พ่ายพยัคฆ์

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 ทำสัญญากับพยัคฆ์ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 ก.พ. 59

ตอนที่ 8


ทำสัญญากับพยัคฆ์ 

 

ทุกสรรพสิ่งรอบกายราวกับเงียบงัน เมื่อสิ้นคำพูดสองแง่สองง่ามของก่อการ พลันความอึดอัดก็พุ่งเข้าจู่โจมอกสาวเมื่อทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว

ค่าตัวที่เขา แนะนำรีสอร์ทนี้ให้น่ะครับ อีกอย่างพ่อก็บอกเองว่าตัวเล็กเขาอยากมีรีสอร์ทเป็นของตัวเองถึงไปทำงานกับคุณชนะ ผมเลยตัดสินใจให้น้องมาทำเสียด้วยกัน

กว่าคำพูดอธิบายของก่อการจะตามมาเคลียร์ให้ทุกคนเข้าใจ โอบอุ้มก็แทบอยากตรงเข้าไปฉีกทึ้งดึงอกเขาเสียเหลือเกิน นี่เขาคงอยากให้พ่อแม่เธอทราบ ว่าเขาข่มแหงเธอแก้แคนเรื่องที่ถูกขัดขวางขบวนขันหมากเมื่อหลายปีก่อนโน้น

โอบไม่ทำ โอบชอบรีสอร์ททอจันทร์มากกว่า

เสียงเล็กๆ แย้งออกมาอย่างท้าทาย ทำให้ก่อการวางมือจากช้อนส้อมทันที คิ้วเข้มเลิกสูงก่อนจะเอียงหน้าหล่อมามองจ้องเธอนิ่งๆ เพราะคิดเอาไว้แล้ว ว่ายังไงๆ คำตอบก็คงประมาณนี้แน่

เขาไม่ขายนะจ๊ะตัวเล็ก ถ้าอาชนะคนดีเขาขายพี่จะซื้อให้ ดังนั้นตอนนี้รีสอร์ทที่เราต้องทำงานต่อไปในอนาคตคือที่นั่น เราก็สู้อุตส่าห์ไปทดลองใช้ และสำรวจ…” คนพูดวาดสายตาพราวมีความหมายมา ก่อนเอ่ยต่อ ซะทุกซอกทุกซอยมาแล้วแท้ๆ ถ้าไม่ชอบตรงไหนก็บอกสิ พี่จะแก้ไขให้ถูกใจ เรื่องแบบนี้คุยกันง่าย พี่ตามใจเราจะตาย

คำตอบสองแง่สองง่ามทำให้หญิงสาวหน้าแดง เริ่มไม่อยากเจรจากับคู่กรณีเสียแล้ว เพราะรังแต่เข้าตัว ก็เห็นชัดอยู่ว่าเขาน่ะ ต้องการเพียงเอาชนะเธอ

พ่อว่าจะดีหรือก่อ เราไม่ได้อยู่ที่นี่นะ วิจัยสมุนไพรไทยไม่นานก็กลับแล้วนิ หรือเราจะย้ายกลับมาอยู่ที่ไทยเลยล่ะ

เอกอุที่รับฟังมาแต่ต้นเอ่ยแทรกขึ้นมา และหันมามองลูกสาวคนเล็ก สงสัยว่าทำไมถึงดูไม่พอใจก่อการนัก ทั้งที่แต่ก่อนออกจะรักก่อการยิ่งกว่าอะไรเลเล้กเก คิดพลางถอนหายใจแล้วหันไปมองคู่สนทนา

ถ้าผมกลับบรูคลินไม่กลับมาอีก ก็คงต้องยกให้โอบดูแลไปเลยครับ มันก็ค่าตัวเอ่อค่าตอบแทนของเขานิ อีกอย่าง จะโอบทำหรือผมทำก็ได้ทั้งนั้นเราเป็นหุ้นส่วนกันแล้ว จริงไหมตัวเล็ก!” หันมาเอ่ยกับหุ้นส่วน พลางทอดสายตาอ้อยอิ่งที่รวงปากสาว

