FIC [PRODUCE101] SMOKING #HOLIN #โฮลิน

ตอนที่ 3 : CHAPTER 3 : ใครหรอครับพี่ดงโฮ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ก.ค. 60

CHAPTER3 ใครหรอครับพี่ดงโฮ 



คำเตือน ตอนนี้มีแต่คำถามนะคะโปรดอย่ารำน้องงงง ♡

#HOLIN


SMOKING#HOLIN


          ในค่ำคืนที่พระจันทร์ส่องแสงเหลืองอำพันธ์แทรกตามช่องผ้าม่านสีทึบ ตาคมจ้องมองหน้าเล็กที่กำลังหลับไหลอย่างเคลิบเคลิ้ม ความในใจของดงโฮตอนนี้มีมากมายหลายต่อหลายเรื่อง 


ทั้งเรื่องที่อยากจะขอโทษ เรื่องที่อยากจะถาม มันมีมากมายเสียจนจะอดใจไม่ไหวเสีย


วันนี้ทั้งวันมันไม่มีอะไรได้ดั่งใจ เป็นวันซวยเสียก็ว่าได้หรือว่าปีชงวะ? แต่อย่างน้อยก็ได้มองหน้าเด็กน่ารำคาญแบบนี้ ใบหน้าจิ้มลิ้มคุ้นตาที่ปล่อยลมหายใจสม่ำเสมออย่างเป็นจังหวะ 


ความรู้สึกมากมายที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยตัวเอง ก่อเกิดเป็นความสับสนอย่างที่ใจดงโฮไม่รู้ตัว…


"จะนานเท่าไหร่ก็ยังน่ารำคาญเหมือนเดิมเลยนะมึง…" เมื่อนึกถึงเรื่องอดีต


เมื่อหลายปีก่อนที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองยังไม่คุ้นชิน วันที่ขาสั้นก้าวเข้ามาพร้อมกับมือนึงที่หอบตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล ส่วนอีกมือก็ขยำกับชายกระโปรงเดรสสีฟ้าอ่อนของผู้เป็นแม่ของเขา 


ความพอใจในความพิเศษของเด็กที่เพิ่งเจอในคราแรกสร้างความตึงใจต่อเด็กที่โตกว่าไม่น้อย ไม่มีแม้คำพูดใด มีเพียงคำพูดของผู้เป็นแม่ของเด็กทั้งสองที่บอกให้ทักทายกันไว้ 


"คัง ดง โฮ" ใบหน้าไม่ยินดียินร้ายที่คาดเดาความคิดไม่ได้กำลังแนะนำตัวอย่างยินดี…(หรอ)


"สวัสดีครับพี่ดงโฮ ควานลินชื่อควานลิน ส่วนนี่ซูอาเป็นน้องหมีแล้วก็เป็นเพื่อนของควานลิน" เสียงเล็กแหลมตอบมาอย่างน่ารัก สร้างความพึงพอใจต่อคุณนายคังได้อย่างดี


ไม่นานคุณนายทั้งสองก็ปล่อยให้เด็กทั้งคู่เล่นด้วยกันในห้องนอนตามลำพัง ดงโฮคิดว่าไม่น่ามีปัญหาแต่ก็…คิดผิด…


"พี่ดงโฮชอบอุลตร้าแมนไหมฮะ! ควานลินชอบมากเลยปล่อยแสงได้แบบนี้!" แขนเล็กไขว้กันแสดงให้คนพี่เห็นภาพ


"ฉันไม่ดูอะไรแบบนั้นหรอก!" ดงโฮตอบอย่างหน่ายจนลืมความพอใจตอนแรกเจอ เพราะคำถามที่มากมายเกินกว่าจะตอบ…


"พี่ดงโฮชอบตุ๊กตาหมีไหมฮะ!" 


"หยุดพูด!" 


"พี่ดงโฮรู้ไหมครับว่าความรักเกิดจากอะไร"


"…"


"พี่ดงโฮดูรายการ PRODUCE101ไหมฮะ"


"…" 


"พะ…"


"หยุด!พูด! รำคาญ!!" เสียงที่คิดว่าสุดท้ายตวาดอย่างดังทำเอาควานลินสะดุ้งก่อนจะเปลี่ยนใบหน้าจะเปื้อนรอยยิ้ม แล้วยังพูดไปอีกไม่หยุดจนกระทั่ง…




คร่อก~~ พู่ว~~ 





หลับ!!!!


คนอะไรพูดคนเดียวจนหลับ! ดงโฮก็เป็นบ้านั่งฟังตั้งนานนม


ทิ้งความคิดที่กวนใจไปชั่วครู่เมื่อสบเข้ากับหน้าหวานที่หลับไหล มือหนาไล้ไปตามโครงหน้าเด็กอย่างเบามือ ความลงตัวของใบหน้าที่มีองค์ประกอบอย่างละนิดอย่างละน้อยที่มีส่วนผสมของความจิ้มลิ้มเป็นส่วนประกอบ ก่อเกิดเป็นความน่ารัก …



มือหนาไล้ไปตามโครงหน้าเด็กอย่างเมื่อก่อนไม่มีผิด ทุกส่วนบนใบหน้ายังสมบูรณ์แบบคงเดิมเฉกเช่นอดีต ปากอวบอิ่มดึงดูดให้ลองชิมจนยากจะห้ามใจแต่ต้องยั้งไว้ก่อน


