FIC [PRODUCE101] SMOKING #HOLIN #โฮลิน

ตอนที่ 2 : CHAPTER 2 : เกือบลืมไปแล้วไหมล่ะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,924
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ก.ค. 60


CHAPTER2 เกือบลืมไปแล้วไหมล่ะ




#HOLIN



SMOKING#HOLIN


          จากคืนนั้น คืนที่ควานลินละเมอก่อนพี่ชายร่างกำยำก็ไม่ได้หลับไม่ได้นอน หลับๆตื่นๆเสียวหลังวาบ เพราะดงโฮทำให้เขาทั้งคืน…(คิดอะไรชั้นรู้ทันนะ!) 


ควานลินที่ไม่ชอบนอนโซฟา มันจะทำให้น้องปวดหลังทุกครั้งที่ล้มตัวลงนอนที่โซฟาแคบๆ เขาจึงตัดสินใจขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างโนสนโนแคร์ และนั่นก็ทำให้ควานลินไม่ได้หลับไม่ได้นอนเหมือนอย่างตอนนี้…


ลมหายใจที่พ่นออกมาอย่างไม่เต็มที่เพราะมีร่างหนาของใครบางคนนอนทับควานลินไปครึ่งซีก ทำให้ลมหายใจติดๆขัดๆเพราะความหนักของดงโฮที่เทลงมามากกว่าครึ่งมันทั้งล้า ทั้งอึดอัด แถมอีกคนยังนอนดิ้นทั้งคืน แล้วพี่ดงโฮเป็นอะไรก็ไม่รู้สะกิดทั้งคืนเลย!


ร่างเล็กเดินลงบันไดมาด้วยสภาพขอบตาคล้ำบวม เหม่อลอยและหน้าซีดเซียวในชุดนักเรียนเข้าทรงดูดีทำเอาคุณนายคังตกใจโวยวายหาต้นเหตุทั้งเช้า คิดว่าควานลินโดนผีหลอกบ้างล่ะ ผีอำบ้างล่ะ จะพาไปต่อชะตาบ้างล่ะ เล่นเอาทั้งควานลินและดงโฮหัวหมุนจนเกือบเข้าเรียนไม่ทัน


"นี่ควานลิน เมื่อคืนได้ดูคุยอวดผีป่ะ" เพื่อนสนิทตัวจิ๋วพูดแจ้วทั้งที่ตายังคงเพ่งเลงอยู่ที่โทรศัพท์สีแดงรุ่นใหม่จอใหญ่กว่าเดิม


"…"


"เขาคุยกับผีแบบน่ากลัวมากเลยควานลิน เราแบบว่าตกใจจนตกเตียงไปเลยนะ" ตาหวานยังคงจ้องบนโทรศัพท์มือถือไม่วางตา แต่ก็แอบขมวดคิ้วนิดๆจนเป็นรอยย่น


มาเรียนตั้งแต่เช้าแดฮวีก็ยังไม่หยุดพูดสักนิด พูดจนเพื่อนรัก…หลับ


ค่อก~~ พู่ว~~ เสียงลมหายใจดังเป็นจังหวะทำเอาแดฮวีขัดใจไม่น้อย ก็แน่สิควานลินไม่ตอบข้อความเขาสักข้อความ โทรไปผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้รับ เสียงน่ากลัวแบบนั้นทำเอาแดฮวีขนหัวลุกจริงๆ แดฮวีก็เลยต้องมาพูดที่โรงเรียนแบบนี้หลายวันแล้ว พอถามก็บอกว่าไม่มีอะไร…พี่ชายรับโทรศัพท์ เท่านั้นเอง


"นี่ควานลินตื่นขึ้นมานะ!" คนกำลังพูดอยู่แท้ๆมาหลับใส่กัน ใจร้ายที่สุดเรื่องเก่ายังไม่เคลียร์เลยนะ! แต่จะว่าไปสองสามวันมานี้ควานลินหลับที่โรงเรียนบ่อยเหมือนกันนะ


"อื้อ~~ ขออีกห้านาทีนะแดฮวี" แดฮวีส่ายหัวให้กับเพื่อนขี้เซา


เพราะว่าใกล้สอบแล้วคุณครูจึงปล่อยให้อ่านหนังสือกันเองเป็นส่วนใหญ่ และเพราะมีโอกาสปรึกษาหารือกันระหว่างเพื่อนฝูง เด็กหนุ่มมัธยมปลายปีสุดท้ายจึงมีเวลาส่วนตัวมากกว่าน้องๆเป็นพิเศษ


"ควานลินอ่า…ห้านาทีแล้วตื่นมาคุยกับเราสะที อีกอย่างต่อไปคาบพละนะคุณครูซูโฮเชียวนะ"


เฮือก~~ ร่างเล็กที่หลับไหลสะดุ้งเด้งตัวขึ้นมานั่งหลังตรงจนแดฮวีตกใจจนหน้าเหวอ อีกอย่าง…


ปลายสายน้ำลายที่ยืดบนผิวไม้ของโต๊ะยาวไปจนจรดขอบปากบาง เล่นเอาแดฮวีเบ้ปากรับไม่ได้เลยทีเดียว


"น่าเกลียดมากอ่ะ สกปรกสุดๆเลยควานลิน! ตื่นแล้วไปเตรียมตัวเปลี่ยนชุดได้แล้ว ขืนไปช้ามีหวังวิ่งรอบสนามสิบรอบแน่ๆ" ควานลินพยักหน้าด้วยท่าทีอ่อนแรง แต่นั่นไม่ได้ทำให้แดฮวีเอะใจเพราะแดฮวีกำลังหันหลังค้นอะไรบางอย่างในกระเป๋าอยู่


แดฮวีและควานลินอยู่ในชุดพละของโรงเรียนที่เพิ่งเปลี่ยนมาเมื่อครู่หมาดๆ และตอนนี้ก็กำลังถือไม้แบตมินตันเพราะเทอมนี้คุณครูซูโฮเลือกสอนอะไรง่ายๆ เพราะรู้ว่าเราต้องเตรียมตัวเข้ามหาวิทลัยแต่ว่าตอนนี้…


มันสายมาสิบนาทีแล้ว!!! ซวยแน่ๆ!