โอบอุ้มเห็นแล้วก็ก้มหน้าหลบสายตาแทบไม่ทัน รู้สึกว่าตนตกเป็นรองก่อการเสียทุกเรื่อง ไม่เคยต้านทานอะไรเขาได้เลย ช่างต่างจากตอนเป็นเด็กนัก เมื่อก่อนเอะอะอะไรก่อการก็ยอมเธอหมด คิดไปก็อยากได้ก่อการคนนั้นกลับคืนมา

ดี! เอื้อจะได้มาช่วยดูๆ ให้ ว่าแต่ทำไมก่อไม่อยู่เสียที่นี่เลยล่ะ จะอยู่บรูคลินถาวรเลยเหรอ หรือว่ามีใครรออยู่ที่นั่นเอ่ย บอกมานะก่อ มีแล้วใช่ไหมล่ะ ใช่ไหม

คำถามซักลึกด้วยเสียงหยอกล้อของเอื้ออารี ฟังแล้วก่อการก็ได้แต่เงียบเฝ้าทบทวนกับตนเองว่าจริงๆ แล้วมีคนที่คอยเขาบ้างไหม คอยด้วยความรัก คอยโดยไม่สนใจว่าเขาเป็นมหาเศรษฐี หรือว่าไอ้ก่อ และตัวเขาเองก็อยากกับไปหาคนที่เฝ้าคอยคนนั้น เหมือนที่แม่เฝ้ารอพ่อกลับบ้านในทุกวันไหม

ใครที่จะทำอย่างนั้นกับเขาบ้าง คิดย้อนกลับไปแล้วก่อการก็พบว่า ตัวเองไม่เคยอยากให้คนอื่นมาคอย หรืออยากกลับไปหาใครเลย

มีสิ! คนที่คอย และพูดกรอกใส่หู จนแทบไม่กล้ามีใคร หรืออีกทีก็รอเธออยู่นั่นแหละ

ก่อการแย้งกับตนเองในอก ก่อนจะมองคนคนนั้นที่ตราตรึงอยู่ในใจมาตลอด แม่น้องน้อย ของเขาเอง เธอเคยร่ำไห้ทั้งน้ำหูน้ำตาขอร้องให้เขามาสู่ขอตอนเธอโต แล้วนี่เธอก็โตแล้ว ส่วนเขาก็อยู่ที่นี่แล้ว ทำไมเธอยังทำท่าไม่ญาติดีและไม่อยากแต่งด้วยล่ะ

นั่นแน่! มีแล้วแน่เลย ไปนานหลายปีแบบนี้

เอื้ออารีชะโงกหน้าเข้ามาใกล้เพื่อคาดคั้นเอาความจริง ก่อนที่จะเอื้อมมือยาวเรียวมาแตะต้นแขนแกร่งของคนใจลอย

ขณะที่โอบอุ้มหน้าซีดทันทีที่ได้ฟังคำหยอกล้อของเอื้ออารีกับก่อการ ใจเธอหายวาบเพราะไม่เคยทราบมาก่อนเลยว่าตลอดหลายปีมานี้ก่อการเป็นอย่างไรบ้าง เขาผ่านอะไรมา ในขณะที่เธอ เป็นก็แค่หนูโอบคนเดิมคนเก่าไม่เปลี่ยนแปลง รักและรอเขายังไง ก็ยังคงเป็นอยู่อย่างนั้น

นั่นสิก่อ พ่อเองก็ไม่ได้ถามเลย

โอบอุ้มแทบไม่อยากทนฟังอีกจึงเอ่ยขอตัวเสียงเบาๆ เพื่อหาทางหลีกลี้หนีไป ทว่าถูกรั้งเอาไว้โดยผู้เป็นแม่ที่เห็นถึงท่าทีผิดปกตินั้นแต่ต้น

ไม่สบายหรือเปล่าลูก ข้าวก็กินเหมือนแมวดม หน้าก็เนือยๆ ดูซีดยังไงไม่รู้นะโอบ แม่ว่าจะทักตั้งแต่มาแล้ว