"แล้วนานขนาดนี้แล้วทำไมยังน่ารักอยู่อีก"









          เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน คนตัวเล็กที่นอนสั่นเทาบ่นงืมงำอยู่บนเตียง ดงโฮเงยหน้าขึ้นจากจอสี่เหลี่ยมบนมือ สังเกตไปรอบๆใบหน้าหวานพบว่ามันเปียกไปเพราะเหงื่อ ก้อนน้ำที่เกาะตามผิวหน้าบางเดาได้เลยว่าคงทรมานไม่มากก็น้อย 


คงตัวสูงวิ่งไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เพราะด้วยความรู้รอบตัวเพียงเล็กน้อยจากการเฝ้าแม่ที่นอนซมเพราะพิษไข้เมื่อหลายเดือนก่อน ทำให้ดงโฮเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับกะละมังขนาดพอดีที่บรรจุน้ำอุณหภูมิอุ่นมากกว่าครึ่งและผ้าขนหนูสีขาวนวลผืนเล็ก


เมื่อวางก้นที่ขอบเตียง ใบหน้าเล็กโดยไล่จากแก้มขวาไปจนถึงแก้มซ้าย จากนั้นก็เช็ดซับเหงื่อและความร้อนไปทั่วใบหน้าเล็ก


สัมผัสนุ่มจากผ้าขนหนูสร้างรำคาญให้คนป่วยที่นอนสั่นเทาส่งเสียงอู้อี้อย่างขัดการกระทำของดงโฮ ดงโฮจัดการรวบล็อกมือเล็กไว้รวมกันด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียว จากนั้นเสียงของควานลินก็เงียบกริบไปอย่างน่าเหลือเชื่อ


ดงโฮเลิกผ้าห่มหนาลงมาที่ช่วงเอวของคนตัวเล็ก จากนั้นก็เริ่มใช้มือปลดกระดุมชุดนักเรียนชายมัธยมปลายออกอย่างไม่เร่งรีบ ซอกคอขาวที่เขาแอบจับตามองว่าน่าหลงไหลแล้ว แต่สิ่งที่อยู่ต่ำกว่าซอกคอนั้นน่าหลงไหลกว่า


…ขาวว่ะ…


ไม่นานเสื้อสีขาวก็หลุดจากตัวผู้ป่วย ดงโฮกำลังเป็นเหมือนตาแก่โรคจิตที่กำลังอยู่ในภวังค์เมื่อสายตาจดจ้องลอกแลกอยู่ระหว่างผิวขาวเนียนตามเนื้ออกและเม็ดบัวประดับอกทั้งสอง ดงโฮสติกระเจิดกระเจิงจนมือหนาเผลอสัมผัสไปที่อกบางอย่างไม่รู้ตัว…


"อื้อ…" เสียงขัดใจตอบรับกลับมาจากการกระทำ คิ้วเล็กขมวดอย่ารำคาญ


แม้เสียงเล็กจะส่งร้องขัดใจแต่มือหนาก็ยังลูบวนบริเวณอกบางอยู่เช่นนั้น ผิวเนียนนุ่มอย่างคนดูแลตัวเองเป็นอย่างดี 


นิ้วเรียวเลื้อยไปสัมผัสที่เม็ดบัวสีหวานอย่างลืมตัว ตอนนี้เองที่ดงโฮรับรู้ได้ว่าต่อมนำ้ลายของเขาก็ทำงานได้ดีเหมือนกัน ความเย็นที่ปลายนิ้วของดงโฮกำลังต่อสู้กับความร้อนที่เม็ดบัวสีหวานทั้งสองจุดจนควานลินส่งเสียงขัดอีกครั้ง


"อ๊ะ อื้ออ! อย่า…" เสียงแหบร้องครางอย่างหงุดหงิด


มือหนาปล่อยเม็ดบัวสีหวานก่อนจะปล่อยหัวเราะออกมาเบาๆ


"หึ เด็กจริงๆมึงเนี่ย" 


ผ้าขนหนูผืนเดิมเช็ดไปตามผิวตัวอย่างขมักเขม้นอีกครั้งจนเสร็จเรียบร้อยในส่วนบน ส่วนข้างล่างคคงไม่ต้องมั้ง…


อุปกรณ์เช็ดตัวถูกจัดเก็บเรียบร้อยโดยฝีมือคุณหมอจำเป็น 


ร่างหนาเดินกลับมาพร้อมกับถ้วยโจ๊กขนาดไม่ใหญ่มาก รวมถึงกระปุกยาและน้ำหนึ่งแก้ว


กึก กึก แรงเขย่าไม่แรงมาก


"…" เงียบ


กึก กึก!  "นี่ ตื่นมากินข้าวกินยาก่อน"


"หื้อออ" อ่า เสียงแหบขนาดนี้แต่ทำไมมันยังเพราะ?


"ไม่ตื่นกูจูบนะ!" 


ผ่างง! ตาหวานจ้องมองเพดานอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนพี่หัวเราะชอบใจ


"กินโจ๊กก่อน กูอุ่นให้แล้ว" ใบหน้าเล็กพยุงตัวเองขึ้นนั่งอย่างไม่ร้องขอความช่วยเหลือ

มือบางจับช้อนอย่างอ่อนแรง ค่อยๆละเลียดตักเกลี่ยโจ๊กเข้าปากอย่างหมดแรง


คำที่หนึ่งผ่านไป 


คำที่สองผ่านไป


คำที่สามก็ผ่านไปด้วยดี และ…


แกร่ก!