แฮ่ก!แฮ่ก!แฮ่ก! 


เมื่อมาถึงโรงยิมก็เห็นสายตาอาฆาตที่แฝงมาพร้อมรอยยิ้มเกรี้ยวกราดแบบนั้น ก็ชัดจนแล้วล่ะ


"คุณแดฮวี คุณควานลิน ทำไมถึงเข้าสายครับ" ซูโฮพูดออกมาทั้งที่ยังควงไม้แบตมินตันอย่างสนุกมือไร้ท่าทีหัวเสียใดๆ


"เอ่อ…ขอโทษครับ" ควานลินก้มหน้าเล็กงุดอย่างสำนึกผิด แดฮวีก็ไม่ต่างกัน


"ตอบไม่ตรงคำถาม ผมถามว่า ทำ ไม คุณสองคนถึง มาสาย!" เสียงทุ้มของคุณรูหน้าหล่อกดต่ำจนแดฮวีรู้สึกกลัวอีกแล้ว


"คือว่าระ…" แดฮวีที่กำลังให้เหตุผลก็ต้องหยุดเมื่อเพื่อนรักพุดแทรก


"เพราะผมเองครับ ผมหลับในคาบเมื่อครู่แต่แดฮวีปลุกแล้วแต่ผมก็ยังไม่ตื่นเลยทำให้มาสายครับ!" ควานลินพูดเสียงดังฟังชัดทำเอาเพื่อนๆที่กำลังจับคู่ดวลแบตมินตันหันมามองด้วยความแปลกใจ


"อีแดฮวีวิ่งรอบสนามห้ารอบ ส่วนคุณ!คุณควานลิน เพราะว่าคุณทำให้เพื่อเข้าสายโดยความไม่เอาไหนของคุณ สิบรอบสนามตามผมมา…เด็กๆซ้อมกันไปก่อนนะเดี๋ยวครูมาอย่าอู้ล่ะ!"


"ครับ!/ค่ะ!" เสียงตอบรับชายหญิงท่าทางดีใจตอบรับเสียงดัง ผิดกับอีกสองชะตาน้อยๆที่แค่คิดก็เหนื่อยหอบแล้ว







รอบสนามกรอบสีเหลี่ยมที่ใช้เป็นสถานที่แข่งฟุตบอล วิ่งแข่ง800เมตรได้สบายๆนั่นบ่งบอกว่ามันเป็นสนามที่กว้างไม่น้อย มันเป็นสิ่งที่น่ากลัวมากสำหรับคนขี้เกียจออกกำลังกายอย่างควานลินและแดฮวี


ดวงตาคมนั่งจ้องสองร่างที่ก้มหน้าหน่ายจนหางตาตกก็นึกหมั่นเขี้ยว ยิ่งเด็กตากลมคนตัวสูงกว่าเพื่อนนั้น ช่างเป็นภาพที่น่าถูกอกถูกใจครูหนุ่มไฟแรงเสียจริง ถ้าเหงื่อออกจะน่ารักกว่านี้ไหมน้าควานลินอา…


"ตามที่บอกคุณแดฮวีห้ารอบ คุณควานลินสิบรอบ ไม่ครบไม่ต้องกลับห้องแล้วก็…ผมจะเฝ้าคุณวิ่งจนกว่าจะครบ อย่าริจะลัดสนามเชียวไม่งั้นคูณสอง"


"คร้าบบ" เสียงเนือยๆของทั้งสองตอบอย่างไร้อารมณ์จากนั้นขาเล็กทั้งสองก็เริ่มออกแรงด้วยความเร็วอย่างพอดี ก่อนจะเพิ่มความเร็วไปเรื่อยๆ


รอบที่1 สบายๆ ไม่ยากเท่าไหร่นี่นา


รอบที่2 อากาศหนาวๆแบบนี้ออกกำลังกายก็อบอุ่นดีเหมือนกัน


รอบที่3 แฮ่ก! ทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้วะ แดฮวีจะไม่ทนดูซิ! รองพื้นไหลหมดแล้วอุตส่าห์ตั้งใจโปะมาซะอย่างสวย!


แดฮวีวิ่งไปส่องกระจกไป แต่นั่นไม่ได้อยู่ในสายตาซูโฮสักนิด ตาคมกำลังจ้องมองบางอย่างด้วยความเคลิ้มจนต้องหลุดยิ้มหวานออกมาเป็นระยะๆ ร่างบางที่พลิ้วสลวยเมื่อออกตัวเคลื่อนไหว ขอบตาหวานที่มีความชื้นของเหงื่อเกาะอยู่บางๆทำเอาซูโฮใจสั่นจนกลั้นยิ้มไม่ไหว แต่เมื่อสังเกตดีๆวันนี้ดูผิวซีดกว่าทุกวัน เป็นอะไรหรือเปล่านะ?


"คุณควานลิน! มานี่หน่อย" ซูโฮตะโกนเรียกคนตัวเล็กที่วิ่งเหยาะๆอยู่ขอบสนามฝั่งตรงข้าม เพราะเมื่อครู่ที่คนตัวเล็กวิ่งผ่านหน้าเขาไป ซูโฮสังเกตเห็นใบหน้าซีดเซียวเหลืองอย่างกับจะเป็นลม


ควานลินวิ่งเหยาะมาจนถึงอัฒจันทร์เชียร์ ด้วยความเหนื่อยจึงหลับตาและสูดอากาศเข้าอย่างเต็มปอด แต่ยังไม่ทันไรในขณะที่ลืมตามาลมหาใจลูกใหญ่ก็ต้องกระตุก


