต่ความจริงพวกนายก็แค่กลับบ้านกันเฉยๆสินะ” 


               ใช่ถูกต้องเลยครับ” เขาพยายามเมินใบหน้าที่กำลังอุณหภูมิพุ่งขึ้นสูง แค่นี้ใช่มั้ยครับ?”


               ไม่ยังไม่หมดนายไม่คิดจะบอกฉันเลยรึไงแต่นายบอกจินอูอ่ะ


               ก็มันก็ไม่ใช่ความลับของผม อีกอย่างผมไม่ได้ตั้งใจจะบอกจินอูฮยอง ผมดัน...หลุดปากพูดออกไปเอง


               เป็นคำตอบที่มยองจุนพึงพอใจพอที่จะข้ามไปถามคำถามถัดไป นายเจอกับเขาในร่างไหนหรอ?”


               แมวครับ ผมก็...ตกใจนั่นแหละตอนรู้ว่าเขาเปลี่ยนเป็นคนได้


               มยองจุนพยักหน้าก่อนจะจ้องมองอึนอูแล้วถามขึ้นต่อ ถ้าเขากัดฉันฉันจะกลายร่างเป็นแมวได้ด้วยมั้ย?”


               เป็นคำถามที่ทำให้อึนอูอยากจะถอนหายใจออกมาดังๆ บางครั้งจินอูกับมยองจุนก็เหมือนกันมากเกินไป ไม่ครับ มันส่งต่อผ่านพันธุกรรม จากที่บินนี่เคยได้ยินจากผู้กลายร่างคนอื่น เขาไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ของตัวเองด้วยซ้ำ” บินเล่าให้เขาฟังในคืนหนึ่งระหว่างนั่งกินข้าวเย็น วันนั้นอึนอูออกไปซื้อขนมกับไอศกรีมให้บินด้วย


               ถ้าบินมีลูก แล้วตอนเกิดลูกของบินจะเกิดเป็นคนหรือเป็นแมวอ่ะ?” มยองจุนถามด้วยสีหน้าจริงจัง


               ไม่รู้สิ เอาจริงๆ ผมก็ไม่อยากรู้ด้วย


               ใช่ ใช่ เพราะพวกนายแค่อุปถัมภ์เอาก็ได้


               แต่ตามทฤษฎีแล้ วถ้าเขามีลูกจริงๆล่ะถ้าเขามีลูกกับคนที่กลายร่างเป็นหมาได้จะเป็นยังไงมันเคยเกิดขึ้นป้ะ?”


               อึนอูกำลังจะตอบก่อนจะนึกได้ว่าตัวเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน ประตูห้องเปิดขึ้นจากนั้นมีซานฮาโผล่หัวเข้ามา หวัดดีครับฮยองทั้งสอง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแปลกเล็กน้อย ดีใจที่ได้เจอกันที่นี่นะครับ แต่มีเพื่อนผมคนนึงอยากมาเจอครับ


               พวกเรากำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่ นายบอกเด็กคนนั้นให้กลับมาหาทีหลังได้มั้ย?” มยองจุนตอบ


               ก็ เอ่อ ได้ครับ แต่เอาจริงๆ แล้วเขาก็ไม่ใช่เด็กแล้วนะ


               เขาไม่ใช่เด็กอีกแล้วเขาเป็นหนุ่มโตเต็มวัยร่างสูงและมีใบหน้าหล่อพร้อมกับผมสีดำขลับเขายิ้มอย่างสดใสและแนะนำตัวเองในฐานะปาร์คซึงจุน


               หลังจากนั้นอึนอูได้ทำการแนะนำตัวเองตามด้วยมยองจุน ผมมยองจุนนะครับ ผู้ปกป้องซานฮาแล้วก็เป็นเจ้าของร้าน Sunshine ด้วยครับ” ดูเหมือนเขาต้องแหงนหน้ามองซึงจุนหน่อยเพราะเขาสูงมากจริงจังและดูสูงกว่าคนทั่วไปอีก มันทำให้อึนอูนึกถึงโรอุนแถมยังนึกถึงการจูบที่ต้องแหงนหน้าแบบประหลาดแบบนั้นด้วย