"อิ่มแล้ว?" ดงโฮยกคิ้วถามอย่างสงสัย


"อื้อ ควานลินแสบคอไปหมดแล้วครับกินไม่ไหว" ดงโฮไปไม่เป็นและปฏิเสธไม่ได้กับใบหน้าอ้อนๆแบบนั้น มันแบบว่า…ใจสั่น!! 


"นะ นั้น มะ มึงก็กินยา" 


"ไม่เอาได้ไหม มันขม"


"ไม่ได้!"


ไม่รอช้ามือข้างซ้ายจับเม็ดยาอย่างรวดเร็ว ส่วนมือข้างขวาก็จับบีบไปที่แก้มบาง


"อ่อยอ๊ะ(ปล่อยนะ!)" ควานลินเอื้อมมือเล็กทั้งสองมารั้งแกะมือหนาแต่ไม่เป็นผล


"จะกินดีๆไหม!" ดงโฮออกแรงบีบที่แก้มบางเพิ่มมากขึ้น


"ไอ้! (ไม่!) อื้อออ…" 


ควานลินที่มัวแต่หลับหูหลับตาขัดขวางก็ไม่ได้สังเกตดงโฮที่เอาเม็ดยามากัดไว้แล้วประกบปากพร้อมใช้ลิ้นหนาดันเม็ดยาเข้ามาอย่างรวดเร็ว และผละปากหนาออกทันทีแต่ยังบีบแก้มบางไว้อย่างเคย


ควานลินทำหน้าเหวอหวาโดยลืมความขมของยาไปเสียสนิท จนมีบางอย่างเข้ามาในปากอีกครั้ง…


"อื้อ…" ดงโฮส่งน้ำอุ่นเพื่อให้คนตัวเล็กได้กลืนยา แต่มันเป็นวิธีที่… 


ควานลินตกใจอีกครั้งเมื่อปากหนาประกบอีกครั้งพร้อมส่งของเหลวมากอย่างเต็มคำ ปากบางกระเดือกน้ำและเม็ดยาลงคออย่างไม่รู้สึกรู้สา


"จำไว้ทีหลังอย่าดื้อ หึ"     










35%




SMOKING#HOLIN


          ห้วงความฝันดีที่ถูกปลุกคนป่วยให้ตื่นโดยแสงแดดอ่อนๆของเช้าวันใหม่ ตาเล็กกะพริบเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสง ผ้าม่านถูกเปิดไว้กว่าครึ่งเพื่อให้ได้เห็นความสวยงามของธรรมชาติจากสวนดอกไม้คุณนายคังในยามเช้า 


          ความเจ็บปวดที่ศีรษะส่วนหน้าแล่นลิ่วเข้าตรงความรู้สึก ใบหน้าเล็กนิ่วขมวดเพราะหัวที่หนักอึ้ง แต่ถึงกระนั้นก็พยายามนวดหัวเพื่อไล่ความรู้สึกเจ็บปวด


          ร่างเล็กพยุงตัวเองที่หนักกว่าทุกครั้งลุกขึ้นนั่ง เสียงเล็กอู้อี้เพราะอากาศเย็นหน่อยๆทำให้รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวและขนลุกในเวลาเดียวกัน เมื่อร่างกายและสติเข้าที่ เหตุการณ์เมื่อคืนก็ย้อนกลับเข้ามาในสมองของคนตัวเล็ก ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งอึ้ง มือเล็กลูบปากตัวเองเบาเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน


          ปากที่มีรสขมและกลิ่นบุหรี่อ่อนๆทำให้ควานลินวูบวาบ ปากแข็งกระด้างแต่กลับทำให้เคลิบเคลิ้มอย่างอ่อนตัวทำให้ควานลินใจสั่นไม่หยุด


          เมื่อคืนพี่ดงโฮจูบเขา นั่นคือสิ่งที่ควานลินจำได้ดี 


          ม่นานร่างเล็กที่จมอยู่ใต้ความคิดก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู


          แกร่ก~~ 


          "อ้าว ตื่นแล้วเหรอ วันนี้หยุดเรียนพิเศษสักวันนะ" ดงโฮพูดพร้อมถือถาดที่มี ถ้วยข้าวต้มและน้ำหนึ่งแก้ว พร้อมเม็ดยาที่จัดไว้ในถุงซิปล็อกขนาดเล็ก


          "มะ ไม่เป็นไรครับ ควานลินหายแล้ว" เสียงแหบตอบกลับสายตาเล็กลอกแลกไปมาไม่สบตาคนโตกว่า จนดงโฮหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย


          "ถ้ามึงไปเดี๋ยวแม่กูก็ฆ่าตายหรอก บอกว่าไม่ต้องไป" ดงโฮวางถาดที่ถือมาไว้ที่โต๊ะเล็กๆข้างเตียง


          "ควานลินไปได้ครับ ควานลินไม่อยากหยุดเพราะกลัวเรียนไม่ทัน แค่กๆ แค่ก!" เสียงไอที่รุนแรงทำเอามือเล็กแทบจับคอที่แสบร้อนไม่ทัน 


          "บอกให้หยุดก็หยุด ถ้าคิดว่าไม่มีเพื่อนเดี๋ยวกูจะอยู่เป็นเพื่อนเอง" ควานลินที่กำลังฟึดฟัดกับลมหายใจที่ติดขัดเพราะคัดจมูกก็ต้องกลั้นหายใจไปชั่วครู่ เมื่อคนโตกว่าพูดประโยคเมื่อครู่ออกมาอย่างง่ายดาย


          "แต่ว่า แค่ก!..." 