ซูโฮขยับหน้าเข้ามาใกล้อย่างกระทันหันและยังกวาดสายตาคมมากเสน่ห์นั้นไปตามเรียวหน้าของควานลินอย่างชวนใจเต้น ไม่ว่าจะเป็นตาหวานของควานลิน โครงมงกุฎคิ้วของควานลิน จมูกโด่งพอประมาณน่ารัก ปากอิ่มสีชมพูหวานที่น่าหลงไหลนั่น และอย่างสุดท้ายก็คงเป็นไรผมที่ชุ่มเหงื่อเล็กน้อย ซูโฮจ้องมองมันอย่างหลงไหลไปจนถึงลำคอขาวผ่องที่มีหยดเหงื่อไหลลงมาอย่างประจวบเหมาะ ทุกสิ่งบนใบหน้าของควานลินทำเอาซูโฮหลงไหลแต่เมื่อเทียบกับลำคอขาวที่มีเหงื่อนไหลประปรายนั่นซูโฮขนลุกเลยล่ะ…


เด็กคนนี้น่าสนใจเหมือนเดิม… คนอะไรน่ารักเป็นบ้า


"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า เห็นหน้าซีดๆไม่สบายหรือเปล่า" ซูโฮพูดพลางไล้มือหนาไปตามหยดเหงื่อที่ไหลลงมาถึงติ่งหู

เขาลูบด้วยความแผ่วเบาจนความอบอุ่นจากมือหนาแผ่ออกมา แม้ว่าคุณครูซูโฮจะดูเหมือนคนเย็นชาแต่ดูเหมือนควานลินจะคิดผิด


มือคุณครูนี่อุ่นดีแฮะ…


"ผะ ผมปวดหัวนิดหน่อยครับ เพราะว่าไม่ค่อยได้นอนมาหลายวันเลยเพลียๆ"


"ทำไมไม่ค่อยได้นอน นอนไม่หลับเหรอ"


"เอ่อ…พอดีย้ายไปอยู่บ้านเพื่อนสนิทแม่น่ะครับเลยไม่ชินที่ผมก็เลยนอนยาก" ควานลินโกหกออกไปคำทีเดียวล่ะเพราะจะพูดต่อหน้าแดฮวีก็คงไม่เหมาะ จากนั้นคุณครูซูโฮก็บอกให้เขาพอและหยุดการวิ่งและยังตะโกนเรียกแดฮวีที่ย่นหน้าเพราะความเหนื่อยให้หยุดวิ่ง


"วันนี้เอาไว้เท่านี้ เดี๋ยววันอื่นมาต่อใหม่ให้ครบเข้าจะ… ควานลิน!คุณเลือดกำเดาไหล!" ซูโฮตกใจจนเผลอขึ้นเสียง แดฮวีเมื่อได้ยินก็รีบปาดเลือดสีสดออกจากจมูกควานลินด้วยนิ้วเรียว


ควานลินจ้องหมองอย่างเหวอหวา ก่อนที่ทุกอย่างมันจะดับมืดไปทันที…


พรึ่บ!! ร่างเล็กหงายพรึ่บจนตัวโรยอย่างไม่รู้ตัว แต่ยังดีที่คุณครูซูโฮก้าวขาอ้าแขนแกร่งไปรับตัวทัน


"ควานลิน! อึก!ควานลิน"


"คุณแดฮวีไปบอกเพื่อนๆขึ้นห้องได้แล้ว เดี๋ยวครูจะพาควานลินไปห้องพยาบาล!" ซูโฮสั่งนักเรียนตัวเล็กที่ดวงตาสั่นระริกเมื่อเห็นเพื่อนเป็นลมต่อหน้าต่อตา


"คะ ครับ" แดฮวีเมื่อตั้งสติได้ก็รีบวิ่งไปทันทีจนลืมความเหนื่อยเมื่อครู่


ซูโฮรีบพาคนตัวเล็กในอ้อมอกไปที่ห้องพยาบาลที่อยู่ไม่ไกล เมื่อมาถึงร่างสูงของซูโฮก็ค่อยวางควานลินบนเตียงอย่างเบามือพร้อมทั้งห่มผ้าให้อีกคนจนสังเกตว่ามันคงพอดีแล้ว ก่อนมือหนาจะเริ่มรุกล้ำไปตามไรผมอย่างเอ็นดู


"ทำไมน่ารักขนาดนี้น้าควานลินของพี่เนี่ย…"







35%





          เวลาผ่านไปเพียงสี่สิบนาที เปลือกตาที่กระพริบเพื่อปรับแสง เมื่อหันมองรอบๆก็พบว่าไม่ใช่ที่สนามอย่างที่คิด เกิดอะไรขึ้น? เมื่อครู่อยู่ที่สนามไม่ใช่หรอ ทำไมตอนนี้มาอยู่ที่ห้องพยาบาลล่ะ หรือว่าตอนนั้น…ตอนที่เห็นเลือดตัวเอง


ควานลินเอ๋ย…ไม่น่าเลย! อายเป็นบ้า!


งืออออ แม่จ๋าซ้อยควานลินแหน่~~


"อ้าวตื่นแล้วหรอ กินน้ำก่อนสิ" คุณครูซูโฮร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมถือแก้วน้ำยื่นมาให้นักเรียนตัวเล็ก


"ครับ ตะ แต่ว่านี่น้ำอะไรหรอครับทำไมเป็นสีแบบนี้" ร่างเล็กก้มมองสีน้ำในแก้วอย่างแปลกใจ มันเป็นสีเหลืองอมส้มชนิดใสแปลกตา


"น้ำเกลือแร่น่ะ ทดแทนน้ำในร่างกายเพราะเราน่ะนอนน้อยจนเลือดกำเดาไหล ต่อไปอาจจะมีผลข้างเคียงอย่างอื่นอีก ต่อไปดูแลตัวเองให้ดีด้วยคุณนักเรียน" 


"คร้าบบบบ~~" ควานลินอ้อนเสียงหวานก่อนที่ครูหนุ่มจะเอื้อมมือหนาลูบไปตามกลุ่มผมสีนิลอย่างเบามือ 


"อยู่ที่นั่นพวกเขาดูแลเราดีไหม" ซูโฮยิ้มฝืน


"เอ่อ…ก็ดีครับ" เสียงหวานตอบแผ่วเบา ใบหน้าเล็กก้มงุด


"ถ้าดีแล้วทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ควานลิน" ซูโฮเริ่มกดเสียงต่ำ


"ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ซูโฮ" ควานลินอึดอัดที่จะพูด เพราะมันไม่ใช่ปัญหาใหญ่โต


"บอกให้มาอยู่กับพี่ตั้งแต่ทีแรก" 


"เอ่อ ตอนนี้ก็เตลิดมาคาบนึงแล้ว ต้องรีบไปอ่านหนังสือแล้ว" ควานลินจัดการดื่มน้ำเกลือแร่สีสวยจนหมดแก้วก่อนจะเลิกผ้าห่มผืนบางออกจากนั้นก็เดินออกไปยังหน้าประตูก่อนจะหยุดนิ่งอีกครั้ง


"เมื่อไหร่จะยอมรับพี่บ้าง…เพราะอายุงั้นหรอ" ซูโฮคนแกร่งบัดนี้เสียงทุ้มสั่นจนหน้าใจหาย


"ขอบคุณที่ช่วยนะครับคุณครู ส่วนเรื่องนั้น…ผมคิดกับพี่แค่พี่ชายจริงๆนะครับพี่ซูโฮ ได้โปรดเข้าใจควานลินด้วยนะครับ" ควานลินเพียงหันหลังและเดินจากไปอย่างง่ายดาย ส่วนร่างแกร่งอีกคนก็ยิ้มรับความเจ็บและรับสถานะพี่ชายอย่างจำยอม ไม่ว่านานเท่าไหร่ซูโฮก็เป็นได้แค่พี่ชาย พี่ชายข้างบ้านเท่านั้น…









"ดงโฮ…" เสียงเล็กของบุคคลปริศนาเอ่ยทักขึ้นระหว่างที่ดงโฮกำลังก้มหน้าก้มตาสูบบุหรี่อย่างโหยหา


"อ้าว ว่าไงมินกิ" ดงโฮยิ้มหวานแต่มันกลับให้ความรู้สึกห่างเหิน


"ไปดูหนังกันไหม"


"หืม?…" ดงโฮทำหน้าเหวเหมือนไม่เข้าใจ


"คือว่า…เราได้ตั๋วหนังเรื่องแหนมยโสธรมาอ่ะแล้วไม่มีใครว่างเลย…เราเลยลองมาชวนดงโฮ"  เสียงเล็กเอ่ยด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ


"ไม่นึกเลยนะว่ามินกิจะชวนเราดูหนัง"


"…" คนตัวเล็กหน้าเสียไปเล็กน้อย


"นึกว่าจะชวนดูลิเกอะไรอย่างเนี้ยอ่ะ" ตาหวานมองหน้าคมตาเขียวปั๊ด


"ยังกวนตีนเหมือนเดิมนะดงโฮ" มินกิแว้ดใส่ร่างสูงจนอีกคนอดหลุดขำไม่ได้


"แต่ก็หล่อจนโกรธไม่ลงเลยถูกป่ะ" ไหนใครที่มันบอกว่าดงโฮเถื่อนอย่างนั้นอย่างนี้ ไปตีกับเขาจนเป็นเหมือนเด็กเริงเมือง จนได้ฉายา'แบคโฮคนเริงเมือง' แล้วทำไมดงโฮที่มินกิเห็นในตอนนี้กลับกวนตีนและปัญญาอ่อนอย่างนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนเยือกเย็นจนน่าอึดอัด แต่พักหลังมานี้ดงโฮเหมือนจะเผลอยิ้มบ่อยละเกิน


"จ่ะ พ่อคนหล่อ ตกลงไปนะ" มินกิยิ้มถาม


"ได้ดิ งานไหนฟรีพี่ก็ไปหมดแหละน้อง" ทั้งสองพ่นหัวเราะออกมาพร้อมกัน ฉุกคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ทั้งสองก็ยิ้มขำผลัดกันอย่างนี้เช่นกัน


"คิดถึงเมื่อก่อนเลยเนอะดงโฮ" มินกิหยุดอารมณ์ขันชั่วครู่ก่อนจะจ้องเข้าไปในนัยน์ตาคมด้วยแววตาอ่อนไหว


"อืม…"


"จริงๆตอนนั้นก็ดีเนอะ" มินกิยิ้มพูดอย่างนึกเสียดายบางอย่าง


"มันไม่มีอะไรดีหรอกมินกิ อะไรที่เราทำแล้วมันไม่มีความสุขเขาไม่ได้เรียกว่าดีหรอกนะ ตอนนี้ต่างหากที่ดีแล้ว ตอนที่เราเป็นเพื่อนกันมันดีที่สุด ความสุขที่ไม่ต้องอึดอัด" ดงโฮพูดอย่างใจเย็นด้วยคำพูดที่ออกมาจากใจ


"…อย่างนั้นหรอ" รอยยิ้มที่ดูยินดียินร้ายเผยออกมาอย่างไม่นึกอาย


"มินกิก็เป็นเพื่อนสนิทเราเลยนะ ซาบซึ้งไปเลยใช่ไหมล่ะ" ดงโฮหยอกย้อเพื่อหวังเรียกรอยยิ้มจากคนข้างๆแต่มันกลับผิดคลาด


"เรา…หมายถึงเราสองคนน่ะจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เลยใช่ไหมดงโฮ" สองตาจ้องกันอย่างคาดเดาไม่ได้


"มินกิ…"


"เรารอดงโฮกลับมานะ รอทุกวัน รอวันที่ดงโฮกับเราจะยืนในที่เดียวกัน ยืนข้างกับเรา" 


"ขอโทษนะ…แต่กลับไปไม่ได้หรอก" ดงโฮพูดเสียงจริงจังขึ้นเรื่อยๆ


"ทำไม…เราไม่ดีตรงไหน ทั้งที่เมื่อก่อนเราก็ดูรักกันดี เข้ากันได้ดี ใครๆก็บอกว่าเราเหมาะสมกันที่สุด"


"เพราะเราไม่ได้รักมินกิเกินกว่าเพื่อน"


"ถึงอย่างนั้นเราก็จะรอ"


"อีกอย่าง…ตอนนี้เรามีคนที่ชอบอยู่แล้ว"


"อ่า…เจ็บจัง ฮ่าๆ" มินกิหัวเราะอึ้งอย่างอึดอัด


"เจอกันตอนเย็นนะ เราไปก่อน" ดงโฮไม่มีอารมณ์ที่จะมาปลอบใจใครในตอนนี้หรอกนะ มินกิเกือบจะทำวันดีๆของเขาพังเพียงเพราะมาขอคืนดี ทั้งที่เมื่อเช้าเขาสุขสมอย่างชื่นมื่นเพียงเพราะได้แกล้งไอ้เด็กหน้าละอ่อนให้มันไม่ได้นอนทั้งคืน


แล้วที่บอกมาว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้วน่ะ…ทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไปได้นะ?





          มือหนาหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาก่อนจะเลื่อนหาเบอร์โทรใครบางคนที่บันทึกไว้ว่า 'ควานลินหน้าแมว'


"อ่า นี่ไงเจอแล้ว"


ตู้ด~~ตู้ด~~ แกร่ก~


"ฮัลโหล!"


"(ครับ พี่ดงโฮ)" เสียงเนือยๆคล้ายกับคนอ่อนแรงพูดอย่างไม่รีบร้อน


"วันนี้กลับบ้านเองนะ"


"(แต่ว่าคุณน้าบอกว่าพี่ดงโฮจะมารับ)" ควานลินโต้แย้ง


"โตแล้วก็กลับเอง กูต้องไปทำธุระที่สำคัญกว่ามึง เลิกทำตัวน่ารำคาญสักที" จริงๆก็ไม่ขนาดนั้นก็เขานัดมินกิไปแล้วนี่!


"(พี่ดงโฮทำธุระนานแค่ไหนครับ ควานลินรอได้)" มึงตั้งใจจะทำให้กูรู้สึกผิดใช่ไหมล่ะ!


"ก็นานอ่ะกูต้องไปทำงานบ้านเพื่อน" เหอะเป็นไง เรื่องงานแบบนี้สมเหตุสมผลดีไหม


"(งั้นควานลินจะรอพี่ดงโฮ)" มึงจะเอาอย่างนี้?


"แล้วแต่มึงแล้วกันนะ! จะรอจนหนาวตายก็แล้วแต่" 


"(หนาวก็รอได้ครับ…)" ควานลินกำลังจะฆ่าดงโฮตายแล้วจริงๆ


ติ้ด…


เสียงวางหูแสดงได้ชัดว่าบทสนทนาจบแล้ว ทั้งที่ควรสะใจแต่ทำไมรู้สึกผิดแปลกๆ




45%









"วันนี้กลับบ้านยังไงควานลิน พี่ชายคนนั้นเขาจะมารับหรือเปล่า" แดฮวีถามเหมือนทุกวันที่มาเรียนแต่วันนี้เขาต้องดูเพื่อนให้ดีเป็นพิเศษเพราะด้วยสภาพควานลินแบบนี้


"คงอย่างนั้นมั้งแดฮวี แต่พี่เขาบอกว่าจะไปทำงานก่อนน่ะ" ความอ่อนแรงทำให้ควานลินอยู่ในสภาพโรยริน


วันนี้เขาได้รับโทรศัพท์จากพี่ชายคนเดิมว่าวันนี้พี่เขาจะทำงานบอกให้กลับเอง แต่ว่าวันนี้ควานลินอ่อนล้าเกินกว่าจะกลับเองได้ แม้ว่ามันอาจจะนานจนคาดเดาไม่ได้แต่ก็ยังดีกว่าต้องกลับบ้านคนเดียว


วันนี้ตั้งแต่เขาออกจากห้องพยาบาล ควานลินก็รู้สึกกระอักกระอ่วน ครั่นเนื้อครั่นตัว รู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก ควานลินรู้ตัวว่าต้องป่วยแน่ๆ จึงขอยาแก้ปวดจากเพื่อนสนิทที่มักจะพกไปไหนมาไหนกันไว้หวังดักทาง แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย มันกลับแย่กว่าเดิม… 


"ไปบ้านเราดีไหม แล้วพอพี่เขาเสร็จงานแล้วให้พี่เขามารับที่บ้านเรา" แดฮวีนึกสงสารเพื่อนที่อยู่ในสภาพตัวอ่อนเสียจนจะปลิวไปตามลม 


"ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเราจะไปดูของที่ห้างด้วย" ควานลินส่ายหน้าปัดมืออย่างถือปฏิเสธ


"ไหวไหมเนี่ย ถ้าไม่ไหวโทรหาเราเลยนะ เราจะรีบซิ่งมาเลย!" 


"คร้าบบบ~~พ่อ!" แดฮวีจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม แถมยังโบกมือลาดิ๊กๆอย่างกับลูกหมา


ควานลินไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ดงโฮถึงต้องตะคอกใส่ควานลินทุกครั้งที่สนทนากันทั้งที่ควานลินยังไม่ได้ทันได้ทำอะไร หรือมันจะเป็นวิธีแสดงความรักแบบพี่ชายน้องชายกันนะ??


น่าจะใช่… 


พี่ดงโฮนี่น่ารักจริงๆ 


ไปหาซื้อของขวัญตอบแทนพี่ดงโฮดีกว่า…ไปหาอะไรอุ่นๆกินด้วย ชักหนาวขึ้นอีกแล้ว


คนตัวเล็กเดินฮัมเพลงไปตามหนทางอย่างอารมณ์ดี วันนี้ควานลินไม่เลือกที่จะขึ้นรถประจำทาง เพราะเป้าหมายเป็นห้างที่ไม่ไกลนัก ไอเดียของขวัญมากมายที่ล่องลอยเข้ามาเต็มหัวของควานลินไม่ว่าจะเป็น


