LOVE on ice & LIFE with you [Yuri!!! On Ice fic]

ตอนที่ 5 : Best moment in life! (end)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    22 ต.ค. 59


Yuri x Victor




แสงจากดวงไฟและกล้องนับร้อยส่องสว่างจนเขารู้สึกแสบตา แต่วิคเตอร์สอนเขาตั้งแต่ก่อนเข้าแข่งกรังด์ปรีซ์แล้วว่าเราควรทำตัวยังไงเมื่อสายตานับล้านกำลังมองเราอยู่ เมื่อเราอยู่ในห้วงวินาทีที่เราคือศูนย์กลางโลก วิคเตอร์สอนให้เขายิ้มแม้ดวงตาจะพร่าเลือนไปด้วยแสงและน้ำตาผสมกัน วิคเตอร์รู้ว่าเขาจะร้องไห้เมื่อชนะ เขามั่นใจเหลือเกินว่ายูริจะชนะ มั่นใจกว่าตัวยูริเองเสียอีก และความพยายามก็ได้รับผลตอบแทน ยูริได้แชมป์กรังด์ปรีซ์และกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟ ช่อดอกไม้ในมือ เหรียญรางวัลห้อยคอ เสียงปรบมืออย่างยินดีจากผู้ชม สิ่งเหล่านี้ช่างแปลกใหม่สำหรับยูริ และเขากลัวสิ่งแปลกใหม่ แต่พอคิดว่าวิคเตอร์กำลังมองเขาจากมุมมืด ก็ไม่มีอะไรที่ต้องกลัว



เขาเคยต้องอาศัยวิคเตอร์ให้ช่วยเป็นกำลังใจใกล้ๆเมื่อไมค์จ่อปาก แต่ตอนนี้เขาโตแล้ว ไม่ใช่ไอ้เนิร์ดที่คอยวิ่งตามหลังวิคเตอร์ เขาอยากที่จะให้พวกเขานั้นเดินเคียงข้างกัน อยากให้วิคเตอร์คอยสนับสนุนเขาต่อไป...เรื่อยๆ ทานคัตสึด้งด้วยกันเหมือนกับเป็นกิจวัตรประจำวันที่ต้องทำหลังจากที่ยูริแข่งชนะ นึกแล้วก็อยากกินคัตสึด้งขึ้นมาเลย



เมื่อกลับเข้าหลังเวที วิคเตอร์โอบกอดเขา เช่นเดียวกับที่ยูริกอดหลังของอีกฝ่าย ใบหน้าซุกเข้าไปในไรผมสีเงิน ชั่วขณะหนึ่ง เขาก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอื่น ไม่ว่าจะเสียงปรบมือ เจ้าหน้าที่ โฆษก ลมหายใจของตัวเอง


เมื่อทั้งคู่ผละจากกัน ยูริคิดว่าอีกฝ่ายหอมแก้มเขาแต่มันเบาบางเหลือเกิน ทั้งคู่สูงเท่ากัน ยูริชอบบรรยากาศนี้ ภาพที่พวกเขาสองคนอยู่ในระดับเดียวกัน เขาสวมรองเท้าสเกตและวิคเตอร์สวมรองเท้าธรรมดา มันสื่อว่าอีกฝ่ายคือโค้ช และเขายังคงเป็นนักเรียนของวิคเตอร์ เมื่อไรที่ทั้งสองถอดรองเท้าออกก็จะเหลือแค่ยูริกับวิคเตอร์ หรือเมื่อไรที่วิคเตอร์สวมรองเท้าสเก็ตแล่นไปบนพื้นน้ำแข็ง เขาก็จะไม่ใช่โค้ชของยูริ มีแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้นที่ทั้งสองเท่าเทียมกัน



วิคเตอร์ยกมือสองข้างกุมหน้าเขา นิ้วโป้งถูตาของยูริจนชายผมดำรู้ตัวแล้วว่ากำลังร้องไห้ “ ทำได้ดีมาก เจ้าชายของฉัน”


ยูริยิ้มบางๆตอบรับ ก่อนจะปล่อยโฮสลับกับหัวเราะ วิคเตอร์ยีผมของเขาจนที่จัดทรงมายุ่งเหยิง และยูริก็พบว่าเขาไม่สนใจเรื่องผมตัวเองเลย วิคเตอร์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแต่งดงามจับใจเขา



“ ผมอยากกินคัตสึด้งกับคุณแล้ว”



มือที่เช็ดน้ำตาหยุดชะงักไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะละออกจากหน้ายูริ แต่ตอนนั้นยูริไม่ได้เอะใจอะไร แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะหมองลง หรือคิ้วของวิคเตอร์จะขมวดขึ้น ทุกอย่างเกิดเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่วิคเตอร์จะยิ้มอีกครั้ง ตอนนั้น ถ้ายูริฉุกคิดสักนิด หรือถามวิคเตอร์สักหน่อย เขาหวังว่าอะไรๆอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้



พวกเขาเก็บของจากห้องแต่งตัวและเดินออกมายังหน้าตึกแข่ง ซึ่งแวดล้อมไปด้วยนักข่าวและแฟนคลับ ด้านหน้ามีที่นั่งและโต๊ะยาวอยู่หน้าฉากหลังซึ่งมีโลโก้ยี่ห้อรองเท้าสเกตไปจนถึงผู้สนับสนุนรายการต่างๆ ยูริอยู่ในชุดวอร์มสีน้ำเงินแถบขาว เขายังไม่ได้ใส่แว่นเพราะมันอยู่ในกระเป๋า แต่แฟนๆเหมือนจะชอบที่เขาเป็นแบบนี้มากกว่า

วิคเตอร์ผลักหลังเขาให้ไปนั่งเก้าอี้ตรงกลางซึ่งเป็นที่นั่งของผู้ชนะ เมื่ออยู่ห่างกันยูริก็เริ่มประหม่า แต่เมื่อพบว่าคนสองคนที่นั่งขนาบข้างเขาคือคนคุ้นเคยก็ถอนหายใจนั่งลงอย่างสงบ




นักข่าวคนหนึ่งยื่นไมค์มาจ่อจนเกือบจะชนฟันเขา เขาไม่เข้าใจว่าจะมีโต๊ะยาวไปทำไมถ้าสุดท้ายนักข่าวพวกนี้ก็แทบจะปีนโต๊ะมาถามเขาอยู่ดี “ คัตสึกิ ยูริ!! คุณรู้สึกยังไงบ้างครับที่ได้แชมป์ปีนี้!?”


ยูริโอะที่ได้ที่สองจิ๊ปาก พวกเขาสองคนเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานานจนสื่อชอบเล่นข่าวว่าสองยูริไม่ถูกกันบ่อยๆ เป็นเรื่องขำขันในแวดวงการที่ยูริชอบเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว


คำถามนี้เขาเตรียมตอบมาแล้ว เขียนสคริปต์โดยวิคเตอร์ แต่สคริปต์เดิมนั้นใช้แต่ประโยคยั่วยวน ยูริจึงมีการแก้ไขด้วยตัวเองบ้าง “ ผมมีความสุขและภาคภูมิใจมากครับ และไม่คิดว่าจะมีช่วงเวลาไหนที่ผมมีความสุขเทียบเท่ากับตอนนี้” ยูริในสื่อถูกวาดภาพให้เป็นนักสเกตลีลาหน้าใหม่ที่มีพรสวรรค์แต่เขินอายและใสซื่อ วิคเตอร์บอกว่าเขาควรจะยึดภาพนี้ไว้เวลาอยู่หน้ากล้อง ช่วงแรกยูริค่อนข้างอึดอัดและประหม่าทีเดียว แต่ก็ผ่านมันมาได้



“ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณทุกคนที่คอยให้กำลังใจผม ไม่ว่าพวกคุณจะอยู่ที่ไหนบนโลกนี้ ถ้ายังมองผมอยู่ นั่นแปลว่าคุณได้ช่วยมอบพลังให้ผมแล้ว” ประโยคนี้วิคเตอร์เป็นคนแต่ง “ รวมถึงทีมงานทุกคน โค้ชของผม” ประโยคนี้เขาเติมเอง แสดงความเป็นเจ้าของเน้นหนักจนคริสตอฟที่ได้ที่สามหันมามองเขาและยิ้มกรุ้มกริ่ม “ และเพื่อนร่วมสนามทุกคน พวกเขาเก่งมาก ยากที่จะเอาชนะ และที่ผมมีวันนี้ได้ก็เพราะพวกเขา”



“ แล้วมีแผนที่จะทำอะไรต่อไปมั้ยครับ?”


ยูริพยักหน้า “ มีครับ อยากให้พวกคุณและแฟนๆช่วยติดตามและให้กำลังใจผมต่อไปนะครับ” พร้อมรอยยิ้มที่พยายามจะโปรยสเน่ห์ใส่กล้อง แม้วิคเตอร์จะเคยบอกว่ามันดูเป็นยิ้มแหยๆก็ตาม


นักข่าวหันไปสัมภาษณ์ยูริโอะและคริสตอฟต่อ เขาชอบที่ยูริโอะยังคงภาพลักษณ์รัสเซียนพั้งก์ไว้แม้จะอยู่หน้ากล้อง เด็กคนนี้ดังในเรื่องนิสัยส่วนนี้ของตัวเองด้วย และดูจะเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆรุ่นแม่มาก ยูโกะยังชอบและขอลายเซ็นต์ของยูริโอะเก็บไว้เลย



“ และฉันจะขอยืนยันคำเดิม ว่าจะไม่มียูริสองคนบนเวทีนี้” ยูริโอะมองเขาตากร้าว เสียงชัตเตอร์กล้องรัวขึ้น “ ฉันจะเฉือนนายเป็นชิ้นๆที่โอลิมปิค”


ยูริยิ้มสงบราวกับเสียงของยูริโอะเป็นเพียงเสียงแมวขู่ “ แล้วเจอกันนะ”



ยูริโอะทำเสียงฮึดฮัด นั่งกอดอกไขว้ขาราวกับนักเลง ได้ยินเสียงคริสตอฟหัวเราะเบาๆ จนกระทั่งนักข่าวหันไปสนใจร่างสูงผมเกรียนบลอนด์ ไว้เคราบางๆ ดวงตาหยาดเยิ้ม คริสตอฟนั้นได้ชื่อว่าเป็นคู่แข่งของวิคเตอร์มานาน วิคเตอร์เป็นแชมป์กรังด์ปรีซ์ห้าสมัยติด คริสตอฟก็ติดอันดับหนึ่งในสามมาห้าสมัยเช่นกัน จะเรียกว่ากัดไม่ปล่อยหรือเทียบเคียงกันดี


เมื่อจบการสัมภาษณ์ ขาของยูริก็ก้าวออกตามหาวิคเตอร์ทันที เขาไม่เห็นอีกฝ่ายเพราะโดนนักข่าวรุม กระเป๋าของเขาถูกฝากไว้กับพนักงานต้อนรับของตึกนี้ นั่นยิ่งทำให้ยูริแปลกใจระคนกังวลว่ามีเรื่องด่วนเกิดขึ้นกับวิคเตอร์หรือเปล่า


“ ยูริโอะ เห็นวิคเตอร์มั้ย?” เขาถามเด็กหนุ่มที่เพิ่งผละออกจากฝูงนักข่าวได้ ซึ่งยูริโอะก็ชักสีหน้าใส่เขาทันที


“ จะไปรู้เรอะ!”