               อ๋อครับซานฮาบอกผมแล้วครับ” ซึงจุนหันไปยิ้มให้กับเด็กม.ปลาย มันเป็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจสำหรับอึนอู มันเต็มไปด้วยความใสซื่อบริสุทธิ์


               ค่อนข้างบังเอิญจังเลยนะครับว่ามั้ย?” น้ำเสียงของมยองจุนดูสงสัยเล็กน้อย ยังไงคุณก็คบอยู่กับเจ้าของร้านCotta อยู่สินะครับ” อึนอูวางมือที่แขนมยองจุนเพื่อให้เขาใจเย็นลงมาหน่อย


               ใช่เลยครับ” เขาไม่ได้สนใจน้ำเสียงของมยองจุนที่เป็นแบบนั้น จริงๆ แล้วผมยินดีนะครับ ผมชอบสตรอว์เบอร์รี่ช็อตเค้กของที่นี่มากเลย


               นั่นทำให้มยองจุนเผลอต้องพูดออกไป     จริงหรอผมไม่เคยเห็นคุณมาที่นี่เลยนะ


               ผมส่งฮีจุนมาครับ อินซองต้องโกรธผมแน่ถ้าเขารู้


               อินซองฮยองเป็นหัวหน้าเชฟที่ร้านCotta ครับ” ซานฮาช่วยอธิบาย


               เข้าใจแล้วครับ” มยองจุนตอบ อึนอูเหมือนจะเห็นจุดพลิกผันของความรู้สึกที่มีให้กับซึงจุน ชัดเจนว่าเขาก็ไม่ได้อยากจะชอบซึงจุนแต่เขาทำตัวให้คนอื่นชื่นชอบเขา ถึงแม้ว่าภาพลักษณ์ภายนอกของเขาจะดูชิคๆแต่ก็เห็นมุมความตลกขบขันในตัวเขาและเขาดูเหมือนจะจริงใจกับซานฮาจริงๆ


               แล้วคุณกับซานฮากลายมาเป็นเพื่อนกันได้ยังไงครับ?” อึนอูถามออกไป


               พวกเขาเจอกันที่ร้านขายวิดีโอเกมส์ตอนที่ซื้อเกมส์เดียวกันอยู่ ซึงจุนได้พูดคุยกับซานฮาในขณะที่กำลังต่อแถวอยู่


               ผมอยากรู้จริงๆ เลยว่าคุณอยู่กับเขาได้ยังไง” ซึงจุนยิ้มขำๆกับรอยยิ้มที่เปล่งประกายนั้น เขาน่ารักจนผมแทบอยากจะปั้นเป็นก้อนๆแล้วเอาเข้าปากเลยครับ


               โอย อย่าเลยดีกว่าครับ ที่นี่ไม่มีเสิร์ฟมาม่านะฮ่าๆ


               นั่นเป็นแค่มุกที่เล่นส่งๆ แต่ซึงจุนกลับขำจนน้ำตาไหล เขาหัวเราะเยอะมากเยอะพอที่จะทำให้มยองจุนพอใจแล้วละทิ้งความรู้สึกแย่ๆ ที่เขาเคยมีให้ซึงจุนไปหมด


               บทสนทนาดำเนินไปด้วยความเรียบง่ายหลังจากนั้น ซึงจุนอายุมากกว่ามยองจุนและเริ่มเปิดธุรกิจเมื่อสองปีที่แล้วกับเพื่อนของเขา อึนอูสังเกตนาฬิกาบนข้อมือของซึงจุนเป็นสิ่งบ่งบอกว่ากิจการของเขาดำเนินไปได้สวยแค่ไหน


               ลูกค้าเริ่มเข้าร้าน อึนอูจึงจำเป็นต้องถอนตัวออกจากวงสนทนานั้นเขากล่าวลาอย่างสุภาพกับซึงจุน แต่มยองจุนกลับคว้าข้อมือเขาไว้ก่อน ที่เราคุยกับเมื่อกี้ยังไม่จบนะ ฉันยังมีคำถามอีก


               อย่างไรก็ตามอึนอูไม่ได้แปลกใจเลย ได้สิครับฮยอง” เขาตอบก่อนจะเดินออกไปเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดยูนิฟอร์มของร้าน


               มยองจุนทำตามที่พูดไว้ เมื่อเวลาผ่านไปเขายังคงถามอึนอูเกี่ยวกับคำถามที่เขาพิจารณาว่ามันสำคัญอยู่ตลอด อย่างเช่นบินอยู่ในร่างครึ่งคนครึ่งแมวได้มั้ยเขากลัวหมาหรือเปล่าถ้าอึนอูเอากัญชาแมวถูตามตัวเขาบินในร่างคนจะถูลูบหน้าตัวเองด้วยหรือเปล่า?


