LOVE on ice & LIFE with you [Yuri!!! On Ice fic]

ตอนที่ 8 : Frostbite (A-B-O AU) end

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    24 พ.ย. 59

Rate: Explicit

Tags: AU,  mpreg (ผู้ชายท้องได้), drama, comedy



ยูริเริ่มที่จะให้สัมภาษณ์กับนักข่าวได้คล่องแคล่ว แม้จะยังตะกุกตะกักและอายอยู่บ้าง เริ่มรู้ว่าอะไรที่ควรและไม่ควรบอกนักข่าว อะไรที่พวกเขาต้องการ และจะทำให้พวกเขาเลิกต่อความยาวสาวความยืดได้ หลังจากชนะไชน่าคัพ ทั้งคู่กำลังถูกนักข่าวรุมอยู่ที่สนามบินเพื่อบินไปมอสโคว์ เขาไม่ได้ชนะด้วยคะแนนอันดับหนึ่งเพราะฟรีสเกตทำได้ค่อนข้าง….แบบว่า...ก็ผ่านมาได้แม้จะล้มลุกคลุกคลานน่ะนะ


“ ยูริ คัตสึกิ คุณคิดถึงอะไรตอนที่กำลังสเกตโปรแกรมสั้นของคุณรึครับ?”


ผลงานเอรอสของเขายังน่าตื่นตาตื่นใจกว่าฟรีสเกตซะอีก นี่เป็นนักข่าวคนที่หกแล้วที่ถามเขาถึงเอรอสโดยเฉพาะ


ยูริเกาแก้ม แอบลอบมองวิคเตอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆซึ่งกำลังจ้องนาฬิกาข้อมือตัวเองอย่างปิดไม่มิดว่าอยากให้เวลาตรงนี้หมดไปสักที  “ เอ้อ...” เขาไม่อยากอ้ำๆอึ้งๆนาน สำหรับนักข่าว ทุกท่วงท่าของเขาคือข้อมูล ยิ่งค้างนานเป็นแผ่นเสียงชำรุด คนพวกนี้ก็จะยิ่งย้ำยิ่งค้น “ ผมยังคงนึกถึงความรักเหมือนที่เคยกล่าวไปแล้วครับ”


พอมาคิดดูดีๆแล้ว การที่เขาสเกตเอรอสได้ดีกว่ายูริออนไอซ์ คงจะเป็นเพราะเขาเข้าใจในความรักของวิคเตอร์มากกว่าความรักที่มีให้ตัวเองด้วยซ้ำล่ะมั้ง


“ ความรักแบบไหนครับ?”

“ ใช่วิคเตอร์รึเปล่าครับ?”

“ ความสัมพันธ์ของคุณกับวิคเตอร์เป็นอย่างไรบ้างคะ?”

“ ยูริ ไปกินอาหารจีนก่อนขึ้นเครื่องกันเถอะ”



มันเหมือนกับทุกคนเห็นเขาเป็นเหยื่อที่หลงมาติดกับเพื่อที่จะได้รู้เรื่องของวิคเตอร์มากขึ้น ทั้งที่เจ้าของชื่อก็ยืนอยู่ข้างๆเขาแต่ไม่ยักมีใครถามอีกฝ่ายสักคน วิคเตอร์ดึงแขนเสื้อเขาเป็นเชิงเง้างอนและเร่งให้ทุกอย่างจบสักที ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าในบทสัมภาษณ์จะมีชื่อตัวเองอยู่ เหมือนจะปล่อยทุกอย่างให้ยูริจัดการ นักข่าวก็มองเขาราวกับจะกระชากวิญญาณของเขาออกมาให้ได้ และเขาก็เริ่มอยากจะยัดตัวเองลงไปในกระเป๋าเดินทางให้ได้เสีย ยูริยกมือข้างหนึ่งกุมหน้าที่ขึ้นสี


“ ยูริ๊~~~ ไปกันเถอะ”


ยูริสะบัดแขนเสื้อออกจากมือของอีกฝ่าย “ เดี๋ยวสิ วิคเตอร์ ผมกำลัง--” เขาพูดได้แค่นั้นก็ถูกจับท้ายทอยด้วยมือทั้งสองข้าง วิคเตอร์ออกแรงโยกหัวเขาให้จมลงไปกลางอก ยูริส่งเสียงอู้อี้เมื่อจมูกซุกเข้าไปในเสื้อคอวี ได้กลิ่นน้ำหอมขวดแพงจนฉุน และได้ยินเสียงชัตเตอร์กดรัวๆอีกด้วย เขาอยากจะดันตัววิคเตอร์ออก ถ้าไม่ได้ตายเพราะหน้าแดง(คนเราเขินจนตายได้รึเปล่านะ?)ก็ตายเพราะขาดอากาศนี่แหละ


“ พวกคุณแกล้งยูริมากไปแล้ว” ยูริไม่เห็นหน้าของอีกฝ่าย แต่ฟังจากเสียงงอนๆนี้คงจะทำแก้มป่องใส่นักข่าวแน่นอน น้ำเสียงทีเล่นทีจริงทำให้พวกสาวๆแถวนั้นกรี๊ดกันเป็นแถบ บางคนถึงกับล้ม ล้มเชียวนะ เขาปล่อยสเน่ห์แบบวิคเตอร์ไม่ได้จริงๆ “ ยูริกับผมอยากไปกินกันแล้วนะ จะไม่ให้เวลาพวกผมอยู่กันสองคนเลยรึ?”


“ ผมยังไม่หิ-- โอ๊ย!! โอ๊ย!ๆๆๆ” เขาถูกหยิกที่หลังคอเต็มแรงจนต้องกัดฟันร้องเสียงโหยหวนในหน้าอกของอีกฝ่าย


วิคเตอร์กอดเขาและเดินห่างออกจากฝูงนักข่าวซึ่งก็ทำได้อย่างลื่นไหล คล้อยห่างออกไป วิคเตอร์ก็เปลี่ยนอิริยาบถจากกอดคอมาเป็นเอาแขนคล้องคอเขาแทนเพื่อความสะดวกในการเดินของทั้งคู่ “ ยูริพูดแบบนั้น ต้องถูกจับตัวไว้ที่สนามบินไม่ได้ไปไหนทั้งวันแน่”

“ ขอบคุณครับที่ช่วย”

“ งั้นก็เลี้ยงข้าวหน่อยสิ”

“ เพิ่งกินกับอาจารย์มินาโกะเมื่อกี้เองนะ” และเหมือนอาจารย์จะขอแยกตัวไปซื้อของฝากก่อนแล้วหลังจากที่เห็นว่าพวกเขาโดนนักข่าวรุม

“ ยังไม่ได้ลองติ่มซำเลย นะ? นิดนึงก็พอ” แถมยังมองเขาด้วยดวงตาหยาดเยิ้มปริ่มไปด้วยความสดใส


ยูริพยักหน้าแต่โดยดี พร้อมเสียงหัวเราะแหะๆ วิคเตอร์จับมือเขาและเดินนำไปข้างหน้า แผ่นหลังเสื้อโค้ทสีน้ำตาลอ่อน รอบด้านเต็มไปด้วยสายตาจดจ้องที่คนด้านหน้าทั้งชายหญิงหรือกระทั่งเด็ก วิคเตอร์เหมือนนางฟ้าลงมาเดินบนดิน และเขากำลังถูกโอบอุ้มขึ้นไปสวรรค์ ยูริสูดลมหายใจเข้าลึก ทั้งที่เขาป่าวประกาศต่อหน้าคนทั้งโลกไปแล้วแท้ๆ ว่าวิคเตอร์เป็นของใคร ถึงอย่างนั้นถ้าไม่แสดงออกให้ชัดเจนแม้กระทั่งในเวลาที่ไม่ได้อยู่บนลาน คนอื่นก็จะยังคอยหาโอกาสแย่งวิคเตอร์ไปจากเขาอยู่เสมอ ทุกคนยังคลางแคลงใจในความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ ให้ตายเหอะ แม้แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน เขาแค่ไม่อยากให้วิคเตอร์ตกเป็นของใครอื่น และวิคเตอร์ก็ดูจะเข้าใจจุดนี้ แถมยังชอบเล่นสนุกกับความรู้สึกนี้ของยูริอีกด้วย


ความโกรธและหึงหวงแล่นผ่านเข้ามา ยูริก้มมองมือที่จูงเขาจากด้านหน้า ก่อนจะเงยมามองแผ่นหลัง และก้าวเท้ายาวเร็วจนตามวิคเตอร์ทัน ทั้งสองคนอยู่ข้างๆกัน ยูริแกะมือออกจากการเกาะกุมของวิคเตอร์ และเลื่อนไปโอบเอวอีกฝ่ายแทน วิคเตอร์มองเขาและยูริก็รู้ตัวว่าทำตัวแปลกๆ แต่ยิ่งอีกฝ่ายมอง ยิ่งได้ยินเสียงซุบซิบจากคนรอบข้าง เขาก็ยิ่งกล้า


“ ยูริ”

“ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำเรื่องบ้าๆอยู่” แต่ก็ยังไม่ปล่อยมืออยู่ดี

วิคเตอร์ยิ้มบางก่อนจะจับมือของเขาข้างที่โอบเอวไว้ สภาพแบบที่ถ้ามินาโกะอยู่กับพวกเขาด้วย หล่อนคงจะถ่ายรูปรัวๆเช่นเดียวกับผู้คนรอบข้างเลยล่ะ

“ แค่โอบเอวฉันทำให้เธอเป็นบ้าเลยรึ?” เมื่อเห็นปฏิกิริยาของยูริที่เหมือนเป็นภูเขาไฟกำลังระเบิด วิคเตอร์ก็ยกนิ้วชี้จรดริมฝีปาก “ รู้งี้ไม่แกล้งเมาแล้วถอดหมดก็ดี”

“ อ้าว นี่คุณ--” ยูริกำลังจะถามเรื่องนี้แต่แขนของวิคเตอร์ก็อ้อมมาตบหลังเขาดังปังจนยูริสะอึก

“ จูบฉันตรงนี้ได้มั้ย?”

ยูริคิดว่าแก้มของเขาละลายลงไปกองบนตาตุ่มแล้วจริงๆ

“ ไม่ครับ!! โน!!” ถึงมันจะเป็นวิธีที่ได้ผลดีที่สุดก็ตาม ถ้าจูบล่ะก็ ทุกคนจะต้องสำนึกในความจริงที่ว่าวิคเตอร์เป็นของเขาสักที แต่เขาไม่ได้สวมวิญญาณเอรอสในตอนนี้ เขารู้ว่าตัวเองยังไม่เป็นหนึ่งเดียวกับเอรอส ยังไม่ใช่เอรอส ยังมีจุดต้องแก้ไขอยู่ และเขาต้องแสดงมันให้เห็นในการแข่งที่รัสเซียให้ได้


“ ทำไมล่ะ?” วิคเตอร์ถาม สีหน้าอ้อนวอนเหมือนเวลามัคคาชินต้องการทานขนมบนโต๊ะ “ แล้วเธอคิดอะไรอยู่ตอนสเกตเอรอสน่ะ ฉันตอนโป๊ใช่มั้ย? แล้วทำไมไม่คิดแบบนั้นตอนเต้นฟรีสเกตบ้างล่ะ เธอจะสเกตได้มาสเตอร์พีซเลยนะ อยากได้อะไรมากกว่าเห็นฉันโป๊งั้นรึ?”

“ วิคเตอร์!” ยูริก้มหน้าแดงก่ำและรีบจ้ำอ้าวเดินไปโดยเร็ว ทำให้วิคเตอร์หยุดพูดและเดินตามแรงของเขา ยูริหวังว่าหลังจากที่กินเสร็จและขึ้นเครื่อง(วิคเตอร์ไม่ยอมนั่งชั้นธุรกิจตามปกติ แต่จะนั่งชั้นประหยัดกับเขาเช่นเดิม) พอท้องอิ่มวิคเตอร์ก็คงจะหลับ ไม่พูดมากแบบนี้ ซึ่งก็เป็นจริงดังหวัง วิคเตอร์หลับไปแล้ว คราวนี้เขาให้วิคเตอร์นั่งฝั่งหน้าต่าง หวังว่าคงเอาหัวฟุบไปที่ผนัง แต่สุดท้ายก็เหมือนเดิม ศีรษะของอีกฝ่ายซบลงบนไหล่เขา ยูริถอนหายใจ ยิ้มออกมาบางๆ พอตื่นมาไหล่จะทั้งปวดและชา แต่เขากลับให้ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ใจสงบที่สุด

บางเวลา การได้ออกจากโลกของสเกต ก็จะรู้สึกหายใจได้คล่องขึ้น และเมื่อออกมา ก็ยังคงพบวิคเตอร์นอนอยู่กับเขาใกล้ๆ มันทำให้ยูริใจชื้น วิคเตอร์ไม่ได้เลือกที่จะอยู่กับเขาเพราะสเกต เขาเป็นมากกว่านั้นสำหรับวิคเตอร์ และนั่นก็ทำให้ยูริอยากรักษาช่วงเวลานี้มากขึ้น จะไม่มีใครพรากวิคเตอร์ไปจากเขาได้ แม้ว่าในท้ายที่สุด ทั้งคู่จะต้องแยกจากกันก็ตาม

ความคิดที่จะต้องเสียวิคเตอร์ไปทำให้ยูริรีบกุมมือของอีกฝ่ายเอาไว้ เขาต้องรีบแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองให้เร็วที่สุด การเก็บวิคเตอร์ไว้เพื่อตัวเองคนเดียวโดยที่ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถตอบสนองความรักที่อีกฝ่ายมอบให้ เขาไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวขนาดนั้น

ศีรษะของยูริเอียงจนซบเข้ากับศีรษะของวิคเตอร์ ความง่วงเริ่มรุกล้ำ ประกอบกับเครื่องบินเริ่มปิดไฟ ยูริมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีเพียงเมฆสีขุ่นในความมืด และแสงไฟกะพริบตรงปีกจนแยงตา เขาเอื้อมผ่านวิคเตอร์เพื่อดึงที่ปิดหน้าต่างลง ก่อนจะผล็อยหลับไป




เขาสะดุ้งสุดตัวอย่างแรงราวกับเครื่องบินตกหลุมอากาศ ทั้งที่ภาพวิวที่เห็นเมื่อลืมตาตื่นมีเพียงความมืดและเสียงกุกกักเฉพาะตัวบนเครื่องบินเท่านั้น เขาเป็นคนไม่ตื่นกลางดึกและหลับลึกมาก ยูริแปลกใจที่ตัวเองตื่นแบบนี้ เขาขยี้ตาไล่ความง่วง ไม่ได้รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำด้วย ท่าทางเขาจะไม่คุ้นเคยกับการนอนบนเครื่องบิน หรือไม่ก็--


จู่ๆก็รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นและร้อนจากมือของตัวเอง ยูริจับแว่นที่ห้อยอยู่ตรงคอเสื้อขึ้นมาสวมและเพ่งมองผ่านความมืด มือของเขาถูกกุมโดยมือของวิคเตอร์ มันไม่ใช่แค่วางทับ แต่กุมและบีบจนแน่น เล็บของวิคเตอร์จิกเข้าไปที่เนื้อ


“ วิคเตอร์”


ยูริมองเจ้าของชื่อซึ่งตัวสั่นเล็กน้อย ศีรษะหันไปชนเข้ากับผนังเครื่องบิน ได้ยินเสียงหอบเบาๆ “ วิคเตอร์ คุณเป็นอะไรรึเปล่า?”

ลมหายใจของวิคเตอร์กระเส่าและถี่ติดกัน เมื่อสายตาเริ่มชินกับความมืดยูริก็เห็นว่าอีกฝ่ายยกขาขึ้นจากพื้น พับชิดกับหน้าอกเป็นท่ากอดตัวเอง

“ วิคเตอร์!”

วิคเตอร์กำมือของเขาแน่น “ ไม่เป็----ฉันไม่เป็นไร-- แค่--อึก….”