“ ก็นายรู้จักวิคเตอร์ดีนี่”


“ ไม่ดีไปกว่านายแล้ว” น้ำเสียงมีความน้อยใจเจือปน ถึงจะเบาบางมากก็ตาม “ ลองไปถามคริสตอฟสิ” พร้อมกับพยักเพยิดไปทางอีกฝั่งซึ่งคริสตอฟยืนอยู่ กำลังคุยกับโค้ชของตัวเอง


ยูริขอบคุณเด็กหนุ่มก่อนจะวิ่งมาทางชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ชะลูด คริสตอฟยิ้มหยีตาจนขนตายาวงอนงามนั้นเด่นออกมา หากคนนอกมองพวกเขาสองคนยืนคู่กัน คงจะเป็นการยากที่จะมองออกว่าพวกเขาอายุห่างกันแค่สองปีเท่านั้น “ยินดีด้วยนะ ยูริ”


“ ขอบคุณครับ เอ่อ...” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคุยตรงๆกับคริสตอฟ อาการประหม่าเวลาคุยกับคนแปลกหน้าเริ่มก่อตัวขึ้น “ คุณเห็นวิคเตอร์มั้ยครับ”


“ โค้ชของนายรึ?”



ยูริพยักหน้า



คริสตอฟใช้นิ้วโป้งชี้ไปที่ประตูเลื่อนบานใหญ่ที่เป็นทางเข้าตึก “ ฉันเห็นเขาเดินออกไปข้างนอกสักพักแล้วล่ะ”


ยูริขมวดคิ้วงุนงง ข้างนอกอากาศหนาวเย็นเยียบ ไม่มีเหตุผลเลยที่วิคเตอร์จะออกไปรอข้างนอก “ ขอบคุณมากครับ” เขาหันไปทางประตูและกำลังจะวิ่ง


“ ยูริ ฉันเคยไม่ชอบนาย” คริสตอฟเอ่ยจนขาของเขาชะงัก “ ฉันตั้งตารอที่จะเห็นวิคเตอร์วิ่งในปีนี้ แต่กลับเป็นนายที่มาแทน พูดตรงๆคือฉันค่อนข้างโมโหนายและวิคเตอร์ไม่น้อยเลย เพราะฉันที่ถูกเรียกว่าเป็นคู่แข่งของเขา แต่เขากลับทำเหมือนฉันเป็นเศษฝุ่นติดเสื้อ การที่เขาส่งนายมาแข่ง เท่ากับว่าหักหน้าฉันกลายๆ...ฉันเคยคิดแบบนั้น แต่นายตอนนี้คือความภาคภูมิใจของวิคเตอร์ ฉันว่านายเอาชนะได้ยากกว่าวิคเตอร์ซะอีก” คริสตอฟตบไหล่เขาเบาๆหนึ่งทีและบีบมันแน่น “ เจอกันที่โอลิมปิค”


“ แล้วเจอกันครับ” ยูริยื่นมือขวามา คริสตอฟจับมันไว้เป็นการให้เกียรติ “ ขอบคุณมาก”


“ แล้วก็วิคเตอร์น่ะ...” คริสตอฟขยิบตาให้ข้างหนึ่ง มือถูกบีบแน่นขึ้น “ ดูแลเขาดีๆด้วยล่ะ ถ้าเป็นเรื่องสเกต หมอนั่นจะทำตัวบ้าๆหลุดโลกก็ทำได้”


“ ผมรู้ครับ”


“ ก็ว่างั้น”




คริสตอฟปล่อยมือ และเขาก็รีบวิ่งออกมา ผู้คนพลุกพล่าน บางคนชี้มาที่เขาโดยเฉพาะผู้หญิง พวกเธอปิดปากแต่เสียงกรี๊ดก็ยังเล็ดลอดออกมา มีคนหยิบกล้องออกมาแต่ยูริไม่สนใจ เขาเห็นชายหนุ่มที่ตามหายืนอยู่ริมขอบถนน มองรถที่วิ่งไปมาด้วยความเร็วจนไฟหน้ารถสีเหลืองลากยาว หิมะตกอ่อนๆ วิคเตอร์อยู่ในชุดโอเวอร์โค้ทสีเทาและผ้าพันคอสีกรมท่า การแต่งตัวที่มืดหม่นนี้ไม่ได้ช่วยให้ใบหน้าที่โดดเด่นถูกกลบลงเลย


“ วิคเตอร์ คุณออกมาก่อนทำไมน่ะ?” ยูริก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย พอไม่สวมรองเท้าสเกตแล้วเขาก็สูงแค่คิ้วของวิคเตอร์

วิคเตอร์ถอนหายใจออกทางปาก เกิดเป็นควันสีขาวจางๆ ปลายจมูกที่เป็นสีแดงอยู่แล้วก็ออกสีมากขึ้น “ กำลังเรียกแท็กซี่น่ะ ช่วงเวลานี้ไม่มีว่างๆสักคันเลย”


“ คุณจะไปไหนรึครับ?” ยูริเอ่ยอย่างสงสัย เพราะรถของสโมสรที่มาส่งพวกเขาตอนขามาก็รับปากว่าจะมารับกลับด้วยเหมือนกัน ไม่มีเหตุผลที่วิคเตอร์จะเรียกแท็กซี่นอกเสียจากสถานที่ที่อยากไปไม่ใช่โรงแรมของพวกเขา



“ สนามบิน”


“ ไปทำไมครับ?”



วิคเตอร์ไม่ตอบ และความเงียบเข้าครอบงำคนทั้งสองเหมือนตอนที่วิคเตอร์กอดเขาหลังจากที่เขาชนะ แต่ความเงียบรอบนี้จมดิ่งลึกและอึดอัดกว่ามาก มวลสารในช่องท้องของยูริเริ่มปั่นป่วน


“ เธอชนะกรังด์ปรีซ์แล้ว ตามที่ฉันให้สัญญา” ยูริรู้สึกหัวใจพองโตขึ้น วิคเตอร์ที่มีนิสัยชอบลืมในสิ่งที่รับปากกับคนอื่นไว้กลับจำสัญญาที่ให้เขาได้ไม่เคยลืม “ ฉันก็จะกลับไปสเกตบ้าง”


“ กลับไปรัสเซียรึครับ?” ความสุขเมื่อครู่หายวับไป หัวใจก็ฟีบลงเหมือนขาดเลือดไปสูบฉีด “ แต่ว่า...คุณไม่จำเป็นต้องกลับรัสเซียนี่!”



ผมอยากให้คุณอยู่กับผม



วิคเตอร์ก้มหน้าทำให้ผมสีเงินปรกลง มือยกขึ้นทัดผมกับหูไว้ “ ฉันมีคนรู้จักเยอะจะลองติดต่อหาโค้ชที่เหมาะกับเธอให้ละกันนะ”


ยูริกำหมัดแน่น “ ผมไม่เอาใครทั้งนั้นนะครับ! วิคเตอร์!! ขอแค่--”  คุณ



“ ยูริ ฉันได้แรงบันดาลใจจากการเฝ้ามองเธอเติบโต และฉันอยากจะแสดงมันออกมา” เขาไม่เห็นหน้าวิคเตอร์ที่ก้มลง แต่เสียงของวิคเตอร์สั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็น  “ ฉันรู้ว่าตัวเองจะสเกตได้อีกไม่นาน แต่ตอนนี้ฉันยังไหว ถ้าฉันไม่แสดงในสิ่งที่ฉันเรียนรู้มาจากเธอ แล้วฉันจะมาหาเธอตั้งแต่แรกเพื่ออะไร”



ยูริกำหมัดแน่นข้างตัว หลับตาปี๋ เขาไม่อยากจะยืนเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าสิ่งที่ออกจากปากของวิคเตอร์นั้นถูกทุกอย่าง ในหัวปั่นป่วนพยายามเค้นหาข้ออ้างให้วิคเตอร์อยู่ “ คุณไม่จำเป็นต้องมีโค้ชด้วยซ้ำ ทำไมไม่--”



“ เธอเก่งกว่าฉันแล้วยูริ” มันคือสิ่งที่คริสตอฟเอ่ยกับเขาเมื่อครู่ ซึ่งเขารับมันอย่างภาคภูมิใจ แต่….วิคเตอร์ตอนนี้ที่เป็นคนพูด มันคล้ายกับเป็นน้ำกรดที่ราดใส่เขา มันทั้งเจ็บแสบปวดร้อน ยูริไม่อยากฟัง เขาอยากจะหนีออกไปจากตรงนี้ หรืออย่างน้อย ถ้าหนีไม่ได้….ก็อยากจะให้วิคเตอร์หยุดพูดสักที ไม่ใช่พล่ามทั้งๆที่ใบหน้ายิ้มแย้มแบบนี้ “ ฉันไม่มีความจำเป็นอะไรสำหรับเธอแล้ว ต่อให้ฉันไม่อยากสเกต แต่สักวันเธอก็ต้องไปหาโค้ชคนอื่น”



“ พอเถอะครับ คุณจำเป็นสำหรับผมเสมอ หยุดพูดเหมือนกับว่าคุณไม่มีค่าสักทีเถอะ”



วิคเตอร์ยิ้มจนปากเป็นรูปหัวใจ แต่มันฉายแค่แววเศร้า “ เธอเป็นหญิงสาวสวยงามที่สุดในโลก และฉันก็ถูกเธอดึงดูด แต่ฉันกำลังจะโรยราแก่ตัว ฉันเป็นของเก่าไปแล้วยูริ นี่คือความจริงที่เธอต้องยอมรับ” ยูริรู้ว่านี่คือเนื้อเรื่องของเอรอสที่เขาเคยเต้น นึกแล้วก็อยากจะหัวเราะทั้งน้ำตา ในเรื่องชายหนุ่มเจ้าสำราญหว่านสเน่ห์หญิงสาวจนหญิงที่สวยงามที่สุดในเมืองตกหลุมเขา และเขาก็เขี่ยเธอทิ้ง แต่ยูริเปลี่ยนมุมมองของนิทานเรื่องนั้น และเขาก็ทำมันสำเร็จ เขาได้ชายหนุ่มรูปงามมาไว้ในกำมือ หยอกล้อเล่นกับเขา รอวันโยนชายหนุ่มคนนั้นทิ้ง



แต่เขาไม่อยากจะให้วิคเตอร์เหมือนนิทานเรื่องนั้น ถ้าเขาเปลี่ยนเนื้อเรื่องได้ เขาก็เปลี่ยนโชคชะตาตัวเองครั้งนี้ได้




ยูริจับมือของวิคเตอร์ดังหมับ บีบมันแน่น


วิคเตอร์ส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างฝืนๆ “ ไม่ต้องจับแรงขนาดนี้ก็ได้ ฉันไม่ได้จะไปไหนไกลๆสักหน่อย ไว้เราแลกเบอร์คุยกัน--”


พวกเราอยู่ใกล้กันมาตลอดจนไม่เคยพะวงว่าจะต้องแลกเบอร์กันเลย น่าตลกดีจริงๆที่อยู่กันมาเป็นปีๆเพิ่งจะมาขอเบอร์กันตอนนี้ แต่นั่นแปลว่าพวกเขากำลังต้องจากกันไกล และยูริกลัวเกินกว่าจะยอมรับความจริงนั้น ปณิธานมุ่งมั่นในใจลุกโชนขึ้นเพื่อกลบความกลัว ส่งผลให้บีบมืออีกฝ่ายแน่นกว่าเดิม




“ ยูริ เจ็บ”




ทุกอย่างรวดเร็วและเฉียบคมจนวิคเตอร์ไม่ทันตั้งตัว เมื่อยูริกระตุกมือของเขา ดึงร่างกายที่ใหญ่ตัวกว่าของวิคเตอร์เข้าหา ยูริสวมกอดที่เอว วิคเตอร์ตัวสูงและใส่เสื้อตัวหนาทำให้เหมือนกับว่าเป็นคนตัวใหญ่ แต่เมื่อกอดเอวแน่นๆจะพบว่าค่อนข้างเพรียวบางกว่าเขา วิคเตอร์ตัวเอนเพราะเสียศูนย์ เขารีบยกมืออีกข้างหนุนท้ายทอยของวิคเตอร์ไว้ไม่ให้ร่วง ได้ยินเสียงจากคนรอบข้างประปราย




“ ว้ายๆๆ ยูริ คัตสึกินี่!!”



