คุณบีของหนู

ตอนที่ 34 : เธอเป็นของเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 ส.ค. 62

     อาภาปลอบน้ำทิพย์อยู่ครู่ใหญ่เมื่อเห็นลูกสาวตัวเองสงบลงแล้วถึงค่อยๆเอายกายตัวเองลุกขึ้นจากพืนทรายพลางพูดว่า "แม่ไปนอนก่อนนะบีอย่าลืมที่แม่บอกล่ะลูก" 


"ค่ะแม่" น้ำทิพย์ยิ้มหวานให้มารดาก่อนหันหน้ากลับไปมองทะเล อาภากอดอกเดินกลับขึ้นไปที่บ้านพัก แล้วยิ้มสรลัวเมื่อเห็นลูกเขนอยู่ไม่ไกล "คุณแม่" ราศรีเอ่ยทักพร้อมยกมือไหว้ "ยังไม่นอนอีกเหรอคะนี่ก็สามทุ่มกว่าแล้วค่ะ" อาภาส่ายหน้าเล็กน้อย "ยังจ้ะแม่ยังไม่ง่วงน่ะแกนว่าแต่เราเถอะทำไมยังไม่นอน" อาภาเอ่ยถามลูกเขาอย่างนุ่มนวล


"แกนเป็นห่วงบีค่ะเห็นกลุ้มใจอยู่แกนเลยหลับไม่ลงค่ะ" ราศรีเอ่ยไปตามความรู้ที่มีต่อน้ำทิพย์อย่างจริงใจและเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่ที่เขาชอบน้องสาวคนนี้อาภาสัมผัสได้เสอมกับความจริงใจที่ราศรีมีให้ลูกสาวตัวเองมาโดยตลอดแต่อาภากับสามีก็ไม่เคยขัดขวางหรือห้ามอะไรถ้าลูกรักใครพ่อแม่ย่อมรักด้วยความสุขของลูกคือความสุขของเขาทั้งสองคน


"ไปหาบีได้นะอยู่ที่ริมหาดโน่นแน่ะแม่ไปคุยมาแล้วไม่มีอะไรหรอกลูกถ้างอนกันก็คุยกันดีๆนะ" 


"ค่ะคุณแม่" ราศรีอ่อนน้อมให้กับแม่ของน้ำทิพย์เสมอไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ตาม


บริเวณหาดทรายสีน้ำตาลอ่อนเสียงถอนหายใจยาวๆของร่างสูงถอนหายใจออกมาไม่หยุดพร้อมเสียงน้ำทะเลที่กระทบฝั่งซัดสาดเข้ามาหาเจ้าตัวราศรีย่างเท้าเข้าไปใกล้ๆพร้อมหย่อนตัวเองนั่งลงไปข้างๆ น้ำทิพย์สัมผัสได้ถึงใครบางคนที่มานั่งอยู่ใกล้ๆตนได้อย่างง่านดายเพราะกลิ่นน้ำหอมของราศรีนั้นที่ทำให้น้ำทิพย์จำขึ้นใจ "บี ยังไม่นอนอีกเหรอจะสี่ทุ่มแล้วนะ แล้วเป็นอะไรทำไมมานอนเล่นหาดทรายคนเดียวแบบนี้ล่ะ"  น้ำทิพย์หันไปหาสามีพลางยิ้มบางๆ


"ยังค่ะพี่แกน บีมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยตอนนี้บีดีขึ้นแล้วค่ะ" ร้ำทิพย์ควงแขนราศรี แล้วซบบ่าลงราวกับราศรีคือที่พักใจ ราศรีมองการกระทำของน้ำทิพย์แล้วฉงนเพราะที่ผ่านมาน้ำทิพย์ไม่ค่อยอ้อนราศรีมากเท่าไหร่หลังแต่งงาน "มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่าบอกพี่ได้นะพี่พร้อมฟังเรื่องของบีเสมอ" ราศรีย่อมรู้ดีกับการอ้อนของแฟนตัวเองถ้าไม่ใช่วันสำคัญหรือมีอะไรไม่สบายใจไม่มีทางอ้อนแบบนี้เด็ดขาด


"เปล่าค่ะพี่แกนบีโอเค ขมวดคิ้วแบบนี้แก่จัง" น้ำทิพย์มองราศรีแล้วขำคิกๆ มันเป็นแบบนี้เสมอราศรีเป็นคนเดียวที่ทำให้น้ำทิพย์ยิ้มและหัสเราะได้ไม่ว่าเหตุการณ์จะแย่แค่ไหนก็ตาม 

"สบายใจแบบนี้ก็ดีแล้ว" ราศรีหรี่ตามอง "แบบนี้แปลว่าหายเครียดแล้วขึ้นห้องกันดีกว่า บีบอกพี่เองนะว่าคืนนี้จะให้พี่ทั้งคืน" น้ำทิพย์ทำหูทวนลม 


"เปล่าซักหน่อยพี่แกนขี้ตู่" น้ำทิพย์รีบเดินจ้ำอ้าวกลับไปบนห้องนอนราศรีตามไปติดๆ ห้องข้างๆที่ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กจะหลับไปแล้วแต่เสียงประตูของราศรีที่ปิดลงหลังจากน้ำทิพย์ขึ้นมาได้ไม่นานมันทำให้เจ้าตัวเล็กงัวเงียตื่นนอน