          "บอกให้หยุด!" เสียงทุ้มติดหงุดหงิด


          "..." 


          "อยากโดนแบบเมื่อคืนหรือไงวะ" แต่ก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอย่างง่ายดาย


          "!!!!!" 


          "ตกลงว่าไง?" 


          "หยะ หยุดสักวันก็ได้ครับ" เสียงหัวเราะหึของคนเสียงทุ้มดูชอบใจกับท่าทีลอกแลกแบบนั้น ยิ่งโดนแกล้งจนตัวหดแบบนั้นมันยิ่งน่ารัก 








          จ๊กในถ้วยถูกคนป่วยในคราบเด็กเด๋อกินจนหมดชามจากความขมขื่นที่มีดงโฮคอยจดจ้องและบอกว่าให้กินให้หมดไม่อย่างนั้นเอาควานลินตายแน่ แน่สิควานลินไม่อยากมาต่อกลอนกับพี่ดงโฮตอนนี้หรอก เพราะควานลินปวดหัวจนจะตายแล้ว


          ไม่นานหลังจากที่ได้จิบน้ำตามอาหารที่เพิ่งกินหมด เม็ดยาในซองถูกเทไว้ในมือแกร่งของดงโฮ พร้อมทั้งยื่นมาตรงหน้าคนป่วย ควานลินจ้องมองเม็ดยาที่มีหลากสีและหลายเม็ดหลายขนาด มันมีจำนวนมากกว่าเมื่อวาน คนกินยายากจึงลำบากใจไม่น้อยที่ต้องกระเดือกยาขมๆหลายเม็ดแบบนั้นลงคอ ถึงสีจะดูดีและรสชาติกลับไม่ดูดีอย่างนั้น


          เม็ดยาถูกยื่นมาใกล้ขึ้นควานลินก็ยิ่งถอดตัวออกห่าง


          "กิน..." เสียงทุ้มเยือกเย็นเอ่ยก่อนจะยื่นให้ใกล้มากขึ้น


          "!!" หน้าเล็กส่ายรัวๆเพื่อปฏิเสธ


          "ไม่กินจูบนะ!" 


          หมับ! มือเล็กกวาดเม็ดยาเข้าปากอย่างไม่นึกกลัวอย่างทีแรก พร้อมกระดกน้ำที่เหลือจนหมดแก้ว 


          ดงโฮใช้นิ้วเรียวดันหัวอีกคนเพราะความหมั่นไส้


          ร่างสูงกำยำจัดการเก็บถาดอาหารทุกอย่างก่อนจะกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งเพราะคิดว่าอีกคนคงจะหลับอีกจึงเสียบหูฟังเพื่อเตรียมเล่นเกมในโทรศัพท์แต่พอเปิดประตูเข้ามาก็พบกับเด็กตัวเล็กคุ้นตานั่งจุ้มปุ๊กะพริบตาใสบนเตียงอย่างเดิม 


          "ทำไมยังไม่นอน?" ควานลินส่ายหน้าตอบก่อนจะพูดต่อ


          "พี่ดงโฮครับ แค่ก! ถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ" เสียงแหบเอ่ยถาม


          "นอนได้แล้ว เสียงแหบใหญ่แล้วนั่น" 


          "แค่กๆ ยังไม่อยากนอนครับ" คนป่วยเริ่มแผงฤทธิ์


          "บอกให้นอน!" ดงโฮที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิมเพราะขาดบุหรี่และกำลังจะสนองความต้องการแต่ถูกขัดด้วยอีกคนที่คิดว่าหลับแล้ว


          "เรื่องเมื่อวาน..."


          "บอกให้นอน! จะถามอะไรค่อยถาม!" เสียงทุ้มติดตะคอกถอดหูฟังออกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงพร้อมโทรศัพท์


          "ธุระของพี่คือไปกับเขาใช่ไหมครับพี่ดงโฮ แค่กๆ" ควานลินที่กะพริบตาถี่ยังคงถามเสียงแหบสลับกับอาการไอเพราะคันคอ


          "เงียบแล้วนอนลงไป" ดงโฮใช้เสียงแข็งเพื่อข่มอีกคนแต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล


          "แฟนพี่ดงโฮหรอครับ"


          "..." 


          "เพื่อนพี่ดงโฮหรอครับ"


          "!!!"


          "ญาติพี่ดงโฮใช่ไหมครับ"


          "นอน! ลง! ไป!"


          "เขาเป็นใครหรอครับพี่ดงโฮ อึก! แค่กๆๆๆๆ!" ควานลินไอหนักขึ้นจนน้ำหูน้ำตาไหล ดงโฮเห็นดังนั้นก็ทนไม่ไหว


          หมับ!