“ นี่ๆ พวกเค้าทำอะไรกันน่ะ?”



“ เต้นรำ?”




ยูริกอดอีกฝ่ายแน่น ขาสองข้างกางออกเพื่อทรงตัว ก่อนจะก้มลง และ…..วิคเตอร์รู้ทันทีว่ากำลังจะเจอกับอะไรจึงรีบกำเสื้อด้านหน้าของยูริเพื่อไม่ให้เขาแนบชิดมากกว่านี้ แต่วิคเตอร์ไม่รู้ ว่าเขาจริงจังกับมันแค่ไหน แค่มือสองข้างไม่ทำให้เขาหยุดความปรารถนานี้เลย ไม่แม้แต่สายตาของผู้คนตามท้องถนน หรือสายตาของวิคเตอร์เอง…...เขาก้มลงจูบวิคเตอร์



-----------



ยูริโอะได้ยินเสียงผิวปากจากคริสตอฟ เขาจะไม่แสดงสีหน้ารำคาญคนที่อายุห่างกว่าสิบปีเลย ถ้าไม่มีเสียง ‘เห’ หรือ ‘บราโว่’ เลย


“ เฮ้ย บ่นอะไรงึมงำวะลุง!?”


คริสตอฟยืนมองวิวอยู่นอกหน้าต่างชั้นสาม พวกเขาสองคนกำลังจะไปที่ลานจอดรถซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเวรเป็นกรรมอะไร รถของทั้งคู่จอดอยู่ชั้นเดียวกัน คริสตอฟหันมามองเด็กหนุ่มก่อนจะเคาะกระจกใสจนเห็นวิวข้างนอก ยิ้มมีเลศนัยแต่ไม่ยอมตอบจนยูริโอะชักสีหน้า เดินไปทางกระจกเอง


“ มองต่ำเจ็ดนาฬิกา”


ยูริโอะเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมาเมื่อเห็นยูริ…..จริงๆมันคือแผ่นหลังของคัตสึกิ ยูริ ที่โอบล้อมร่างกายของวิคเตอร์จนมิด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็จำได้ว่านั่นคือวิคเตอร์ ทำท่าเต้นรำแช่แข็งแบบนั้นถึงไม่ต้องเป็นผู้ใหญ่บรรลุนิติภาวะก็รู้ว่ายูริกำลังทำอะไรกับวิคเตอร์


“ โชซากาลีมา??!!” ยูริโอะสบถและวิ่งกลับไปทางบันไดพอดี ทิ้งคริสตอฟให้หัวเราะคนเดียวและมองละครรักทีเริ่มโกลาหลข้างล่าง





------------------------------------------





มันคือสิ่งที่เขาปรารถนามาตลอด การได้ลิ้มรสชาติของริมฝีปากมันวาวของวิคเตอร์



ตอนนี้ไม่ได้มันวาวเหมือนตอนทานคัตสึด้งหรอก ค่อนข้างเปียกด้วยซ้ำ แต่ยูริก็ตกลงหลุมไปแล้ว เขาไม่อยากละจากสมบัติล้ำค่านี้อีก ถ้าไม่ใช่ว่าได้ยินเสียงเซ็งแซ่ของคนที่มุงอยู่ มันดังและเข้าใกล้มากขึ้น รวมถึงได้ยินเสียงถ่ายรูปด้วย แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผิดชอบชั่วดีหรืออะไร มันเหมือนเสียงรถยนต์แล่นผ่าน ดังจนน่ารำคาญแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรกับมัน แต่สิ่งที่ทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์คือเสียงของวิคเตอร์ งึมงำอ้ำอึ้งอยู่ที่ปากเขา หลังจากนั้นกลิ่นคาวและรสชาติเค็มก็เต็มปาก ตามมาด้วยอาการเจ็บแสบ ยูริผละออกทันที วิคเตอร์จึงยืนตัวตรงและผลักอีกฝ่ายอย่างแรง



วิคเตอร์มีนิสัยที่เขาไม่เข้าใจและขุ่นเคืองอยู่อย่าง นั่นคือวิคเตอร์จะยิ้มซุนซนเมื่อได้ยั่วยวนหรือแตะเนื้อต้องตัวเขา แต่เมื่อไหร่ที่เขาเป็นฝ่ายรุกอย่างจริงจัง วิคเตอร์จะถอยหนี ทีนี้ใครกันแน่...ที่กลัวจะถูกแตะต้อง



ทั้งสองจ้องหน้ากันโดยที่ยูริใช้นิ้วปาดที่ริมฝีปากตัวเองที่มีเลือดติด ไม่มีใครพูดอะไรนอกจากเสียงคนรอบข้าง วิคเตอร์มองไปรอบๆก็เห็นว่าคนมุงพวกเขาจนหาทางฝ่าไม่ได้ จึงเอี้ยวตัวก้าวเท้าไปที่ถนนซึ่งมีช่องว่างอยู่และเดินกึ่งๆวิ่งหนีข้ามไปอีกฝั่ง



“ วิคเตอร์!” เขาอยากจะวิ่งตามแต่มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมาขวาง อีกกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่งพยายามข้ามถนนไปหาวิคเตอร์ พวกเธอคงจะจำวิคเตอร์ได้ แต่มีรถบรรทุกคันหนึ่งแล่นมา บดบังภาพทุกอย่าง ยูริคิดว่าเขาสบถใส่แฟนคลับของเขาไปคนหนึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างแรงแต่เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น



หลังจากที่รถบรรทุกบีบแตรใส่กลุ่มแฟนคลับนั้นและขับผ่านไป เขาก็เห็นว่าวิคเตอร์เรียกแท็กซี่ได้แล้ว ยูริคิดว่าเขาเพิ่งผลักอกแฟนคลับคนหนึ่งจนล้ม แต่สายตากลับมองวิคเตอร์เหมือนเป็นแม่เหล็กที่คอยดึงดูดเขา



“ วิคเตอร์!!”


ไม่แม้แต่จะหันมาตามเสียงเรียก วิคเตอร์ก้าวเข้าไปนั่งในรถทันที รถเลื่อนไปข้างหน้าและยูริกำลังจะวิ่งตาม เขาแค่ต้องสลัดคนกลุ่มนี้ให้พ้น เขาไม่อยากทำร้ายหรือเมินแฟนคลับ ไม่ต้องการให้มีข่าวเสียตั้งแต่สองชั่วโมงแรกที่ได้เป็นแชมป์




ทันใดนั้น เขาก็ถูกชกอย่างแรงจนล้มลงบนพื้น แก้มซ้ายบวมเป่งแช่อยู่กับถนนหิมะสีเทาคล้ำ


“ ทำบ้าอะไรของแกวะ!!???”


อ้อ เจ้าหนูยูริโอะ….




ไม่ต้องเห็นหน้าก็จำเสียงได้ เขาลุกขึ้นพลางลูบแก้มบวมๆ มองไปที่ถนน ไม่มีวี่แววของแท็กซี่คนนั้น เขากัดฟันและเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งเพื่อจะเรียกแท็กซี่บ้าง ยูริรู้ว่าวิคเตอร์กำลังจะไปที่ไหน ถ้าไปที่สนามบินอาจจะได้ปรับความเข้าใจกันบ้างก็ได้ การจากลาเป็นสิ่งที่เจ็บปวด แต่การที่ไปโดยหลงเหลือความขมขื่นและผิดใจต่อกันเจ็บปวดยิ่งกว่า



ยูริโอะวิ่งตามเขามา ผ่านพ้นกลุ่มคนได้ เมื่อตามทันก็กระชากคอเสื้อของยูริ “ ฉันถามว่าแกเป็นบ้าอะไรของแก คัตสึด้ง!!”



“ ยูริโอะ ฉันกำลังรีบ”



“ จะตามวิคเตอร์ไปทำพระแสงหาอะไรวะ!? เขาหนีแกโว้ย!!!” ยูริโอะตะโกนตอกหน้าเหมือนครั้งแรกที่พวกเขาพบกันในห้องน้ำ แต่ครั้งนี้ยูริไม่แม้แต่จะสะดุ้งหรือแสดงสีหน้า “ วิคเตอร์แค่จะกลับไปอยู่กับฉันที่รัสเซีย แกทำท่าเหมือนมันจะบินไปดาวอังคาร เดือดร้อนจะเป็นจะตาย!! ฉันไม่ได้ยอมปล่อยวิคเตอร์ให้ไปกับแกเพื่อให้แกทำร้ายนะ!!” ยูริโอะสะบัดผ้าออกจากมือและผลักอกยูริ ก่อนจะชี้หน้าอีกฝ่าย “ แกจูบเขาต่อหน้าคนเป็นร้อย แกคิดว่าวิคเตอร์ชอบเหรอ!! หมอนั่นชอบทำให้คนอื่นเซอร์ไพรส์ก็จริงแต่ต้องไม่ใช่เรื่องส่วนตัว!”



“ แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะ ในเมื่อวิคเตอร์ไม่ฟังผม!!” ยูริเถียงใส่เสียงดัง “ เขาบอกว่าจะหาโค้ชให้ผม ช่างหัวโค้ชมันสิ ผมไม่ได้ต้องการให้เขาเป็นโค้ชเลย!! ไม่เลย!” และกล่าวด้วยเสียงเรียบแม้จะยังหายใจหนักอยู่ก็ตาม “ เขาเป็นมากกว่านั้น...สำหรับผม”



ทำไมนะทำไม ทำไมไม่พูดแบบนี้กับวิคเตอร์ ทำไมต้องขืนใจอีกฝ่าย


ยูริไม่เคยคิดโกรธเกลียดตัวเองขนาดนี้เลย



“ อย่ามาขึ้นเสียงกับฉัน!! จะพูดให้ฟังก็ไม่มีประโยชน์ ฉันจะไม่บอกอะไรกับวิคเตอร์เด็ดขาด!!” ยูริโอะตะคอก “ โคตรเหม็นขี้หน้าแกว่ะ ฉันแพ้ให้กับไอ้บ้าแบบนี้เหรอวะเนี่ย”



ยูริก้าวเข้ามาและโดนยูริโอะผลักอกอีกรอบ แต่ร่างสูงกว่าก็ไม่ลดละ บีบไหล่อีกฝ่ายแน่น “ ยูริโอะ อย่างน้อย ช่วยฝากคำขอโทษไปให้วิคเตอร์เถอะ ขอร้องละ”


ยูริโอะสะบัดมือนั้นออก “ ฟังภาษาคนเป็นมั้ยวะ!! ไม่โว้ย!”


“ ขอร้อง” ยูริโค้งตัว มือแนบข้างลำตัวราวกับกำลังทำความเคารพ



ยูริโอะหันหลังกลับ “ ฉันจะไม่พูดกับคนฟังไม่รู้เรื่องอีก!”