จะอะไรล่ะ โอบก็คงดีใจที่อยู่ๆ ตนเองทำท่าจะได้เป็นเจ้าของรีสอร์ทสิแม่

เอื้ออารีกระแนะกระแหนน้องสาวด้วยความอิจฉาลึกๆ ซึ่งโอบอุ้มเพียงหันไปมองพี่สาวแวบหนึ่งเท่านั้น ก่อนหันมาตอบคนเป็นแม่เสียงเบาเช่นเดิม

เปล่าค่ะ โอบแค่เพลีย อยากพัก

บอกแม่แล้วก็เดินเข้าห้องทำเอาก่อการใจไม่ดี แต่จะเดินตามไปก็ใช่ที่ พ่อแม่เธอก็อยู่ที่นี่ด้วย เลยทนนั่งสนทนาพาทีโดยแทบจับใจความอะไรสำคัญไม่ได้เลย เพราะใจไปอยู่ในห้องกับคนที่หนีไปก่อนแล้ว สุดท้ายก็ขอตัวเข้าไปอาบน้ำอาบท่าโดยที่ไม่ได้ตอบคำถามของเอื้ออารีที่ถามค้างไว้เลย

ฝ่ายเจ้าบ้านอย่างเอกอุได้แต่มองร่างสูงที่หายเข้าไปในห้องพักปีกซ้ายของตัวเรือน แล้วย้อนกลับมามองห้องพักของโอบอุ้มที่อยู่ปีกขวาอย่างลังเลใจ จนผู้เป็นภรรยาเอ่ยถาม

มีอะไรหรือพ่อ

พ่อว่าปะ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก พ่อคงคิดมากไปเอง

เมื่อคนที่เอื้ออารีอยากสนทนาด้วยมากที่สุดหายเข้าไปในห้อง หญิงสาวก็ไม่มีแก่ใจนั่งให้พ่อแม่ซักหรือดุเรื่องที่หนีลูกผัวมาที่นี่ จึงเลี่ยงเข้าห้องนอนไปอีกคน


>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

แทนที่หลังจากได้รักแม่น้องน้อยสมใจแล้ว คืนนี้ก่อการจะนอนหลับสุขสบาย แต่เปล่าเลย อีกไม่กี่นาทีจะตีสองก่อการยังตาสว่างโร่อยู่ ไม่เท่านั้นเมื่อคิดถึงแม่น้องน้อย ที่เนื้อตัวนุ่มนิ่ม กลิ่นกายหอมหวาน ความต้องการก็พลุ่งพล่านไปทั่วตัว สุดท้ายต้องผุดลุกเดินกลับไปกลับมาในห้องนอน

โกรธอะไรพี่ เราเองนะตัวเล็กที่หมางเมินพี่ก่อน

พ่นความไม่พอใจออกมาเป็นชุดๆ ขณะเดินงุ่นง่านอยู่ในห้องนอน สุดท้ายก็จำต้องระหกตนเองออกจากห้องนอนเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ด้านนอก กระนั้นสายตาไม่รักดีก็ยังคอยวนเวียนอยู่แถวหน้าประตูห้องนอนของโอบอุ้ม ครั้นจะเดินเข้าไปเคาะประตูเรียกโต้งๆ ก็เกรงพ่อเขาลากลูกซองมาเป่ากระหม่อม เลยจำต้องเดินย่ำกลับไปกลับมา

มารู้ตัวอีกทีไอ้เท้าบ้าก็ดันพาเดินมาวนเวียนใกล้หน้าห้องสาวเจ้าเสียแล้ว

เข้า ไม่เข้า เข้า ไม่เข้า

ก่อการถามย้ำกับตนเองไปมา กระทั่งประตูบานที่ปิดเงียบมาตลอดแง้มออก เห็นดวงหน้าสวยพริ้งโผล่ออกมาจากด้านหลังประตู

จริงๆ หญิงสาวก็ยังไม่ได้หลับอะไร เพราะเรื่องของก่อการคอยแต่วิ่งกลับไปกลับมาในหัว พอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินกลับไปกลับมาหน้าห้อง ก็ไพล่คิดไปว่าอาจเป็นเขาเลยลองเปิดประตูออกมาดู