“ วิคเตอร์ หันหน้ามา มองผม” ยูริจับคางและแก้มของวิคเตอร์ที่ร้อนฉ่าและชุ่มไปด้วยเหงื่อให้หันมามอง ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นหน้าที่แดงก่ำ น้ำตาหยดเล็กๆเกาะตรงหางตา เหงื่อไหลโชกจนเส้นผมเปียกติดใบหน้าที่ปกติก็สวยอยู่แล้ว ตอนนี้กลับยิ่งดูงดงามมากกว่าเดิมหลายเท่า ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย เหมือนลูกแอปเปิ้ลที่สุกงอมชวนกลืนกิน เหมือนกุหลาบที่บานสะพรั่งน่าเด็ดดม เขาไม่ใช่คนทึ่มมากพอที่จะดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับวิคเตอร์


“ ฮีทเหรอครับ?”

วิคเตอร์เม้มปากราวกับว่านี่เป็นคำถามที่ตอบยากเหลือเกิน จนสุดท้ายราวกับกักเก็บอารมณ์ทนไม่ไหวก็ค่อยๆพูดออกมา น้ำตาหยดเผาะ “ ขอ..โทษ ขอโทษจริงๆ ยู--ยูริ--”


บ้าเอ๊ย!!


เมื่อเห็นวิคเตอร์หอบหนัก ยูริก็รีบคลายเสื้อผ้าของอีกฝ่าย ถอดเสื้อโค้ทตัวยาวออกจนเหลือเพียงเสื้อคอวีแขนศอกซึ่งเปียกไปด้วยเหงื่อ คิดสิคิด ยูริ คิดเข้า นี่คือสายการบินระหว่างประเทศซึ่งต้องเดินทางไกลมากกว่าสิบชั่วโมงตลอดเวลา บนนี้ต้องมีมาตรการเผื่อโอเมก้าติดฮีทอยู่แล้ว เขาต้องเรียกแอร์มา ใช่ แต่ถ้าไม่มีมาตรการล่ะ วิคเตอร์จะต้องเป็นข่าวขายหน้าแค่ไหน แต่เมื่อมองเห็นท่าทางทรมานของวิคเตอร์ ร่างกายที่สั่นอย่างรุนแรง เขาไม่เห็นสีหน้าของวิคเตอร์เพราะอีกฝ่ายก้มลงอยู่ คงไม่อยากให้เขาเห็น นี่ไม่ใช่เวลามาห่วงภาพพจน์หรืออะไรแล้ว ยูริตัดสินใจกดปุ่มเหนือศีรษะเรียกเพื่อแอร์โฮสเตสมา

มือหนารวบชายหนุ่มมากอด “ วิคเตอร์ ไม่เป็นไรนะ”


“ ไม่--ไม่เป็นไร---อ๊ะ--อา--” ยูริรีบปิดปากวิคด้วยมือทันที เสียงครางเริ่มดังขึ้นจนเขาเริ่มหวั่นๆว่าคนรอบข้างจะตื่น พูดตามตรง เขาเองก็ทนไม่ไหวเหมือนกันถ้าเห็นภาพนี้


ยูริโงหัวขึ้นมองไปที่ด้านหลังซึ่งเป็นตำแหน่งของห้องน้ำ มันไม่ไกลมากจากที่นั่งและถ้าแอร์โฮสเตสเดินมา เขาก็ยังทันเห็น “ วิคเตอร์ เดินไปห้องน้ำไหวมั้ย?” เสื้อคอวีสีเทาไหลตกจากไหล่ข้างหนึ่ง เห็นแผงคอสะอาดไร้รอยกัดเต็มตา เนื้อขาวสะอาดเปียกชื้นและเสียงหอบที่ทำให้ลูกกระเดือกขยับไปมา ถึงวิคเตอร์จะตอบว่าได้ แต่เขาไม่มีทางปล่อยอีกฝ่ายเดินเองแน่ “ ผมพาไปเอง”


ยูริกำลังจะรวบอีกฝ่ายอุ้มขึ้นด้วยแขนทั้งสองข้าง มันหนักใช่เล่นแต่นี่เทียบไม่ติดกับความทรมานที่เขาต้องออกกำลังกายอย่างหักโหมเป็นเวลาหลายเดือน


ขณะที่กำลังจะอุ้มขึ้นได้นั้นเอง ก็ได้ยินเสียงตึงตังจากอีกฝั่งของห้องผู้โดยสาร ซึ่งฝั่งนั้นมีประตูบานเลื่อนกั้นเพราะเป็นที่นั่งชั้นธุรกิจ มันถูกเลื่อนเปิดออกอย่างแรงจนผู้โดยสารบางคนตื่นและสบถเบาๆ คนเปิดคือชายจีนวัยกลางคน เสื้อเชิ้ตลายตารางหลุดลุ่ยจากกางเกง เนกไทเอียงกะเท่เร่


ยูริไม่ได้ใส่ใจชายคนนั้นมากนักเพราะเขากำลังพยายามประคองวิคเตอร์ขึ้น ยังไม่ทันจะลุกจากที่นั่งได้ เขาก็ถูกแรงดันบางอย่าง ผลักเขาออกจากที่นั่งจนลมตึงลงพื้น คราวนี้ผู้คนแตกตื่นจริงๆ ยูริไม่มีเวลาคลำหาแว่นที่หล่นขึ้นมาสวม เขามองไปที่ที่นั่งด้วยสายตาพร่าเลือน ภาพมัวๆเหมือนอยู่ท่ามกลางแดดแรงจ้าแต่ก็พอเป็นรูปเป็นร่างทำให้เขาลุกขึ้นยืนและพุ่งไปก่อนที่สมองคิดได้ซะอีก



ยูริส่งหมัดขวาที่แรงที่สุดเท่าที่เขาผู้ซึ่งไม่เคยต่อยใครหรือแม้กระทั่งมีเรื่องเลือดตกยางออกกับใครในชีวิตนี้ตลอดยี่สิบสามปีที่เกิดมาเข้าที่หน้าของชายจีนซึ่งโถมน้ำหนักตัวเองทับวิคเตอร์ วินาทีนั้น ยูริรู้ได้ทันทีว่าชายแปลกหน้าเป็นอัลฟ่า เขาคงทนกลิ่นของโอเมก้าไม่ไหวถึงได้เกิดคลั่งและกำลังรุกรานวิคเตอร์


แต่สำหรับยูริ มันไม่สำคัญเลยว่าฝ่ายตรงข้ามคืออัลฟ่า

ไม่สำคัญ...ในเวลาที่อัลฟ่าตนนี้กำลังรุกล้ำเขตแดนของเขา

คนของเขา...สมบัติที่เขาขโมยมาจากคนทั้งโลก ไม่ได้มีไว้เพื่อให้แร้งพวกนี้แย่งกินทีหลัง


“ แก!!” ชายจีนที่ล้มลงพื้นสบถและกำลังจะลุกขึ้น ยูริถองเข่าเข้าที่หูของอีกฝ่ายทันที แรงขาของเขามีมากกว่าแรงแขน ชายจีนเหมือนจะตาลาย แต่ก็สะบัดหัวและพยายามลุกขึ้น พลังกายของอัลฟ่านั้นเป็นสิ่งที่เหนือธธรมชาติเมื่อเทียบกับอีกสองชนชั้น แต่ยังกับว่าเขาจะสน มือขวาที่เริ่มแดงเพราะแรงชกเงื้อขึ้น


“ ยูริ!!” เสียงของวิคเตอร์ดังขึ้นและทำให้เขาหยุดชะงัก พร้อมกับแขนเล็กเรียวสองข้างรวบกอดเขาจากด้านหลัง นี่ไม่ใช่แขนของวิคเตอร์แต่มันทำให้เขาสงบได้อย่างน่าประหลาด นี่คือกอดของคนที่คุ้นเคยเมื่อครั้งเขายังเด็ก


“ ทำอะไรของนายน่ะ ยูริ!? วิคเตอร์ต้องการนายตอนนี้มากที่สุดนะ!!”


อา เสียงของอาจารย์มินาโกะ


มินาโกะผู้ซึ่งตามเชียร์เขาตั้งแต่การแข่งขันในบ้านจนถึงจีนและกำลังจะตามไปที่รัสเซียด้วย เธอน่าจะอยู่ในห้องถัดไปของเครื่องบินแต่ตอนนี้กลับโผมาห้ามเขา แสดงว่าความวุ่นวายนี้คงจะอลหม่านไปทั่วจนทุกคนรู้เรื่อง ชายจีนถูกสจ๊วตและผู้โดยสารเบต้าบางส่วนซึ่งพอคาดเดาสถานการณ์ได้กดทับตัวแบนติดพื้น เมื่อเขาสงบลงแม้จะยังหอบหายใจแรง เส้นผมสีดำยุ่งเหยิง เสื้อโค้ทสีน้ำเงินยับยู่ยี่ มินาโกะหมุนตัวเขาให้มาเผชิญหน้า เธอเขย่าตัวเขารัวๆ พร้อมตบแก้มสองสามที


“ สติย่ะสติ!! รีบไปช่วยวิคเตอร์ก่อนเร็ว!!”


ช่วยรึ? เขาจะช่วยอะไรได้ล่ะ?


ยูริมองคนสำคัญซึ่งนอนหงายกินพื้นที่ทั้งสองเบาะ คอเสื้อไหลตกจากไหล่ข้างหนึ่งและกระดุมกางเกงถูกแกะ ตาสีฟ้าของวิคเตอร์มองเขาอย่างสั่นไหว ยูริกลืนน้ำลายก่อนจะห่ร่างกายของวิคเตอร์ด้วยผ้าห่มของสายการบิน อุ้มขึ้นมาแนบอก มองดวงหน้าชื้นเหงื่อที่หลับตาพริ้มราวกับความหวาดกลัวชั่วครู่เป็นเพียงภาพลวงตา ราวกับเขาคือที่พักพิงที่วิคเตอร์ไว้ใจมากที่สุด



“ อ๊ะ!! นั่นวิคเตอร์นี่” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังเขา เธอชี้มาที่วิคเตอร์พร้อมกับมองหน้าเขา “ กับแฟนเค้าไง!!”

“ จริงด้วย ที่แข่งสเกตเมื่อวานนี่!!”

“ เป็นแฟนกันจริงเหรอ? ทำไมปล่อยให้โอเมก้าส่งกลิ่นล่ะ?”



เสียงอื้ออึงบ่นงึมงำเริ่มดังขึ้น พอดีกับที่แอร์โฮสเตสสาวคนหนึ่งเดินมา ใกล้ทั้งสองจนยูริเริ่มระแวดระวังตัว “ ดิฉันเป็นเบต้าค่ะ” ร่างสูงผ่อนคลายลง เบต้ามักได้รับหน้าที่ในการบริการเพราะพวกเขาไม่มีอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ไม่มีอาการติดฮีทไม่น่าไว้ใจของโอเมก้า ไม่ไปพุ่งขย้ำคอใครเหมือนอัลฟ่า


แอร์โฮสเตสสาวอธิบายถึงมาตรการในกรณีที่โอเมก้าเกิดติดฮีทอันเกิดจากเหตุสุดวิสัย ว่ามีการเตรียมห้องซึ่งมีเตียงให้จริง มันไม่ใช่ห้องที่หรูหรานัก ก็แค่ห้องนอนของพวกสจ๊วตซึ่งนำมาปรับเปลี่ยนใหม่ เผื่อในกรณีที่เกิดเหตุดังเช่นที่ยูริประสบอยู่ กฎในการโดยสารเครื่องบินของโอเมก้านั้นก็คือพวกเขาต้องมีใบยืนยันจากแพทย์ว่าจะไม่เกิดอาการฮีทขึ้นระหว่างเดินทาง ยูริเคยเห็นใบนั้นอยู่แว้บๆในกระเป๋าสตางค์ของวิคเตอร์ แต่จากใบของแพทย์ สรุปได้ว่าฮีทครั้งนี้ของวิคเตอร์มาเร็วกว่ากำหนดห้าวัน


ห้องนอนอยู่ใกล้ห้องเตรียมอาหาร แอร์โฮสเตสสาวเดินนำยูริซึ่งอุ้มวิคเตอร์อยู่ เธอบอกเขาว่ามีอัลฟ่าในเครื่องบินลำนี้และตามทางที่พวกเขากำลังจะไปที่ห้องอยู่แปดคน แต่โชคดีที่ส่วนใหญ่เป็นอัลฟ่าหญิงจึงมีการควบคุมได้ดี เว้นแต่ผู้ชายจีนคนนั้นที่หลุดมา เธอบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดของเหล่าอัลฟ่าที่เกิดคลั่ง มันเป็นเรื่องของฮอร์โมน เช่นเดียวกับวิคเตอร์ และหากยูริจะเอาเรื่องพวกเขาก็เกรงว่ายูริคงจะแพ้คดี



“ คุณจะบอกว่าวิคเตอร์ผิดเหรอครับ?”

แอร์สาวมองเขาขณะที่เปิดประตูเลื่อน มองวิคเตอร์ซึ่งหน้าแดง เธอค่อนข้างลำบากใจทีเดียวที่ต้องพูดรุนแรงกับชายหนุ่มที่รูปงามขนาดนี้ “ ดิฉันคิดว่าไม่ใช่ความผิดของใครหรอกค่ะ พวกคุณแค่อยู่ผิดที่ผิดทาง”


ห้องนอน….ไม่สิ น่าจะเรียกว่าห้องพยาบาลขนาดย่อมๆเสียมากกว่า รอบเตียงเต็มไปด้วยกล่องปฐมพยาบาล เข็มฉีดยา ผ้าเย็น ตู้เย็นจิ๋ว เครื่องทำกาแฟ เตียงก็มีขนาดแค่เตียงผ่าตัด ยูริวางร่างของวิคเตอร์ลงบนเตียง หยิบผ้าเย็นมาซับหน้าของอีกฝ่ายและปัดเส้นผมให้เรียบร้อย


“ กรุณาให้เขากินยานี่ทีค่ะ” แอร์สาวยื่นซองยาให้ยูริซึ่งทำหน้าสงสัย “ ดิฉันและลูกเรืออยากจะขอความร่วมมือให้คุณเลือกวิธีทานยา มากกว่าการร่วมสัมพันธ์ทางเพศ มันสะดวกและ...ไม่เป็นการเสียมารยาทกับผู้โดยสารคนอื่น หวังว่าคุณจะเข้าใจ”


“ ครับ ผมเข้าใจ” ยูริพยักหน้าและรับยามา อย่างไรที่นี่ก็คือเครื่องบิน ไม่ใช่โรงแรมม่านรูด พวกเขาก็ต้องรักษาชื่อเสียงของสายการบินเอาไว้ “ ผมคิดว่าไม่มียาระงับอาการฮีทซะอีก”


แอร์ฯสาวยักไหล่ “ จีนก้าวล้ำไปไกลกว่าอเมริกาและญี่ปุ่นในเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม มันเป็นยาที่ต้องได้รับอนุญาตจากแพทย์ก่อนค่ะ”

“ คุณเป็นหมอรึครับ?”

เธอพยักหน้า “ สองเม็ด ถ้ายังมีเหงื่อไหลและแฟนคุณยังร้องคราง เพิ่มไปอีกเม็ดทุกๆชั่วโมงนะคะ เมื่อฉันออกไปคุณควรจะล็อคห้องนี้ด้วย เผื่อมีอัลฟ่าคนไหนพังเข้ามา”


เมื่อแอร์ฯออกไป ยูริก็รีบลุกขึ้ไปล็อคประตู แกะเม็ดยามาสองเม็ดใส่เข้าปากตัวเอง กรอกน้ำเข้าปาก จับคางของวิคเตอร์ บีบเบาๆให้ปากเผยอ วิคเตอร์มองเขาด้วยดวงตาเลื่อนลอย ยูริยอมรับว่านี่คือครั้งแรกที่เขาเห็นวิคเตอร์ในสภาพแบบนี้ ตลอดเกือบสิบเดือนที่อยู่ด้วยกัน ให้ตายเหอะ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นโอเมก้าเกิดฮีทด้วยซ้ำ มือที่ชกคนไปเมื่อกี้ยังแดงและสั่น เขามักจะกลัวตลอดเวลาที่ได้สัมผัสประสบการณ์แย่ๆที่เป็นครั้งแรก และนี่ยังเกิดขึ้นติดๆกันหลายเหตุการณ์ แน่นอนว่าเขากลัวมาก กลัวจนตอนที่ทุกอย่างสงบลงแล้ว เขาคงจะไม่สามารถขยับขาหรือร่างกายได้เลย


ยูริประกบปากลงไปกับริมฝีปากบางของวิคเตอร์ สะดุ้งกับความร้อนและความชื้นในโพรงปาก แขนของคนที่นอนอยู่คว้าหมับเข้าที่คอของยูริและกดศีรษะของเขาให้ชิดมากขึ้น วิคเตอร์โหยหาและต้องการการถูกสัมผัส ถูกครอบครอง ถูกเชยชม ยูริดันลิ้นเข้าไปเพื่อส่งยา มันลื่นเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

“ อื้อ...อืม..”