          ดงโฮคว้าคนตัวเล็กที่ตัวร้อนผ่าวมากอดจนร่างเล็กเหมือนจะหายไปในอกแกร่ง ควานลินที่ป่วยเป็นเดิมทีก็ร้องไห้โฮเพราะความน้อยใจตามประสาเด็กป่วย ดงโฮลูบผมทุยที่ตอนนี้หัวสั่นเพราะสะอื้น


          "ตื่นมาจะเล่าให้ฟัง อย่าร้อง..." เสียงที่หงุดหงิดในตอนแรกหายไปแล้วเหลือเพียงความอ่อนโยนในตอนนี้ 


          "พี่รัก อึก เขาหรือเปล่าครับ..." ดงโฮไม่ตอบอะไรกลับไป แต่กลับลูบหัวทุยไปเรื่อยๆ 



          ไม่นานเด็กงอแงก็หลับไปในอ้อมอกแกร่งของดงโฮ แขนแกร่งประคองคนตัวเล็กให้นอนดีๆบนหมอน โดยไม่ลืมที่จะห่มผ้านวมผืนหนาให้อย่างมิดชิด และอีกอย่างที่ลืมไม่ได้ 


          จุ๊บ! 


          ปากสีคล้ำฝากรอยหวานไว้ที่กระหม่อมบางอย่างเอ็นดู มันเป็นการกระทำที่อ่อนโยนไร้ความดิบเถื่อนใดๆ และนี่ไม่ใช่การลงโทษของเด็กดื้อ...


          แต่เป็นรางวัลสำหรับความน่ารัก...









75%







SMOKING#HOLIN


บรรยากาศบนโต๊ะทานข้าวที่แสนครึกครื้นเมื่อแม่กับพ่อกลับจากทำงาน เหตุการณ์ทุกอย่างเป็นปกติดี เนื้อสัตว์ปรุงสุกในจานกับข้าวต่างๆยังถูกตักใส่จานของควานลิน ผิดแต่ไ่ม่มีใครคุยกับเขาสักคน ไม่มีแม้แต่คนเดียว มันอาจจะเป็นเรื่องที่ไม่น่าตกใจถ้าจะเป็นเพียงพ่อกับแม่ที่ไม่สนใจเขาเป็นทุนเดิม แต่ที่มันแปลกไปคือตั้งแต่ควานลินตื่นมาตั้งแต่เที่ยงวันจนตอนนี้พลบค่ำพระอาทิตย์ตกดินลับตาควานลินก็ไม่พูดกับดงโฮสักคำ


ความงุนงงทำให้ดงโฮไม่เจริญอาหารเอาเสียเลย ทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่แล้วยังไงใครแคร์อ่ะ ก็คงจะเป็นเพราะพิษไข้ล่ะมั้ง…


มื้อค่ำจบไปแบบไม่สบอารมณ์ ดงโฮอาบน้ำแต่งตัวเสริมหล่อ วันนี้ร่างสูงกำยำยืนเซ็ตผมด้วยเจลสำหรับจัดทรงผม ยีนสีซีดรัดเข้าทรงประกอบด้วยเสื้อยืดสีเทาเข้มและเสื้อช็อปสีกรมตัวเก่ง


แกร่ก~~ 


ร่างเล็กที่ชะงักเล็กน้อยเพราะเห็นคนร่างสูงแต่งหล่อเหมือนกำลังจะออกไปที่ไหนสักที่ แต่ก็ยังไม่ถามอะไรได้แต่เดินกระแทกเท้าไปที่ราวตากผ้าเช็ดตัวหน้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายที่เหนื่อยอ่อนเพราะพิษไข้ที่หลงเหลือ แต่ต้องหยุดชะงักแล้วเงี่ยหูฟังเล็กน้อย


Rrrr~~ เสียงสั่นของโทรศัพท์สีดำเงากระทบกับโต๊ะ


"เออ…กำลังออกไป" 


"(รีบมาเลยไอ้ดงโฮ สาวเพียบ!!!)" ดงโฮระอากับเพื่อนสนิทเสียจริง รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่สนแต่ก็พยายามที่จะยัดเยียดให้ทุกครั้งที่ออกไปเที่ยวด้วยกัน แต่แล้วยังไงไม่สนก็คือไม่สน แต่ถ้าเด็ดจริงมันก็ไม่แน่…


"โห๊ะ! ไอ้จีซองไปป่ะกูมีเรื่องจะคุยกับมัน" เสียงทุ้มเอียงคอหนีบโทรศัพท์ไว้เพราะจะได้สวมนาฬิกาได้อย่างสะดวก


"(มารอตั้งแต่ชาติที่แล้วและสัด! มึงอ่ะเร็วๆรีบมา)"


"รู้แล้ว…แค่นี้แหละรำคาญ" 


ติ้ด~~


มือหนากดวางที่หนาจอก่อนจะคาบบุหรี่ยี่ห้อโปรดไว้ที่ยังไม่จุดไฟ พ่วงด้วยถือกระเป๋าตังค์ที่อัดแน่นด้วยธนบัตรและกุญแจรถคันโปรด ส่วนที่ขาดไม่ได้ก็คือซองบุหรี่นั่นเอง


ควานลินที่จ้องมานานก็อึดอัดจนปากสั่นไปหมด เพราะท่าทีของคนตัวเล็กที่เลือกที่จะเงียบเพราะค้างคาเรื่องคนที่จูบกับพี่ดงโฮวันนั้น พี่ดงโฮไม่พูดอะไรเลย


