พ่ายพยัคฆ์

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7 ค่าตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 ม.ค. 59

ตอนที่ 7

โอบอุ้มถูกโยนลงบนเตียงนุ่มที่ยวบตัวรับร่างอย่างพอเหมาะพอเจาะ ในขณะที่คนเหวี่ยงลงมาอย่างไม่ปรานีปราศรัยชี้นิ้วกำกับให้อยู่กับที่ แต่มีหรือเธอจะฟัง ทันทีที่เขาหันหลังกลับเดินไปล็อกประตู ก็ลนลานคลานขึ้นไปนั่งซุกตัวอยู่ที่พนักเตียง จับสายตามองอีกฝ่ายอย่างระแวงระวัง ก่อนจะผวาเฮือก

ถอด!”  

พอหันกลับมา ก่อการก็ออกคำสั่งเสียงเขียว ทั้งกอดอกวางมาดข่มขู่เข้าใส่

ถอด! ถอดบ้าอะไร อย่ามาวางท่าใหญ่โตกับโอบแบบนั้นนะ พี่ก่อไม่มีสิทธิ์…”

คนตั้งใจอาละวาดเสียงแผ่วลงในตอนท้าย เมื่อเห็นแววตาเอาจริงของก่อการเข้า รู้ชะตากรรมตนดีว่าถ้าตนยังขืนปากดีเถียงแหยงๆ อยู่คงได้มีการแสดงสิทธิ์เกิดขึ้นแน่

พอเห็นท่าทีอ่อนลงของอีกฝ่าย ก่อการก็ยกยิ้มมุมปากเยาะเธอ พลางจ้องมองคนตรงหน้าเขม็งอย่างรอคอย คอยให้เจ้าหล่อนเต็มใจพร้อมถอดเสื้อผ้าออกแล้วผายมือเชิญให้ไปยลผิวสวย คราวนี้ละเขาจะมองอย่างอ้อยอิ่งไม่รีบร้อนเหมือนอย่างคืนนั้น จะปรนเปรอเธอ เอาใจเธอ เอาให้แน่ใจว่าแม่น้องน้อยต้องมนต์เสน่ห์เขาจนดิ้นไม่หลุดนั่นแหละ

เมื่อถูกมองหนักเขาโอบอุ้มก็หายใจหายคอไม่ทั่วท้อง พยายามบังคับสมองให้คิดหาหนทางรอด ที่ตนเองจะไม่ตกเป็นเบี้ยล่างของเขา ซึ่งตอนนี้เริ่มจัดการกับเสื้อที่สวมอยู่ออกจากตัว อวดร่างกำยำต่อหน้าต่อตาชนิดที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดเป็นห้วง จะเมินสายตาหนีก็กลัวเขากระโจนเข้าใส่ ครั้นจะมองเขาก็มองได้ไม่เต็มตาดี

คนบ้า อยากจะถอดก็ถอดไม่รู้จักเกรงใจ ตัวเองไม่อาย คนอื่นเขาอาจจะอายก็ได้นิ อย่างเช่นโอบเนี่ย

ค่อนขอดในอก ครั้นเห็นเจ้าภาพอกล่ำๆ กล้ามเป็นลอน ก็ทำให้รู้สึกร้อนวาบ ชวนปั่นป่วนไปทั่วท้องน้อย  เลยเอ่ยเสียงขาดๆ หายๆ

พี่ก่อโอบไม่…”

ไม่อะไร! ไม่ถอด ไม่ยอม ไม่เป็นเมียพี่ ไม่มีสิทธิ์ เลือกมาสักอย่าง

ก่อการคาดคั้นเอาคำตอบจากคนหน้าซีดเซียว ขณะลงมือรูดซิบกางเกงยีนส์ลง ทำเอาสมันสาวสะดุ้งตื่นสุดตัวหันรีหันขวางหาทางหนี ทว่าเสียงวางอำนาจก็สำทับมาพร้อมสายตาจับจ้อง

อย่าคิดหลบพี่นะโอบ

พี่จะทำแบบนี้ทำไม พี่ต้องการอะไรกันแน่ ว้าย!”