เสียงครางของวิคเตอร์ทำให้ยูริได้สติ และพยายามดันแขนอีกฝ่ายออก ชายตามองคอยาวระหงสีแดงอมชมพูอันเกิดจากอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้น เสียงของวิคเตอร์ซึ่งเหมือนจะสูงขึ้นกว่าปกติครวญครางติดสะอื้น แค่มองก็ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลาย ยูริเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ถูกพันธนาการอยู่ในดอกไม้ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมด้วยกลิ่นหอมที่ชวนหลงใหล


ยูริรีบผละออกและถอยชนผนังดังโครม สะบัดหัวไปมา ใบหน้าแดงซ่าน ลมหายใจหอบตามหัวใจที่เต้นเร็ว


“ ยูริ….ยูริ…..ฉันอยาก..” มือของวิคเตอร์คลำไปตามอากาศเหมือนเห็นภาพลวงตา


เขากุมมืออีกฝ่าย “ วิคเตอร์ ผมอยู่นี่แล้ว ทุกอย่างจะโอเค”


วิคเตอร์หยีตา กุมมือเขากลับ น้ำตาไหลมาตามแก้ม ก่อนจะส่งยิ้มให้ และเปลือกตาก็ค่อยๆปิดลง ดวงตาสีฟ้าผลุบหายไป ยูริยังไม่ปล่อยมือ เขาจับมันไว้ตลอดจนกระทั่งมินาโกะเคาะประตูจึงต้องคลายมือและลุกขึ้นไปเปิด มินาโกะนำเสื้อโค้ทของวิคเตอร์ รวมถึงแว่นของเขามาคืน เลนส์ร้าวข้างหนึ่ง เธอเหลือบมองวิคเตอร์ข้ามไหล่เขา เธออาจจะคิดว่าตอนนี้เขาแสดงความเป็นเจ้าของมากเกินไป แม้กระทั่งมินาโกะก็ไม่อยากให้เข้าไปใกล้ แต่ดูเธอจะเข้าใจดี


มินาโกะไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากบอกว่าอีกสี่ชั่วโมงก็จะถึงรัสเซียแล้ว และเธอหวังว่าวิคเตอร์จะอาการดีขึ้นเมื่อเห็นประเทศบ้านเกิด และหายทันก่อนจะถึงวันแข่ง แต่ยูริไม่ได้กังวลเรื่องนั้นเลย ในหัวของเขาน่าจะเต็มไปด้วยสเกตและชัยชนะ แต่พอเห็นวิคเตอร์ในสภาพนี้ ทุกอย่างก็ขาวโพลน เขาลืมไปแล้วว่าจะเต้นเพลงอะไร โปรแกรมไหน หมุนจังหวะที่เท่าไหร่


ยูริกลับมานั่งและกุมมือวิคเตอร์ตามเดิม อีกข้างนวดขมับ เมื่อรู้สึกถึงนิ้วที่เปียกก็รู้ว่าตัวเขาเองก็เหงื่อไหลโชกเช่นกัน และอาจจะมีน้ำตาปนมาด้วย



----------------------------



เสียงโทรศัพท์ที่ชาร์จอยู่บนโต๊ะสั่นกึกๆ และมันอาจจะส่งแรงสั่นไปยังแก้วกระเบื้องที่วางอยู่ใกล้ๆกัน เสียงกุ๊งกิ๊งปลุกเจ้าแมวสามสีบนท้องเขาตื่น เท้าของมันเหยียบเข้าที่สีข้างเต็มๆจนยูริสะดุ้งตื่น


“ โอ๊ย!” เขาร้อง ก่อนจะสบถเมื่อเจ้าแมวเพียงร้องแค่เหมียวทักเขา  เสียงสั่นๆของมือถือยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ยูริเขี่ยแมวจนมันลงไปนอนบนพรมที่พื้น เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างงัวเงีย มือไม้สะเปะสะปะคว้าไอโฟนสีดำกรอบเหลืองขึ้นมามองหน้าจอ ขมวดคิ้วเมื่อเห็นนาฬิกาบอกเวลาเป็นตีสอง และเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่รู้จัก


ยูริชั่งใจสักพักก่อนจะกดรับ “ Алло?


[ ยูริโอะ?] ชื่อนี้ที่บนโลกคงจะมีแค่ที่เดียวที่เรียกเขา และยังเสียงผู้ชายพูดสำเนียงอังกฤษปนอเมริกันนี้อีก


“ คัตสึด้ง แกได้เบอร์โทรรัสเซียของฉันมาจากไหนเนี่ย? แล้วโทรมาทำไมตอนนี้วะ?”


[ ฉันขอจากยูโกะ] ปลายสายเงียบไป [นายช่วยมาที่โรงแรมแถวสนามบินที่มอสโคว์ที นายอยู่ที่มอสโคว์ใช่มั้ย]


“ หา!? ฉันอยู่ห่างจากสนามบินตั้งสองชั่วโมงนะโว้ย!!”


[ ขอร้องล่ะ นายเป็นอัลฟ่าคนเดียวที่ฉันรู้จักในรัสเซียนะ]


“ แล้วแกจะหาอัลฟ่าในรัสเซียไปทำไมวะ?” ยูริรู้สึกตะหงิดๆกับคำถามของยูริ เขาไม่อยากให้ลางสังหรณ์ตัวเองถูกเลย “ เกิดอะไรขึ้นกับวิคเตอร์?”


เขาเด้งตัวออกจากเตียง เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อแขนยาว สเวตเตอร์สีน้ำตาลลายเสือดาวและโอเวอร์โค้ททับอีกชั้นอย่างลวกๆ กางเกงนอนถูกถอดออกและเปลี่ยนเป็นผ้ายีนส์ รองเท้าเสือดาวดำแดงถูกสวมขณะที่กำลังจะออกจากห้อง ลิเลียกับยาคอบนอนอยู่ในห้องถัดไปและชั่นล่างดังนั้นเขาจะต้องย่องให้มิดชิดที่สุด โชคดีที่คืนนี้ไม่มีพายุหิมะ ไม่งั้นเขาอาจจะต้องสวมเสื้อกันฝนไปด้วย


“ พูดสิวะ คัตสึด้ง”


[เขามีฮีท]


เด็กชายสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ไม่ใช่ครั้งแรกที่วิคเตอร์เกิดฮีทในที่สาธารณะ แต่เป็นครั้งแรกที่เกิดโดยไม่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ทุกครั้งที่เกิด วิคเตอร์จะเหงื่อไหลรุนแรง และเขาจะรู้ได้ทันที อัลฟ่าเด็กมีสัญชาตญาณปกป้องโอเมก้าผู้เป็นดั่งผู้ปกครองแต่จะยังไม่มีความต้องการทางเพศ ถือว่าเป็นมิตรกับโอเมก้าทีเดียว ยูริมักจะคอยอยู่ใกล้ๆกับวิคเตอร์เพื่อช่วยป้องกันอันตรายจากอัลฟ่าคนอื่น จริงอยู่กลิ่นเด็กจะอ่อนกว่ากลิ่นผู้ใหญ่ แต่อย่างน้อยอัลฟ่าก็มีโอกาสเข้าใจผิดว่าเขาเป็นคู่หรือเป็นลูกของวิคเตอร์


เขาชิงชังตัวเองชะมัดที่รู้ว่าพอโตไปจะกลายเป็นเหมือนคนพวกนี้ พวกที่มองวิคเตอร์อย่างหื่นกาม พวกที่เลือดไหลเวียนอยู่แต่กับอวัยวะใต้เข็มขัดมากกว่าจะแล่นไปที่สมอง เขาไม่อยากโตไปเหมือนอัลฟ่าเหล่านี้เลย


ยูริเรียกรถและปีนขึ้นแท็กซี่ ไอโฟนแนบระหว่างหูและไหล่


“ เป็นในสนามบิน?”

[ในเครื่องบิน]


“ ฟัค!” เขาถีบเบาะหน้ารถจนคนขับหันมาจ้องตาแดงก่ำ


[ตอนนี้พวกเราอยู่ในโรงแรมที่ใกล้สนามบินแล้ว วิคเตอร์กำลังหลับอยู่ แต่หมอบอกว่าอาการฮีทยังไม่หายไป และ-]

“ รออยู่ที่นั่นเลยไอ้หมู ฉันจะไปหาแกแล้วฆ่าแกแน่”


ไม่ถึงกับฆ่าหรอก แค่เกือบๆ


ใช้เวลาสี่สิบนาทีก็มาถึงโรงแรมตามที่อยู่ที่ยูริบอก เป็นเวลาเกือบตีสามของกรุงอสโคว์ซึ่งหนาวเหน็บเย็นยะเยือก ทำให้รถแล่นฉิว อีกทั้งโรงแรมนี้ก็อยู่กึ่งกลางระหว่างบ้านของลิเลียและสนามบินพอดี ทำให้ใช้เวลาเร็วกว่าที่คาด

ยูริโอะโถมตัวเตะชายหนุ่มผมดำซึ่งเป็นคนเปิดประตูห้องของโรงแรมออกเต็มแรง ข้างในนั้นคงมีวิคเตอร์นอนอยู่ แต่เขาขอจัดการเจ้าหมูนี่ก่อน ยูริโอะมองชายที่ถูกเขาเตะที่สีข้างแต่ไม่ล้ม แม้จะยืนตัวงอเล็กน้อย


เขาโกรธอะไรมันกันนะ? ที่มันปกป้องวิคเตอร์ไม่ได้งั้นรึ? ที่วิคเตอร์เกิดฮีทโดยที่ไม่มีเขาอยู่ดูแลรึ? ที่มันมีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดกับวิคเตอร์ในสภาพที่อ่อนแอที่สุดงั้นรึ?


“ แกนอนกับวิคเตอร์แล้วใช่มั้ย?”


ยูริส่ายหน้า


“ อย่ามาโกหก”

“ ฉันไม่ได้ทำอะไรเขา” ยูริยืนตัวตรงมองเขา เวลานี้ทั้งคู่อยู่ในฐานะที่เป็นเด็กและผู้ใหญ่ ไม่ใช่คู่แข่งบนลาน และยูริโอะเกลียดเวลาใครมาทำท่าเหมือนกับว่าเขาเป็นเด็กแบบนี้ “ ฉันมันขี้ขลาด นายก็รู้ เห็นเขาล้มลงต่อหน้า เห็นวิคเตอร์ทรมาน แต่ก็กลัวที่จะแตะต้องเขา”


“ แกก็เลยโทรหาฉันงั้นรึ เพื่อให้ฉันมาแทนที่นาย” ยูริโอะกระชากคอเสื้อสีน้ำเงินของอีกฝ่ายขึ้น ดึงหน้าของยูริให้เข้าใกล้ “ ถ้าฉันโตกว่านี้ล่ะก็!!! ฉัน--”


ยูริบีบมือเขาที่จับเสื้อ ดวงตาสีน้ำตาลกร้าว “ อย่าเข้าใจผิดสิ ฉันไม่ยกวิคเตอร์ให้ใครทั้งนั้น แม้กระทั่งนาย ฉันแค่อยากได้กลิ่นนายมาปกป้องวิคเตอร์เท่านั้น”


ยูริโอะถึงกับกลอกตาแรงๆกับท่าทางขัดแย้งของยูริ เห็นได้ชัดกว่าเอาแว่นขยายส่องอีกว่ายูริรักวิคเตอร์ ทั้งความรักที่ทั้งคู่แสดงออกจนเกินเลยกลางรายการและบทสัมภาษณ์ ทั้งอารมณ์ของยูริที่สื่อออกมาขณะสเกต เขาไม่เข้าใจว่าจะเก็บกดความต้องการตัวเองทำไม เด็กหนุ่มก้าวยาวเข้ามาในห้อง ทำจมูกฟุดฟิด เขาได้กลิ่นโอเมก้าที่รุนแรงถาโถมเข้ามาถึงโสตประสาท แต่สำหรับเด็ก กลิ่นนี้ไม่ได้ทำให้เกิดอารมณ์ทางเพศ กลับกันมันปลุกสัญชาตญาณต้องการปกป้องผู้เป็นแม่ วิคเตอร์นอนกลางเตียง ผ้าห่มสีขาวสะอาดคลุมกาย  บนโต๊ะข้างเตียงเต็มไปด้วยซองยา ผ้าเย็น และของกินง่ายๆ


ยูริอธิบายขณะเดินตามหลังมา “ ฉันอาบน้ำให้วิคเตอร์แล้ว เขาตื่นมาพักนึงก็เลยให้กินอะไรหน่อย”


“ อะไรนะ?” ยูริโอะหันไปถาม ดวงตาเบิกกว้าง


ร่างสูงกว่าทำหน้ามึน “ อะไร?”


“ แกเนี่ยนะอาบน้ำให้วิคเตอร์?”


“ ทำไมล่ะ? ฉันกับเขาก็อาบด้วยกันบ่อยๆในออนเซ็น”


เออ ลืมไปเลยว่าอย่างมันคงเห็นร่างเปลือยของวิคเตอร์นับครั้งไม่ถ้วนไปแล้ว เอากับมันสิ กล้าแตะต้องวิคเตอร์ทุกซอกทุกมุมแต่ไม่กล้าทำอะไรมากไปกว่านั้น

“ นายไม่เกิดอารมณ์อะไรเลยรึวะ?”

ยูริกอดอก หน้าแดง ตอบด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อย “ ไม่ใช่เรื่องของนายน่า”



ยูริโอะส่งเสียงหึเมื่อได้ตอกคนอายุมากกว่าบ้าง ก่อนจะหันกลับมามองวิคเตอร์ ยูริโอะถอดรองเท้าและเสื้อนอกออก กองมันไว้บนเก้าอี้ ก้าวขาข้างหนึ่งขึ้นเตียง มุดตัวเองเข้าไปในผ้าห่มให้นิ่มนวลที่สุดเพื่อไม่ให้วิคเตอร์ตื่น นอนตะแคงหัวหน้าเข้าหาอีกฝ่ายซึ่งหลับพริ้ม ได้ยินเสียงกรนเบาๆ

เขาชักสีหน้าเมื่อเห็นยูริเดินอ้อมเตียงไปนอนฝั่งตรงข้าม และล้มตัวลงนอนเช่นกัน สภาพของทั้งสามคนคือวิคเตอร์ซึ่งนอนตรงกลางขวางคนทั้งสองที่กำลังเขม่นกัน โดยวิคเตอร์หลับสนิท ยูริโอะมองยูริด้วยตาที่หรี่เล็กราวกับแมวที่กำลังขู่ฟ่อ ส่วนยูริหาวหวอด ยูริโอะยกขาข้างหนึ่งพาดข้ามวิคเตอร์ และเตะยูริ “ อะไรวะ แกไปนอนที่อื่นสิ”


“ ทำไมล่ะ? ในห้องมีแค่เตียงเดียว มีที่เหลือด้วย”

เขาแสยะยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายแดงก่ำแม้จะพยายามซ่อนมันไว้ใต้ผ้าห่มก็ตาม “ หึงใช่มะ คัตสึด้ง”

เสียงถอนหายใจแรงๆคือคำตอบที่ได้กลับมา ทันใดนั้น โคมไฟใกล้เตียงฝั่งของยูริซึ่งเป็นแหล่งแสงแหล่งเดียวของห้องก็ดับลง ยูริดับไฟนั้น ก่อนที่ทั้งสามจะจมไปกับความมืด


“ หลับไม่ลงว่ะ” จู่ๆเขาก็เอ่ยปาก เขาติดนิสัยถ้าตื่นกลางดึกแล้วจะหลับไม่ได้อีกทั้งคืน อีกทั้งยังทำในสิ่งที่ไม่คุ้นเคยอย่างการนอนร่วมเตียงกับคนอื่นด้วย เขาไม่เคยทำแบบนี้ ไม่มีใครนอนกับเขา ทั้งลิเลียและยาคอบ พวกเขามองยูริโอะเป็นนักเรียนที่ต้องถูกติวคมเข้มราวกับทหาร ยูริโอะจามจนน้ำมูกไหล ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยที่จะเดินทางฝ่าหิมะมาตอนตีสอง