ทั้งที่ปล่อยให้คนตัวเล็กรอจนดึกดื่นไข้ขึ้นหนักขนาดนั้น


ร่างสูงไม่แม้แต่จะอธิบายอะไรให้กระจ่างทั้งนั้น จริงอยู่ที่ควานลินบอกเองว่ารอได้ แต่การที่พี่ดงโฮลืมควานลินไว้แบบนั้นมันไม่เกินไปหน่อยหรือไง หรือว่าพี่ดงโฮจะไม่รักน้องคนนี้แล้ว 


นี่ยังไม่นับรวมกับจูบนั่น ควานลินงงไปหมด พี่ดงโฮกำลังทำให้ควานลินสับสน ถึงแม้ว่าควานลินจะเข้าใจอยู่ว่ามันเป็นการแสดงความรักอย่างหนึ่งแต่มันคงไม่มาบังเอิญเกิดขึ้นกับพี่ดงโฮหรอก 


"อะ เอ่อ…" ร่างสูงที่กำลังจะเปิดประตูชะงัก


"?!" ควานลินที่ก้มหน้าไม่รู้หรอกว่าตอนนี้พี่ดงโฮกำลังทำหน้าแบบไหน แต่เท่าที่คุ้นเคยก็คงไม่พ้นขมวดคิ้วจนหน้านิ่วทั้งที่ปากยังคาบบุหรี่อยู่เป็นแน่แท้


"พะ พี่ดงโฮจะไปไหนเหรอครับ" ควานลินกำลังพูดด้วยเสียงสั่น


ดงโฮจับบุหรี่ที่ยังไม่ได้สูบมาจับไปด้วยสองนิ้ว ก่อนที่จะขมวดคิ้วแน่นมากกว่าเดิม


"กูจะไปไหนต้องรายงานมึงด้วย?" ควานลินหน้าเสียทันที ทั้งที่ร่างสูงเป็นคนทำให้ควานลินรู้สึกน้อยใจแท้ๆ แต่ทำไมสถานการณ์ตอนนี้มันถึงกับกลายเป็นเหมือนควานลินผิดอะไร


หลังสิ้นถ้อยคำประโยคเมื่อครู่ดงโฮก็เดินมาประจันหน้าร่างบางที่ก้มหน้างุดอยู่แบบนั้น


"ปะ เปล่าหรอกครับ"


"ไปแดกเหล้ากับเพื่อน" ควานลินกำลังครุ่นคิดเพราะนึกว่าร่างสูงจะไม่ตอบเสียแล้ว


"อ๋อครับ…" 


"นอนได้แล้วมึงอ่ะ กูกลับดึกๆ สบายมึงเลยแหละ" ดงโฮชี้หน้าพูดหยอก แต่ดูเหมือนอีกคนไม่ได้รู้สึกสนุกเลยสักนิด


"…" 


"เป็นไรป่ะเนี่ย มึงยังตัวร้อนไหมวะ" มือหนาที่กำลังจะอังวัดไข้ก็ต้องชะงักเมื่อคนตัวเล็กเบี่ยงตัวออกจากเขาอย่างรวดเร็ว


"…"


"เป็นไร…" ร่างสูงพยายามใจเย็นโดยใช้เสียงสงบเข้าสู้ เพราะน้องกำลังไม่สบายเขาจึงไม่อยากโวยวายให้มันมากเรื่อง


"เปล่าครับ" ควานลินตอบทันท่วงที


"บอกกูมา…เป็นอะไร" ถ้าร่างบางสังเกตสักนิดก็จะรู้ได้ว่าเสียงทุ้มเริ่มกดต่ำแล้ว


"…" 


"จะพูดไม่พูด…"


"…" เมื่อร่างสูงเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมา


"นั้นมึงก็หุบปากต่อไปให้ได้ตลอดนะ อย่าแส่พูดแม้แต่คำเดียวให้กูได้ยิน" อารมณ์ที่คุกรุ่นโดยธรรมชาติของดงโฮ ถ้าเป็นคนอื่นดงโฮคงไม่เสียเวลามาถามด้วยซ้ำว่าเป็นอะไร และทั้งๆที่เขาพยายามจะไม่มารู้สึกกับการกระทำที่แปลกไปของควานลิน ต้องอดทนไว้เพื่อไม่ให้ควานลินได้เจอกับมันตอนป่วยแต่สุดท้ายควานลินก็ทำมันพัง


"อึก…" เสียงสะอึกเพราะสำลักก้อนสะอื้น


"ร้องไปเลยดิวะ กูยังไม่รู้ว่าทำอะไรผิดเลย!" 


เคร้ง!! 


เสียงกุญแจรถที่เขวี้ยงด้วยแรงอารมณ์ ส่วนสำคัญของการสั่งการเครื่องยนต์ให้ทำงานถูกลงแรงเหวี่ยงด้วยมือแกร่งอย่างไม่ใยดี มันทำให้คนตัวเล็กที่พยายามกลืนก้อนสะอื้นสะดุ้งตกใจจนตัวสั่น


"ฮึก อึก!" มือเล็กกำแน่น ก้มหน้าจนคางชิดคอ


"ทีก่อนหน้านี้พูดมากจะตายห่า! แล้วทีงี้ก็มาเงียบใส่กูจนน่ารำคาญ! กูตลกมากหรือไงวะ!!!" 