               ผมไม่รู้” อึนอูสำลักกับคำถามสุดท้าย ทำไมฮยองคิดว่าผมจะรู้เล่า?”


               แค่สงสัยเฉยๆบางทีนายน่าจะลองนะ


               อึนอูหมุนตัวกลับไปหาเขา ไม่  ผมไม่ลอง ไม่มีทางที่ผมจะทำแบบนั้นเด็ดขาด ไม่มีทาง


               ฉันแค่ล้อเล่นน่า” ดูเหมือนเขาจะสนุกสนานกับการใช้ชีวิตเหลือเกิน นายกลับบ้านเถอะอึนอู ถ้าฉันนึกอะไรได้อีกเดี๋ยวโทรไปถามละกันนะ


               อย่าเลยครับขอร้อง” อึนอูเดินหน้าไปยังห้องด้านหลังเพื่อเปลี่ยนเสื้อ ไม่กี่นาทีเขาออกจากนั้นโบกมือลาให้กับมยองจุนเมื่อออกจากร้าน


               อากาศข้างนอกช่างหนาวเหน็บ ใบไม้ร่วงโรยราไป หน้าหนาวได้มาเยือน การหายใจที่เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก อึนอูชอบอากาศหนาวแบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกสดชื่นและช่วยชะล้างความกังวลให้หายไปซึ่งเขากำลังมีมากมายอยู่ในตอนนี้


               เขาเดินกลับบ้านเรื่อยๆ ดื่มดำไปกับลมหนาว ยังไงก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องรีบกลับบ้านไปอยู่แล้ว เมื่อก่อนอึนอูแทบจะต้องวิ่งกลับไปยังอพาร์ตเมนต์เมื่อเสร็จงานเพราะเขารู้ว่าบินไม่ชอบอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้ไม่มีบินรอคอยเขาอีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่เหตุจำเป็นที่จะต้องรีบเดินสิ่งเดียวที่อึนอูรอคอยคือการได้ทานข้าวเย็นแล้วนอนลงบนเตียงนุ่ม เขาขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนเดินไปยังประตูห้องของตัวเอง ยกกุญแจขึ้นมาไขกลอนประตูขึ้นเจอกับอพาร์ตเมนต์ที่ว่างเปล่า


               และบิน


               อึนอูมองตาค้างเห็นบินกำลังยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นและมอบรอยยิ้มให้เขาพร้อมกับย่นจมูก สวัสดีครับ” เขาพูดพร้อมเสียงหัวเราะที่อึนอูชอบหนักหนา


               นายกลับมาแล้ว” อึนอูตกใจเกินกว่าจะพูดอะไรออกไป


               ครับผม” บินพูดอย่างมีความสุข ตอนนี้ฉันหายดีสนิทแล้ว ฉันกลับมาตั้งแต่บ่าย ฉันทำข้าวเย็นให้นายด้วยน้า


               ทำไมนายไม่โทรหาฉันล่ะ?” อึนอูปิดประตูก่อนจะเดินมาหาเขา ฉันจะได้ไปรับนายไง


               ฉันอยากจะเซอร์ไพรส์นายไง” รอยยิ้มยังอยู่บนใบหน้าหนุ่มหน้าแมว เป็นไงเซอร์ไพรส์มั้ยครับ?”