พูดยังไม่ทันขาดคำดีโอบอุ้มก็กรีดร้องเสียงหลง พร้อมกระโจนห่างจากเตียงเมื่อจู่ๆ คนกึ่งเปลือยทิ้งกายลงนอนบนเตียง แล้วเท้าแขนกับหมอนเอียงหน้ามามองเจ้าหล่อนขณะลูบไล้ปลายนิ้วไปตามหน้าท้องกำยำอุดมมัดกล้าม มองแล้วโอบอุ้มแทบหายใจไม่ทั่วท้อง พลันสีแดงของเลือดแห่งวัยสาวก็ฉีดซ่านไปตามสองแก้ม ยิ่งอายหนักเมื่อฟังคำตอบจากเขา

ก็บอกแล้ว พี่ต้องการโอบ!”

คนบ้าหน้าไม่อาย พูดออกมาโต้งๆ อย่างไม่คิด อยากได้ใครก็จะฉุดคร่าเขามาข่มเหงเชียวเหรอ

หญิงสาวนึกหมั่นเขี้ยวคนพูดจนกระทืบเท้าเร่าอย่างขัดใจ ก่อนหลุบสายตาลงต่ำไม่กล้ามอง ยิ่งตรงลาดเอวสอบที่หายลับเข้าไปในขอบกางเกง มองแล้วสมองเธอคิดเรื่องดีอื่นๆ ไม่ได้เลยนอกจากเรื่องใต้เข็มขัด และกว่าจะรู้ตัวว่าไม่ควรละสายตาจากคู่ต่อสู่ ร่างบางก็ถูกตะครุบโยนลงเตียง พร้อมถูกกกกักเอาไว้ด้วยกายกำยำปิดกั้นหนทางหนี

พี่จะทำไปทำไม พี่ได้โอบไปแล้ว จะมาแก้แค้นโอบอีกทำไม ปล่อยโอบเดี่ยวนี้นะพี่ก่อ! ไม่งั้นโอบจะร้อง

เสียงขู่เล็กๆ น่ารักทำเอาคนตัวโตยกยิ้ม ก่อนจะรวบสองมือน้อยตรึงเอาไว้เหนือศีรษะ แล้วจ้องเข้าไปยังนัยน์ตาคู่หวาน

ถ้าตัวเล็กตั้งใจจะร้องอยู่แล้ว พี่ก็จะช่วย เราจะได้ร้องดังขึ้นอีกนิดไง ม๊ะ!”

สิ้นประโยคมั่นใจของก่อการ เสียงเสื้อผ้าขาดบนร่างนวลเนียนลออตาก็ดังเข้ามากระทบหู ชนิดที่โอบอุ้มฟังแล้วสะท้านวาบ ดวงตาเบิกตาโตอย่างตกใจกับความกักขฬะนั้น ก่อนจะเริ่มดิ้นเร่าๆ สุดฤทธิ์ แต่แรงน้อยนิดหรือจะไปสู้เขาได้ กระทั่งฝ่ามือแกร่งเคล้าคลึงเนื้อกายสาว โอบอุ้มก็ทราบโดยดี ว่าไม่มีปราการใดมาขวางกั้นเขาได้

และทุกแรงสัมผัสบนกายสาวช่างบอกเล่าความกระหายหาของก่อการได้ดี เขาทำราวกับไม่เคยพบพาลหญิงสาวที่ไหนมาก่อน ทั้งที่มีคู่ควงอยู่มันแทบทุกประเทศที่ไปทำงานวิจัยเรื่องยา ทว่าต้องยอมรับว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนชวนตื่นเต้นและเร้าอารมณ์มากขนาดนี้ นี่แค่เพียงได้สัมผัสผิวกายเคล้ากลิ่นหอม ลมหายใจเขาก็เริ่มหอบพร่า อารมณ์รัญจวนประทุขึ้นมาถึงขีดสุด

คนบ้าหยุดนะ! โอบเกลียดพี่ เกลียด!”

เมื่อสู้กำลังฝ่ายชายไม่ได้โอบอุ้มก็เริ่มตะโกนปาวๆ ใส่ ทั้งหลับตาปิดกลั้นทุกความรู้สึก ตั้งใจจะจดจำเพียงพี่ก่อคนดีในอดีต และฝ่ามืออบอุ่นที่เคยโอบกอด ทั้งรอยจุมพิตอ่อนหวานตรึงเด็กสาว ไม่ใช่พี่ก่อที่เต็มไปด้วยความดุดัน หิวกระหายแบบนี้