"ฮึก ฮืออ" เสียวดังกร้าวทำเอาควานลินสะอึกสะอื้นหนัก


"อยากจะคุยก็คุย อยากจะเมินก็เมิน เห็นกูเป็นอะไร?!มาเอาแต่ใจทำไมอ่ะ…" 


"พี่ก็บอกมาสิ!! อึก! ว่าคนนั้นเขาเป็นใคร" ควานลินลั่นวาจาเสียงดัง


"ใครล่ะ!" 


"ก็คนที่พี่ยืนจูบ ฮึก กับเขาหน้าบ่อน้ำพุ! ฮืออ คนที่ทำให้พี่ดงโฮลืมควานลินน่ะ ฮึก" ดงโฮอยู่ในโหมดหน้าชา


"…"


"ทั้งที่บอกว่าจะรอ ทำไมถึงลืมกัน ฮืออ" 


"…"


"ควานลิน ฮึก รู้ว่าไม่มีสิทธิ์อะไร แต่ช่วยอย่าทำเหมือนควานลินเป็นแค่ผู้มาอาศัยที่ทำตัววุ่นวายได้ไหมครับ"


"…" ดงโฮไม่ได้คิดแบบนั้นเลยสักนิด ไม่เคย…


"ควานลินไม่รู้ว่าพี่ดงโฮจะเกลียดหรือจะรักควานลิน แต่ควานลินก็รักพี่เพราะคิดว่าพี่ไม่ได้ใจร้าย ฮือ แต่ตอนนี้ควานลินคิดว่ามันไม่ใช่แล้วครับ อึก!"


"มึง…"


"เพราะพี่ใจร้าย…นานเท่าไหร่พี่ก็ยังใจร้าย" เสียงสะอื้นจมหายลงไปในคอ ดวงตาที่เคยหวานกลับเปลี่ยนเป็นสายตาเศร้าอย่างน้อยใจ


ไวกว่าความคิดดงโฮเดินไปชิดตัวคนงอแงก่อนจะทำบางอย่าง


หมับ! ร่าสูงคว้าคนตรงหน้ามากอดอย่างไม่นึกอาย


"อ๊ะ!"


"ใช่กูใจร้าย…แต่กูไม่ใจร้ายขนาดคิดว่ามึงเป็นแค่ผู้อาศัย" ดงโฮบรรจงพูดด้วยความใจเย็น ทั้งที่เมื่อครู่เขาโมโหมากแท้ๆ 


"อึก…"


"น้องก็น้อง ผู้อาศัยก็ผู้อาศัย มันคนละส่วนกันควานลิน…"


"แต่พี่ดงโฮชอบ อึก เสียงดังใส่"


"เพราะมึงพูดมาก…อีกอย่างกูพูดกับมึงเยอะกว่ากับเพื่อนอีก"


"จริงหรอครับ…"


"เออ!" นี่ไงพี่ก็เสียงดังอีกแล้ว


"แล้วเขาเป็นใครครับ พี่คนนั้น…" ความสงสัยเดิมยังคงอยู่ ควานลินก็ยังต้องการที่จะรู้ให้ได้ไม่ว่ายังไง


"เมียเก่า…"






100%



  









     TALK(1)


          สวัสดียามดึกค่า หวังว่าทุกคนจะยังไม่นอน ช่วงนี้แอพเด็กดีไม่อัพเดทเลยTT เซ็ง มาต่อด้วยใจช่วงนี้เปิดเทอมไม่ค่อยมีเวลาเลยค่า เดี๋ยวพรุ่งนี้มาตรวจคำผิดนะคะ ตรงไหนไรท์พิมพ์ผิดทักท้วงได้เลยน้า ยังไงอย่าลืมคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ รักค่ะ!!!!!!



     TALK(2) 


          มาต่อแล้วน้าา ไม่อยากให้รอนานเลยค่า แต่ช่วงนี้มีกิจกรรมที่โรงเรียนกับการบ้านที่รุมเร้า5555 อีพี่นี่ใช่ย่อยเลยน้าา ได้ทีเอาหย่ายยย!!!!!


          ผ่างงงงง~~~~ โห้ย โห้ยย มาต่อครบละเด้อะ ช่วงนี้จะมารีบต่อให้เยอะที่สุดนะคะ ก่อนที่สามีของฉันจะมาเรียกกลับด้อม55555555555 ทุกคนเป็นใช่ไหมคะ?? 