“ ต้องการเพลงกล่อมมั้ย?” ยูริถาม และเขาก็ตอบด้วยการยกขาเตะอีกฝ่าย ไม่ใช่แค่ทักษะด้านสเกตที่เขาเห็นในโทรทัศน์ กระทั่งบุคลิกและนิสัยของยูริก็เปลี่ยนไปด้วย หรือนี่คือตัวตนจริงๆของยูริที่ถูกความเครียดและความพ่ายแพ้ปิดผนึกมานานก็ไม่แน่ใจ วิคเตอร์ทำได้ขนาดนี้เชียวหรือ? ถ้าวิคเตอร์ยังอยู่กับเขาที่รัสเซียตั้งแต่แรก เขาจะเปลี่ยนไปแบบยูริรึเปล่านะ พอคิดว่าวิคเตอร์ส่งผลกระทบกับคนรอบข้างขนาดนี้ เหมือนหินคริสตัลสวยงามที่ตกลงสู่แม่น้ำจนวงแตกกระจายกว้างแผ่ไกลออกไป ทุกก้าวของวิคเตอร์เปลี่ยนโลกของทุกคน เป็นที่ฮือฮาในวงการสเกตหรืออาจจะวงการกีฬาเลยทีเดียว ยูริโอะหวังว่าเขาจะสามารถเป็นเหมือนวิคเตอร์ได้ และเขาทำได้แน่ ถ้าสามารถพิสูจน์ด้วยการเป็นแชมป์กรังด์ปรีซ์ด้วยอายุเท่านี้ได้  



“ ถ้าแกรักวิคเตอร์จริง ก็ทำตัวให้ชัดเจนสักที” ยูริโอะพูดขึ้นลอยๆ “ อีกไม่นานฉันก็จะสิบหกแล้ว คงมาช่วยนอนแบบนี้ไม่ได้ ถ้าฉันกลายเป็นอัลฟ่าเต็มตัวแต่แกยังทำตัวเหลาะแหละแบบนี้... ฉันจะชิงวิคเตอร์ไปเอง”


คราวนี้ยูริถีบเขากลับบ้างเบาๆ และทั้งคู่ก็ถูกความเงียบครอบงำ ยูริโอะคิดเรื่อยเปื่อยถึงตอนเช้าที่คงจะวุ่นวายเหมือนคืนนี้ ลิเลียกับยาคอบคงตามหาเขาให้วุ่น ลิเลียจะต้องลงโทษเขาที่โดดการซ้อมด้วยการงดของโปรดแน่ ส่วนยาคอบก็คงสติแตก อาจจะถึงขั้นโทรแจ้งตำรวจก็ได้ ความง่วงแทรกซึมเข้ามา ร่างกายเบียดเข้าหาคนตรงกลางมากขึ้น เปลือกตาเด็กชายค่อยๆปิดลง


------------------------



เขาต้องยอมรับในใจลึกๆ ว่าคาดไม่ถึงจริงๆที่ตื่นมาก็ถูกอัดเป็นแซนวิชแบบนี้


วิคเตอร์ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อเส้นผมของยูริโอะแยงตาเขา แขนของเด็กโอบรอบหน้าของวิคเตอร์ เขารู้สึกได้ว่าขาข้างหนึ่งของยูริโอะก็ก่ายขึ้นมาทับตัวเช่นกัน ใบหน้าอ่อนวัยซุกลงไปบนอกเสื้อนอนซึ่งเขาเปลี่ยนชุดเมื่อไหร่ก็จำไม่ได้ อาจจะเป็นยูริที่จัดการให้ แต่ก็ไม่เข้าใจว่ายูริโอะมาอยู่กับพวกเขาได้ยังไง แล้วตอนนี้ทั้งสามอยู่ที่ไหนกัน?

วิคเตอร์ขยับตัวอีกครั้งก็รู้สึกถึงลมอุ่นๆสัมผัสตรงบริเวณใบหู พัดผ่านเพียงเล็กน้อยแต่ก็ทำให้เขาหน้าขึ้นสีแดงสดแบบที่ไม่เคยเป็น เขารู้ได้ทันทีว่าคนที่นอนอยู่อีกข้างคือใคร โดยที่ไม่ต้องหันไปมองเลย วิคเตอร์ก้มหน้า จมลงไปกับกลุ่มผมสีทองของยูริโอะอีกครั้งเพื่อซ่อนความอายที่เริ่มแผ่ซ่านออกมา แต่แล้วก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มร่า ใช่ เขาต้องยิ้ม วิคเตอร์ นิคโฟโรฟคือชายผู้มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอ แม้จะเพ่งผ่านพ้นช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานมาก็ตาม

เขาหันไปทางยูริซึ่งหลับสนิท ยูริเป็นคนชอบนอนหมอนสูง ดังนั้นจึงชอบเอาหัวขึ้นไปวางบนหมอนสูงกว่าเขาเสมอ วิคเตอร์เงยจ้องขนตาสีดำ เลื่อนลงมาที่จมูก เคราบางๆของอีกฝ่ายที่เริ่มขึ้น เขาคงต้องโกนให้ซะแล้ว ลงมาที่ริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อย เสียงกรนเล็ดลอดออกมา


เขาแสดงความอ่อนแอออกมาให้ยูริเห็นแล้ว


ทั้งที่เป็นคนที่เขาไม่อยากให้เห็นมากที่สุดแท้ๆ


วิคเตอร์หลับตาปี๋ หันกลับมานอนหงายตามเดิม มือถูกยกขึ้นก่ายหน้าผากของตัวเอง ปากเม้มแน่น เขาเกลียดตัวเองที่ต้องตกอยู่ในสภาพติดฮีท ช่วยอะไรตัวเองไม่ได้ สภาพที่เชิญชวนให้คนอื่นเข้ามาแตะต้อง ความโหยหาในสัมผัสของคนอื่น ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม และมันดูน่าสมเพช เหลวแหลก เหมือนคนร่าน ผิดพลาด ไม่สมบูรณ์แบบ ใช่ เขากลายเป็นคนไม่สมบูรณ์แบบ


“ วิคเตอร์” เสียงของยูริเอ่ยชื่อ และทำให้วิคเตอร์หันไปมอง ทั้งสองจ้องตากัน ยูริหันนอนตะแคงมาทางเขา “ ดีขึ้นรึยัง?”

วิคเตอร์ไม่เคยคิดว่าการพยายามยิ้มร่าเริงทั้งที่ในใจว้าวุ่นไปหมดนั้นเป็นเรื่องยากมากเท่าตอนนี้ “ ดีมากเลยล่ะยูริ”

“ ฮีทของคุณ...” ยูริหน้าแดงเล็กน้อย

“ อ้อ หายไปแล้วล่ะ ‘โทษทีนะที่ทำให้ยูริเป็นห่วง ฮะฮะ” เสียงหัวเราะตัวเองแห้งผากราวกับทราย

“ ขอโทษจริงๆ ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้คุณตอนนั้นได้บ้าง” จู่ๆมือของยูริก็เลื่อนมาจับเส้นผมสีเงินที่ปรกหน้า วิคเตอร์กระตุกเล็กน้อยแต่ไม่มีท่าทีต่อต้าน กลับกัน เขาโหยหาสัมผัสนี้ของยูริมากเหลือเกิน


“ อืมม์...” วิคเตอร์ลูบใบหน้าหล่อเหลาของยูริบ้าง “ คราวหน้าถ้าฉันเป็นแบบนี้อีก ทำไมเธอไม่แสดงเอรอสของเธอให้ฉันเห็นล่ะ?” มันเป็นคำพูดติดตลก ก็แค่โจ๊กใต้สะดือสองแง่สองง่ามที่เขาชอบเล่น แต่ในใจลึกๆเขาอาจจะหวังให้ยูริเข้าใจในสิ่งที่เขาจะสื่อก็ได้ วิคเตอร์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ยูริจนจมูกแทบจะชนกัน น่าแปลกที่ยูริไม่หลบหลีก แต่จ้องเขามากขึ้น ลึกซึ้งขึ้น จนวิคเตอร์ต้องแกล้งหลบตาด้วยเงยหน้าขึ้นกระซิบที่ใบหูของอีกฝ่าย “ ฉันอยากให้เธอส่งเอรอสของเธอเข้ามาในตัวฉัน ยูริ ฉีดมันเข้ามา ทำให้ฉันคลั่ง เอรอสของเธอจะร้อนและมากมายแค่ไหนกัน ฉันอยากรู้จริงๆ”


ยูริควรจะต้องผงะออกห่าง เขาควรจะตกเตียงและถอยกรูดไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับวิคเตอร์ ควรจะปฏิเสธเขาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า หรือไม่ก็ชี้มือชี้ไม้ไปทางอื่นเพื่อเบนความสนใจเขา ไม่ใช่ยูริตอนนี้ ที่จับคางเขาเชยขึ้นและประทับจูบลงมา บดเบียดริมฝีปาก ตามด้วยฟัน และลิ้นที่พันกันนัวเนีย


“ อื้อ...อื้ม.....” วิคเตอร์ส่งเสียงครางในลำคอเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนของลิ้นที่ชอนไชเข้ามา นี่คือเอรอสของยูริ มันช่างชื้นแฉะ ล้นปรี่ ร้อนรุ่ม รุนแรง ดุดัน ยูริหลบตาราวกับต้องการรุกคืบเข้ามาใกล้ชิดเขามากกว่านี้ มือจับที่เอวเขาแล้วดันให้ชิดกับยูริ ซึ่งวิคเตอร์ก็ยินดีที่จะปล่อยจังหวะท่วงท่าให้ยูริควบคุม แม้จะไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้ยูริเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับเมื่อวานก็ตาม


ร่างกายทั้งสองแนบชิดกัน แต่ยูริกลับรู้สึกว่ายังไม่พอ เขาอยากจะชิดมากขึ้น ใกล้จนไม่เหลืออณูช่องว่างใดๆให้ใครสอดมือมาแย่งสมบัติของเขาอีกเลยยิ่งดี อยากจะกินวิคเตอร์เข้าไปทั้งตัว โอบกอดชายคนนี้ไว้ตลอดไป พอคิดแบบนั้น มือที่โอบเอวก็ค่อยเลื่อนลงไป บีบแก้มก้นเบาๆ


“ อะ...ห๊ะ….ยู อื้ม...” เขายังจูบอีกฝ่ายอย่างไม่หยุดยั้ง น้ำลายไหลจรดปลายคางของวิคเตอร์ มือที่บีบเค้นบั้นท้ายของอีกฝ่ายสลับข้างไปมา  ก่อนที่จะวางแปะไว้ตรงกลางระหว่างร่อง นิ้วกลางดันช่องทางข้างหลังผ่านเนื้อผ้าเบาๆ วิคเตอร์สะดุ้ง หน้าขึ้นสี


“ วิคเตอร์ ผมจะ...ได้มั้ย?” ไม่พูดเปล่า มือนั้นกลับเย้าแหย่ปัดป่ายผ่านรูเล็กๆรูนั้น บางครั้งก็จิ้ม กดนิดๆ หรือรูดผ่าน

“ อา...ยูริ..เธอ...อ๊ะ! ” วิคเตอร์เผลอครางและพูดเป็นภาษารัสเซีย

“ อังกฤษทีครับ” ดูท่าเขาต้องหาเวลาไปเรียนภาษารัสเซียซะแล้ว

“ เธอ….น่าจะ.. ทำตั้งแต่...ฉันมีฮี--อืม….”


“ ทำตอนไม่มีน่ะ ดีแล้วครับ” มือที่เชยคางล้วงผ่านเสื้อนอนเข้าไป จุดหมายอยู่ที่ยอดอกสีชมพูเปล่งที่เขาเห็นอยู่เสมอแต่ไม่เคยมีความกล้าที่จะสัมผัส “ ไม่งั้น ผมคงรับประกันไม่ได้ ว่าคุณจะไม่ท้อง”

“ แต่ฉันอยากมีนี่”

ยูริก้มลงดูดซอกคอของวิคเตอร์ พยายามอดกลั้นอย่างมากที่จะไม่ฝังเขี้ยวลงไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถาม แปลกใจเล็กน้อยที่เห็นวิคเตอร์ทำแก้มป่องในเวลานี้ มันดูน่ารักทีเดียว


“ แล้วงานของคุณจะทำยังไงล่ะ? สเกตล่ะ? คุณไม่อยากแข่งอีกแล้วรึ?”


วิคเตอร์มองเขา ท่าทีขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไป ยูริคิดว่าอีกฝ่ายคงจะพูดบอกปัดไปเรื่องอื่นเหมือนทุกครั้ง วิคเตอร์เวลาที่ไม่อยากสนทนาหัวข้อไหนมักจะทำแบบนี้เสมอ อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ เขาแค่ยอมโอนอ่อนตามน้ำไปเท่านั้น

“ ถ้าฉันบอกว่าฉันหาทางออกให้ตัวเองในเรื่องนี้ได้ เธอจะถามต่อมั้ย?”


“ ถ้าตอนนี้ก็ไม่ ผมว่าเรามีเรื่องอื่นต้องจัดการ” พร้อมกับประทับจูบลงบนเนื้อปากนุ่มของวิคเตอร์ นิ้วชี้ที่ซุกซนลอดเข้าไปใต้สาบเสื้อแอบปัดผ่านหัวนม


“ อืม...”


วิคเตอร์คราง และเสียงดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อนิ้วที่เล็งต่ำค่อยๆเลื้อยเข้าไปในกางเกงนอน


ฉับพลันมือของเขาที่อยู่ตรงก้นวิคเตอร์ก็ถูกคว้า ยูริมั่นใจว่าไม่ใช่มือของวิคเตอร์ที่โอบรอบคอเขาทั้งสองข้างแน่นอน เส้นผมสีบลอนด์ประบ่าเงยขึ้นมาพรอ้มจิกือของเขาไว้แน่น ดวงตาสีฟ้าอมเขียวมองแรงใส่ยูริ

“ พวกแก”

“ ยะ--!!!“ เขาลืมสนิทเลยว่าอีกฝั่งยูริโอะนอนอยู่ เอรอสที่ถูกปลุกมาหดหายไปทันใด

วิคเตอร์หันไปทักอีกฝ่ายโดยที่ยังกอดคอเขาไว้ “ ไฮ ยูริโอะ”


ยูริโอะมองข้ามวิคเตอร์ จ้องเขาตาขวาง “ ฉันจะทำยังไงกับมือข้างนี้ของแกดี คัตสึด้ง”


“ เอ่อ...มันก็จะดีมากถ้านายช่วยปล่อย...” ยูริไม่กล้าสบตาเด็กชาย เขารู้สึกผิดเล็กน้อยด้วยที่ลืมว่ายังมีคนอื่นอยู่บนเตียงนอกจากทั้งสอง แต่วิคเตอร์ที่อยู่ใกล้ยูริโอะมากกว่าก็น่าจะท้วงเขาบ้างไม่ใช่รึ อิแบบนี้...แปลว่าวิคเตอร์จงใจแกล้งเขาแน่ สภาพของเขาอย่างกับถูกลูกชายของแฟนจับได้ว่ามีคนกำลังจู๋จี๋กับพ่อตัวเองไม่มีผิด


“ ฉันจะตัดมือแกแล้วเอาไปให้แมวที่บ้านแทะโว้ยยย!!” เด็กชายโถมตัวใสยูริซึ่งหนีไม่ทันเพราะแขนของวิคเตอร์ที่กอดคอเขาอยู่ ทั้งสามคนกลิ้งเล่นไปมาบนเตียงราวกับว่ากลับไปเป็นเด็กน้อยกันอีกครั้ง วิคเตอร์หอมแก้มทั้งสองยูริ โดยที่หอมเขาถึงสองครั้ง และยูริก็เหมือนจะใช้ความพยายามทั้งหมดไปกับการแกมือของวิคเตอร์ออกจากคอเขา โอเค ยูริคิดว่าเขากำลังถูกชาวรัสเซียสองคนทับบนตัว แต่ก็นั่นแหละ เขาไม่สามารถหยุดรอยยิ้มที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะของทั้งคู่ได้เลย



----------------------



“ เล่นอะไรแรงๆ ถ้าพวกเธอสองคนบาดเจ็บคงลงแข่งไม่ได้แน่” วิคเตอร์บ่นขณะที่ทั้งคู่เดินไปตามถนนซึ่งเต็มไปด้วยหิมะปกคลุม วิคเตอร์อาสาพาเขาออกมาทัวร์ ทั้งคู่กำลังเดินเท้าจากจตุรัสแดงไปที่ถนนเพทรอฟก้าเพื่อไปย่านช้อปปิ้ง ทั้งสองคนนัดเจอมินาโกะที่นั่นด้วย


ระหว่างทาง ผู้คนมากมายจ้องมองวิคเตอร์ราวกับเขาเป็นศูนย์กลางถนน โดดเด่นงดงามยิ่งกว่ารูปปั้นในเทวาสวนสาธารณะ วิคเตอร์อยู่ในชุดโอเวอร์โค้ทสีน้ำตาล  กางเกงขายาวสีดำรัดรูป และเสื้อคอเต่าสีขาว ผ้าพันคอไหมพรมผืนหนาพันคอ ตอนแรกวิคเตอร์ปฏิเสธจะพันมันด้วยซ้ำเพราะยังไงก็ใส่เสื้อคอเต่าไปแล้ว แต่พอเห็นยูริทำท่าเป็นห่วงและเหมือนจะหวงเขาเอามากๆ วิคเตอร์ก็ชอบใจและยอมตามใจอีกฝ่าย

ยูริโอะยอมกลับไปแต่โดยดี ก่อนจะกลับก็กอดวิคเตอร์แน่นๆหลายทีเพื่อให้แน่ใจว่ากลิ่นของอัลฟ่าจะยังติดตัววิคเตอร์อยู่ ถึงขนาดกำชับยูริว่าห้ามให้วิคเตอร์อาบน้ำเชียวล่ะ


“ นี่ ยูริ ถ้าเมื่อกี้ยูริโอะไม่อยู่ที่นั่น เธอจะทำต่อไปรึเปล่า?”