แต่ร่างสูงกว่ามาขวางไว้  ใบหน้ามีคราบน้ำตา จนถึงตอนนี้เขายังคงร้องไห้ น้ำตาโดนความเย็นจนรู้สึกแสบไปทั้งหน้า “ ขอร้อง”




ยูริโอะกัดฟัน มองเขาที่ตอนนี้ฟูมฟายอยู่เงียบๆ  เด็กหนุ่มวัยสิบหกดึงฮู้ดขึ้นมาเมื่อหิมะเริ่มทำให้ผมเปียก ก่อนจะเดินสวนยูริ ไหล่กระทบกันอย่างแรง และเดินหายไปโดยทิ้งไว้เพียงยูริที่จ้องมองพื้นหิมะนิ่ง ภาพตรงหน้าพร่ามัวเพราะน้ำตาเอ่อล้น เขาเรียกชื่อวิคเตอร์ซ้ำๆ ราวกับมันเป็นมนตราที่จะพาเขาย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้





---------------------------------------





เขารักการทำให้คนอื่นเซอร์ไพรส์ มันคือความสนุกอย่างหนึ่ง การได้เป็นที่หนึ่ง การได้เป็นจุดเด่น เป็นดาวฤกษ์ท่ามกลางฝุ่นดาวนับล้าน และมันเป็นธรรมชาติของสเกตลีลาด้วย ในวงการนี้หากเราไม่สามารถทำให้ผู้ชมตะลึงได้ เราก็คือของเก่าเก็บที่รอเตรียมโละทิ้ง ผู้ชมจะมองไปทางอื่นและจะลืมเรา ผู้ชมมีความจำยาวมากกว่าปลาทองเพียงเล็กน้อย พวกเขาจะไม่สนใจว่าเราเคยทำอะไรที่น่าตื่นตื่นใจบ้าง พวกเขารู้แค่ว่าเราต้องสร้างความประทับใจให้ดู เดี๋ยวนี้ ตรงนี้



“ ถ้าฉันขาหักกลางลาน พวกเขาจะเซอร์ไพรส์มั้ยน้า”



“ อย่า!! ทำแบบนั้นถ้าแกไม่อยากถูกฉันหักคอตอนนี้!” ยูริโอะชี้หน้าวิคเตอร์ขู่แว้ดๆ อยู่กลางลาน ขนาดเขาพูดงึมงำกับตัวเองตรงขอบลานก็ยังอุตส่าห์ได้ยินนะ แต่ก็ไม่น่าแปลกใจเพราะทั้งห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน ยาคอบกับเจอร์จีกำลังเดินสายไปแข่งที่นอกเมือง ส่วนคนอื่นๆก็ตามไปดูด้วยกันหมด


“ ยูริโอะ” วิคเตอร์เกยคางกับขอบมองอีกฝ่ายทำซาลคาวสี่รอบ การกระโดดเฉียบคมและเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจต่างจากปีที่แล้วลิบลับ ยูริโอะในตอนนี้คือนักเล่านิทานแทนที่เมื่อก่อนที่เป็นแค่ตู้หนังสือ



“ อะไร?”



จะเกิดอะไรขึ้นกันนะถ้าตอนนั้นเขาเลือกยูริโอะ เขาจะกลับมาที่รัสเซียเพื่อเป็นโค้ชให้เด็กคนนี้ หนึ่งสัปดาห์ที่อยู่ที่ฮาเซ็ตสึคงจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่สักวันก็คงเลือนหายออกไปจากใจ

บางครั้งเขาก็ทำอะไรขัดกับสิ่งที่ตัวเองตั้งใจ เขารักที่จะเป็นที่หนึ่ง เป็นดาวเด่น แต่ในขณะเดียวกันก็มีความสุขที่ได้เฝ้าดูและฟูมฟักยูริและยูริโอะ แม้ว่าวันหนึ่งทั้งสองจะเป็นคนโค่นเขาลงจากบัลลังก์ก็ตาม



เอาเถอะ ยังไงตอนนี้เขาก็เป็นตำนานไปแล้ว




“ ฉันลงไปเล่นบ้างสิ” วิคเตอร์กล่าวและกำลังจะเดินเข้าลาน แต่ยูริโอะรีบห้าม


“ หยุดเลย ขานายเดี้ยงอยู่”


แต่วิคเตอร์ลงมาโลดแล่นแล้วเรียบร้อย


“ วิคเตอร์!!”



เขาหมุนก่อนจะเลื่อนตัวไปทางมุมขวาของลาน พอเห็นว่ายูริโอะกำลังเข้ามาใกล้ก็หนีทันที มีครั้งหนึ่งเขาถูกยูริโอะไล่ทันเพราะไม่นึกว่าจะเข้าถึงตัวแบบนั้น แน่นอนว่าเขาโดนผลักให้ออกลาน






วิคเตอร์ประสบอุบัติเหตุเมื่อสองเดือนก่อน


เขามาอยู่รัสเซียได้ครบเดือนแล้ว กำลังซ้อมสเตปสำหรับลงกรังด์ปรีซ์ปีหน้า มันคือนัดสำคัญ มันคือการกลับมาของตำนานอันยิ่งใหญ่ เขาตัดสินใจว่าจะใช้สเตปที่ได้เรียนรู้มาจากการอยู่ร่วมกันของเขากับยูริ การเลี้ยงดู การเติบโต การสั่งสอน ครอบครัว ชีวิตคู่--


ให้ตาย เพราะยูริจูบเขาแท้ๆ ถึงได้มีความรู้สึกหลายอย่างปนเปในหัวเต็มไปหมด สเตปที่เขาเตรียมมาอย่างดีมั่วซั่วและล้มเหลว บทเรียนสุดท้ายที่ยูริมอบให้ก่อนที่เขาจะตัดสินใจตีจากมีราคาแพง หนักหนาสาหัสเกินกว่าจะแบกรับ มันไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ในความหมายของจูบนั้น วิคเตอร์รู้ดีเลยล่ะ เขาคือคนที่เคยมีความรัก ทำไมจะไม่รู้ว่ายูริสื่ออะไร ยูริไม่ได้เป็นคนจูบเก่ง และนั่นอาจจะเป็นจูบแรกด้วยซ้ำ แต่กลับแฝงไปด้วยความดุดัน ความเป็นเจ้าของ ความรักอย่างลึกซึ้ง แทนคำพูดนับร้อยนับพัน และมันถาโถมใส่เขาจนมากเกินไป สุดท้ายวิคเตอร์ก็หนีเพื่อปิดฉาก ปิดฝาตอกโลงทุกอย่าง



เปล่า เขาไม่ได้รังเกียจยูริเลย….อันที่จริง….ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ



ก็แค่...เขากลัวว่า ถ้าอยู่ตรงนั้นอีกสักวินาที เขาอาจจะไม่อยากออกห่างกายยูริอีก



อย่างน้อย...ถ้าได้แสดงอีกสักครั้ง..ถ้าได้ถ่ายทอดเรื่องราวที่ยูริมอบให้



ครั้งเดียว อีกครั้งเดียว...ภาชนะที่เรียกว่าร่างกายเอ๋ย ช่วยทนอีกนิดเถอะ



‘นี่คือสเตปที่นายสร้างหลังจากไปเป็นโค้ชเด็กนั่นรึ?’ ยาคอบเคยถาม ‘มันดูเศร้า เหมือนเป็นความรู้สึกดิบๆไม่ได้ปรุงแต่ง ดูไม่ใช่นายเลย’



ใช่ นั่นแหละที่วิคเตอร์ตามหา อะไรที่ไม่ใช่เขาจะสร้างความตะลึงแก่ผู้ชมได้


‘หยุดสเกตเดี๋ยวนี้นะ’


ใช่ ยาคอบเตือน ออกจะคล้ายๆคำสั่งด้วยซ้ำ


‘ ร่างกายนายมาถึงจุดขีดสุดแล้ว มันแบกรับสไตล์ที่แตกต่างออกไปอย่างสุดขั้วไม่ไหวหรอก’




ยังกับเขาจะฟัง…




วิคเตอร์ติดตามข่าวคราวของยูริเสมอ ยูริกลับไปอยู่กับโค้ชคนเดิมก่อนหน้าที่วิคเตอร์จะมา โค้ชเซเลสติโนดึงศักยภาพของยูริออกมาได้ดี และแตกต่างไปจากที่วิคเตอร์กำกับ ยิ่งรวมพลังกับความคิดสร้างสรรค์ไม่รู้จบของยูริ มันสร้างความแปลกใหม่ให้กับผู้ชมหรือวงการสเกตได้เลย และมันยังสร้างหลุมลึกในก้นบึ้งของหัวใจของวิคเตอร์ เมื่อดูการแสดงของยูริเสร็จ เขาจะรู้สึกเหงาขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ และจะวิ่งไปหาตัวช่วยทางใจ นั่นคือ สเกต




ถ้าเขาอยู่ตรงนั้นกับยูริล่ะ….



หรือ….หรือถ้ายูริอยู่กับเขาตอนนี้ล่ะ….



ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ชีวิตของเขาถูกขีดด้วยคำว่า ‘ถ้า’



เขาไม่เคยเสียใจภายหลังจากการตัดสินใจตัวเองเลยแท้ๆ ชีวิตที่อุทิศให้กับสเกตลีลาคือทางเลือกของเขา ตัดผมยาวสลวยทิ้งคือทางเลือกของเขา เป็นโค้ชให้ยูริคือทางเลือกของเขา รักยูริ….






นั่นแหละ นั่นแหละสาเหตุที่นายเปลี่ยนไป

วิคเตอร์เอ๋ย

กับคนรักรายก่อนๆยังไม่เป็นหนักขนาดนี้

เพราะยูริคือตัวต่อที่นายทำหายไปยังไงล่ะ

แล้วนายก็เก็บขึ้นมา

นั่นทำให้นายไม่เป็นตัวของตัวเอง นายเปลี่ยนไป

นายอยากกลับเป็นคนเก่ามั้ยล่ะ?

วิคเตอร์คนเดิมที่มีแต่ความสมบูรณ์แบบ

ไม่มีคำว่า ‘ถ้าหาก’ ในพจนานุกรมของวิคเตอร์ นิคโฟโรฟคนนั้น

ทิ้งชิ้นส่วนชิ้นนั้นไปสิ


ไม่

มันเป็นสิ่งเจือปนที่ทำให้นายสับสน ถ้าเอาออก นายก็จะกลับเป็นคนเดิม

ไม่เอา

นายอยากได้ความสมบูรณ์แบบไม่ใช่รึ

ก็รู้ดีอยู่แล้วว่าต้องทำยังไง

ความรักที่ให้ต่อยูริไม่ใช่ทางเลือกของนาย

ไม่

ความสมบูรณ์แบบ มันกลวงโบ๋




น้ำแข็ง….แข็ง เยือกเย็น เรียบลื่น มีหัวใจที่สวยงาม มีร่างกายราวกับเพชรนิลจินดาที่เปล่งประกาย ราวกับกระจกที่ใสสะอาดและบริสุทธิ์ ไม่มีสิ่งใดเจือปน ไม่ยึดติดกับอะไร

มันทั้งแข็งแกร่งและเปราะบาง….