#SMฮล




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #220 Bigbadgirlll (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 09:25
    คนเอาแต่ใจนี่มันคนพี่ป่าวว้าาาา
    หลินก็นะอย่าร้องลูกเดี๋ยวไข้ขึ้นนน
    #220
    0
  2. #205 .귀엽다. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 13:29
    พิดงโฮอย่าตะคอกใส่น้องบ่อยซิ่!!!! สงสารน้องง ฮรุกก
    #205
    0
  3. #181 So Cuteeeee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 22:51
    เลาว์รับไม่ได้ สงสารยัยหลินอะ พี่ดงอย่าทพร้ายน้องสงสารน้อง
    #181
    0
  4. #154 AIGA_ss (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 21:16
    ใจพี่ ! ฮืออ ไอพี่ดงโฮ ทำไมใจร้ายว้า
    #154
    0
  5. #146 Thepiin61 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 22:22
    /ทำการยึดหลิน
    #146
    0
  6. #143 Sophita Sinpomart I'mso (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 17:49
    สลัดดดผักค่ะพี่ดงโฮ เลาว์จาเอาหลินกลับบ้านแล้ว ไม่ให้แกแล้วพี่หมีใจร้าย
    #143
    0
  7. #142 JJ janjy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 23:56
    สงสารหลินนน
    #142
    0
  8. #141 NYNSBJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 14:39
    ดงโฮเอาหลินมาให้เลาว์เดี๋ยวนี้ ทำมาใจร้ายใส่ เลาว์จะเอาหลินคืน
    #141
    0
  9. #140 justmarkbam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 11:21
    ควานลินอย่าร้องงงงงงงงงงงงื้ออออออ
    #140
    0
  10. #139 Hippokim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 09:41
    ชอบมากอ่ะ เถื่อนดี นี่เป็นน้องนะต่อยแม่งไปละ โหยๆ อินมากพูดเลย
    #139
    0
  11. #138 nazyx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 08:59
    สงสารหลินแงงงงง
    #138
    0
  12. #137 PANGYONGGUK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 08:41
    หลินลูก!ไหนๆก็กล้าเสียงดังใส่พี่เค้าแล้วทีหลังถ้าพี่เค้าตะคอกหนูจูบเลยลูก!!! จับทำเมียเลย หึ!!! ปล่อยให้น้องรอแล้วยังมาตะคอกใส่อีก!!
    #137
    0
  13. #136 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 08:36
    ดงโฮคนโหดดดดด สงสารน้อง ถึงจะลงเอยอย่างอ่อนโยนก็เถอะ
    #136
    0
  14. #135 kaxst2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 06:50
    หลินของแม่ ฮืออออ ไม่ร้องนะลูก อิพี่ก็ขยันเสียงดังใส่น้องจัง! น้องอ่อนแอ!
    #135
    0
  15. #134 pp_sillgum (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 06:16
    ฮอลลลตายอย่างสงบศพสีชมพู:--:
    #134
    0
  16. #133 'ทดลองเป็นโนรา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 03:01
    ตอนน้องไม่สบายก็แอบลวนลามน้อง พอน้องงอนบ้างมาโมโหใส่น้อง ไม่ต้องมากอดน้องเลย ไม่ให้กอด!
    #133
    0
  17. #132 KNfanfan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 02:13
    โว้ยยยยยย อิพี่ดงโฮนี่ตกลงยังไงวะ จะรักหรือจะร้าย จูบเค้าแล้วมาทำงี้ใส่อ่ะ โว้ยยยยยหงุดหงิด
    หลินลูกกก ไม่ร้องนะคะ มาหาแม่มาาาา #กอดปลอบลูกก

    หึ! อย่าให้มีคู่แข่งนะ ชั้นจะเชียร์เค้า!
    #132
    0
  18. #131 Jinjoo.K (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 01:46
    กรี๊ดดด อิพี่ เดี๋ยวตีหัวแตก ทำไมต้องเสียงดังใส่น้อง!!!! พูดดีๆก็ได้ป้ะ แล้วทำไมต้องพูดหยาบน้องไม่สบายอยู่นะเว้ยยย!!!!!!!!
    หลินมาหามี๊มาลูก อย่าอยู่กับคนใจร้ายนะลูกนะ *ดึงลูกมากอดปลอบ
    บอกเลย ตอนท้ายที่อิพี่ดึงหลินมากอดก็ระงับความโกรธชั้นไม่ได้ ชิส์ โมโหแทนลูก
    #131
    0
  19. #130 MeeMheeP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:57
    พี่ดงโฮอย่าเสียงดังใส่น้องสิ สงสารน้อง น้องร้องไห้เลย ถ้าอยู่ใกล้ๆจะจับตีตูด
    #130
    0
  20. #129 pichaya_aom (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:18
    ร้องไห้ตามน้องเเล้วเว้ยยยยย ทำไมพี่เป็นคนเถือนแบบนี้5555 พูดดีๆกับน้องหน่อยสิน้องยิ่งไม่สบายอยู่นะอยากจะดึงมากอด มาต่อเร็วๆน่าาาทารอทุกวันเลยน
    #129
    0
  21. #128 matoommy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:08
    เกลียดจังคำว่าเมียเก่าเนี่ย ควานลินลูกกกกก มาหามิ้มาาาาา
    #128
    0
  22. #127 MeeMheeP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 03:27
    อยากมีน้องหลินเป็นของตัวเองจังร่ะ อยากกให้น้องมาอ้อนมาถามนี่เยอะๆ แงง
    #127
    0
  23. #126 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 22:12
    งู้ยยยย ความน่ารักโอเว่อโหลด ไม่ไหวจริงๆ น่ารักๆๆ
    #126
    0
  24. #123 เมย์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 21:17
    นี่เราบ้าไปแล้ววววว เรานั่งยิ้มคนเดียวทำไม 😁😁
    #123
    0
  25. #122 monmon131514 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 17:57
    ใจดีแล้วก็พูดดีกะน้องหน่อยสิดงโฮ>^<
    #122
    0