               เขาดูน่ารักและร้ายกาจไปในเวลาเดียวกันเพียงแค่ยิ้มเช่นนั้นที่ทำให้อึนอูต้องยิ้มออกมาด้วยอย่างอดไม่ได้ อื้อเซอร์ไพรส์สิ” เขาวางมือทั้งสองลงบนไหล่ของบิน ฉันเซอร์ไพรส์มากๆ เลยแหละ


               ดีมากครับ ฉันหวังว่านายคงไม่คิดมากตอนที่ฉันไม่อยู่นะ ฉันรู้ว่านายคิดมาก


               ก็อาจจะนิดหน่อย ฉันดีใจที่นายโอเคแล้ว ฉันคิดถึงนายนะ” 


               คำพูดหลุดปากออกไปก่อนที่อึนอูจะคิดได้ อึนอูสัมผัสได้ว่าแก้มใสของเขาระเรื่อเป็นสีชมพูแล้ว บินต้องเห็นแน่ๆเพราะตอนนี้เขายิ้มกว้างกว่าเดิมอีก จริงหรอคิดว่านายดีใจซะอีกที่ฉันไม่อยู่


               อะไรนะฉันจะคิดแบบนั้นได้ยังไงเล่า?” อึนอูถามทั้งที่ยังเขินอายอยู่


               เพราะว่าฉันเป็นเด็กในร่างผู้ใหญ่ไง” เขายิ้มอย่างซุกซน แถมฉันเป็นคนเอาเปรียบด้วยเพราะฉันทำงานบ้านอะไรไม่เป็นเลย


               นายไม่ได้เอาเปรียบซักหน่อย” อึนอูพูดออกไปทั้งที่พูดจริงๆ แล้วมันก็เป็นความจริงนั่นแหละ เขาไม่ได้ใช้จ่ายอะไรที่จะอยู่ที่นี่เลย ฉันชอบที่มีนายอยู่ข้างๆแบบนี้


               ดีมาก เพราะฉันต้องแย่แน่ๆ เลยถ้านายไม่ชอบฉัน จะให้ฉันไปอยู่ที่ไหนล่ะถ้าไม่มีนาย?”


               อึนอูรู้สึกหัวใจของเขาเต้นถี่เร็วมากขึ้นกับคำพูดของบิน นายจะอยู่ที่นี่ต่อหรอ?”


               อยู่จนกว่านายจะไม่ให้ฉันอยู่” เขาหยุดพูดไปก่อนจะเริ่มมองอย่างไม่มั่นใจเล็กน้อย ได้ใช่มั้ย?”


               มันยิ่งกว่าได้เลยแหละ มันคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นมาเลย บินอยากอยู่ที่นี่ต่อ เขาอยากอยู่ที่นี่ต่อกับอึนอูเ ขาก็ย้ายออกไปได้แต่เขาไม่ทำ อึนอูมีความสุขและโล่งใจเหลือเกินก่อนที่เขาจะทันได้คิดว่าเขาทำอะไรลงไป เขาได้เหวี่ยงแขนไปรอบตัวของบินแล้วดึงเขาเข้ามากอด


               เขารู้สึกได้ว่าบินกำลังแข็งทื่อด้วยความตกใจอยู่ตรงหน้าเขา จากนั้นบินก็ได้เอาแขนโอบรอบกอดอึนอูเช่นกัน


               ฉันอยู่ได้ใช่มั้ย?” บินถามทั้งที่อยู่ในอ้อมกอดของอึนอู อึนอูพยักหน้าที่เกยบนบ่าของบิน


               อึนอูคิดว่าตัวเองสามารถอยู่ในสภาพนี้ได้เป็นชั่วโมงเลย แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจผละออกก่อนจะมองตาบินที่ยังคงยิ้มให้เขาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสจมูกย่นน่ารัก มีสิ่งเดียวเท่านั้นที่อยู่ในความคิดของอึนอูตอนนี้


               จูบเขาสิ


               เขากระพริบตาถี่ๆ พยายามสะบัดความคิดนี้ทิ้งจากหัว แต่มันไม่ยอมออกไปมันยังคงเวียนอยู่ในสมองของเขาซ้ำไปซ้ำมา 


               จูบเขาสิ 


               จูบเขาสิ

 

               จูบเขาสิ 


               จูบเขาสิ

 

               จูบเขาสิ


               บินยังคงมองเขาอยู่ เขากำลังรอว่าอึนอูจะพูดอะไรหรือทำอะไรต่อ แต่ตอนนี้มีแค่สิ่งเดียวเท่านั้นที่อยู่ในความคิดของอึนอู