วิคเตอร์รู้สึกร่างกายตัวเองหล่นวูบ เขาไม่รู้อะไรคือข้างล่าง อะไรคือข้างบน ความมึนงงและอาการเจ็บแปลบเริ่มลุกลามเข้ามา แต่ดีอย่างหนึ่งคือเสียงในหัวหายไปหมดแล้ว อาห์ ดีจริงๆ

วิคเตอร์ได้ยินเสียงของคนหลายคนและ......ภาพต่อมาที่เขาจับได้คือ หลอดไฟหลายสิบดวงเรียงกันเป็นรูปตาข่าย มันคือไฟเพดานในลานน้ำแข็ง และความเย็นเยียบของน้ำแข็งซึมลึกผ่านมาถึงสันกระดูกกลางหลัง มีคนพยายามเรียกชื่อและยกตัวเขาขึ้น เมื่อถูกขยับตัว ความเจ็บจี๊ดราวกับถูกเหล็กแหลมร้อนนาบที่ขาก็ปรากฏ วิคเตอร์ร้องลั่น เขาจำได้ดีถึงความเจ็บตอนนั้น สู้ทำให้เขาสลบไปเลยยังจะดีกว่า น้ำตาหยดเผาะลงบนน้ำแข็ง มารู้ภายหลังโดยคำพูดของยาคอบว่าเขาเต้นไปเรื่อยๆไม่มีจังหวะ ขณะที่กระโดดแอกเซิล วิคเตอร์ล้มไม่เป็นท่าและกลิ้งไปไกลมาก ทุกคนต่างงุนงงและตกใจเพราะปกติเขามีท่าลงในกรณีที่กระโดดพลาด และไม่เคยบาดเจ็บ แต่การร่วงหล่นครั้งนี้ ราวกับวิคเตอร์ไม่แม้แต่จะป้องกันตัวเองด้วยซ้ำ



เขาจะยังลงแข่งได้หรือไม่ คงไม่ต้องถามอีกแล้ว วิคเตอร์รู้คำตอบดีกว่าใคร



ใช้เวลาหนึ่งเดือนเต็มกว่าเขาจะรักษาบาดแผลในจิตใจของตัวเอง แต่เป็นการรักษาแบบลุ่มๆดอนๆ ก็แค่เอาภาพในอดีตแปะเทปปิดกาวซ่อมแซมตรงส่วนของหัวใจที่มันสึกหรอเป็นรูเท่านั้น ความจริงที่เขาไม่สามารถลงแข่งได้อีกแล้วนั้นเจาะรูในหัวใจของเขา ความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถเต้นสเตปที่ยูริมอบให้ได้อีกต่อไปคว้านหัวใจของเขาจนทะลุยิ่งกว่า




หนึ่งเดือนที่ไม่มาลาน หนึ่งเดือนที่ใช้ชีวิตโดยไม่มีสเกต หนึ่งเดือนที่ไม่ได้ยินเสียงในหัว




นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาร้องไห้ตามลำพัง




--------





“ วิคเตอร์!!” เสียงดังทะลุปอดของยูริโอะเรียกเขา เสียงดังจนห้องกว้างสะท้อนเสียงเป็นเอคโค่ทำให้วิคเตอร์ยิ้มออกมา



“ ยูริโอะ ไม่เห็นต้องเข้มงวดขนาดนั้นเลย ฉันไม่ล้มหรอกน่า” ถึงล้มก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอกนอกจากความเจ็บทางกายที่เพิ่มขึ้น ยังไงร่างกายนี้ก็ใช้ไม่ได้แล้ว จะเจ็บเท่าไหร่ก็ไม่สำคัญ



ยูริโอะแล่นมาจับต้นแขนเขา “ ฉันมีเรื่องจะขอร้องนาย”


วิคเตอร์ยิ้มแย้มรอฟังคำขอ “ ถ้าฉันมีอะไรจะให้เธอนะ”



“ นายมี” ยูริโอะสูดลมหายใจเข้าลึก “ ฉันอยากให้นายมอบสเตปที่นายออกแบบให้ฉัน”



“ ไม่” ตอบชัดถ้อยชัดคำโดยที่ยังคงยิ้มอยู่ แม้มันจะดูเจื่อนลงก็ตาม “ นั่นคือสมบัติสุดท้ายที่ฉันมี”



“ มันเป็นโซ่ที่ตรึงนายไว้กับอดีต” ยูริโอะเถียง “ นายมองลานสเกตด้วยแววตาที่เหมือนกับจะฟูมฟายได้ทุกเมื่อ ฉันเห็นแล้วรำคาญ เลยคิดว่าจะช่วย”



“ ยูริโอะทำตัวน่ารักเป็นด้วยรึเนี่ย!?” วิคเตอร์ยกมือสองข้างจับแก้มตัวเอง ทำหน้าประหลาดใจให้สมจริงที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ และยกมือดึงแก้มของเด็กหนุ่มจนยืดเห็นฟัน



ยูริโอะปัดมือของอีกฝ่ายออก “ เลิกเล่นซะทีเหอะ นี่ฉันพูดจริงนะ ฉันจะเป็นคนถ่ายทอดมันออกมาเอง!!”


“ งั้นฉันก็พูดจริงเหมือนกันนะว่า ไม่”


“ นายจะเก็บมันไว้ให้ฝุ่นจับเหรอ!? หรือจะรอให้ยูริเป็นคนใช้มันเอง!!”



ชื่อของคนที่คิดว่าตนควรจะลืมได้แล้วหวนกลับมาอีกครั้ง วิคเตอร์ยังคงมีใบหน้ายิ้มแย้มงดงาม แต่เขาเชื่อว่าถ้ายังคุยเรื่องนี้กันอยู่ หน้ากากที่ปั้นแต่งมาเพื่อสวมใส่อาจจะแตกเอาก็ได้



“ สองเดือนแล้วนะวิคเตอร์! สองเดือนที่นายเดินวนไปมาในลานยังกับผี โลกยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย เพราะเราปิดข่าวเต็มที่ แต่ถ้าถึงวันงานกรังด์ปรีซ์! ทุกคนจะสงสัยว่าทำไมนายไม่ลงแข่ง ยูริก็จะรู้!! แต่นายไม่ทำอะไรเลยนอกจากทิ้งทุกอย่าง นายทิ้งสเกตแต่ก็ยังมาอยู่ที่นี่เพื่อเล่นสเกต แต่นายไม่สอนใคร นายจะเอายังไงกับชีวิตนายกันแน่!”



ยูริโอะหอบเล็กน้อยที่พูดเสียงดังและรัวจนไม่ทันหายใจ


“ ถ้าไม่สอนสเตปให้ฉัน ฉันจะเรียกยูริมา”


“ ยูริโอะ อย่า”


“ อย่ามาสั่งฉัน”ยูริโอะแล่นไปที่ขอบสนามซึ่งมีโต๊ะวางสิ่งของเล็กๆหลายอย่าง ทั้งเครื่องเล่นเพลง ขวดน้ำ ใบมีดรองเท้า รวมไปถึงมือถือของเขาด้วย วิคเตอร์แล่นมาติดๆและกำลังจะหยิบมือถือของยูริโอะมา แต่เด็กหนุ่มชิงทันก่อน


“ ยูริโอะ!”


นิ้วปาดไปที่หน้าจอมองหารายชื่อที่ต้องการ เขาไม่อยากจะเชื่อว่ายูริโอะมีเบอร์ของยูริ วิคเตอร์พยายามจะเข้าไปแย่งแต่ยูริโอะกลับวิ่งไปไปตามทางน้ำแข็งด้วยความเร็วแม้จะยังกดมือถืออยู่ก็ตาม




เขากลืนน้ำลายเมื่อยูริโอะแนบมือถือเข้ากับหู “ ฮัลโหล ยูโกะ อ่าฮะ ไม่ได้เจอกันนาน มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย”



“ หยุดนะ!!” วิคเตอร์ไม่มีทางวิ่งตามเด็กหนุ่มทันเลย



“ ฉันจะเปิดจีพีเอสมือถือของฉัน แล้วเธอส่งที่อยู่ฉันไปให้เจ้าคัตสึด้ง บอกให้มันยกก้นมาที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เร็วที่สุดนะ…..อะไรนะ ไม่มีแผนที่รัสเซียในเครื่องงั้นรึ? หาโหลดด่วนเลย…….บอกมันว่าเรื่องสำคัญเกี่ยวกับแฟนมัน”



ยูริโอะยกหูออกจากเครื่อง วิคเตอร์สาบานได้เลยว่าเขาได้ยินยูโกะกรี๊ด และ...พระเจ้า เขาเองก็หน้าแดงเช่นกันเมื่อได้ยินยูริโอะเรียกเขาว่าเป็นแฟนของยูริ



“ ยูริไม่เคยเล่าเรื่องแฟนที่รัสเซียให้เธอฟังรึ? ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลหรอก ตอนนี้แฟนมันกำลังมีปัญหารุมเร้า ด่วนเลยนะ ไม่ต้องเอาเบอร์มันมาให้ฉัน รกเมม เออ...ฝากสวัสดีสามแฝดด้วย….ทาเคชิด้วย...”

ยูริโอะกดปิดเครื่อง ก่อนจะวิ่งมาหาวิคเตอร์ ชี้หน้าชายหนุ่ม นิ้วชี้ใกล้หน้ามากจนวิคเตอร์สะดุ้งเล็กน้อย “ อย่าเข้าใจผิดนะ!! ฉันยังเหม็นขี้หน้ายูริ และจะเหม็นไปตลอดด้วย!! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายรู้สึกยังไงกับมัน แต่ถ้ามันเป็นคนเดียวที่จะทำให้แกหายจากการกลายเป็นผีดิบได้ ฉันว่าก็คุ้มพอแล้วที่จะเรียกมันมา”





วิคเตอร์ไม่เคยมีความกังวลในชีวิตมากไปกว่าช่วงเวลานี้เลย ตอนขาหัก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัวและรวดเร็ว แต่ตอนที่ยูริจะมาหา มันเหมือนกับมีระเบิดเวลาติดตัวเขาอยู่ เมื่อถึงศูนย์ เขาจะระเบิดทุกอย่างออกมา และยูริคือสลักเวลาอันนั้น


วันต่อมา วิคเตอร์คิดว่าจะหนีไปที่ไหนสักแห่ง ใช่ เขาคิดจะหนีอีกครั้ง ไม่มีอะไรที่น่าขายหน้าไปกว่าการที่เราต้องเจอกับคนที่รักในสภาพไม่เหลืออะไร เขาเคยเป็นคนสมบูรณ์แบบที่เพียบพร้อม แต่มาตอนนี้...เขาไม่พร้อมที่จะเจอยูริหรือใครทั้งนั้น



วิคเตอร์อยู่ในคอนโดของตัวเอง เดินกระสับกระส่ายจนมัคคาตินมึนหัว มันส่งเสียงงื้ดๆเมื่อสัมผัสได้ว่าเจ้านายกำลังเคร่งเครียด วิคเตอร์นั่งลงข้างๆมัน ลูบหัวและแหย่ใบหูมันทั้งสองข้างเบาๆ



“ อยากไปเที่ยวทั้งวันมั้ย?”