เมื่อก่อนจำได้ว่าเคยชอบนิ ไม่อย่างนั้นโอบคงไม่ยอมพี่ง่ายๆ หรอกในครั้งแรก

คำพูดดูถูกทำเอาคนที่น้อยใจอยู่ก่อนแล้วสะอื้นออกมาแรง เธอหมดแรงและพลังจะต่อต้าน ทั้งไม่อยากรับรู้อะไรอื่นอีก แม้แต่แรงเล้าโลมตามสีข้าง หรือความใกล้ชิดชนิดที่ไม่มีที่ว่างใดให้อากาศแทรกผ่าน 

ตอนนี้พระนางนอนอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียงนะคะ 


จันขอลบแพร๊บๆๆๆๆๆๆๆๆ

delete-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

         

          “คราวนี้คงดีขึ้นกว่าครั้งแรกนะ และโอบก็จำเอาไว้ว่าเราน่ะ เป็นของพี่

คนพูดเท้าแขนรองศีรษะลูบไหล่ลูบหลังปลอบร่างสะอื้น พอหญิงสาวจะขยับกายห่างก็เกี่ยวขารั้งไว้ ก่อนสอดรัดเอวบางลากกลับมาจนแผ่นหลังเนียนแนบไปกับอกแกร่ง

จะไปไหน นี่แค่ปฐมบทเท่านั้น พี่ยังไม่พอง่ายๆ หรอก

บ้า! โอบไม่ทำนะ คนผีทะเล

คนสะอื้นระดมกำปั้นซัดใส่อก ตอนที่ถูกรั้งกลับมาอยู่ใต้กายกำยำ ก่อการก็หัวเราะร่วนใส่หน้า


          “พี่ไม่ได้บ้า ไม่ใช่ผีด้วย พี่แค่หื่น!”


กว่าก่อการจะส่งโอบอุ้มกลับถึงบ้านก็ล่วงไปบ่ายคล้อยแล้ว พอก้าวลงจากรถโฟวิลยกสูงมาก็พบสาวแสนสวยยืนยิ้มหวานแฉ่งอยู่ที่บันได บ้านพร้อมเอ่ยต้อนรับอย่างสนิทสนม

กลับแล้วหรือก่อ

เอื้อ…”

ก่อการครางเสียงเบาแล้วลอบมองโอบอุ้มอย่างเกรงๆ ประหนึ่งสามีกลัวภรรยา

สามีภรรยาหรือ นี่เสือกกลัวเขาตั้งแต่ยังไม่แต่งเลยนี่หรือมึง

ชายหนุ่มดุตนเอง ก่อนจะพบว่าคนที่เขาห่วงใยความรู้สึกกลับไม่ได้แลเขาเลยแม้แต่ตาเดียว จริงๆ เจ้าหล่อนก็เงียบและบึ้งนับแต่คลุกคลีตีโมงกันจนอ่อนเปลี้ยเพลียแรงตั้งแต่ที่รีสอร์ทแล้ว จะว่าเขาทำให้อารมณ์เสียเรื่องอย่างว่าก็ไม่มีทาง เขามั่นใจว่าเจ้าหล่อนน่ะมีความสุข แต่ถ้าเป็นเรื่องเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น และขายหน้าที่สุดท้ายก็ต้องวานคนงานไปช่วยหาซื้อเสื้อผ้าใหม่มาให้ก็ไม่แน่

แต่อย่างน้อยก็น่าจะไถ่โทษให้กันบ้าง ที่เขาตัดสินใจซื้อรีสอร์ทแห่งนั้นให้เธอบริหารเพื่อไถ่โทษ

คนมัวแต่คิดไม่ทันตั้งตัวเมื่อเอื้ออารีเดินฉีกยิ้มหวานเข้ามาคล้องแขน พร้อมเบียดเนื้อตัวเข้ากับตนแขนแกร่งสร้างความสนิทสนมออกนอกหน้า แปลกที่เขาไม่ได้หลงเคลิ้มหรือรู้สึกมีเยื่อใยอะไรกับเอื้ออารีเลย ทั้งที่ครั้งหนึ่งเคยเกือบแต่งงานกัน

ก่อ พ่อบอกว่าก่อจะกลับมาอยู่ที่นี่จริงๆ หรือเปล่า

อื้อ…”