พี่ดงโฮอยากได้บาร์บี้หรือเปล่านะ…


หรือว่าพี่ดงโฮจะอยากได้หมากฝรั่งรสสตรอว์เบอร์รี่…


ถ้าควานลินซื้อตุ๊กตาหมีพี่ดงโฮจะชอบไหมน้า…


ควานลินยังมีไอเดียเข้ามาไม่หยุด จนเท้าเล็กไปหยุดหน้าบ่อน้ำพุหน้าห้าง ที่มีผู้คนมากหน้าหลายตาที่ไม่คุ้นเคย ควานลินแอบผิดหวังไม่น้อยที่วันนี้คนเยอะเกินไปกว่าทุกวัน ควานลินไม่รู้จะทำตัวยังไงเมื่ออยู่ในที่คนเยอะๆ มันรู้สึกเกร็งไปหมด เพราะครั้งหนึ่งที่ฝังใจโดยใครบางคน…


ขาเรียวก้าวเข้าร้านหนังสือที่โปรดปราน ทิ้งความคิดเรื่องของขวัญสำหรับพี่ชายตัวโตชั่วคราว… 


ควานลินเดินสลับไปสลับมาจนเจอเล่มที่ถูกใจ


'หมีขี้อายกับเจ้าชายน้อย'


เรื่องราวของ : หมีตัวโตที่อาศัยอยู่ในป่าใหญ่อย่างลำพัง ความลำพังสร้างความเข้มแข็งให้กับตัวเขา ความโดดเดี่ยวกำลังสอนให้เขาอยู่อย่างเข้มแข็ง แม้จะต้องเข่นฆ่าก็ต้องจำยอม การเอาชนะทำให้สูญสิ้นแม้นมิตรภาพ แต่เมื่อฤดูนองเลือดผ่านไปเจ้าหมีก็ได้เจอกับโลกใหม่ คือโลกแห่งความรัก



เนื้อเรื่องย่อน่าสนใจอย่างบอกไม่ถูก ควานลินตัดสินใจหยิบหนังสือเล่มไม่หนาเท่าไหร่มากอดไว้อย่างแนบแน่น ก่อนจะเดินไปดูหนังสือประเภทอื่นๆ 


หนังสือเล่มบางหนาสี่ห้าเล่มถูกวางบนพื้นที่คิดเงินอย่างระวัง พี่สาวหน้าหวานจัดการสแกนบาร์โค้ดคิดเงินอย่างอารมณ์ดี


"เรื่องนี้สนุกนะ พี่เคยอ่านแล้ว" พี่สาวพูดขึ้น


"เรื่องหมีขี้อายกับเจ้าชายน้อยน่ะเหรอครับ" ควานลินถามอย่างนึกสงสัย แต่ว่าหนังสือนี้จะว่าไปมันก็สะดุดตาเขาตั้งแต่แรกเห็นเช่นกัน 


"ใช่จ่ะ สนุกดี เขาจะเน้นสอนเราเรื่องความรัก" ควานลินยิ้มหวานพยักหน้าเข้าใจ


"ขอบคุณครับ" มือบางรับถุงจากพี่สาวก่อนจะเดินออกมาอย่างอารมณ์ดีอีกแล้ว ทั้งที่ร้อนๆหนาวๆ ความรู้สึกประหลาดแล่นเข้ามาไม่หยุด แต่ใจกลับแกร่งกล้าสามารถที่จะเดินเล่นออกแรงอย่างกับนักกีฬาทีมชาติ 









สายตาสีนิลที่กวาดมองรอบๆร้านตุ๊กตา ควานลินสะดุดตาสีนิลไปที่ตุ๊กตาหมีขมวดคิ้ว ที่ดูยังไงก็พี่ดงโฮชัดๆว่าแล้วก็หยิบขึ้นมาดูอย่างเต็มตา


ถูกใจน้องหลินจริงๆ…เอามันตัวนี้แหละ


แขนบางกวาดขึ้นมาเพื่อดูเวลา แล้วเห็นว่าตอนนี้ตัวเองเพลิดเพลินไปกับการซื้อนั่นนี่ ดูโน่นทีนี่ทีจนตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่ง เวลาผ่านไปเร็วจนควานลินตกใจ ความเหนื่อยล้าเข้าแทรกพร้อมกับความคิดที่ว่า 'พี่ดงโฮจะเสร็จธุระหรือยังนะ' ว่าแล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาตรวจดูช่องข้อความใหม่


LINH. : ทำงานเสร็จยังครับพี่ดงโฮ   8:02PM


LINH. : ควานลินรอพี่ที่หน้าบ่อน้ำพุหน้าห้างLHนะครับ   8:03PM


LINH. : ถ้าเสร็จแล้วต้องรีบมานะครับ…ควานลินหนาว   8:03PM 


แต่เมื่อก้าวขามาถึงบ่อน้ำพุหน้าห้างก็สะดุดตากับบางอย่างที่ไม่ควรจะได้เห็น


ไหล่หนาที่คุ้นตาเหลือเกินเดินเคียงข้างกับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูตัวเล็กกว่า ก่อนที่คนที่ตัวเล็กกว่านั้นจะรั้งแขนแกร่งที่มีสัญลักษณ์ที่เขาจำได้ดี ใบหน้าที่กำลังจะหันมาทำให้ควานลินกลัว…กลัวคำว่าธุระของดงโฮ


เมื่อใบหน้าคมกันมาควานลินก็มือไม้อ่อนไปในทันใด ทั้งถุงหนังสือ เครื่องเขียน และถุงตุ๊กตาหมีขมวดคิ้วที่ตั้งใจซื้อให้พี่ดงโฮก็หล่นไปอยู่กับพื้น ใบหน้าแสนคุ้นเคยของดงโฮทำเอาควานลินตกใจ นี่คือมาทำงานกับเพื่อน? 