               และก่อนที่เขาจะหยุดตัวเองได้ อึนอูได้โน้มตัวไปข้างหน้าและทำมัน


               ตาของเขาปิดลงอัตโนมัติ เขาเอียงหัวขณะที่ขยับตัวไปข้างหน้า มือของอึนอูยังคงอยู่บนต้นแขนของบิน เขาจับไว้อยู่อย่างนั้นจนกระทั่งริมฝีปากเขาสัมผัส




               กับหูของบิน



               ตาของอึนอูเปิดขึ้นทันที ริมฝีปากของเขาไม่ได้อยู่บนอวัยวะเดียวกันกับของบิน แต่กลับอยู่ที่หูของเขา บินต้องหันหน้าหนีเขาไปแน่ๆ เพราะเขาไม่ได้จูบบินที่ปากและนี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการจะทำด้วย


               อึนอูผละออกทันทีก่อนจะมองบินด้วยดวงตาเบิกกว้าง เขาช็อคและอายเกินไปที่จะทำอะไรอย่างอื่นอีก ตัวของเขายังแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น ในขณะเดียวกันบินเอียงหัวแล้วโน้มตัวมาจูบที่หูของอึนอูกลับ


               สิ่งที่บินกระทำทำให้อึนอูหลุดจากสภาวะนิ่งแข็ง เมื่อเมื่อกี้คืออะไรอ่ะ?” เขาพูดตะกุกตะกัก หน้าของเขากำลังร้อนผ่าว


               ไม่รู้สิ” สีหน้าของบินกำลังขึ้นสีชมพูอย่างเขินอาย     ก็นายทำก่อนฉันก็เลยทำกลับ


               มันเป็นอุบัติเหตุ” อึนอูกล่าวแก้มใสของเขาเลือดฝาดระเรื่อยิ่งกว่าที่บินเป็นเสียอีก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนั้น


               แล้วถ้างั้นนายตั้งใจจะให้เป็นแบบไหนอ่ะ


               อึนอูอ้าปากก่อนจะหุบไป เปล่าฉันไม่มีอะไรไปไปกินข้าวกันเถอะ” 


               บินทำเพียงพยักหน้า อึนอูไม่เคยเห็นเขาทำท่างทางแปลกขนาดนี้มาก่อน หน้าของเขายังคงแดงก่ำ อึนอูหันหน้าเดินไปยังห้องครัว เขาเห็นนะว่าบินกำลังพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่


               หัวอึนอูกำลังหมุนติ้วไปหมดในขณะที่เขากำลังพยายามสงบตัวเอง คำถามกำลังท่วมท้นไปทั้งสมองเขาทำอะไรลงไปทำไมถึงเป็นคนโง่ขนาดนี้ทุกอย่างมันกำลังไปได้สวย ทำไมเขาถึงตัดสินใจทำแบบนั้นลงไป? ทำไมเขาทำแบบนั้น? เกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา?


               เขารู้สึกแย่ที่เขาพอรู้แล้วว่าความรู้สึกนี้มันหมายความว่ายังไง ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป และอึนอูก็ไม่สามารถหยุดได้





—————————————


งื้อ น่าเอ็นดูเขานะคะ อิอิ  :)

#StrayRomance #รักไม่จรจัดบีนู ❤️








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #46 PPS (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 01:08

    อุแง้วววเขิรบิดเลยค่ะㅠㅠㅠㅠㅠน่ารักกันทั้งคู่เลย❤︎❤︎

    #46
    0
  2. #42 Happy 24 hr (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 13:01
    หันหนีทำไมเนี่ยนายบิน น่าเอ็นดูไปแล้วววว เขินด้วยเลย555
    #42
    0
  3. #24 Hirotic Kim (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 00:16

    ฮือออออ เนี่ยยยยย อึนอูจาจุ้บๆๆๆแล้ว บินหันหน้าหนีทำไม !!!! แง้ เขินแทนน้องงงงงงง
    #24
    0
  4. #23 Moon🌜 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:53
    นู๋เขินอ่ะแงงงงงง
    #23
    0
  5. #22 Zeuu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:11
    โง้ยยยยยย
    อัพปุ๊บรีบมาอ่านลุยย
    สนุกมากๆ รอติดตามอยู่นะงับ❤️
    #22
    0