"บี" น้ำทิพย์หันมาตามเสียงเรียกนั้น "อ้าวพี่แกนขึ้นมาช้าจังนะบีกำลังจะ....อื้มม" น้ำทิพย์กระพริบตาปริบๆเมื่อริมฝีปากเรียวสวยของสามีประกบลงบนเรียวปากอันอ่อนนุ่มของตนการหายใจของน้ำทิพย์นั้นมันปลุอารมณ์ให้ราศรีเป็นอย่างดี ราศรีพาน้ำทิพย์ไปที่เตียงอย่างง่ายดายไม่ช้าร่างของอีกคนนอนราบลงกับเตียงแล้วมองสบตาสามี ราศรีจูบเบาๆก่อนถอนจูบออก แล้วใช้มือลูบเรือนร่างน้ำทิพย์ผ่านอาภรณ์ไปมา


"เป็นของพี่นะบี พี่รอบีมานานแล้วนะตามสัญญา" ราศรีจำได้ไม่เคยลืม น้ำทิพย์ยิ้มหวานเบาๆ แล้วเอามือลูบแก้มราศรีคำพูดของอาภาวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา "ลองเปิดใจรักแกนดูนะลูก" คำของแม่นั้นทำให้น้ำทิพย์ตัดสินใจมอบกายให้ราศรีในคืนนั้น 


"ค่ะพี่แกนบีจะเป็นของพี่แกนนะคะ"  ราศรีค่อยๆเริ่มบทรักหวานละมุน พร้อมเสียงร้องครางของน้ำทิพย์ตลอด ข้างห้องที่ดูเหมือนเด็กสาววัย 18 ที่กำลังหลับเข้าสู่ห้วงนิทรากับน้องสาวได้ลืมตาตื่นแบบงัวเงียได้ยินเสียงนี้อีกครั้งหลังจากที่เคยได้ยินเสียงอีกครั้งและอีกครั้ง


"อื้มมมม อ๊ะๆๆๆๆๆ พ่ะพี่แกน เสียวๆอื้มมม" ราศรียิ่งเพิ่มความเร็วไปเรื่อยๆๆๆ น้ำตาเจ้าตัวเล็กไหลออกมาเป็นทาง "คุณแม่" ศิรินมองแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองที่ไม่ยอมถอดตั้งแต่วันนั้น ศิรินหันไปมองน้องสาวที่ดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไร ศิรินล้มตัวลงนอนแล้วสวมกอดน้องสาวพยายามข่มตาหลับตลอดเวลาก่อนที่บทรักจะสิ้นสุดลงในยามเช้าตรู่ของอีกวัน 


ศิรินลืมตาตื่นนอนพร้อมมองไปข้างๆน้องสาวตัวเองตื่นก่อนหน้านั้นแล้วลงไปข้างล่างแล้ว ศิรินเอามือปาดคราบน้ำตาแล้วเดินไปอาบน้ำก่อนไปเคาะประตูห้องข้างๆ ราศรีขยับตัวตื่นแล้วพบคนรักตัวเองนอนข้างๆและของของความสุขที่ติดอยู่บนเตียงราศรีจูบหน้าผากน้ำทิพย์เบาๆ 


"ตื่นได้แล้วค่ะเช้าแล้วนะ" ถึงแม้เขาจะเพิ่งนอนกันไปได้เพียงสามสี่ชม.มันก็ไม่ได้ทำให้ราศรีง่วงนอนอะไรมากมายเพราะงานที่ทำอยู่ก็นอนน้อยเช่นกัน "พี่แกนบีจะนอนถ้าจะตื่นก็ตื่นก่อนเลยค่ะ" น้ำทิพย์หันหลังให้อีกทาง ราศรียิ้มขำๆ แล้วนุ่งผ้าขนหนูออกไปเปิดประตูให้หลานสาวแล้วยิ้มเฉี่ยว


"ตื่นแล้วเหรอเราน่ะเข้ามาก่อนสิบียังไม่ยอมตื่นเลย" ราศรีหันไปมองอีกคนที่กำลังนอนหลับสบาย ศรินก้าวเท้าเข้าไปในห้องอีกคนพร้อมมองไปรอบๆ มันอยากจะร้องไห้กับสิ่งที่เห็น ความสุขที่ติดเตียงนอน ร่างกายสองคนที่ผลัดผ้าขนหนูอีกคนกำลังหลังอีกคนตื่นแล้ว ศิรินพยายามกลั้นน้ำตาไว้ เธอเป็นของเขาไปแล้ว ศิรินคงหมดสิทธิ์ที่จะรักหรือแม้แต่ที่จะคิด ก่อนปาร์ตี้ไม่น่าล่ะ น้ำทิพยืเอ่ยว่าลงไปทานข้าวก่อนเพราะแบบนี้นี่เองศิรินคิดในใจแต่ที่คิด คิดผิดทั้งหมดน้ำทิพย์รู้ตัวดีว่าทำไปเพราะอะไรที่สำคัญอายุของลุกสาวตัวเองก็ยังไม่ครบ 20 ปี ถึงทำไปคงไม่ดี  ศิรินเดินไปข้างๆมองหน้าขาวนวลที่ไร้เครื่องสำอางของมารดาแล้วหอมแก้มเบาๆ 