ก่อนจะอึ้งหนักกว่าเก่า คราวนี้เล่นเอาความลินสมองโล่งเมื่อคนตัวเล็กที่มากับดงโฮเขย่งเท้าขึ้นพร้อมกับโอบคอแกร่งที่มีรอยสักอย่างแนบแน่น จากนั้นผู้ชายคนนั้นเขาก็ประกบปากกับพี่ดงโฮอย่างไม่อายคนรอบข้าง…


ควานลินเอี้ยวตัวไปอีกฝั่งพร้อมปิดปากอย่างแรงด้วยมือคู่เดิม 


แฟนพี่ดงโฮหรอ…


ที่บอกว่ามาธุระคือมากับแฟนสินะ…


เข้าใจแล้ว จะรอจนกว่าพี่จะเสร็จธุระกับเขาแล้วกัน…


เป็นน้องต้องรอพี่ได้สิเนอะ… ความรู้สึกไวไปกว่าความคิด ของเหลวสีใสไหลออกจากตาที่แฝงความเศร้าหมอง มันหลั่งออกมาจากความรู้สึกภายในที่ควานลินกำลังรู้สึก ความรู้สึกที่ไม่สามารถพูดออกมาเป็นคำพูดได้ แต่จับใจความได้ว่ามันใจหาย และมันก็หน่วงช่วงอกข้างซ้ายอย่างเกินทน อีกทั้งยังรับรู้ถึงความรู้สึกอิจฉาของตัวเอง อิจฉาที่คนๆนั้นสามารถยืนเคียงข้างกับพี่ดงโฮอย่างไม่อายใคร 


ที่ผ่านมาไม่ว่าจะกี่ปีควานลินยังเห็นพี่ดงโฮเป็นพี่ชายคนโปรดเสมอ แม้พี่ดงโฮจะตัดคอน้องหมีของควานลินจนขาด แต่ควานลินก็ให้อภัย พี่ดงโฮเกรี้ยวกราดเพียงใดควานลินก็มอบความรักให้พี่ดงโฮเสมอมา แต่เมื่อวันนี้พี่ดงโฮมีคนที่เหมาะสมควานลินก็แยากจะดีใจด้วย 



เมื่อหันกลับไปควานลินก็ไม่เห็นทั้งคู่แล้ว มือบางซับน้ำตาจากแก้มนุ่มก่อนที่จะก้มลงเก็บของที่ร่วงหลุดจากมือเมื่อครู่มาถือไว้












มือหนาวางกุญแจรถบนโต๊ะอย่างหงิดใจ ไม่มีอะไรได้ดั่งใจเขาเลยวันนี้ ยิ่งเหตุการณ์ที่มินกิทำที่หน้าห้างเมื่อครู่ใหญ่ ทำเอาเขากระชากแขนมินกิอย่างแรงด้วยความโกรธ จากนั้นมินกิก็ขอโทษขอโพยยกใหญ่ เขาไม่ได้พูดอะไรก่อนจะไปส่งมินกิที่บ้านอย่างไม่สบอารมณ์ 


เกือบครึ่งวันที่เขาเหมือนลืมอะไรบางอย่างแต่ก็นึกไม่ออกเสียทีจนเสียอารมณ์ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก หาในรถก็แล้ว ในกระเป๋าก็แล้วก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี 


มือหนาล้วงกระเป๋าในกางเกงยีนส์สีซีดราคาแพงเพื่อเอาเครื่องมือสื่อสารออกมา ก่อนจะเห็นว่าจอมืดดำสนิทและมันชัดเจนว่า'แบตหมด'


โทรศัพท์เครื่องหรูถูกชาร์จด้วยสายชาร์จสภาพเก่าอย่างเกินทน ก่อนจะมีสัญลักษณ์ผลไม้มีขนขึ้นมา รูปเงาะสุดหรูที่ชี้ให้เห็นว่าเครื่องเปิดใช้งานแล้ว


ติ้ง~~


ติ้ง~~


ติ้ง~~


อะไรนักหนาวะ!


มือหนากดเข้าดูก่อนจะ…


"เหี้ยย!!!!!!!!!!!" ขามือแกร่งคว้ากุญแจรถแล้ววิ่งออกตัวอย่างสุดกำลัง 


ว่าแล้วลืมอะไรแม่งเอ้ย!!! ลืมควานลิน! 


มือสั่นยิ่งกว่าคนขาดเหล้าจิ้มกุญแจไม่ลงรูเสียทีเพราะความรน จึงต้องเอาแขนอีกข้างเพื่อประคองให้เสียบกุญแจได้ เมื่อเสียบได้ก็ยังไม่ได้ดั่งใจเพราะเท้าแกร่งเหยียบคันเร่งถอยหลังแต่ลืมเบรคมือลง- - ไม่รอช้ามือแกร่งก็ดึงเบรคมือรถหรูลงอย่างเกรี้ยวกราด 


เมื่ออกจากบ้านได้ดงโฮเหยียบคันเร่งด้วยความเร็วในซอยแคบที่เต็มไปด้วยฟาร์มแมวจรจัด ที่เดินสวนสนามกันอย่างเมามันส์ ความหงุดหงิดแล่นเข้ามาไม่รู้หยุด เขาต้องชะลอจนพ้นฟาร์มแมวไป 


การเดินทางที่เกือบจะราบรื่นถ้าไม่ติดที่ว่ามีฝูงวัวด้านหน้าถนนนับหลายสิบตัวโดยมีคนดูแลไล่ต้อนอย่างใจเย็น 


ปริ๊นนนนน ปริ๊นนนนน 


"มึงมาเลี้ยงวัวในโซลก็ได้เหรออออออ!! เร็วๆกูรีบ!!!" ชายคนดูแลรีบเร่งต้อนว่าให้เข้าข้างทาง ก่อนดงโฮจะลงแรงเท้าจนฝุ่นตลบ



หมดจากปัญหาวัวก็มีปัญหาอื่นเข้าแทรกคือ…ติดแม่งทุกไฟแดง!


นิ้วยาวไล่เคาะพวงมาลัยรถอย่างไม่ทนรอ ก่อนจะมองเวลาก็พบว่าสามทุ่มเศษแล้ว อีกนิดเดียววววววววว








เอี๊ยดดด~~ 


ดงโฮไม่รอช้าทันทีที่ปิดประตูรถ รีบวิ่งไปที่บ่อน้ำพุทันที เขาหาไปจนรอบก่อนจะพบร่างน้อยๆที่นักหน้าซีดจุ้มปุ๊อยู่ตรงพื้น 


สภาพสองมือกอดถุงอะไรสองสามถุง ปากขึ้นสีช้ำเพราะความหนาวกับหน้าซีดๆที่ดูเหมือนจะนั่งรอมานาน


แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก


"ไอ้โง่! มึงจะรอทำไมวะ! ก็บอกว่านานไง!" ดงโฮแผดเสียงจนคนรอบข้างหันมามอง 


"พี่ดงโฮมารับควานลินแล้ว…"


"…"


"กลับบ้านกันนะครับ" มือบางพยุงตัวเองขึ้นและจากนั้น…


พรึ่บ!