“ เอ๊ะ!? เอ่อ...” ยูริเกาแก้มที่แดงขึ้นเล็กน้อย “ คิดว่างั้น...นะครับ..” พร้อมกับเหลือบมองดวงหน้าของวิคเตอร์ที่ก้มมองถนนอย่างเหม่อลอย ยูริเอื้อมไปจับมืออีกฝ่าย กำมันแน่น “ วิคเตอร์”


“ หืมม์”


“ ที่ผม...ลังเลมาตลอด ทั้งๆที่แสดงออกชัดว่ารักคุณน่ะ” ยูริก้มหน้าลงกับพื้น ไม่เคยคิดเลยว่าพื้นหิมะจะสวยมากเท่าเวลานี้ “ คือ...”

แล้วอนาคตของคุณล่ะ? คุณอยากอยู่กับผม อยากใช้ชีวิตร่วมกับผม แต่สเกตของคุณเป็นยังไงต่อ? คุณแน่ใจรึที่จะอยู่เคียงข้างผม เราอยู่ด้วยกันได้ไม่ถึงปีแท้ๆ


“ ผมเคยบอกคุณใช่มั้ยว่า ผมอยากให้คุณเป็นคุณ ไม่อยากให้คุณมาเป็นแฟนผม?”


วิคเตอร์หัวเราะเสียงแหบๆ หมอกจางๆลอยออกจากปาก “ อ่าฮะ ฉันลืมไม่ลงเลยล่ะ”


ยูริกลืนน้ำลาย “ ถ้าผมอยากให้คุณถามอีกครั้ง จะได้มั้ย?”


วิคเตอร์เบิกตากว้างเพียงครู่เดียว ก่อนจะยิ้ม มองเขาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “ โธ่ ยูริ เธอนี่...จะว่าบื้อหรือซื่อหรือเซ่อดี?”

“ เอ๋?”

ทั้งคู่หยุดเดิน วิคเตอร์ยื่นนิ้วชี้มาจรดริมฝีปากล่างของยูริ มองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน นี่ไม่ใช่แววตาของโค้ช ของเพื่อน ของแชมป์ห้าสมัย สีหน้าตอนนี้มีแค่ยูริคนเดียวบนโลกเท่านั้นที่ได้เห็นมัน “ มันไม่ใช่ประโยคคำถาม ยูริ ไม่เคยเป็น”

“ อะ---อะไรนะครับ?”

“ เธอบอกอยากให้ฉันเป็นฉัน ซึ่งฉันก็ทำมาตลอด ฉันที่อยู่กับเธอ ทำตัวเป็นแฟนเธอตอนนี้คือตัวฉันจริงๆ ยูริ แม้เธอจะไม่ต้องการก็ตาม”



ยูริดึงอีกฝ่ายเข้ามาสู่อ้อมกอดของตนทันทีเมื่อเข้าใจถึงความหมายนั้น เขารู้สึกว่าตัวเองมีน้ำตาไหลออกมา ซึ่งท่ามกลางอุณหภูมิติดลบนี้ ใบหน้าของเขาที่ชื้นแฉะไปด้วยน้ำตารู้สึกเจ็บแสบไม่น้อยทีเดียว แต่เขาไม่สนใจว่าอากาศจะหนาวแค่ หรือมีใครมองพวกเขาอยู่ ยูริไม่อยากปล่อยชายคนนี้ไปไหนอีกแล้ว เขาโง่มานานแค่ไหน ปิดตาตัวเองมานานเท่าไหร่ เขาที่มีวิคเตอร์อยู่เคียงข้างตลอดแต่กลับไม่รู้ตัวเลย


“ ผมขอโทษครับ”


“ ก็สมควรอยู่” วิคเตอร์พูดติดตลก น่าแปลกที่ตลกร้ายและการประชดแบบเจ็บๆนี้ทำให้ยูริยิ้มออกมา

“ ผมนี่โคตรงี่เง่าเลย”

“ เรื่องนี้ฉันไม่เถียง”

“ ให้ผมคุกเข่ากราบก็ได้นะ”

“ แหม ท่าขอขมาแบบญี่ปุ่นเหรอ? ไม่อ่ะ ไว้คุกเข่าในวันที่เธอสวมชุดสูทหล่อๆดีกว่า”


ยูริคิดว่าเขารู้ดีเลยทีเดียวว่าเรื่องอื่นนี้คือเรื่องอะไร เขาเป็นคนโง่ เป็นลิงได้แก้ว มนุษย์ผู้ขาดเขลาซึ่งมีเพชรน้ำงามในครอบครองตั้งแต่แรกแต่ไม่เคยเหลียวมอง ไม่เคยให้ความสำคัญ กว่าจะรู้ความรู้สึกตัวเองก็เมื่อคนที่รักเจ็บปวด เมื่อใกล้จะสูญเสียคนสำคัญไป ความรู้สึกหึงหวงเกิดขึ้นก่อนความรักซะอีก แล้วยังไม่เข้าใจในความรักของตัวเองสักที เขาโง่ประมาณนั้นเลยล่ะ

“ วิคเตอร์ ผม..”


เขานิ่งไปอีกครั้ง ความมั่นใจเริ่มหดหายซึ่งมันเกิดขึ้นทุกครั้งในเวลาที่เขาการตัดสินใจของเขาจะเปลี่ยนชีวิตของเขา...และวิคเตอร์ไปตลอดกาล

“ ผม--”


วิคเตอร์มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและจริงจัง มือที่โอบไหล่วิคเตอร์นั้นสั่นไหว ซึ่งคนที่สูงกว่าก็รู้สึกได้ จึงยิ้มตอบ “ เธอพูดออกมาได้ ยูริ ฉันเชื่อว่าเธอทำได้”


แม้กระทั่งในเวลาแบบนี้ วิคเตอร์ก็ยังคงเชื่อว่าเขาจะทำได้ ไม่ใช่แค่สเกต วิคเตอร์ให้กำลังใจเขาในทุกๆเรื่อง


“ ผมรักคุณ!! และอยากจะกินคัตสึด้งกับคุณ แม้ในวันที่ผมไม่ได้สเกตอีกแล้วก็ตาม! อยู่กับผมตลอดไปนะ วิคเตอร์!!” เสียงของเขาท่าจะดังเกินไปนิด นกพิราบที่เกาะรูปปั้นอยู่ถึงกับแตกกระเจิงเมื่อได้ยิน


“ Yes, forever.”  



ยูริร้องไห้ โอ้ ให้ตายเหอะ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำตาไหลตั้งแต่เมื่อไหร่ ความรู้สึกเหมือนเมื่อครั้งที่วิคเตอร์หลอกขู่ว่าจะเลิกเป็นโค้ชเขา แต่ครั้งนี้ เขาร้องให้กับคำพูดที่อยากได้ยินมาตลอดโดยที่คนตรงหน้าเป็นคนพูด เหมือนยกภูเขาออกจากอกเพื่อที่จะถูกกองดอกไม้เป็นตันๆเขวี้ยงใส่ ราวกับว่าเขาเดินทางจนถึงเส้นชัยแล้ว ยูริกำลังเขย่งขาขึ้นเพื่อจูบวิคเตอร์ แต่ก็ถูกคนสูงกว่าปิดปากไว้


“ เรากลับไปโรงแรมกันมั้ย?” พร้อมกับเอาหน้าผากของทั้งคู่ชนกัน ใบหน้าแดงระเรื่อเมื่ออยู่ใกล้ชิดกัน ความร้อนผ่าวก็สอดประสาน

อา เขาลืมสนิทเลยว่าที่นี่เป็นรัสเซีย ยูริพยักหน้าและรีบจูงมือวิคเตอร์หันกลับทางเดิม เขาต้องโทรหาอาจารย์มินาโกะเพื่อไม่ให้เธอต้องรอพวกเขา ทั้งสองคงจะไม่ได้ออกจากโรงแรมจนกว่าจะถึงเวลาแข่งเลยทีเดียว


“ ใจร้อนเหรอ? ยูริ” วิคเตอร์ที่ก้าวตามทันเดินขนาบข้างเขา ไหล่ของคนสองคนเบียดชิบแนบแน่น วิคเตอร์แกล้งดันไหล่แรงๆจนเขาเซ ยูริจึงเปลี่ยนจากท่าจับมือมาโอบเอววิคเตอร์ ตามจริงเขาอยากโอบไหล่อีกฝ่ายมากกว่า แต่วิคเตอร์สูงกว่าเขา และเอวของอีกฝ่ายก็เล็กดี


วิคเตอร์เป็นดั่งราชินีแห่งน้ำแข็ง เทพธิดาแห่งเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เขาโลดแล่นไปบนน้ำแข็งราวกับนั่นคือธรรมชาติ เขาเกิดมากับน้ำแข็ง ยืน วิ่ง เต้นรำบนน้ำแข็ง ยูริตระหนักดีว่า การจะรักคนคนนี้ การจะเป็นคนรักที่คู่ควรกับวิคเตอร์ เขาต้องฝ่าอุปสรรคหลายร้อยหลายพัน อาจจะใช้เวลาเป็นเดือน ปี หรือตลอดชีวิต ไม่มีอะไรรับประกันว่าวิคเตอร์จะอยู่กับเขาเสมอ หรือวันหนึ่งจะมีคนมาโฉบตัววิคเตอร์ไปจากเขา

แต่ยูริมั่นใจว่าเขาได้เปรียบกว่าใคร เขามีในสิ่งที่คนอื่นไม่มี นั่นคือหัวใจของวิคเตอร์ และเขาจะกอบกุมหัวใจของราชินีน้ำแข็งอย่างหวงแหนแนบแน่นที่สุด แม้ว่าจะถูกน้ำแข็งกัดจนร่างกายเจ็บและแตกร้าวไปก็ตาม



-------------------



เขาเห็นเรือนร่างเปล่าเปลือยของวิคเตอร์มานับครั้งไม่ถ้วน ทุกสถานที่ ทุกท่วงท่า แต่ตอนนี้ วิคเตอร์ที่นอนอยู่ใต้ร่างเขา ร่างนั้นบิดเร่าไปมาราวกับกำลังเต้นรำ แขนขากางออก ยูริแทบจะกลืนน้ำลายไม่ทันเมื่อมองลงไป ไล่ตั้งแต่นิ้วเท้า ขายาวเรียว สะโพกได้รูป และหว่างขาของอีกฝ่ายที่ขยับกางกว่าเดิมเมื่อรู้ว่ายูริจ้องอยู่ วิคเตอร์เอียงคอ แอ่นอกขึ้น

“ ยูริ”

ร่างด้านบนโน้มตัวลงมา ลากริมฝีปากผ่านต้นคอ ฝังจมูกอยู่ในนั้น ลิ้นเลียผ่านลูกกระเดือก ชอนไชตามใบหูและเส้นผม ได้กลิ่นโคโลญจ์บางๆจากร่างกาย ยิ่งกระตุ้นอารมณ์เขามากขึ้น ยูริเลื่อนลงมาเรื่อยๆ หยุดตรงกระดูกไหปลาร้า เขากัดมัน ร่างกายวิคเตอร์กระตุกเบาๆ เขาพยายามสร้างรอยจ้ำรอยแดงเพื่อตีตราเจ้าของกับอีกฝ่าย  ไล่มาจนถึงเม็ดนมสีชมพูสวยที่ล่อตาล่อใจเขามาเป็นปี ยูริเลียข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ใช้มือลูบคลำ กระตุ้นจนแข็ง จากเลียเปลี่ยนเป็นอมและขบเบาๆ


“ อ๊ะ!! อื้มมม ใช่ ยูริ อา”


นุ่มนวลราวกับเสียงหนาดน้ำแข็งกระทบใบไม้ แต่ก็เร่าร้อนดังเสียงกลองตีเป็นจังหวะจนหัวใจแทบเต้นตาม เขาลากลิ้นจากหน้าอกมาถึงกลางท้อง เลียวนตรงสะดืออย่างหยอกเย้า วิคเตอร์หน้างอ ยกขาตัวเองขึ้นพันไหล่คนด้านล่าง ดันให้ส่วนอ่อนไหวกระแทกลำตัวยูริ

เขาได้ทีก็เหน็บกลับเพราะแสยะยิ้ม ใช่ ยูริ...แสยะยิ้ม...ภาพนี้ล้ำค่ากว่ารูปปั้นนักบุญซะอีก “ ใจร้อนเหรอ วิคเตอร์”


“ ….” วิคเตอร์งึมงำสลับครางไม่เป็นภาษา


“ อังกฤษทีครับ”


ดวงตาสีฟ้าจ้องเขาพร้อมกับทำหน้าแดงเมื่อยูริจนเขาอดที่จะได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาไม่ได้ มันต้องเป็นอะไรที่น่าอายจับใจเกินกว่าจะพูดออกมาสองครั้งได้แน่นอน “ F….F..ck me.. อ๊ะ อ๊าาา..ยูริ!!”


เขาเสยผมสีดำตัดสั้นที่ปรกหน้าให้สูงจนเห็นหน้าผากเกลี้ยง เลียรอบริมฝีปากตัวเอง มือคว้าส่วนอ่อนใหญ่ของทั้งคู่ให้บดเบียดกัน ได้ยินเสียงของเหลวเหนียวหนืดเสียดสีดังหนุบหนับ อีกข้างจิ้มไปตรงช่องทางด้านหลังซึ่งชื้นแฉะ เมื่อลองแหย่ให้เผยอออกก็พบว่าของเหลวสีใสหลั่งออกมา เขาไม่คิดเลยว่าวิคเตอร์จะมีอารมณ์ขนาดนี้แล้วทั้งที่เพิ่งเริ่มกัน เพราะเป็นโอเมก้างั้นรึ หรือเพราะเขาเองที่ทำให้เป็นแบบนี้


“ ครั้งแรกอาจจะทำได้ไม่ดี ยังไงก็สอนผมด้วยนะ”


ยูริว่า และจับอีกฝ่ายหันหลังและแอ่นสะโพกขึ้น ใบหน้าของวิคเตอร์จมลงไปในหมอน แต่ก็ใช้มือยันขึ้นมาได้ แม้แขนจะสั่นจนทรงตัวลำบาก็ตาม “ ใช่ ใช่เลยยูริ อ๊ะ!!!”