แต่มันกลับขัดขืนเวลาเขาจะสวมปลอกคอและโซ่ มันไม่เคยดื้อและออกจะชอบออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ หรือจนกระทั่งเขาเปิดประตูแล้ว มัคคาตินกลับคาบรองเท้าไปซะนี่ สุดท้ายก็นอนบนโซฟาเหมือนเดิม วิคเตอร์กอดคอแน่น ฝังใบหน้าลงไปในกลุ่มขนราวกับไม่อยากมองความจริง ความง่วงเข้าครอบงำ ไม่อยากจะหลับเพราะเขาหลับด้วยยาแก้เครียดแก้ปวดแก้นู่นนี่มามากแล้ว แต่พอคิดว่าการหลับเป็นการหนีความจริงที่ดีวิธีหนึ่ง เปลือกตาก็ค่อยๆปิดลง




----------------------



ยูริเท้าเอวมองบานประตูที่เปิดแบบหมิ่นเหม่เผยให้เห็นห้องข้างในบางส่วนแล้วถอนหายใจ วิคเตอร์ค่อนข้างเป็นคนเปิดเผย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าการเปิดประตูทิ้งไว้ให้คนข้างนอกเห็นเป็นเรื่องดี เขาเห็นเส้นผมสีเงินแพลมออกมาจากหมอนบนโซฟา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างสงบโดยมีมัคคาตินนอนทับ


ยูริเอื้อมมือไปเลื่อนบานประตูให้เปิดกว้างขึ้น และย่องเข้าไปในห้องให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ไม่วายเจ้ามัคคาตินยังกระดิกหู มันโงหัวขึ้นและ…..โอ เขาคิดถึงมันเหลือเกิน แบบว่า ถ้าไม่ติดว่ามีคนที่รักอย่างสุดซึ้งกำลังหลับอยู่ เขาจะต้องโผไปกอดมันและกลิ้งตัวลงไปพร้อมกันแน่

ยูริยกนิ้วชี้จรดริมฝีปากเป็นสัญญาณว่าให้เงียบ และมันก็ทำตาม แต่หางยังกระดิก เขาถอดรองเท้า ทิ้งกระเป๋าเดินทางไว้ข้างนอก เดินไปที่โซฟา นั่งลงบนพรมใกล้กับใบหน้าของวิคเตอร์ จ้องมองอยู่อย่างนั้น



เขาดู...ผอม ยังสวยเหมือนเดิม แต่โทรมลง เป็นอย่างที่ยูริโอะเล่า ยูริถึงกับน้ำตาไหลเมื่อได้ยินเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับวิคเตอร์ พาลคิดถึงสภาพจิตใจว่าจะเป็นยังไงแล้วตอนนี้ เขากังวลมาตลอดทางที่ตามหาคอนโดว่าการพบเจอกันหลังจากห่างหายกันไปสามเดือนจะเป็นยังไง พวกเขาทั้งสองคงตะขิดตะขวงใจไม่ใช่น้อย วิคเตอร์ก็คงยิ้มทักเขาเหมือนเดิม แล้วยูริล่ะ? เขาจะทำเหมือนเรื่องจูบไม่ได้เกิดขึ้นดีมั้ย? หรือมาเคลียร์กันให้หมดทีเดียวดี ฐานะของพวกเขาตอนนี้ไม่ใช่อาจารย์กับลูกศิษย์ จะเรียกว่าเพื่อนก็เรียกได้ไม่เต็มปาก



วิคเตอร์เปลี่ยนท่าจากนอนหงายเป็นนอนตะแคงหันข้างมาทางเขาจนยูริที่จ้องอีกฝ่ายอยู่ก็หน้าแดงขึ้นกว่าเดิม วิคเตอร์หลับอย่างสงบแม้จะมีร่องรอยความเหนื่อยล้า ผมข้างหน้ายาวขึ้นจนแทบอดไม่ได้ที่จะสัมผัสมัน มัคคาตินยื่นหน้ามาทางเขา ยูริยิ้มที่มุมปาก เลื่อนมือไปลูบหัวสุนัข หากจะกล่าวว่ามันคือที่พึ่งทางใจของวิคเตอร์ทางเดียวก็ไม่ผิด มัคคาตินฉลาด รู้ใจคน และมันรักวิคเตอร์มากกว่าใครๆ เขาขอบคุณมันในใจที่คอยดูแลวิคเตอร์เสมอมา



วิคเตอร์จามทั้งๆที่ยังหลับ เหมือนในวันที่พวกเขาพบกันในออนเซ็น เป็นเสียงเหมือนแมวจาม แต่ก็ทำให้ยูริสะดุ้งได้ และดวงตาสีฟ้าใสก็เผยอออก


วิคเตอร์สะดุ้งและกำลังจะลุกขึ้น มัคคาตินที่นอนบนตักถึงกับหล่นจากโซฟา ดวงหน้าของวิคเตอร์ยุ่งเหยิงพอๆกับผมสีเงินที่เสียทรง ยูริรีบลุกขึ้นเข่าชันพื้นสอข้างและจับไหล่ของวิคเตอร์แน่น


“ ด--เดี๋ยวครับ!! ผมยูริเองครับ!! ขอโทษที่เข้ามาในห้องคุณ ต--แต่ประตูคุณเปิดอยู่และ---ผมเห็นคุณนอนเลยไม่อยากกวน ผม--”


ใบหน้าทั้งคู่ชิดจนจมูกแทบจะติดกัน ยูริแทบจะไม่รู้ตัวเลยว่าเขากดวิคเตอร์ให้พิงกับโซฟาตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะเมื่อครู่วิคเตอร์ทำท่าเหมือนจะปีนข้ามโซฟาหนีเขาให้ได้ เขาจึงต้องขังอีกฝ่ายไว้แบบนี้ ครั้งนี้จะไม่ให้หนีอีกแล้ว



“ ผมขอโทษ ขอโทษปล่อยให้คุณทรมานอยู่คนเดียว ขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ”



ยูริก้มหน้า เกือบๆจะซบลงไปบนอกของอีกฝ่ายแต่เขารักษาระยะห่าง



“ ผมรักคุณ”



ไหล่ของวิคเตอร์กระตุก หลังจากนั้น ความเงียบก็เริ่มเกาะกินคนทั้งคู่ เวลาที่ผ่านไปนานราวกับเป็นชั่วโมงที่แสนตึงเครียด ในที่สุดวิคเตอร์ก็ส่งเสียงที่แห้งผากและสั่นเครือออกมา  “เธอไม่ควรมารักฉันเลย”



มันไม่ควรจะเป็นประโยคที่ออกจากปากของวิคเตอร์ คนที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในตนเอง สปิริตแรงกล้า สนุกสนาน คนที่เคยอยู่บนจุดสูงสุดของโลก ผู้ที่แสงสว่างเรืองรองอยู่ข้างหลัง ทุกคนเคยจ้องมองคนคนนี้ คนที่เคยโลดแล่นบนน้ำแข็งได้สวยที่สุดในโลก มาตอนนี้ กลับบอกว่า ไม่ควรไปรักเขา




วิคเตอร์ยกแขนสองข้างกอดตัวเอง เป็นการกั้นระยะของคนสองคนออกห่างอีกด้วย ยูริคิดว่าถ้าวิคเตอร์สามารถจมหายไปกับโซฟาได้ก็คงจะทำไปแล้ว มือสองข้างปิดปากตัวเอง “ ฉันทำทุกอย่างพัง”



เสียงสะอื้นหลุดออกมาแม้จะมีมือบัง “ ยูริ ช่วยออกไปก่อนเถอะ”




ยูริเปลี่ยนจากบีบแขนของวิคเตอร์มาเป็นโผกอด นี่คือคำตอบของเขา และนั่นทำให้ระเบิดเวลาของวิคเตอร์ทำงาน มันเหมือนปลดสลักระเบิดออก เหมือนนาฬิกาทรายที่ทรายหมด วิคเตอร์ปล่อยโฮ มือจับเสื้อเขาและฝังใบหน้าลงไป ยูริรู้สึกว่าเสื้อตรงบริเวณหน้าอกเริ่มเปียก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ยูริเขยิบขึ้นนั่งบนโซฟาก่อนที่เข่าจะชาไปหมด จริงๆมันชาไปแล้วล่ะแต่เขาลืมมันสนิท



ผู้ที่เคยอยู่บนจุดสูงสุดของโลก ได้ร่วงลงมาแล้ว และการตกจากที่สูง มันสร้างบาดแผลเหวอะหวะและปวดร้าว ช้ำเลือดช้ำหนอง วิคเตอร์ นิคโฟโรฟ ไอดอลของเขา แรงบันดาลใจของเขา อาจารย์ของเขา เพื่อนของเขา และยังเป็น...คนที่เขาเกือบจะรักได้อย่างสุดหัวใจ



“ คุณสำคัญสำหรับผมมากกว่าโค้ช คุณให้ผมมากกว่าที่โค้ชคนหนึ่งจะให้ได้ เพราะงั้นผมจะไม่ทิ้งคุณ” ให้ตายเหอะ เขากำลังร้องไห้ตามวิคเตอร์แล้ว นี่เขามาเพื่อปลอบอีกฝ่ายนะ ยูริสูดจมูกเสียงดังเพื่อไล่น้ำมูก และฝังจมูกลงกลุ่มผมสีเงิน “ คุณตามหาผมในวันที่ผมไม่เหลืออะไร ครั้งนี้ผมจะขออยู่เคียงข้างคุณบ้าง”



เขาจับแก้มสองข้างของอีกฝ่ายเพื่อให้วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นมา ตอนแรกวิคเตอร์มีท่าทีขัดขืน ไม่ใช่เพราะไม่รับรักเขา แต่ไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาต่างหาก ยูริโอะบอกว่าไม่เคยเห็นวิคเตอร์ร้องไห้เลยตั้งแต่ตอนที่ได้รับบาดเจ็บ นานแค่ไหนกันนะที่เก็บกดมันไว้แบบนี้



ยูริจูบเปลือกตาชื้นแฉะสองข้างของวิคเตอร์ เลื่อนมาที่แก้ม ใบหู ปลายคาง ริมฝีปาก วิคเตอร์ไม่มีท่าทีขัดขืน ที่เหลือมีเพียงแค่ขัดเขิน ซึ่งทั้งสองก็เขินกันทั้งคู่เพราะงั้นก็เจ๊ากันไป วิคเตอร์รับสัมผัสของเขาอย่างจริงใจ เปิดเผย เปิดทุกอย่างให้เขาเห็นเลยล่ะ นี่คือตัวตนใหม่ของวิคเตอร์ที่ยูริไม่เคยเห็น เวลาเพียงหนึ่งปีกับสามเดือนไม่ได้ทำให้เขารู้จักวิคเตอร์หมดจด เหลือตัวตนอีกมากให้เขาค้นหาและสำรวจ




มัคคาตินไม่อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว เขาไม่แน่ใจว่ามันดูออกว่าพวกเขากำลังทำอะไร หรือแค่จะหาที่นอนสงบๆ





วิคเตอร์นอนบนโซฟา มือข้างหนึ่งก่ายหน้าผากทำให้ไม่เห็นสีหน้า น้ำตาแห้งเกรอะ ใบหน้าแดงก่ำ เสื้อคอวีกว้างหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง ยูริที่คร่อมอยู่ข้างบนเผลอกลืนน้ำลายเมื่อเห็นภาพอันแสนเย้ายวนนี้ เขาจูบย้ำๆตรงซอกคออีกฝ่ายเบาๆ มือข้างหนึ่งลอดใต้สาบเสื้อลูบหน้าท้องเรียบ เขาอาจจะหูฝาดก็ได้ที่ได้ยินวิคเตอร์พูดอะไรบางอย่างกับเขาตอนที่กำลังแยกขาของวิคเตอร์ออก แต่ก็จำไม่ได้แล้ว มันเป็นภาษารัสเซีย ตอนที่พูด วิคเตอร์หน้าแดง แต่เรากำลังเมคเลิฟกันและการที่หน้าแดงก็เป็นอาการปกติ


วิคเตอร์ยกมือสองข้างกอดคอคนด้านบน ร่างกายของทั้งคู่ขยับตามจังหวะที่ยูริเป็นคนกำหนด ผ่อนบ้างแรงบ้าง ยูริยกเข่าข้างหนึ่งของวิคเตอร์ กัดเนื้อที่ขาอ่อนเบาๆพอให้สร้างรอยได้ ก่อนจะพาดมันไว้บนบ่า เขารักขาของวิคเตอร์ จนเกือบๆจะบูชา มันคือพาหนะที่พาวิคเตอร์โลดแล่นไปทั่วลานน้ำแข็ง มันสร้างฝันให้เขาและยูริ ทุกอณูขุมขน ผิวหนัง เลือดเนื้อ เม็ดเหงื่อ กลิ่นกายคล้ายมิ้นท์จางๆ บ่งบอกว่าวิคเตอร์อยู่ตรงนี้ ใต้ร่างเขา มองไม่เห็นใครนอกจากคนสองคน ไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงหายใจ สัมผัสของมือที่ประกบกัน มันคือหลักฐานว่าเรายังมีชีวิตอยู่ และเป็นของกันและกัน




เขาอธิษฐาน ว่าขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่จะเห็นน้ำตาอันแสนเศร้าของวิคเตอร์