100%











TALK(1)


        เข้ามาแก้ไขคำผิดแล้วค่า ขอบคุณทุกการติดตาม เริ้บบ



#SMฮล







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #219 Bigbadgirlll (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 09:06
    พี่ดงโฮแม่งงงงงงงงงงงงง
    #219
    0
  2. #204 .귀엽다. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 13:11
    T T ฮืออออ น้องงงงงงงง
    #204
    0
  3. #180 So Cuteeeee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 22:45
    สงสารน้อง อะ
    #180
    0
  4. #153 AIGA_ss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 21:07
    สงสารน้อง ฮือออออ
    #153
    0
  5. #125 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 22:04
    แย่อ่ะแย่ๆๆๆๆๆ พี่ดงโฮแย่ ลืมน้องได้ไง
    #125
    0
  6. #95 OHKIMHUNT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 22:40
    น้องงงงงงงงงงงง
    #95
    0
  7. #88 justmarkbam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 17:22
    งื้ออออออน้องอ่าาาาาาาาา
    #88
    0
  8. #79 Hippokim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 13:05
    น้องหนาวนะพี่
    #79
    0
  9. #76 BKCARE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 12:29
    แงงงงงน้องงงงงงงงงพี่ดงโฮอะะะะลืมได้ไงงงงงน้องป่วยอยู่นะะะ
    #76
    0
  10. #74 Chanakarn Utairat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 11:46
    ใจร้ายยย
    #74
    0
  11. #71 เมย์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 20:31
    โถวหลิน ไม่สบายแล้วยังต้องมานั่งรอพีี่ดงโฮอีก หนาวมากมั้ยลูก

    พี่ดงโฮนี่ก็นะ ใจดีกับน้องสักหน่อยไม่ได้รึไง ฮึ่ยยยยยย
    #71
    0
  12. #70 kaxst2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 18:33
    หลินลูกแม่.. ฮืออออ หนูหนาวมากใช่มั้ยลูก หนูไม่สบายด้วย มาอยู่กับแม่มาลูกอย่าไปอยู่กับพี่มัน มาอยู่กับแม่แม่จะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี ข้าวปลาไม่ให้ขาดอะไรหนักๆแม่จะไม่ให้ทำาา ฮือออ สงสารรรร
    #70
    0
  13. #69 Jinjoo.K (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 11:54
    ฮรือออ สงสารน้องหลิน หนาวมากใช่มั้ยลูก T-T หมันไส้อิพี่หมีคนเถื่อน มุ้งมิ้งกับชาวบ้านแต่โหดกับน้องซะงั้น เดี๋ยวย้ายไปเชียร์ลีดจุมไม่ก็คนอื่นให้เข้ามาดูแลน้องเเทนเลยนิ่ ชิส์ อารมณ์เสีย!
    #69
    0
  14. #68 YjMt626HW (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 10:17
    พี่หมีอย่าทำกับหลินน้อยแบบนี้งือออออออ ㅠㅠ

    ดูแลน้องด้วยนะ!!
    #68
    0
  15. #65 nannnoi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 00:27
    หน่วงใจมาก สงสารหลินTT
    #65
    0
  16. #64 Thepiin61 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:39
    -คุณพี่หมีดงโฮ๊!!!! โอ้ยน้องหลินจะเป็อะไรมั้ยอ่ะ แง อยากตีพี่ดงโฮ ยังจะไปว่าน้องอีกนะ!
    #64
    0
  17. #63 Sophita Sinpomart I'mso (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:39
    งื้ออออ หลินป่วยเลยพี่ดงโฮต้องดูแลหลินนะ
    #63
    0
  18. #62 sipkao_19 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:26
    -พี่ดงโฮ~~~
    #62
    0
  19. #61 hyobin01 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 22:58
    ฮ่าเงาะ55555554 สงสารน้องงง รีบมาต่อเยยน้าอยากรู้แล้วววว
    #61
    0
  20. #60 KNfanfan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 22:46
    ฮือออ วงวารหลินรู้กกกก หนูชอบพี่เขาใช่มั้ยคะ โอ๋เอ๋ๆไม่ร้องน้าาา ยังงี้ต้องหาคนมาเปนคู่แข่งพี่หมี เผื่อจะได้รู้ตัวสีกที ฮึ!
    สะดุ้งนิดนึงตรงคำว่า ควายลิน ฮืออออ ไรต์รีบใช่มั้ยคะ 55555
    #60
    0
  21. #59 pichaya_aom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 22:36
    โอ๊ยยย โกดพี่นะทำแบบนี้กับน้องได้ยังไงงงงทำเขาเสียใจ แล้วยังมาลืมอีก
    #59
    0
  22. #58 PANGYONGGUK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 21:31
    สู้ๆนะค้าาาไรท์ เค้ารอนะ สนุกมากๆเลย อยากอ่านต่อแล้ว ลุ้นๆ ว่าพี่ดงโฮจะไปรับลินๆมั้ย
    #58
    0
  23. #56 pichaya_aom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 23:07
    ไม่เป็นไรค่ะขนาดน้องนังรอพี่ดงโฮมารับได้ เราก็รอไรท์มาอัพได้เหมือนกันค่าา สู้ๆน่าาา พรุ่งนี้ห้ามลืมน่าาาา
    #56
    0
  24. #55 sandyminmie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 22:45
    มินกิเราสงสารนายนะ แต่.......เราอยากให้ควายลินได้ความห่วงใยจากดงโฮบ้างอะ
    #55
    0
  25. #54 Teddy1760 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 22:35
    พอคุยกะมินกิแล้วพี่ดงดูตะมุตะมินะ 55555555 สู้ๆค่ะไรท์ รออ่านน้าาา
    #54
    0