คนตอบเหมือนไม่อยากคุยด้วย เอาแต่ทอดสายตามองโอบอุ้มที่เดินผ่านหน้าพ่อแม่หลังยกมือไหว้ เมื่อตอนอยู่บรูคลินเขาคือเสือผู้หญิงที่สาวๆ ต่างแก่งแย่ง แต่ที่นี่แค่สาวคนเดียวที่สนใจไม่ยักจะหึงจะหวงเขาสักนิด คิดแล้วฉุน

เอ้อสิวะ! นี่คือคนที่พึ่งนอนกันมาหรอไง

สบถในอกอย่างฉุนเฉียว ประชดเธอด้วยการตะโกนลั่นบ้านเอาให้ได้ยินกันไปทุกคนที่นี่นี่แหละ

ในเมื่อไม่แคร์ ก็แหย่บ้าง ประชดบ้างนี่แหละวะ!’

โอ้โห! เอื้อนี่ยิ่งไม่ได้เจอกันนานก็ยิ่งส๊วย สวย! ไม่เหมือน…”

ก่อการเอ่ยลากเสียงสูงลิบ ท่าทีก็โอเวอร์จัดเต็มมาก ทว่าคนตัวเล็กไม่ได้ผ่อนปลายเท้าน้อยๆ ที่ก้าวตรงเข้าห้องเลยสักนิด แผ่นหลังยังคงตรงแน่วราวกับดามด้วยไม้

และถ้าก่อการมีตาวิเศษจะได้เห็นว่าคนที่หนีเข้าห้องหน้าซีดสลดมากแค่ไหน เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอเอื้ออารีที่หน้าบ้าน คิดแล้วอกสาวก็เจ็บราวกับจะแตก ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง ได้แต่โกรธเกลียดกาลเวลาที่ยังพาก่อการกลับมาหา และทำให้เธอรักเขาอยู่ไม่สร่างแบบนี้

ตัวจริงขอพี่ก่อกลับมาแล้ว โอบจะต้องเจ็บอีกแล้วใช่ไหมพร่ำบอกตนเองขณะกลั้นเสียงสะอื้นไห้เอาไว้ พร้อมทรุดกายลงนั่งที่หน้าประตูนั่น ไม่มีเรี่ยวแรงจะทรงกายอยู่ได้อีกต่อไป

 

เอ้อก่อบ้านเราน่ะเขาซ่อมเสร็จแล้วนะ ชนะเขาหาช่างมาวันนี้ นับๆ ไปพ่อว่าเกือบถึงร้อยคนแนะ ตอกนั่น ทำนี่ แปบเดียวเสร็จ

เอกอุบอกอดีตว่าที่ลูกเขยตอนที่ร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยกันในวันนั้น โดยมีเจ้าบ้านอย่างเอกอุนั่งหัวโต๊ะ ฝั่งขวามือเป็นก่อการ ด้านข้างเป็นเอื้ออารี ส่วนฝั่งซ้ายมือเป็นอิงอรภรรยาและข้างๆ คนที่ก้มหน้าก้มตากินไม่พูดไม่จานั่นโอบอุ้ม

งานนี้ไม่ยอมง่ายๆ สินะ ไอ้อาจอมกะล่อน!’

ก่อการนึกเคืองชนะเลยพานเคืองถึงโอบอุ้มไปด้วย ที่เจ้าหล่อนไม่ยอมญาติดีด้วย ขณะที่เขาเดินหน้าเต็มสูบแสดงออกจนออกนอกหน้านอกตาว่าจะวางตนเองใส่พานให้เธอ

แต่คงเข้าไปอยู่เลยไม่ได้นะก่อ บ้านรกยังกะอะไรดีแนะ เอาอย่างนี้ไหมล่ะก่อ เดี๋ยวพรุ่งนี้เอื้อเข้าไปดูแลทำความสะอาดให้

เอื้ออารีเสนอตัวด้วยเสียงอันหวานฉ่ำ พร้อมตักกับข้าวใส่ช้อนให้อย่างใส่ใจ ผู้เป็นพ่อเห็นท่าทีลูกสาวคนโตแล้วไม่ค่อยพอใจนัก อดดุเสียงเขียวออกไปไม่ได้