-------------------------------





ยูริโอะไม่ได้เติบโตมาพร้อมกับความรัก เขาไม่มีแม่จึงโตมากับปู่ มีอยู่มีกินตามมีตามเกิด ดังนั้นจึงไม่รู้สึกซาบซึ้งในความรักแบบคนรัก อันที่จริง เขาค่อนข้างสะอิดสะเอียดเรื่องพวกนี้ด้วย มันน้ำเน่า ชวนอ้วก เวลาอ่านนิยายรักหวานแววก็พาลจะขนลุกขึ้นมาเมื่อพระเอกพูดคำเลี่ยนๆกับนางเอก



เวลานี้ก็เช่นกัน เมื่อยูริจูงมือของวิคเตอร์มาที่ลาน ยาคอบกับคนอื่นเข้าไปรุมถามถึงสภาพของวิคเตอร์ ซึ่งจากสายตาของยูริโอะแล้ว วิคเตอร์ดูสดใสขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว ไม่มีร่องรอยอดหลับอดนอนอีกแล้ว หุ่นก็ดูสมส่วนมีน้ำมีนวลมากขึ้น ยูริละจากมือของวิคเตอร์มากอดเอวแทน โอ้โห เขาจะอ้วกอยู่รอมร่อแล้ว ช่วยไปสวีทกันที่อื่นจะได้มั้ย ลานสเก็ตไม่ใช่ที่ที่จะมาประกาศเป็นคู่รักกันนะ วิคเตอร์โบกไม้โบกมือให้เขาซึ่งอยู่กลางลาน ยูริโอะเลือกที่จะเมินและหันไปซ้อมต่อ แต่ก็หยุดชะงักเมื่อเห็นว่าวิคเตอร์สวมรองเท้าสเกตไถลมาหาเขา และกระโจนกอดเขาเต็มๆ ถ้ายูริโอะทรงตัวไม่ดีอาจจะล้มลงไปทั้งคู่ก็ได้



“ เฮ้ย!! เดี๋ยวก็ล้มทั้งคู่หรอก!!” ยูริโอะด่าชายที่อายุมากกว่าสิบปี วิคเตอร์จูบหน้าผากยูริโอะเบาๆ “ เฮ้ย!!” เด็กหนุ่มสะดุ้งและถอยห่างจากวิคเตอร์ทันที


“ แทนคำขอบคุณ” วิคเตอร์ยิ้มเห็นฟันสีขาวเรียงตัวสวยงาม นานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นยิ้มแบบนี้


“ ทำอะไรไม่เข้าเรื่อง ฉันไม่ได้ช่วยนายสักหน่อย”



วิคเตอร์เหมือนจะเกิดความหมั่นเขี้ยวยังไงไม่ทราบ กอดคอเขาแน่นและหอมแก้มเขารัวๆ จนเขาไม่เข้าใจว่าที่เรียกยูริให้มาช่วยนี่ตกลงได้ผลมั้ย เพราะวิคเตอร์ดูเหมือนจะสติไม่เต็มเต็งมากกว่าเดิมซะอีก


“ พอโว้ย! พอ!!”


เขาสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของวิคเตอร์ “ อ๊ะ อย่าเพิ่งไปสิ มีเรื่องดีๆจะมาเล่าให้เธอฟังนะ เธอต้องชอบแน่”


“ ทำไมรู้สึกว่ามันต้องเป็นเรื่องที่โคตรแย่สำหรับฉันกันนะ”


วิคเตอร์เงียบไปสักพัก หน้าแดงเล็กน้อย “ ฉันจะไปอยู่ญี่ปุ่นชั่วคราว”



“ ไปกับยูริ?”



“ อ่าฮะ”



“ สองคน?”



วิคเตอร์ยักไหล่



“ เดทหรือฮันนีมูน?”



วิคเตอร์ยิ้มน้อยๆและเกาแก้มที่แดงฉ่าชนิดที่ว่าถ้าเอาแก้มไปนาบกับน้ำแข็งได้ น้ำแข็งคงละลายแน่นอน จะให้เขาย้ำเป็นรอบที่สิบหรือไงว่าเขาไม่ชอบเรื่องน้ำเน่าแบบนี้ ยิ่งเป็นเรื่องรักๆใคร่ๆของคู่ใหม่ปลามันแล้วด้วย


“ ยินดีด้วย ขอให้รักกันจนกอดคอกันลงเหวไปเลย”



วิคเตอร์หัวเราะ “ อีกสองเรื่อง อันนี้เกี่ยวกับเธอ” และยกนิ้วชี้มาแตะที่มุมปากของตัวเอง “ เมื่อฉันกลับมาจากฮันนีมูน เราจะมาเรียนสเตปของฉันกัน”


ยูริโอะเบิกตากว้าง “ จริงดิ!!??”


“ ฉันเคยโกหกเธอรึ?” วิคเตอร์ถามเสียงเข้ม แล้วก็นิ่งไป “ ก็….อาจจะเคยบ้าง แต่รอบนี้ไม่โกหกแน่”


“ นึกยังไงถึงเปลี่ยนใจล่ะ ก่อนหน้าที่หมอนั่นจะมานายไม่เห็นจะสนฉัน ทำไมไม่ให้...สามีนายนู่น...” พร้อมกับโยกคางไปทางยูริที่กำลังคุยกับยาคอบ “ เป็นคนแสดงล่ะ?”



“ ยูริน่ะมีสเตปสำหรับโอลิมปิคเรียบร้อยแล้ว และเธอก็เป็นคนขอก่อนด้วย อีกอย่าง…..ฉันเองก็อยากจะรู้ว่า สเตปของฉันกับเขา อันไหนจะยอดเยี่ยมกว่ากัน เธอคือตัวแทนของฉัน ยูริโอะ…”  



“ เห...” ยูริโอะแสยะยิ้ม “ จะดีรึ? ให้ฉันเต้นสเตปของนายแข่งกับคัตสึด้ง นายกำลังวางแผนเชือดแฟนนายต่อหน้าคนเป็นล้านเชียวนะ”



“ ยูริเขาท้าฉันมาเลยล่ะ และนี่ก็เป็นวิธีการแสดงความรักของฉันที่มีต่อเขา” วิคเตอร์ยกมือสองข้างเท้าเอว “ ถ้าเธอไม่รังเกียจที่จะต้องฟังฉันเล่าเรื่องยูริทั้งวันนะ”



ยูริโอะอยากจะหัวเราะที่วิคเตอร์กำลังดูถูกเขา “ คิดว่าฉันเป็นใคร จะบทบาทไหนก็มาเลย!!” ยาคอบคิดสเตปสำหรับโอลิมปิคให้เขาแล้วก็จริง แต่มันเทียบกับสิ่งที่วิคเตอร์กำลังจะมอบให้ไม่ได้เลย เขาไม่พลาดเหมือนตอนเต้นอากาเปแน่นอน



“ อีกเรื่องนึง” วิคเตอร์ชูสองนิ้วและมองไปทางยูริ “ ยูริเขาฝากคัตสึด้งมาให้เธอทานด้วย”




อืม…...การที่ยูริมาก็ไม่ได้มีแต่เรื่องแย่ๆเสียทีเดียว




END





-------------------------------



โชซากาลีมา = What the f*ck



เรื่องนี้ได้ไอเดียในการแต่งมาจากข้อความในนิตยสาร Pash! ซึ่งเขียนว่า “คนที่ยูริวิ่งไล่ตามหลังมาตลอดกำลังเปลี่ยนเป็นคนที่ยูริจะจับมือเดินไปข้างหน้าพร้อมกัน”
รู้สึกชอบความสัมพันธ์แบบนี้ ช่วยซัพพอร์ตกัน เดินไปด้วยกัน เมื่อไหร่อฟช.จะจัดมาให้สักทีนะ ที่ผ่านมาวิคเตอร์ให้ยูริอย่างเดียวเลย อยากให้ยูริเป็นผ่ายให้วิคบ้างไรบ้าง :/


ตอนนี้ใจดีกับน้องยูริโอะเพราะสงสารในตอนที่ 3 จับใจ อยากให้วิคใจดีกับน้องด้วย อย่าสนใจแค่ยูริ


ว่ากันตามตรง ผมไม่คิดว่ายูวิคจะอยู่ด้วยกันจนจบเรื่อง เพราะต่างคนต่างก็มีความฝัน วิคแค่จะช่วยให้ยูริเข้าแข่ง GPF ได้เท่านั้น (ไม่ได้บอกว่าจะช่วยให้ชนะ)  แล้วหลังจากนั้นล่ะ? วิคจะไปไหนต่อ ผมไม่คิดว่าวิคอยากจะเป็นโค้ชให้ยูริตลอด จุดประสงค์เดิมที่มาเทรนด์ยูริ คือต้องการแรงบันดาลใจสำหรับการแสดงครั้งต่อไป ยังไงวิคก็ต้องกลับไปสเกตเหมือนเดิมครับ ผมนึกเหตุผลที่วิคจะอยู่เป็นโค้ชให้ยูริต่อไม่ออกเลย นอกเสียจากเกิดเหตุอะไรสักอย่างทำให้วิคสเกตไม่ได้แค่นั้น ซึ่งผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลย อยากเห็นนางโลดแล่นสวยงามบนลาน สเกตตอนแรกเป็นอะไรที่ตราตรึงมาก ;_;


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #116 คุณฮี_Cin[02]*{๑๓} (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 04:31
    ในที่สุดก็เจอความสุขของตัวเองซักทีนะวิคเตอร์~
    ยูริเจองานหนักนะเนี่ยไปแข่งกับยูริโอะแบบนั้น~ น้องได้เปรียบเรื่องรูปร่างกับอายุพอควรเลยนะ
     
    #116
    0
  2. #115 คุณฮี_Cin[02]*{๑๓} (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 04:30
    ในที่สุดก็เจอความสุขของตัวเองซักทีนะวิคเตอร์~

    ยูริเจองานหนักนะเนี่ยไปแข่งกับยูริโอะแบบนั้น~ น้องได้เปรียบเรื่องรูปร่างกับอายุพอควรเลยนะ

     
    #115
    0
  3. #35 ดอ ชฎา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 19:16
              โอ้โห เคะรุนแรงมากแม่เข้าโว้ยยยย ตามหาฟิคแบบนี้มานานข้ามแรมปี(อนิเมะออกมาไม่ถึงเดือนป่ะ ถถถ) นี่แหละคุณค่าที่วิคเตอร์คู่ควร นกที่โบยบินสูงปรี๊ด ตกมามันก็ต้องเจ็บ ได้ยูริมาช่วยสมานแผลให้ ชอบตรงที่ยูริบอกว่า วิคเตอร์ออกมาตามหาในวันที่เขาไม่มีอะไรเลย จากนี้เลยจะขอดูแลวิคเตอร์บ้าง มันตื้นตันราวกับตัวเองเป็นขุุ่นแม่ที่กำลังส่งลูกสาวเข้างานแต่งเลยเจ้าค่ะ ลูกเขยอย่างยูรินี่เอาชนะใจขุ่นแม่ไปได้เกินครึ่งแล้ว รักกันนานๆ นะคะลูกกกกกกกกก
    #35
    1
    • #35-1 San-Ge(จากตอนที่ 5)
      8 พฤศจิกายน 2559 / 10:44
      ผมคิดว่าเมื่อถึงเวลาที่อาชีพของวิคมาถึงจุดจบ เราอาจจะได้เห็นฉากแบบนี้ก็ได้ วิคเขาอยู่กับสเกตมาทั้งชีวิต ทำอะไรอย่างอื่นเป็นรึเปล่าก็ไม่รู้ พอสเกตไม่ได้ก็ต้องรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามั่งแหละครับ
      #35-1
  4. #30 Hydran (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:12
    "คนที่เขาเกือบจะรักได้อย่างสุดหัวใจ" ที่ยูริคิดมันทำให้เราติดใจ  ตรงมีไรต์อยากสืออะไรรึปล่าวค่ะ แบบ มีความกังวลหรือสัมพันธ์บางอย่างที่ขวางทั้งคู่อยู่ หรืออะไรสักอย่างที่ยูริไม่สามารถรักวิคแบบทั้งหมดได้  ทั้งๆที่ยูริบอกรักวิค แต่ว่ากลับคิดแบบนี้ (หรือเราเดาผิด ยิ่งวิเคราะห์ไม่เก่งอยู่T^T)
    โดยส่วนตัวเราว่า วิคกับยูริเหมือนจะยอมกันทุกอย่างแต่ก็ไม่ยอมกัน พูดเองงงเอง 555