คงอยากให้ พ่อ แม่ และพี่เอื้อทราบสิ ว่ามีของเล่นเป็นเธอ

หญิงสาวยอกย้อนอยู่ในอกต่อสิ่งที่ก่อการทำ ใจก็กลัวว่าจะมีคนออกมาเห็นเข้า คราวนี้คงได้เป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตแน่ๆ ทว่าฝ่ายก่อการได้แต่กวาดสายตามองเรือนร่างสาวอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนกระหวัดสายตาขึ้นมองหน้าใสนิ่ง ไม่สำนึกต่อการมาวนเวียนหน้าห้องเธอด้วยซ้ำ

คุณเอ่อ พี่ก่อมาทำอะไรหน้าห้องโอบคะ ดึกดื่นแล้ว เดี๋ยว…”

หญิงสาวเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ทั้งหน้าระเรื่อ หายใจไม่ทั่วท้อง เพียงเห็นอกล่ำๆ กล้ามเป็นลอนที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อยืดนุ่มนิ่ม

พี่คิดถึงเมีย!”

คำพูดที่สวนมาทำเอาดวงหน้าสวยที่ระเรื่อด้วยสีแดงซีดสลด พอจะหลุบดวงตาคู่ใสลงจ้องอกก็ใจไม่ดีต่อความกำยำจึงมองเลยต่ำไปที่ปลายเท้าแทน

คิดถึงก็ไปหาสิคะ มารบกวนหน้าห้องคนอื่นทำไม

เอ่ยเสียงสะบัด ทว่าพอจะปิดประตู ฝ่ามือหนาก็ดันประตูเอาไว้ ไม่เท่านั้น ยังแทรกกายเข้ามาในห้องด้วยความรวดเร็วจนเจ้าของห้ามไม่ทัน

พี่ก่อ!”

ก็เราบอกพี่เองนะ ตอนแรกพี่จะไม่เข้าหาในห้องนี้แล้ว แต่เมื่อตัวเล็กอนุญาต พี่ก็จะเข้า

ก่อการปิดประตูลงกลอนแล้วหันมายืนกอดอกพิงประตูมองเจ้าของห้องที่ยืนกำหมัดกัดฟันใส่ ในขณะที่คนบุกรุกฉีกยิ้มแสนสบาย

ใครอนุญาตไม่ทราบ โอบไม่ได้พูดสักคำ ออกไปนะพี่ก่อ เดี๋ยวพ่อกับแม่จะได้ยิน

โอบอุ้มเอ่ยเสียงกระซิบ ทว่าก่อการยังทำหน้ามึนเอ่ยเสียงดังฟังชัด

อะไรนะ พี่ไม่ได้ยิน พูดชัดๆ สิพี่หูไม่ดี

หญิงสาวทำไมจะไม่รู้ว่าถูกตีรวนเข้าเสียให้แล้ว ก่อการเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนกัน คิดแล้วก็นึกหมั่นไส้ แต่ก็จำต้องเดินลากขาเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว

ใกล้เวลาพ่อจะตื่นแล้วนะคะ อย่าทำแบบนี้ พี่เอื้อก็อยู่ห้องข้างๆ นี่เอง

ใครนะ! พี่ไม่ได้ยิน

ก่อการยืนฉีกยิ้มสบายใจในความเดือดร้อนของคนตัวเล็ก แลเห็นปลายเท้าน้อยๆ ขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว ผลจากการตีมึนตะโกนคุยประหนึ่งพึ่งหลุดออกมาจากผับบาร์ของเขา และคงคิดว่าใกล้ไม่พอ เพราะเจ้าหล่อนตัดสินใจก้าวเข้ามาจนฝ่าเท้าน้อยแทบวางอยู่บนฝ่าเท้าเขา

คนที่กอดอกแสนสบายในทีแรกก็เอื้อมมือมาคว้าเอวบางรั้งไปแนบชิดอกแกร่ง ฝ่ายหญิงสาวได้แต่ดิ้นอึกอักทว่าไม่กล้าร้องประท้วง เกรงคนในบ้านได้ยิน เลยยอมยืนนิ่งๆ ในอ้อมกอดอุ่น ลดดวงหน้าสวยลงต่ำไม่กล้าสู้สายตาคม จึงรับรู้เพียงปลายจมูกโด่งที่คอยวนเวียนแถวแก้มใส ฝ่ามือที่ลูบโลมเรือนกาย ทั้งลมหายใจเข้าออกลึกๆ ของอีกฝ่าย