สองนิ้วใหญ่ดันเข้าไป ยูริตกใจกับความเปียกชื้น อุ่นร้อน และแรงมหาศาลที่ดูดกลืนนิ้วของเขาอย่างหิวกระหาย ทั้งสองหอยหายใจแรง เมื่อนิ้วที่สามชอนไชเข้าไป คราวนี้วิคเตอร์เหมือนจะเสียสติสัมปชัญญะและความเยือกเย็นทุกอย่างสิ้น แขนไร้เรี่ยวแรงจนล้มฟุบลงไป พ่นภาษารัสเซียออกมา และเขาก็เตลิดจนกว่าจะถามว่าแปลว่าอะไร

“ Good Yuri…….Oh god...”

ชักนิ้วเข้าออก บิดนิ้ว และกางช้าๆ หมุนวน เหมือนท่วงท่าของสเกตบนลานน้ำแข็ง มือที่กุมส่วนอ่อนไหวของวิคเตอร์เปลี่ยนมาช่วยตัวเอง ภาพที่ช่องทางนั้นกำลังรัดนิ้วสร้างอารมณ์ให้เขาเหลือเกิน

ยูริถอนนิ้วออก ใช้ของเหลวในกายของวิคเตอร์หล่อลื่นตัวเขา และจ่อมันเข้ากับด้านหลัง โน้มตัวไปข้างหน้าจูบหลังคอของวิคเตอร์ แต่สิ่งที่ทำให้คนด้านใต้ตกใจและ….ปลื้มปริ่มไม่ใช่จูบ ไม่ใช่ส่วนแข็งขืนของยูริที่กำลังชำแรกเข้ามา


แต่เป็นมือของยูริ ที่ลูบเส้นผมสีเงินเบาๆ จนโคนจรดปลาย ความทรงจำถาโถมเข้ามาราวกับเขื่อนแตก และเขาก็นึกออก ว่าครั้งแรกที่ยูริสัมผัสเขา โดยที่ทั้งสองไม่มีกำแพงขวางกั้น ไม่มีคำว่าลูกศิษย์กับโค้ช ไม่มีคำว่าพระเจ้า ทั้งคู่เดินในเส้นทางเดียวกัน เดินไปด้วยกัน นั่นคือ...ยูริสัมผัสเส้นผมของเขา


“ อ๊าา!!!!” วิคเตอร์ร้องเมื่อยูริดันเข้ามารวดเดียวจนสุดทาง กลางลำตัวร้อนผ่าวเหมือนโดนลนไฟ ยูรินิ่งไปพักหนึ่งเมื่อเห็นว่าร่างกายคนรักสั่นมาก


“ วะ---วิคเตอร์ คุณเป็นอะไรมั้ย?”


ยูริกำลังจะถอนออกแต่เขารีบเอี้ยวตัวไปจูบอีกฝ่ายทันที สังสัญญาณว่าเขาน้อมรับทุกสัมผัสของยูริอย่างเต็มที่


“ ไม่...อืม...ไม่เป็นไร..”

“ แต่คุณร้องไห้”

“ ไม่ใช่เพราะเจ็บหรอก ฉัน….ไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลย”


ยูริได้ยินก็เริ่มร้องตาม น้ำตาไหลออกมาอาบแก้มแม้จะยังยิ้งอยู่ “ ผมก็เหมือนกัน”


ช่วงวินาทีหลังจากนั้น พวกเขาทั้งสองเหมือนตกอยู่ในเพลิงรักที่ทำให้มัวเมา ลุ่มหลง ตกหลุม ทุกอย่างรุนแรง รวดเร็ว วิคเตอร์กระตุกทุกครั้งที่ยูริกระแทกเข้าไปชนจุดสุดยอด เขาตอดรัดจนยูริคราง  จวบจนท้ายสุดซึ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ก็ไม่อาจนับได้ วิคเตอร์รู้ว่ายูริใกล้จนเสร็จแล้ว กายหนาข้างในใหญ่และร้อนขึ้นจนเขาอึดอัด เขาอยากให้ยูริเสร็จข้างใน มันจะรู้สึกดีแค่ไหนกันนะ แล้วจะพูดยังไง ใช่ พูดอังกฤษ เอ่อ….คำว่าอะไรนะ...


“ inside…..ปล่...ปล่อยข้างในเลย!! ยูริ อ๊ะ!! อ๊ะ!!”  


ทันใดนั้น ยูริก็โถมตัวมาข้างหน้าอีกครั้ง มือกำส่วนแข็งขืนของเขารูดขึ้นลง ใบหน้าซุกลงที่หลังคอ ก่อนจะกัดวิคเตอร์อย่างแรงจนเลือดซิบ


เขาถูกตีตราแล้ว



“ อ๊าาา!!!!”

อารมณ์ที่พุ่งขึ้นจนสุด ความรู้สึกที่ได้ตกเป็นของคนที่รัก มีคนที่รักไว้ข้างกาย มีคนที่รักเขาด้วยใจจริง เสริมให้ช่องทางของเขารัดแน่นจนยูริหลับตา ริมฝีปากที่เลือดติดจูบลงที่ไหล่ของวิคเตอร์


“ ผมรักคุณ”


ทั้งคู่ถึงจุดสุดยอด โดยวิคเตอร์ถึงก่อนแค่ไม่กี่วินาที และยูริจึงตามไป ของเหลวฉีดเข้าไปข้างในจนทะลักออก ช่องทางสีชมพูเปิดอ้ากลืนกินทุกหยาดหยดเท่าที่จะทำได้ ยูริอยู่ในกายของเขา ทั้งคู่หอบเหนื่อยล้มลงบนเตียง โดยที่ยูริยังคร่อมเขาอยู่


หลังจากที่ลมหายใจขอทั้งคู่กลับมาปกติ ยูริก็ถอนกายออก นอนตะแคง ทั้งสองมองหน้ากัน แต่วิคเตอร์ก็หันไปนอนหงาย หยิบหมอนขึ้นมาตีหน้าคนที่หนุ่มกว่า

“ โอ๊ย”

“ มาถ่ายรูปตอนนี้กันมั้ย?” วิคเตอร์ชวน

“ ไม่เด็ดขาดครับ ผมไม่อยากให้ใครเห็นคุณตอนนี้” ยูริกำหมอนและเขวี้ยงมันออกจากเตียง ก่อนจะรวบตัวคนที่แสนซุกซนเขามากกกอด

“ ฉันก็จะถ่ายให้เธอดูไง”

“ ไม่อ่ะ ผมชอบดูของจริงมากกว่า” พร้อมจูบหน้าผากกว้างๆของวิคเตอร์หนึ่งที “ ผมเดาว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของคุณ”


วิคเตอร์หน้าเจื่อนลง “ หัดภูมิใจในตัวเองหน่อยสิ ยูริ”


ยูริตกใจจนตะโกนใกล้หน้าอีกฝ่าย “ เอ๊ะ? เอ๊ะ!!!! ขะ….ผ-ผมเป็น...ปะ..เป็นคนแรกงั้นเหรอ?!!”

“ คนแรกที่ฉันมีเซ็กซ์ด้วย และคนเดียวที่จะได้กัดคอฉันแบบนี้” วิคเตอร์กล่าว

ยูริไม่เข้าใจเลยว่าแฟนคนก่อนๆของอีกฝ่ายทิ้งวิคเตอร์ไปได้ยังไง ทิ้งคนที่งดงามราวกับนางฟ้า คนที่เป็นแรงบันดาลใจ เป็นดั่งเทพธิดาในนิทานนี้ได้อย่างไร และไม่เสียเวลาคิดด้วย เขาไม่อยากให้วิคเตอร์นึกถึงคนอื่นในเวลานี้ที่มีเขาอยู่ข้างกาย ยูริกระชับอ้อมกอดของตัวเองแน่นขึ้น วิคเตอร์กอดตอบ และรู้สึกได้ถึงอารมณ์ของยูริที่พลุ่งพล่านมากขึ้น ไฟที่มอดดับไปแล้วกำลังโหมติดอีกครั้ง

“ ขออีกครั้งนะ” ยูริทำหน้าอ้อนวอน คิ้วหนาตกเหมือนลูกสุนัขมองกระดูกในมือเจ้าของ “ อันที่จริง อีกหลายครั้งๆเลยนะครับ”



และมีแค่ไม่กี่ครั้งในชีวิตของวิคเตอร์ ที่สับสนงุนงงปนไปกับความสุขที่ล้นปรี่ ว่าเขาได้สร้างเจ้าชายอสูรขึ้นมาแล้วหรือเปล่า



-----------------



ยูรินั่งบนพื้นยืดเส้น ขาข้างหนึ่งงอพับ อีกข้างยืดจนสุดและบิดตัวไปมา การแข่งโปรแกรมสั้นใกล้จะถึงเวลาทุกที เขาไม่ได้เจอยูริโอะเลยนับจากวันนั้น ก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าจะอยากเจอเพื่ออะไร เขาก็แค่อยากทักทายอีกฝ่าย แม้จะเป็นคู่แข่งกันและท่าทางยูริโอะก็ไม่ชอบเขานัก แต่ในฐานะที่เคยช่วยกันเรื่องวิคเตอร์ ยูริก็อยากจะให้ทั้งสองสนิทกันขึ้นบ้าง

เสียงเฮจากลานดังกระหน่ำไปทั่วสนาม ยูริสวมหูฟัง วิ่งเหยาะไปมารอบห้องพักนักกีฬา คริสตอฟโบกมือให้เขาก่อนจะเดินออกไป เขาต้องแสดงหลังจากคริสตอฟ ยูริยอมรับว่าเขาไม่เคยหายเกร็ง ไม่ว่าจะชนะมากี่ครั้งก็ตาม ทุกคนตรงนี้มีความสามารถที่จะโค่นเขาได้ แต่เขาเองก็แกร่งพอที่จะโค่นทุกคนเหมือนกัน ยูริสูดหายใจเข้าลึก ยืนขึ้นจากเบาะยืดเส้น


“ พร้อมนะ?” วิคเตอร์จับไหล่เขาเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ

“ สำหรับเอรอส ผมยิ่งกว่าพร้อมซะอีก”


วิคเตอร์หัวเราะ ทั้งคู่เดินเคียงกันออกไปรอข้างสนาม ยูริพยายามจะไม่มองคนอื่น แต่ก็รับรู้ได้ดีว่าสายตาทุกคู่มองมาที่เขา โดยเฉพาะวิคเตอร์ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด วิคเตอร์สามารถดึงดูดคนได้อยู่หมัด แม้จะไม่ได้ยืนอยู่กลางลานก็ตาม แต่เขากลับไม่ชอบสายตาที่หลายคนมองวิคเตอร์ อาจจะเพราะวิคเตอร์เป็นของเขาแล้วก็ได้ ถึงทำให้เกิดความไม่สบายใจนี้ ถ้าทำได้ เขาก็อยากห่อตัววิคเตอร์ซ่อนไว้ในโรงแรม ไม่ต้องออกมาข้างนอกด้วยเหมือนกัน สงสัยจริงๆว่าคนรอบตัวรู้หรือไม่ว่าวิคเตอร์มีเจ้าของแล้ว ควพวกนั้นอาจจะเป็นเบต้า แต่ก็น่าจะมีอัลฟ่าปะปนเหมือนกัน


“ เฮ้ย วิคเตอร์เป็นของยูริแล้วว่ะ”

“ จริงเหรอ?!!”

“ ชัวร์ ไม่ได้กลิ่นวิคเตอร์ด้วย ต้องโดนกัดคอแล้วแน่ๆ”

“ เร็วจังเลยน้า”


ยูริจ้องคนพูดซึ่งเป็นสตาฟฟ์ข้างสนามเขม็งจนคนที่ถูกจ้องถึงกับหลบตา


วิคเตอร์ตบหลังเขา “ ยูริ สนใจแต่สเกตก็พอ”


กำลังพยายามอยู่ วิคเตอร์ ผมกำลังพยายามอยู่…


บางที ทุกคนในสนามอาจจะรู้แล้วก็ได้ ไม่สิ ทั่วประเทศหรืออาจจะทั่วโลก พวกเขาไม่ได้เปิดดูข่าวในอินเตอร์เน็ท ยูริคิดว่าเรื่องที่เกิดบนเครื่องบินอาจจะมีข่าวหลุดก็ได้ แต่จนถึงวันนี้ก็ยังไม่มีนักข่าวคนไหนถามเขาเรื่องนี้ นับว่าต้องขอบคุณนักข่าวที่ไม่เอาข่าวนี้มาใส่หัวเขาก่อนการแข่งขัน แต่หลังแข่งเสร็จคงไม่รอดโดนถามแน่


เสื้อโค้ทสีน้ำเงินประจำสัญชาติญี่ปุ่นถูกถอดออก เผยให้เห็นชุดสีดำรัดรูปคุ้นตา ชุดที่เป็นจุดเริ่มต้นระหว่างเขาและวิคเตอร์ ชุดที่ทำให้เขาหลงใหลในตัวและสเกตของอีกฝ่าย ยูริก้าวลงไปในลานสเกตน้ำแข็ง สีหน้าเยือกเย็นผิดปกติจนวิคเตอร์ต้องยกมือขึ้น นิ้วปาดผ่านแก้มของยูริเบาๆ


“ เธอโอเคนะ?”

เขาจับมือของอีกฝ่ายที่ลูบแก้มเขา กำมันแน่นๆ “ แล้วคุณโอเคมั้ย?”


วิคเตอร์ทำสีหน้างุนงง คอเอียงเล็กน้อย ดวงหน้าเผยรอยยิ้มอ่อนโยน รู้สึกเกินคาดไปไม่น้อยที่ชายซึ่งกำลังลงสนามเพื่อเข้าแข่ง กลับเป็นห่วงโค้ชมากกว่าตัวเอง ทั้งที่ยูริคือคนที่จะต้องออกไปสู้แท้ๆ วิคเตอร์วางกล่องทิชชู่มัคคาชินไว้ข้างๆ ก่อนจะดึงมือตัวเองกลับมา “ เธอในตอนนี้ ต้องล่อลวงผู้ชมทุกคนได้แน่”


ยูริดึงเนกไทสีดำของวิคเตอร์ ส่งผลให้ใบหน้าสวยของอีกฝ่ายชนเข้ากับเขา วิคเตอร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเขาจูบตน เป็นเพียงจูบที่เบาหวิวเหมือนนุ่นที่ล่องไปตามลม แต่แค่นั้นก็ทำให้เสียงกรีดร้องรอบตัวและทั้งสนามดังกระหึ่มขึ้นเป็นสองเท่า แทบจะกลบเสียงประกาศรายชื่อของยูริเลย เขาค่อยๆถอนปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เลียริมฝีปากหนึ่งรอบขณะที่ยังจ้องวิคเตอร์อยู่ เสียงผู้ชมดังขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นเขาทำท่านั้น


ถ้าแค่จะล่อลวงล่ะก็ ไม่ต้องสเกตเขาก็ทำได้


วันนี้ เขาจะทำอย่างอื่น จะไม่เป็นเอรอสธรรมดา...เขาจะเป็นเอรอสที่วิคเตอร์ไม่รู้จัก


“ มองแค่ผมนะ วิคเตอร์ อย่าละสายตาไปไหน”


ยูริไถลไปยืนกลางลาน เสียงผู้ชมค่อยๆซาลง เหลือเพียงความเงียบ เขามองไม่เห็นอะไรอีกนอกจาก แสงไฟ น้ำแข็ง วิคเตอร์ การคงอยู่ของวิคเตอร์ที่ทำให้โลกนี้สดใสขึ้น รสชาติในปากของอีกฝ่าย


วิคเตอร์มองคนรักซึ่งยืนกลางลาน คราวนี้มีบางอย่างแปลกไป อย่างกับยูริเป็นคนอื่นยังงั้นแหละ ที่สำคัญ การสเกตเอรอสครั้งนี้ ยูริไม่ได้มองเขา แต่กลับหันไปทิศที่มีผู้ชมนั่งอยู่มากที่สุด ไม่ได้หลับตาขณะที่กำลังรอเพลงด้วยซ้ำ แต่จ้องผู้ชมเขม็งตาไม่กะพริบ หากทำแบบนั้นคนที่ถูกจ้องจะรู้สึกกระวนกระวายไม่สบายใจ วิคเตอร์ไม่เข้าใจว่าทำไมยูริถึงต้องการสร้างอารมณ์ด้านลบแก่ผู้ชม


เธอจะทำอะไรกันแน่ ยูริ?