"พี่แกนบีบอกแล้วไงว่าบีง่วงนอน" น้ำทิพย์ขยี้ตาแล้วค่อยๆลืมตา หน้ามุ่ยๆตอนตื่นนอนมันทำให้ศิรินใจยิ่งเต้น อะไรกันศิรินนี่เธอรักแม่เลี้ยงของเธอไปแล้วหรือเป็นแบบนี้บ่อยๆด้วยสิช่วงนี้ 


"นี่เธอ" น้ำทิพย์สะดุ้งตื่น "ตื่นได้แล้วค่ะคุณแม่" ศิรินฝืนยิ้มทั้งๆที่ในใจมันเจ็บปวดเหมือนโดนอะไรมาพรากของรักไป "เธอตื่นแล้วก็ลงไปรอข้างล่างอย่ามาปลุกชั้นแบบนี้อีกนะชั้นไม่ชอบ" น้ำทิพย์จำใจต้องฝืนทำตัวเย็นชา ซึ่งศิรินไม่ชอบเอาเสียเลย


"ค่ะคริสขอโทษเมื่อก่อนคริสปลุกแบบนี้นี่" น้ำทิพย์ส่ายหน้า "เมื่อก่อนกับตอนนี้ไม่เหมือนกัน" น้ำทิพย์ลุกเข้าห้องน้ำทำให้ศิรินยอมเดินลงไปข้างล่าง บรรยากาศ อึมครึมเริ่มประทุเข้ามาสู่ทั้งสองคน ศิรินออกไปเดินเล่นริมชายหาดแล้วเปิดข้อความที่ทนายส่งมาให้เมื่อวานนี้


"คุณหนูครับ คุณน้ำหวานทวงเรื่องหมั้น คุณหนูจะว่ายังไงครับ อีก 2 ปี คุณหนูก็ต้องหมั้นกับคุณน้ำหวานนะครับ" ศิรินถอนหายใจ และเพื่อที่จะช่วยบริษัทของพ่อแม่แท้ๆตัวเอง เธอต้องทำและต้องทำเพื่อที่จะให้สิเรียมออกไปจากชีวิตของน้ำทิพย์ น้ำตาของความเจ็บปวดและอึดอัดของเจ้าตัวน้อยนั้นได้ไหลล้นเอ่อออกมาพร้อมยืดกอดอกปล่อยใจไปตามสายลมของทะเล
.......................................................................................................................................................................................................................................
สงสารยัยหนูไหมคะ หน่วงกันไหม ทนอีกหน่อยนะคะดราม่าใกล้หมดแล้วค่ะ
พี่บีก็หน่วงไม่แพ้กัน สงสารใครดีคะ พี่แกน พี่บี ยัยหนู งื้อ ไรท์อยากลงเอยแล้ว
แต่มีต่ออีกนิดๆขอกำลังใจนะคะ ขอแก้ชื่อ จากเกอร์ด้าเป็นน้ำหวานแล้วก็พี่แกน
เพิ่งจะได้กับพี่บีนะคะไม่อยากให้ได้เร็วเกินไป หน่วงไรท์ 555 เอ็นซีตอนแหวนหมั้น
มาแล้วนะคะใครอยากอ่านคลิกเลยนะคะ

http://www.tunwalai.com/chapter/3112925/  (ตอนแหวนหมั้น)

มาแล้วค่ะ เอ็นซีของตอนนี้ บีแกน นะคะ รอ บีคริส ไปก่อนค่ะ แต่มาแน่ๆ สนุกหรือไม่ยังไงบอกไรท์ด้วยน๊า (เสียงอ้อน)
                                                                                                              
http://www.tunwalai.com/chapter/3113396/   (ของตอนนี้)
                                                                                                                   #ไรท์คนเดิมเพิ่มเติมคือเอ็นซี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

172 ความคิดเห็น

  1. #147 bbeecriss (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 06:30
    สงสารยัยหนู คุณบีทำไมไม่เหมือนเดิม ถ้ายัยหนูเป็นอะไรขึ้นมานะ...
    #147
    1
    • #147-1 beecrisonly(จากตอนที่ 34)
      13 สิงหาคม 2562 / 10:12
      งื้ออออ ไม่อยากให้เป็นอะไรเหมือนกันค่ะ
      #147-1
  2. #146 Delight (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 18:24
    สงสารยัยหนูจังค่ะ กอดปลอบ
    #146
    1
    • #146-1 beecrisonly(จากตอนที่ 34)
      13 สิงหาคม 2562 / 10:13
      กอดๆ นะคะ
      #146-1
  3. #145 Ms.Jrspw (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 17:51
    สงสารยัยหนูมากจนไม่ยอมไปอ่านncเลยไรท์ อารมณ์จมอยู่กับยัยหนูสุดอ่ะ
    #145
    0