พี่ก่อต้องการอะไร

ต้องการเมียไง

คำตอบคราวนี้เบาลงแค่พอได้ยินกันสองคนเท่านั้น

จะให้โอบเป็นญาติผู้ใหญ่ไปสู่ขอให้หรือไงนึกประชดคนพูด พร้อมทำหน้างอหน้าหักไม่พอใจใส่

โอบก็บอกพี่แล้วนิ ว่าไปหาเขา จะมาบอกโอบทำไมกัน

ฟังคนเสียงสะบัดขึ้นจมูกแล้วก่อการก็จ้องดวงสาวอย่างละมุน แล้วยิ้มเอ็นดู ออกแรงรัดร่างสาวเข้ามาชิดมากขึ้นๆ เฝ้าลูบไล้เนื้อกายอุ่นอย่างพึงใจและหวงแหนหนักหนา

เอ้า! แล้วกันสิ ก็นี่ไงล่ะคนนี้เมียพี่อยู่ในอ้อมแขนนี่ โอบบอกเองนะ คิดถึงให้ไปหา พี่ก็มาแล้วไงล่ะ ห้ามโวยวายล่ะทีนี้ มาม๊ะ! ให้พี่ปู้ยี่ปู้ยำซะดีๆไม่พูดเปล่า ตั้งท่าจะทำการสาธิตวิธีปู้ยี้ปู้ยำในแบบของเขาด้วย

โอบไม่ใช่และไม่เป็นเมียพี่

เถียงทั้งขึงตาดุเข้าใส่ ทว่าไม่นานก็ลดสายตาลงมองที่อกเสื้อตามเดิม เพราะทนแววเจ้าเล่ห์ไม่ได้จริงๆ มันคอยแต่ใจสั่น ราวกับตนจะตกเป็นอาหารหวานเสิร์ฟใส่ปากเขา

อย่ามาปฏิเสธ โอบเป็นของพี่

จะเป็นได้ยังไง พี่เอื้ออยู่ทั้งคน แสดงออกเต็มที่ว่าอยากจะสานความสัมพันธ์ต่อ และก่อการเองก็ดูท่าว่าจะยังไม่ลืมเอื้ออารี เธอจะทำแบบนั้นได้อย่างไรกัน

เรามาพูดกันดีๆ ดีกว่า พี่ก่อต้องการอะไรจากโอบกันแน่ เลิกเล่นแบบนี้สักที คุยมาตรงๆ

โอบอุ้มกลืนความเสียใจลงคอแล้วบอกตนเองให้ใจเย็น ก่อนจะเอ่ยเป็นงานเป็นการออกมา ทว่าสายตากลับจ้องอยู่แค่ระดับอกเท่านั้น

คุยกี่ที พี่ก็บอกเหมือนเดิมนั่นแหละ อย่าถามมากนักเลย เรานั่นแหละยอมรับความจริงซะ ว่าเป็นคนของพี่แล้ว ย่อมต้องตามใจพี่

โอบอุ้มสูดหายใจเข้าแรงๆ อย่างนึกเคืองในความตั้งมั่นของก่อการ ทว่าเธอจะไม่หนี ไม่หลบ หรือทนร้องไห้เสียใจอะไรอีก สู้กับก่อการต้องเปิดเครื่องชน และเจ้าเล่ห์ให้สุดถึงจะรอด จึงขานรับเอาชีวิตรอดไปจากกรงเล็บพยัคฆ์ก่อน

ก็ได้ค่ะ!”





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #39 jeabkiss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 21:25
    พี่ก่อตีเนียนตลอด
    #39
    0
  2. #22 dekbanna (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:28
    พีก่อทำแบบนี้ โอบจะเข้าใจมั้ยนะ
    #22
    0
  3. #20 ao_majo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 16:19
    พี่ก่อรีบเคลียร์หัวใจกับนู๋โอบด่วน นู๋โอบมโนไปไกลแล้วววววววว
    #20
    0