    ปล. ที่ตอบช้าทั้งที่อัพนานแล้วไม่ใช่อะไร ลืมรหัสตัวเอง ไปคุ้ยตั้งนานกว่าหาเจอ T0T ลากเลือด ฮืออ  เกือบสมัครใหม่แล้ว เกือบแล้ว 
    #30
    1
    • #30-1 San-Ge(จากตอนที่ 5)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 22:46
      ยูริคิดแบบนี้เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าวิครักเขาหรือเปล่าครับ ยูริเองก็มีความกลัว ไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตอนนี้เหมือนกัน สังเกตว่าวิคไม่ได้บอกรักยูริเลยแม้กระทั่งนอนด้วยกันแล้ว(จริงๆบอกแหละแต่เป็นภาษารัสเซีย ซึ่งยูริฟังไม่ออก) แถมยังพูดว่า "เธอไม่ควรมารักฉันเลย" อีกต่างหาก เจอพูดแบบนี้เป็นผมก็อึนๆไปนะ เรารักใครสักคนอย่างสุดหัวใจไม่ได้ถ้าคนที่เรารักไม่แสดงอะไรออกมาบ้างว่ารักตอบ

      แต่สุดท้ายก็ไปฮันนีมูนกัน ก็คงบอกรักกันแล้วล่ะมั้ง


      น่าจะเรียกได้ว่า ต่างคนต่างยอมแบบกั๊กๆไว้ คือยอมได้แต่ถ้าเริ่มรู้สึกตัวเองขาดทุนเกินไปจะไม่ยอม

      ทั้งสองคนพยายามเดินมาครึ่งทางเพื่อที่จะได้เจอกันครับ แต่วิคยังห่วงข้างหลังอยู่ ผมคิดว่าถ้าเขายังสเกตไหวเขาก็เลือกที่จะสเกตต่อไปมากกว่าจะมาเป็นโค้ชให้ยูริ เพราะอย่างมากวิคก็คงสเกตได้แค่ปีสองปีเท่านั้น

      แต่ข้อเสนอของยูริก็สมเหตุสมผล วิคไม่ต้องการโค้ชหรือใครช่วยเหลือด้วยซ้ำ คือวิคจะเลือกเพลงเอง คิดท่าเต้นเองอะไรเองหมด ไม่ต้องพึ่งยาคอบก็ทำได้ แต่ทำไมต้องกลับรัสเซีย? ทำไมไม่อยู่กับยูริและสเกตต่อ?

      เพราะวิครู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นสำหรับยูริแล้ว ถึงอยากหาโค้ชใหม่ให้ยูริไงครับ ผมเดาว่าในอนิเมก็น่าจะมีจุดจุดหนึ่งที่ยูริเก่งกว่าวิคเตอร์ เมื่อถึงเวลานั้น ผมว่าวิคก็คงไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่กับยูริไปทำไมอ่ะนะ (นอกซะจากทั้งสองคนรักกัน ก็เลื่อนความสัมพันธ์เป็นคนรักไปเลย)


      ปล.เด็กดีตอบแบบไม่ต้องใช้ไอดีก็ได้นะครับ ^^"
      #30-1
  5. #20 I R o s i s . (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 01:00
    น้องยูริรุกแล้วมันกร๊าวใจมากค่ะ ดีต่อใจมากๆ เลย แง
    แอบมีน้ำตาตกกับฉากที่วิคเตอร์หนีไปดื้อๆ เป็นเราก็คงขาดสติไปแล้วล่ะค่ะ อยู่ๆ คนที่เคยผูกพันกำลังจากไปอยู่ที่ไกลๆ แต่นั่นก็เป็นก้าวแรกของการเติบโตล่ะระ ยูริผูกติดกับวิคเตอร์ไปตลอดก็คงไม่ได้จริงๆ แต่ดีใจนะคะที่ทั้งคู่ได้มาพบกันอีก ฮึก หนูยูริโอะอาริกาโตะ #เอ็นดู
    (( ตอนนี้ได้แต่ระงับสติเอาไว้ค่ะ ยูริโอะมีเบอร์เจ๊ยูโกะ ...ยูริโอะมีเบอร์เจ๊ยูโกะ ...ยูริโอะมีเบอร์เจ๊ยูโกะ T///^///T ทำไมแค่นี้ยังฟิน แง่งงงง ))
    #20
    1
    • #20-1 San-Ge(จากตอนที่ 5)
      24 ตุลาคม 2559 / 22:06
      ในเรื่องจริงก็คงจะรักกันได้จริงจังถ้าทั้งคู่เลิกเล่นสเกตไปแล้วนะครับผมว่า อาจจะสัก 30+ ทั้งสองคนไรงี้ มันไม่มีอะไรให้เป็นพันธะอีกแล้ว ช่วงนี้ก็ต้องเป็นความรักผ่านระยะทางกันไป
      เอาจริงๆถ้าวิคเลิกเล่นสเกตแล้วมาเป็นโค้ชยูริทุกอย่างจะลงตัวมากเพราะเค้าก็อายุ 27 แล้ว ถึงขาจะไหวแต่หลังคงพังนะครับ นักสเกตที่ไม่เคยเจออุบัติเหตุหกล้ม ส่วนมากจะเจอปัญหาหลังไปก่อนเมื่ออายุราวๆ 30 ซะส่วนใหญ่
      #20-1
  6. #19 isis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 15:37
    คิดเหมือนกันว่าจริงๆวิคเตอร์ไม่ได้อยากเป็นโค้ช แต่กำลังดิ้นรนเพื่อแรงบันดาลใจที่สูญเสียไป ส่วนยูริเองก็คงต้องโตขึ้น ถ้ายังยึดติดกับวิคเตอร์คงไม่สามารถไปได้มากกว่านี้ สุดท้ายแล้วเลยลุ้นมากว่าสองคนนี้จะจบยังไง



    ขอบคุณที่ใจดีกับยูริโอะในตอนนี้นะคะ เราสงสารน้องมากๆๆๆ โดนวิคเตอร์เทมาขนาดนี้ ^^"
    #19
    1
    • #19-1 San-Ge(จากตอนที่ 5)
      24 ตุลาคม 2559 / 22:00
      เป็นตอนที่ผมออกจะเคืองๆวิคน่ะครับ และสงสารน้องด้วย คือแบบ....กว่าจะได้ตัววิคมาสอนเงื่อนไขยากมาก ชนะรอบจูเนียร์ ใช้เวลาฝึกหลายปี อยู่ๆยูริมาปล่อยคลิปคลิปเดียว ฝันสลายเลย คือ...เฮ้ย วิค!! จะหลงยูริอะไรขนาดนั้น!!
      #19-1
  7. #18 isis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 15:36
    คิดเหมือนกันว่าจริงๆวิคเตอร์ไม่ได้อยากเป็นโค้ช แต่กำลังดิ้นรนเพื่อแรงบันดาลใจที่สูญเสียไป ส่วนยูริเองก็คงต้องโตขึ้น ถ้ายังยึดติดกับวิคเตอร์คงไม่สามารถไปได้มากกว่านี้ สุดท้ายแล้วเลยลุ้นมากว่าสองคนนี้จะจบยังไง



    ขอบคุณที่ใจดีกับยูริโอะในตอนนี้นะคะ เราสงสารน้องมากๆๆๆ โดนวิคเตอร์เทมาขนาดนี้ ^^"
    #18
    0
  8. #17 isis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 15:36
    คิดเหมือนกันว่าจริงๆวิคเตอร์ไม่ได้อยากเป็นโค้ช แต่กำลังดิ้นรนเพื่อแรงบันดาลใจที่สูญเสียไป ส่วนยูริเองก็คงต้องโตขึ้น ถ้ายังยึดติดกับวิคเตอร์คงไม่สามารถไปได้มากกว่านี้ สุดท้ายแล้วเลยลุ้นมากว่าสองคนนี้จะจบยังไง



    ขอบคุณที่ใจดีกับยูริโอะในตอนนี้นะคะ เราสงสารน้องมากๆๆๆ โดนวิคเตอร์เทมาขนาดนี้ ^^"
    #17
    0
  9. #16 harley_quinn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 23:40
    อ่านทอล์กของไรท์แล้วรู้สึกใจคอไม่ดี งื้อ แต่ก็แอบคิดว่าไม่น่าจะได้อยู่ด้วยกันยันจบเรื่องมันจะต้องมีมาม่าเกิดขึ้นหรือปมอะไรบางอย่างมาขัดการเป็นโค้ชของวิคเตอร์ตอนกลางๆ เรื่องแน่นอน แต่ถ้าให้วิคเตอร์เกิดอุบัติเหตุจนเล่นสเก็ตต่อไม่ได้นี่ก็ไม่เอานะ TAT นางดูราชินีที่สุดแล้วเวลาโลดแล่นอยู่บนลานสเก็ต ทั้งสายตาเย้ายวนรวมท่าทางมันมีความอ่อยทะลุจอระดับ 3Dมาก อยากจะเกิดเป็นพื้นน้ำแข็งให้นางเหยียบไถลไปตามหน้าเราทันใด -.,-

    สุดท้ายยูริโอะน่าหยิกแก้มมาก พอบอกคัตสึด้งนี่รู้สึกจะเผยถึงความตะกละเชียวนะยะ แล้วก็ขอรีเควสให้ไรท์แต่งพิชิตxซึลกิบ้างได้มั้ยคะ (>/\<) หากไม่เป็นการรบกวนเกินไปขอส่งออกหนุ่มไทยเราบ้างเถอะระหว่างรอพี่แกมีบท 55555
    #16
    1
    • #16-1 San-Ge(จากตอนที่ 5)
      24 ตุลาคม 2559 / 21:55
      เด่วๆๆๆครับ พิชิตเมะเหรอ 5555 คู่นี้นอกจากจะต้องใช้ไม้พายหลายคนแล้ว ต้องใช้เท้าปั่นด้วยนะ 55 จะลองแต่งดูนะครับ ผมก็ชอบนะคู่นี้ แต่ยังไม่รู้โพสิชั่น ไม่มีวัตถุดิบ ไม่มีอะไรเลยนอกจากเสียงหัวเราะของพิชิตสองวิ ;_;
      #16-1
  10. #15 Noah14 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 22:26
    คิดเหมือนกันเลยว่าไม่หน้าจะได้อยู่ด้วยกันจนจบเรื่อง สุดท้ายอาจท้ากันเเข่งก็ได้
    ปล.ยูริโอะนี่ติดใจเรื่องคัตสึดงอย่างเดียวใช่ไหมเหนี่ย ถ้าไม่มีคัตสึดงคงรีบถีบยูริกลับส่งญี่ปุ่นอย่างไว5555555
    #15
    1
    • #15-1 San-Ge(จากตอนที่ 5)
      24 ตุลาคม 2559 / 21:52
      ถ้าท้าแข่งผมว่ายูริได้เปรียบเลยนะ วิคก็อายุเยอะแล้ว ถึงตอนนั้นคง 28 ละ
      #15-1