อา….เขาไม่มีทางละสายตาไปจากยูริได้จริงๆ


เมื่อเพลงขึ้น ยูริก็หลับตา กวาดมือไปรอบๆและชูขึ้น เงยหน้ามองแสงไฟเบื้องบน นิ้วมือกำเป็นกำปั้นและดึงมันลงมาอย่างแรง คุกเข่าลงกับพื้นข้างเดียว ตามองพื้นน้ำแข็ง และเงยหน้า ส่งสายตาคมกริบมองผู้ชมซึ่งได้แต่ตะลึงลานกับสเตปเริ่มต้นที่ต่างออกไปจากเดิม


มองฉัน เจ้ามนุษย์ผู้โง่เขลา ฉันจะให้พวกแกได้เห็น เอรอสในกายเดือดพล่านดังปุดๆ เป็นลาวาที่ใกล้จะปะทุออกจากปล่องไฟ



ความโกรธของเอรอส



ฉันจะมองพวกแกให้เสียดแทงไปถึงจิตวิญญาณ ตาของฉันคือคมดาบที่จะเฉือนคอของพวกแก คว้านลูกตาของพวกแกที่บังอาจใช้ตาโสมมเหล่านั้นโลมเลียไซคีของฉัน ตัดนิ้วมือทั้งสิบที่กล้าแตะต้องภรรยาของฉัน โดยเฉพาะเจ้าคนกักขฬะที่กล้าขืนใจไซคีของฉัน ที่สร้างบาดแผลให้เธอ ที่ทิ้งเธอ มันที่บังอาจโถมตัวใส่ไซคี มันที่บังอาจบุกเข้ามาในเวลาที่ฉันเผลอ ในช่วงเวลาที่ไซคีกำลังเจ็บป่วย มันเข้ามา ทำร้ายฉันและไซคี ฉันปกป้องไซคีด้วยชีวิตต่อให้ต้องเด็ดปีกออกข้างหนึ่งก็ตาม ฉันต่อสู้ ฟัดเหวี่ยง จ้วงแทง คำรามออกมาด้วยความแค้น


ฉันจะล่อลวงพวกแกให้เข้ามาในป่า ลึกเข้าไป ลึกเข้าไป พวกแกจะเห็นทรัพย์สมบัติศฤรคางมากมายเต็มภูเขาเลากา แต่พวกแกจะไม่สนใจอะไรอื่นเลยนอกจากฉัน พวกแกจะไล่ล่าตามหาฉัน ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา จนเมื่อเท้าของพวกแกไม่ติดพื้นดินอีกต่อไป ข้างล่างคือเหวแห่งนรกที่ความลึกเป็นอนันต์ เสียงกระดูกหักคือของหวานของฉัน เสียงเนื้อฉีกคือไวน์รศเลิศของฉัน


ไซคี โอ ไซคี


ต่อให้เธอจะแปดเปื้อนเพียงใด ฉันก็ยังรักเธอ เธอผู้งดงามเสมอ ฉันจะดึงเธอออกจากโคลนตมที่มนุษย์เหล่านั้นผลักเธอเข้าไป และจะพาเธอบินด้วยปีกข้างเดียว อย่ากลัว ออกมาให้ฉันเห็นเถอะ จับมือฉันไว้ ออกจากโคลนเสียที



เมื่อฉันได้เจอเธอ เวลาชั่วกัปชั่วกัลป์ก็จะถือกำเนิด อยู่กับฉันเถิด อย่าไป...

มือของเธอ ขาของเธอ

มือของฉัน ขาของฉัน

เสียงหัวใจเต้นของสองเรา กำลังรวมเข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียว

วิ่งไปด้วยกันเถอะ ตอนนี้ฉันพร้อมแล้ว


รองเท้าลงน้ำหนักดังตึงบนน้ำแข็ง ยูริจบสเตปสุดท้ายด้วยการยกแขนสองข้างกอดอากาศ เสมือนมีผู้อันเป็นที่รักอยู่ในอ้อมกอด ปากเผยอรอยยิ้มอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยแสดงออกมาบนลานสเกต ช่างต่างกับรอยยิ้มเชือดเฉือนในช่วงท่อนกลาง นั่นคือรอยยิ้มสะใจและโหดเหี้ยม ราวกับปีศาจในคราบเทวดา


ปรากฏการณ์ผู้ชมลุกขึ้นปรบมือเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว คลื่นมนุษย์หลายร้อยคนตะโกนก้องอย่างตื่นเต้น ว่านี่คือสเกตที่สวยงามที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเจอมา



“ หยั่งกับว่า เขาเป็นปีศาจที่ล่อลวงฉันยังงั้นแหละ และฉันก็ยอมวิ่งตามเขา เหมือนหลงผู้ชายจนโงหัวไม่ขึ้น รู้ตัวอีกทีเขาก็ฆ่าฉันแล้ว”

“ เอรอสคนนี้ มีสเน่ห์ถึงขนาดที่แม้คนดูจะรู้ว่าต้องถูกฆ่าตาย ก็ยังหลงใหลและไล่ตาม”

“ เจ้าเบต้านี่ เก่งเป็นบ้าเลย!!”

“ แต่ตอนท้าย ฉันรู้สึกได้ว่าปีศาจตนนี้ ในที่สุดก็ได้พบเจอกับคนรักแล้ว เขาดูนุ่มนวล อ่อนโยน แถมยิ้มด้วย! พูดตรงๆนะ ฉันยอมถูกเขาฆ่าเพื่อที่เขาจะได้มีรักเหมือนคนอื่นเค้าสักทีเลยล่ะ!!”

“ นี่เป็นโปรแกรมสั้นจริงรึเนี่ย ยูริ!! นายต้องเป็นแชมป์ให้ได้นะ!!”




เสียงสัมภาษณ์จากผู้ชมต่างแสดงออกถึงความหลงใหล ซาบซึ้ง ตื้นตันใจ และยังคงจะพูดต่อไปแบบนี้อีกหลายสิบคน นักข่าวและกล้องถ่ายรูปเขานับร้อยครั้ง พวกเขาต่างหลงทางในเรื่องราวที่ยูริสื่อและทักษะของเขา ยูริมองวิคเตอร์ที่เกาะติดอยู่ตรงขอบ เล็บอีกฝ่ายจิกลงบนคอนกรีต


ชั่วขณะนั้น เขาเห็นน้ำตาของวิคเตอร์ไหล


ยูริแทบจะปรี่เข้าไปหาวิคเตอร์ เว้นเสียแต่ว่าทั้งสองต้องไปที่โซนดูคะแนน วิคเตอร์ขยี้ตาอย่างรวดเร็ว จมูกแดงกว่าปกติ มองยูริและยิ้ม มือสองข้างจับแก้มตัวเองที่แดงชนิดที่ว่ายูริอยู่ไกลขนาดนี้ยังเห็นได้ชัด


แล้วทั้งสองก็วิ่ง ทั้งน้ำตา


เหมือนตอนอยู่ที่จีน วิคเตอร์รออยู่ตรงทางขึ้น แต่ครั้งนี้อีกฝ่ายสวมสูทสีดำ เนกไทหลุดลุ่ยเล็กน้อย เส้นผมที่เซ็ทอย่างดีเสียทรง วิคเตอร์กระโจนเข้ามาหาเขา ยูริรับเอาไว้ ไม่เหมือนครั้งที่แล้วที่พวกเขาล้มกันทั้งคู่เพราะยูริไม่ทันตั้งตัว แต่ครั้งนี้ ยูริรวบตัวคนที่กระโดดเข้าหาด้วยแขนสองข้าง ก้าวถอยหลังสองก้าวแต่ไม่ล้ม วิคเตอร์จูบเขาอีกครั้ง ไม่ว่าจะจูบอีกสักกี่รอบ ยูริก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นครั้งแรกสำหรับทั้งสองเสมอ เสียงรอบด้านเงียบลงราวกับถูกสับสวิตช์ แขนของวิคเตอร์คล้องคอเขา มือของเขาโอบเอวอีกฝ่ายไว้ นิ้วจิกลงไปจนสูทยับ แต่วิคเตอร์ไม่บ่นอะไร เขาไม่คิดว่าทั้งสองจะสนอะไรอื่นอีก


เป็นวิคเตอร์ที่ผละออก หอบออกมาเล็กน้อย “ ใจร้ายจังเลย ยูริ แล้วฉันจะเอาอะไรมาเซอร์ไพรส์เธออีกเนี่ย? ให้แก้ผ้าตอนนี้เลยมั้ย?”

ยูริหัวเราะและกอดคนรักแน่น กระซิบไปที่ข้างหูของวิคเตอร์ “ คุณคือเรื่องประหลาดใจมากที่สุดในชีวิตผมแล้วล่ะ”



-------------------------------


Extra



ธันวาคมคือเดือนที่หนาวที่สุดในสเปน ซึ่งหนาวที่สุดนั้นก็แค่สเวตเตอร์สองชั้นเท่านั้น วิคเตอร์เลื่อนรูปถ่ายที่เขากับยูริไปถ่ายมาทั่วบาร์เซโลน่าวันนี้ ทั้งประตูชัย มหาวิหารบาร์เซโลน่า ตรอกบูเกเรีย เขาแอบซื้อเนื้อหมู ไข่ไก่สด หัวหอม และอื่นๆซึ่งเป็นส่วนผสมในการทำคัตสึด้งด้วย หลังจากที่รู้ว่าโรงแรมที่พวกเขาอยู่รอบนี้มีห้องครัวเล็กๆ เขาลองถามมินาโกะซึ่งโทรไปถามแม่ของยูริอีกที ที่น่าหนักใจคือไม่มีโชยุ ซึ่งเขาหวังว่าซอสของสเปนคงจะแทนกันได้


ถ้าจะมีอะไรที่เซอร์ไพรส์กว่าจูบล่ะก็ อย่างแรกก็คือทำอาหารให้นี่แหละ


กับอีกอย่าง...


ยูริหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกล่องมัคคาชิน เช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้น ระยะนี้เขาไม่ฟูมฟายก่อนแข่งแล้ว แต่ความตึงเครียดเปลี่ยนจากน้ำตาเป็นเหงื่อแทน ซึ่งก็นับว่าดีขึ้นกว่าแต่ก่อน มือของยูริกุมมือเขา บีบเบาๆ เขาลังเลมาทั้งคืนว่าจะพูดข่าวนี้กับยูริก่อนหรือหลังจากที่เจ้าตัวแข่งเสร็จดี หากเลือกพลาดก็จะทำให้ยูริเขวจากสเกตไปเลยทีเดียว


วิคเตอร์คุยกับคนรัก เรื่องอนาคตของทั้งคู่ เรื่องครอบครัว ยูริดูตกใจทีเดียวที่รู้ว่าวิคเตอร์จะลาวงการหลังจากยูริเป็นแชมป์ เป็นดังที่ยูริเดาเอาไว้ วิคเตอร์ไม่ได้มาหาเขาเพื่อหาแรงบันดาลใจนการแข่งขัน แต่เป็นแรงบันดาลใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่ออย่างมีความสุขแม้ตัวเขาจะลงจากบัลลังก์แล้วก็ตามต่างหาก


ทั้งคู่จับมือกันนานจนได้ยินเสียงกระแอมจากข้างๆ แต่ทั้งสองไม่มีใครสนใจเสียงคนอื่น ยูริยังคงได้ยินคนกระแหนะกระแหนว่าเขาแย่งวิคเตอร์ไป วิคเตอร์ก็ยังคงมีคนถามอยู่เสมอว่าเมื่อไหร่จะกลับมาสู่สนาม วิคเตอร์รู้ว่าคำพูดเหล่านี้ทำอะไรยูริไม่ได้อีกแล้ว แต่เขาก็อยากจะทำอะไรให้ชัดเจนเหมือนกัน อยากจะให้คำตอบชกหน้าคนถามทั้งโลก ทำให้ทุกคนหยุดต่อความยาวสาวความยืด  เขามีคำตอบอยู่แล้ว นี่แหละจะเป็นระเบิดกัมปนาทที่ยุติทุกอย่าง  



“ รอบสุดท้ายแล้วนะ ยูริ”


“ อ...อืม” ท่าทางลุกลี้ลุกลนของยูริทำให้วิคเตอร์พลอยเป็นห่วงไปด้วย แต่เขาเคยให้สัญญากับยูริแล้ว ว่าจะเชื่อมั่นในตัวอีกฝ่ายเสมอ ดังนั้น ถึงจะลังเล แต่ก็ต้องทำท่าเข้มแข็ง ไม่หวั่นไหว ทั้งที่ความจริง ขาของเขาตอนนี้ก็สั่นเหมือนกัน


“ มองผมนะ วิทย่า”


วิคเตอร์ยิ้ม “ แน่นอน พวกเราจะมองเธอเสมอ”



“ พวกเรา?” วิคเตอร์ขำออกมากับท่าทีงุนงงของคนรัก ก่อนจะจับมือที่กุมกันอยู่เลื่อนมาแตะตรงหน้าท้องของตัวเอง ยูริมองมือของตัวเองที่แปะลงตรงท้อง และเงยหน้ามองเขา ก่อนจะกลับไปมองมืออีกครั้ง



“ จ...จริงเหรอ!??!! จริงเหรอ จริงใช่มั้ย?!! จริงๆรึ?!!!!  วิทย่า!! คุณ...คุณ ท้อง!?” นอกจากน้ำตาและยังมีน้ำมูกอีก เขาอาจจะคิดผิดจริงๆก็ได้ แต่อย่างน้อยยูริก็ยิ้มอย่างจริงใจ ราวกับนี่เป็นข่าวที่ดีที่สุดในโลกสำหรับเขา มากกว่าตำแหน่งแชมป์ มากกว่าสเกต บ่อน้ำตาของยูริแตกจนเมคอัพหลุด วิคเตอร์รีบหยิบทิชชู่จากกล่องและเช็ดหน้าอีกฝ่ายทันที ไม่รู้เหมือนกันว่าพูดก่อนแข่งแบบนี้มันจะช่วยให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นหรือแย่ลงกันแน่ นี่เขากำลังเดิมพันครั้งใหญ่ในชีวิตเลยนะ


วิคเตอร์มองมือซ้ายของตัวเองที่สวมแหวนที่นิ้วนาง และยูริซึ่งจำต้องถอดแหวนออกฝากเขาไว้เพราะต้องลงแข่ง  “ ฉันไม่รู้ว่าชื่อภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายว่าผู้ชนะคืออะไร ก็เลยคิดว่าจะให้เธอเป็นคนตั้งชื่อลูก” ก่อนจะส่งยิ้มสวยๆให้ยูริซึ่งถ้าเป็นลมได้คงเป็นไปแล้ว เขานิ่งค้างก่อนจะผงกหัวงกๆ ราวกับเพิ่งประมวลผลความหมายของสิ่งที่เขาสื่อได้


ยูริเช็ดหน้าตัวเองทันที “ ได้ ได้เลย ผมต้องชนะ ผมจะชนะ!! เพื่อคุณ เพื่อลูกด้วย!!”