ถ้าว่างขนาดนั้นทำไมไม่กลับไปดูแลลูก ใครจะรับส่งไปโรงเรียน แม่เล่นหนีมาแบบนี้

พ่อเขาสิคะ เขาเป็นคนไล่เอื้อมาเองนิ ตอนนี้เอื้อโสดนะก่อนะ

ในตอนท้ายคนพูดจงใจเอ่ยให้ก่อการทราบ พร้อมทั้งตั้งต้นการอ่อย ด้วยการเอียงหน้าออเซาะอวดลำคอขาวๆ ตบท้ายด้วยการสาดรอยยิ้มหวานหยาดมาให้ ทว่าคนถูกอ่อยกลับนั่งนิ่งทานอาหารไปเรื่อย นานหนจะลอบมองโอบอุ้มที่ไม่พูดไม่จาแวบหนึ่ง ก่อนดึงสายตามายังเอื้ออารีโดยไม่ได้สนใจในเนื้อความที่เธอพูดเลย

ดีสิแบบนี้

ว่าแต่เราเถอะโอบ หนูไปไหนมาลูกวันนี้ อาชนะเขามาอยู่ที่นี่ครึ่งค่อนข้างวัน พ่อนึกว่าเราจะมาพร้อมอาเขาซะอีก

คำถามเรื่อยๆ ของเอกอุทำเอาทุกสายตาจ้องมายังคนที่ทานอะไรไม่ลงคอ โอบอุ้มรู้สึกเหมือนลิ้นพิการไปชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบอย่างไรแก่คนในครอบครัว และกาฝากหน้าทนอีกหนึ่งตน ที่ทำให้เธอต้องเจอภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่แบบนี้

เขาไปดูรีสอร์ทกับผมมาครับพ่อ รีสอร์ทของคุณอุมาพรตรงทางไปน้ำตก วันก่อนผมเห็นเขาแปะประกาศขาย แล้วเจ้าตัวเล็กเนี่ยก็อยากทำรีสอร์ทด้วย ผมเลยซื้อต่อจากคุณอุมาพรเขาเสียเลย เรา ผมกับโอบอุ้มจะทำร่วมกันครับ

โอบอุ้มที่ฝืนใจตักข้าวเข้าปากกัดช้อนเบาๆ เมื่อได้ยินคำว่า เราที่ออกจากปากของก่อการ ซึ่งฟังดูคล้ายคำประชดมากกว่าจะมีความหมายดีๆ แอบแฝง

นี่ยัยโอบ เราอ้อนก่อขนาดเขาซื้อรีสอร์ทให้เชียวหรือ

เสียงแหลมบอกความไม่พอใจของเอื้ออารีดังแทรกขึ้นมา ทั้งตาโตเท่าไข่หาน ก่อนหันไปเอ็ดก่อการอย่างไม่จริงจัง

 ก่อนี่ก็เหลือเกิน โอบน่ะเขาไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ จะได้ตามใจอย่างเมื่อก่อนได้ ตอนเป็นเด็กร้องจะเอาก็แค่ของไม่กี่บาท ขนม นม เนย เอย แต่ตอนนี้ให้เอื้อทายนะรีสอร์ทนี้แปดหลักขึ้นใช่ไหมล่ะ

ไม่ใช่อ้อนหรอก มันก็แค่ค่า…”

ก่อการที่ยิ้มแปลกๆ ในตอนแรกเอ่ยทิ้งท้ายชวนให้คนอื่นสงสัย รวมทั้งโอบอุ้มที่ใจหล่นลงแทบพื้น เงยหน้าขึ้นมองคนพูดที่จ้องเธออยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะหน้าชาเป็นแถบกับคำพูดที่พ่นออกมา

ค่าตัว!”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #38 jeabkiss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 21:15
    พี่ก่อนี่จอมยั่วดีๆนี่เอง
    #38
    0
  2. #21 Siriwan9605 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 20:57
    คอยดูเดี๋ยวหนูโอบไปแต่งกับคนอื่นจะรู้สึกอิอิ!
    #21
    0
  3. #19 ao_majo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 23:14
    พี่ก่อยั่ว(โมโห)นู๋โอบอีกแล้วนะ แล้วจะได้มุ้งมิ้งกันตอนไหนเนี้ย 

    นู๋โอบตอนนี้พี่ก่อก็ตกเป็นของเราแล้ว มิควรปล่อยให้ไปอยู่ในมือคนอื่นนะคะ อดีตแก้ไม่ได้ทิ้งไป ปัจจุบันได้แก้(ผ้า อิอิ)แล้ว ทิ้งไม่ได้นะคะ
    #19
    0
  4. #17 Amil (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 15:59
    พี่ก่อ...อย่ายอมแพ้นะ 
    #17
    0