ยูริเขย่งขาจูบเขา ได้ยินเสียงร้องดังสนั่นจากด้านข้าง ก่อนที่จะผละออก และไถลตัวไปตามลานน้ำแข็ง ยูริในเวลานี้ ไม่ได้ยืนบนลานอีกแล้ว เขาได้มอบคาถาให้ยูริเพิ่มขึ้นคาถาหนึ่ง และคาถานี้อาจจะทำให้สิ่งที่ยูริกำลังจะเริ่ม แตกต่างจากครั้งก่อนๆไปตลอดกาล เขารู้ว่ายูริสามารถคิดสตอรี่และสเกตดังจินตนาการได้สดๆและรวดเร็ว อยากจะรู้เหลือเกินว่าหลังจากที่พูดเรื่องลูก ยูริจะบอกเล่าเรื่องราวผ่านสเกตของตัวเองในรูปแบบไหน



เจ้าตัวน้อยได้สร้างประวัติศาสตร์ให้โลกก่อนที่ตัวเองจะเกิดซะอีก



END

-------------------


ลูกของทั้งคู่จะมีชื่อ-นามสกุลแปลว่า ชัยชนะ ทั้งคู่ครับ เป็นการรวมกันของ คัตสึกิ(ชัยชนะ) ยูริ และวิคเตอร์(ผู้ชนะ) นิคโฟโรฟ // ปาดน้ำตา//ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่า ชื่อที่แปลว่าผู้ชนะมีชื่ออะไรบ้าง จำได้แค่ คัตสึ กับ มาซารุ แค่นั้น


ตอนแรกเขียนให้นอนด้วยกันหลังจากยูริเป็นแชมป์ แต่ตามอฟชไม่ทันแล้วครับ อฟชนำไปแล้วววววววว


ฉากสเกตของยูริที่นึกถึงไซคี ผมเอามาจากตำนานของเอรอสและไซคีครับ ไซคีเป็นภรรยาของเอรอสซึ่งมีรูปโฉมงดงามและเอรอสหลงรัก ทั้งสองแต่งงานและอยู่กินกันเป็นสามีภรรยาบนภูเขาแห่งหนึ่ง โดยที่เอรอสไม่ยอมเปิดเผยหน้าตาของตัวเองให้ไซคีเห็น เธอรับได้เสมอหากไซคีจะเป็นปีศาจอัปลักษณ์ เพราะสำหรับเธอรูปลักษณ์ไม่สำคัญเลย แต่วันหนึ่ง พี่สาวของไซคีก็มาพูดล่อลวงให้เธอรู้สึกอยากรู้อยากเห็นในหน้าตาของเอรอส และเธอก็ได้แอบมองหน้าเอรอสในยามที่เขาหลับ เอรอสเสียใจและผิดหวัง ขณะเดียวกันก็ตื่นกลัวที่มีคนเห็นความอ่อนแอของเขา เห็นตัวจริงของเขา จึงได้จึงบินหายไป ไซคีเสียใจและออกตามหาเอรอสทุกหนแห่ง ส่วนพวกพี่สาวของเธอก็โดนเทพลงโทษด้วยการตกลงสู่เหว

ไซคีตามหาเอรอสไปจนถึงนรก และติดอยู่ในนั้นออกมาไม่ได้ เอรอสซึ่งเห็นใจในความรักของนางจึงมาช่วยนางและอยู่ด้วยกันอีกครั้ง


ตอน 7 ไม่อยากจะหวีดอะไรอีกแล้ว ผมตามดูสด ตอนที่จูบกันนี่คือ ตัวแข็ง ผมกดแคปหน้าจอไม่ทันด้วย คือมันนิ่งไปหมด ผมนี่อ้าปากค้างเลย

หลายคนอาจจะคิดว่ายูริอ่อนแอที่ร้องไห้ แต่ผมกลับเห็นตรงกันข้าม ผมว่าวิคเตอร์ต่างหากที่อ่อนแอกว่ายูริ

ผมชอบความพยายามของวิคตอนนี้มาก
โอเค วิคยังไม่เหมาะที่จะเป็นโค้ชเพราะคำพูดและการตัดสินใจที่พลาดของเขา(ทดสอบนักกีฬาตัวเอง แทนที่จะเชื่อใจ) แต่อย่างน้อยที่สุด ผมว่าวิคก็พยายามเต็มที่ และหวังดีต่อยูริมากๆ อาจจะดูเหมือนวิคเลือกวิธีได้มั่วซั่วไร้หลักการ แต่เขาพยายามจริงๆ

ยูริหลับไม่ได้-วิคบังคับให้เขาพักผ่อน ยูริตื่นสนาม-วิคไม่ให้ยูริกระโดด ยูริเครียดและมีกล้องจับ-วิคพยายามหาสถานที่ที่เงียบที่สุด ยูริเริ่มตื่นตระหนก-วิคปิดหูไม่ให้ฟังเสียง (โธ่ มันจะได้ผลเหรอพี่)
แต่สุดท้ายวิคก็พลาด แค่ก้าวเดียวทุกอย่างที่ทำมาพัง

แต่เป็นยูริที่ฉุดเข้าขึ้น ต่อว่าจนเขาได้สติ ยูริในตอนนี้สตรองกว่าวิคมากในแง่การจัดการอารมณ์

วิคเตอร์ไม่ได้ช่วยยูริ ยูริช่วยตัวเขาเองให้กลับมายืนได้ และช่วยวิคเตอร์ด้วย พร้อมแสดงให้วิคเห็นว่าเขาสามารถจัดการอารมณ์ตัวเองได้ สิ่งที่เขาขอจากวิคเตอร์มีเพียงแค่อยู่กับเขา อย่าจากไปไหน และเชื่อมั่นในตัวเขาแค่นั้น
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #151 TOM_blue (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 12:59
    ตอนสั้นตอนนี้เปรียบเหมือนเอรอสของไรท์เลยอะ ปกติเป็นคนไม่ค่อยชอบอ่านอะไรยาวๆ แต่พอมาอ่านแล้วหยุดอ่านไม่ได้เลย มี3ตอนนี่อ่านวันละตอนเลยเพราะรู้สึกว่าแค่ตอนเดียวก็ทำเอาจุใจไปทั้งวันแล้ว55 ใช้เวลาอ่านนานมากไม่ใช่เพราะยาวนะ เพราะมันเขินมันสนุกจนต้องหยุดอ่านบางฉากเพื่อไปกรีดร้อง55 ชอบหลายๆอย่างเลย..เป็นเอรอสที่เอาใจไปเลยค่ะ555
    #151
    0
  2. #147 donejaija (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 23:52
    ฮือ ความอีรอสนี้ มันกร้าวใจ ง่อวววววววว  แบดบอยมากคุณลูกขาาา~  >////////<

    ชอบอารมณ์สเก็ตตอนสุดท้ายมาก รู้สึกลุ่มหลงถวายชีวิตกันเลยทีเดียว คนเขียนบรรยายออกมาได้ฮอตมากอะ อยากเป็นสิงวิคเลย ณ จุดๆนี้ คาริสม่าพุ่งพล่าน ส่วนวิคเตอร์ก็เป็นโอเมก้าที่แซบมาก นางใช้ความโอเมก้ามาข่มทั้งอัลฟ่าเบต้าได้อ้ะ // ชูป้ายไฟให้ราชินีของเรา
    #147
    0
  3. #146 Yuki Sapphire (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 17:29
    อ้ากกกกก วิคเป็นโอเมก้าหายากยิ่ง ชอบเรื่องนี้มากกก ภาษาที่ใช้ช่างงดงาม ให้ความสำคัญกับบุคลิกของตัวละครสุดๆ ยูริมีความเป็นสามีสุดๆ วิคเตอร์แลดูอ่อนโยน มีความเป็นแม่ ยูริโอะก็เด็กดีจริงจริ๊ง สามคนนี่เหมือนครอบครัวเลยอ่ะ ง้ากกก ชอบมากค่าา
    #146
    0
  4. #109 คุณฮี_Cin[02]*{๑๓} (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 06:27
    รู้สึกอิ่มอย่างบอกไม่ถูกเลยจริงๆกับฟิคแบบนี้ รู้สึกบรรยากาศมันดีไปหมดเลย~ ><
    #109
    0
  5. #84 KEANLAO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:59
    ชอบคาร์ของวิคมากนางน่ารักในแบบที่เราชอบเลย //เช็ดน้ำตา
    ชอบที่ยูริมีมุมผชที่น่ารักและมีความดาร์กความหวง มันดีมากเลย เขียนได้น่ารัก อบอุ่นและเขินและอยากสิงยูริ(?) ฮรืออออออ
    เราเคยมอง verse นี้เหมือนกันว่ายูริเหมาะเป็นเบต้า เป็นเรื่องที่โงยยยทำให้ความมโนของเราเป็นจริง ฮรือออออ
    ขอบคุณนะคะที่เขียนเรื่องราวได้น่ารักอบอุ่นขนาดนี้ รอผลงานอื่นๆอีก ขอบคุณค่ะ(*≧∀≦*)
    #84
    1
    • #84-1 San-Ge(จากตอนที่ 8)
      18 ธันวาคม 2559 / 21:50
      ผมมองยูริได้แค่เบต้า กับ อัลฟ่าครับ จิ้นโอเมก้าไม่ได้ รู้สึกไม่ได้ให้ความเป็นโอเมก้าขนาดนั้น ยังไงดี? ไม่ได้ 'สวย' อ่ะ แค่น่ารักและมีมุมหล่อ มุมโหด มุมหึงหวง
      #84-1
  6. #65 sanzokung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 10:40
    อ่านรวดเดียว 3 ตอนขออภัยที่คอมเมนท์ทีเดียวนะคะ



    ตอนต้นเรื่องสงสารวิคเตอร์มาก คงพยายามมาตลอด เพื่อให้ได้รับการยอมรับแต่ก็ไม่มีใครมายอมรับเสียที

    พอยิ่งพยายามก็ยิ่งอ้างว้าง โดดเดี่ยว เหมือนถูกแช่แข็งในความหนาวเย็น



    พอเจอยูริเหมือนเจอพระอาทิตย์ที่อบอุ่น แต่พระอาทิตย์กลับคิดว่าตัวเอง ไร้แสง ไร้ความอบอุ่น ไร้พลัง แม้จะให้ความอบอุ่นได้ก็เถอะ



    จนเมื่อพระอาทิตย์ได้รู้ว่าอีกคนเวลาเหน็บหนาวเป็นยังไง ความอบอุ่นจนร้อนอย่างแท้จริงถึงได้แสดงออกมา ทรงพลัง ปกป้องอีกคนไว้



    คนที่ขาดหาย จึงได้ความรักอันอบอุ่นมาเติมเต็ม (จนร้อนเลย อ่านแล้วเขินจัง)

    ตอนจบวิคเตอร์ต้องสวยมากแน่ๆ คนเวลาเป็นแม่จะยิ่งสวย อยากเห็นจังเลย ถ้าไว้ผมยาวอีกครั้ง ต้องทำให้ยูริหวงแทบตายแน่ๆ
    #65
    1
    • #65-1 San-Ge(จากตอนที่ 8)
      24 พฤศจิกายน 2559 / 21:54
      บรรยายสวยมากครับ
      กำลังแต่งตอนพิเศษของโอเมก้าเพิ่มครับ อดใจรอนะ ><
      #65-1
  7. #64 SiverRia - SaMa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 21:37
    เป็นเรื่ิองที่ดีมากจริงๆอีกเรื่องสำหรับเราเลยค่ะ ชอบการบรรยายความรู้สึก ชอบบรรยากาศ ชอบนิสัยของตัวละคร ชอบทุกอย่างที่เป็นองค์ประกอบของเรื่องนี้ ชอบความบริสุทธ์มุ้งมิ้งที่โดนบังด้วยความขี้อ่อยของวิคมากเป็นพิเศษ 55555555555555 พออ่านจบแล้วรู้สึกหัวใจพองโต 55555555 เราติดตามผลงานของคุณมาหลายเรื่องก็ทำให้เราประทับใจได้ทุกเรื่องจริงๆ สุดยอดค่ะ
    #64
    1
    • #64-1 San-Ge(จากตอนที่ 8)
      24 พฤศจิกายน 2559 / 21:53
      ขอบคุณครับ :D
      #64-1
  8. #60 miNOR (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 00:27
    มุมมองคาแรกเตอเรามองคล้ายๆคุณเลย

    ตอนนี้สนุกมากกก ปกติเราชอบอ่านa/b/oอยู่แล้วแต่ไม่ถูกจริตกับmpregเท่าไหร่ ย้อนแย้งมะ555555
    แต่เรื่องนี้เราชอบมาก ชอบการเล่าเรื่อง เนื้อเรื่อง ความแอบร้ายของยูริแบบที่เราจินตนาการ5555 ชอบทุกอย่างเลยอ่ะ ><
    #60
    0
  9. #58 harley_quinn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 23:23
    ชอบมากๆ อ่านแล้วอบอุ่นอ่ะอธิบายไม่ถูกแต่ชอบมากๆเลย
    #58
    0
  10. #56 Hydran (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 19:17
    อือหือ รุ่นแรง จริงๆยูริมีความดาร์กในตัวสูงอยู่พอสมควร แค่ยังไม่มีใครกระโจนเหยียบย่ำในเขตของเจ้าตัว แต่วิคเตอร์ไม่กระโจน แต่เฮียแกลบเส้นแบ่งเขตไปเรื่อยๆ ยูริถูกวิคชุดขึ้นมาจากความมืดที่ยูริสร้างมันขึ้น และกลับกัน ยูริก็พังกรงขังที่วิคเตอร์สร้างมันและพาวิคเตอร์ออกมาจากน้ำแข็งและหิมะมากมายที่ทับบดบังสายตาวิคเช่นกัน(ถ้าให้เทียบ น้ำแข็งคือหัวและความรู้สึกวิค ส่วนหิมะคือผู้ชม)
    ชอบตรงไซคี อา จากหญิงสาวอ่อนแอที่ได้แค่วอนขอความรัก กลายเป็นอสูรร้ายที่พร้อมฆ่าทุกคนที่คิดพรากดวงใจตัวเองออกไป
    (//*//) ฟิน
    #56
    1
    • #56-1 San-Ge(จากตอนที่ 8)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 20:52
      ผมอยากเห็นยูริในตอนที่ปีกกล้าขาแข็งแล้วมากๆ นึกถึงประโยคที่ อฟช เคยเขียนเลยครับ

      " คนที่ยูริวิ่งไล่ตามหลังมาตลอดกำลังเปลี่ยนเป็นคนที่เขาจะจับมือเดินไปข้างหน้าพร้อมกัน"

      ผมอยากให้ถึงวันที่เขาจะเดินไป'พร้อมกัน' เมื่อถึงตอนนั้น เอรอสกับไซคีก็คงไม่ใช่เทพกับสาวงาม แต่คือมนุษย์เดินดินเหมือนพวกเราทุกคน ใช้ชีวิตไปด้วยกัน และแก่ไปด้วยกัน
      #56-1
  11. #55 ワシィタ く&# (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 18:50
    อยากเห็นหนูน้อยอ้าาาาา ><~
    #55
    0
  12. #54 ChubbyOwl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 16:44
    กรี๊ดดด เพิ่งเห็นว่าโอเมก้าครบแล้ว แบบบรรยายไม่ถูกเลยค่ะจะเมนอะไร คือมันแบบได้แค่รักเรื่องนี้ มันเป็นความรู้สึกที่สุขใจ มันชอบ มันอิ่ม มันๆ โอ๊ยย พูดไม่ออก
    ใจจริงอยากถามด้วยซ้ำว่าสนใจความเล่มไหมคะ เราอยากได้มาครอบครอง เอาชอบมาก ชอบมากๆๆ เลยค่ะ ขอบคุณมากจริงๆที่แต่งออกมาให้อ่าน
    ปล.ถ้ามีคอนพิเศษก็ดีนะคะ ไม่มีก็ไม่เป็นไรเพราะมันเหมือนสมบูรณ์แล้ว >< แต่อยากดูยูริเยงเด็กกก อยากเห็น!
    #54
    0
  13. #51 I_To_Se (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 15:18
    อู้วววววววววววววววววววววววววววววววว เม้นไรไม่ออกเลยครับ
    #51
    0
  14. #50 เเมวนางฟ้า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 14:28
    เป็นตอนที่อ่านไปต้องกัดหมอนไป อ่านจบก็ถึงกับปาหมอนอาละวาดหลายนาที ชอบมากเลยค่ะโดยเฉพาะบทบรรยายตอนไซคี เจตนาแรงกล้ามากๆ
    #50
    1
    • #50-1 San-Ge(จากตอนที่ 8)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 14:47
      ความรักที่สามารถกระตุ้นให้เราฆ่าคนได้ และยูริล่อลวงคนที่ว่าร้ายวิคเตอร์ให้ลุ่มหลงในตัวเขา ก่อนจะผลักทั้งหมดลงเหว ผมชอบธีมนี้มากครับ :D
      #50-1
  15. #48 ปลา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 14:13
    ชอบมากมาย บรรยายความรู้สึกของเรื่องได้ดีมากค่ะ อ่านแล้วรู้สึกดีใจไปกับตัวละครด้วย รออ่านอยู่นะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #48
    0