FIC [PRODUCE101] SMOKING #HOLIN #โฮลิน

ตอนที่ 1 : CHAPTER1 : น้องกิ๊บเชอรี่น้องวาย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ก.ค. 60

          


CHAPTER1 น้องกิ๊บเชอรี่น้องวาย




#HOLIN


          

SMOKING#HOLIN


          เช้าของวันผ่านไปอย่างใจเย็น ชีวิตของหนุ่มมหาลัยจะมีอะไรมากกว่าการนัดเพื่อนไปกินเหล้าหลังเลิกเรียน ยิ่งคนแบบคังดงโฮแล้วนั้นก็คงจะไม่มานั่งใส่แว่นอ่านหนังสือเป็นปึกๆให้เสียเวลานัก 


คังดงโฮลูกชายคนเดียวจากตระกูลคัง ฐานะทางบ้านร่ำรวย แม้บุคคลิกภายนอกจะดูดิบเถื่อนแต่เสี้ยวนึงเขาก็มีความน่ารักเช่นกัน…


"วันนี้หกโมงที่เดิมนะมึง" เสียงทุ้มแหลมเอ่ยขึ้นเมื่อขายาวของทั้งสองก้าวออกจากห้องเรียนห่างไกลมาเรื่อยๆ


"ใครมั่ง?" เสียงทุ้มนุ่มน่าหลงไหลของดงโฮเอ่ยตอบเพื่อน ในขณะที่คีบบุหรี่ไว้โดยผิวปากสีคล้ำ ก่อนจะใช้ไฟแช็กจุดไฟและสูดสารนิโคตินเข้าเต็มปอดอย่างกระหาย


"ก็มีกู มึง ไอ้แดนกับเมีย จีซองถาปัตย์ มินกิ จงฮยอน มินฮยอน แล้วก็อีกหลายคน" เพื่อนผอมสูงยื่นมือออกมานับนิ้ว


"ไปกันเยอะเลยหรอวะ ฮยอนบิน" ดงโฮถามเพื่อนเมื่อรู้ว่าวงเหล้าวันนี้มีสมาชิกเยอะกว่าทุกครั้ง


ควอนฮยอนบิน วิศวะปีสองซี้เถื่อนของดงโฮ เพราะด้วยลักษณะที่ปล่อยหนวดเครารุงรังโดยให้เหตุผลว่า 'ฮยอนบินสไตล์อ่ะจะเสือกอะไร' ไม่มีใครสามารถคาดเดาหน้าตาที่แท้จริงของฮยอนบินได้เพราะมันถูกปิดด้วยหนวดหนา


"มึงจะไม่ไปไม่ได้นะเว้ย เดี๋ยวมันหาว่าป๊อด" อย่าพูดว่าป๊อด ดงโฮคนนี้ไม่เคยป๊อดเว่ยย!


"เหอะ!กูเนี่ยนะป๊อด กูไปแน่ไอ้ฮยอนบินบอกมันจองโต๊ะเลย"


แม่งเอ้ย…พลั้งปากไปแล้วด้วยว่าจะไป ทั้งที่วันนี้เหนื่อยมากแท้ๆไอ้ฮยอนบินก็ชวนกินเหล้าทุกวัน ตับไตจะพังอยู่แล้ว แม่ก็ยิ่งเอาเรื่องใหญ่เพราะเห็นเขาเมาหัวทิ่มหัวตำกลับบ้านดึกๆดื่นๆ แต่แล้วยังไงมันเป็นวิถีคนเถื่อนหนิ…


Rrrr~~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น มือหนาหยิบโทรศัพท์สีดำสนิทขึ้นมาดูก่อนที่มันจะขึ้นชื่อว่า 'แม่'


"ครับแม่" 


"(ดงโฮเลิกเรียนยังลูก)" เสียงหวานของสาวใหญ่ถามด้วยความอ่อนโยน


"เลิกแล้วครับ…แม่มีไรอ่ะ" ปกติแม่เขาจะไม่โทรหาถ้าหากไม่จำเป็น


"(ตอนนี้กี่โมงแล้วลูก…บ่ายสามหรือยัง)" ดงโฮผละโทรศัพท์เครื่องหรูออกจากหูเพื่อดูเวลาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง


"ยังแม่อีกครึ่งชั่วโมง"


"(อ่าน้องคงใกล้เลิกเรียนแล้ว วันนี้ไม่ต้องไปไหนนะกลับมากินข้าวที่บ้าน)" ได้ไงล่ะ เขานัดเพื่อนไว้แล้ว


"วันนี้นัดเพื่อนไว้แล้วแม่ ไม่ได้หรอก"


"(ลูกทำงานหาเงินค่าขนมเองได้ใช่ไหม ถ้าได้ก็ไม่ต้องกลับมาหรอก)" แบบนี้ทุกที! เอาเรื่องนี้มาล่อทุกครั้ง รู้ทั้งรู้ว่าดงโฮจะไม่ยอมไปลำบากแน่ๆ


"รู้แล้วน่า ไม่เห็นต้องขู่เลย! แล้วน้องที่ว่าน่ะน้องไหน? หรือแม่แอบไปมีลูกเมื่อไหร่!" 


"(น้องไงน้อง จำน้องไม่ได้เหรอตาดงโฮ)" แล้วมันน้องไหนวะ…


"น้องไหนล่ะแม่ น้องกิ๊บเชอรี่น้องวายมีตั้งมากมายไม่ยอมเรียกกัน~~ อย่างนี้หรือเปล่า" 


ฮยอนบินที่ฟังเพื่อนร่างกำยำคุยโทรศัพท์กับผู้เป็นแม่ก็ต้องหลุดขำออกมาทันที เมื่อเพื่อนเขาร้องเพลงลูกทุ่งอะไรเทือกนั้น เลยพูดออกไปแบบไม่มีเสียงว่า 'กวนตีน' แล้วปล่อยหัวเราะเสียงดัง


"(ไอ้ดงโฮ แม่เพื่อนเล่นมึงหรอ)" เสียงเย็นเยือกจากผู้เป็นแม่สร้างรอยยิ้มให้ดงโฮได้เป็นอย่างดี เพราะจริงๆแล้วแม่ก็เป็นเหมือนเพื่อน เรามักจะคุยเล่นกันอย่างนี้เมื่อมีโอกาส 


"ก็บอกมาสิน้องไหน น้องๆๆอยู่นั่นอ่ะ"


"(ไลควานลิน ลูกน้าซูจองเพื่อนแม่ไงจำได้หรือเปล่าที่ตอนเด็กๆเล่นด้วยกันน่ะ)" ร่างสูงพยายามนึกภาพย้อนเวลาในวัยเด็กก่อนจะขมวดคิ้วแน่น


"ไอ้เด็กนั่นน่ะนะ!" ร่างสูงแผดเสียงใส่โทรศัพท์อย่างดังจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง ฮยอนบินที่เดินเล่นโทรศัพท์ตามหลังก็สะดุ้งเกือบล้ม


"(เออ! นั่นแหละน้อง! แม่จะไปรับน้องแล้ว แค่นี้!!!)" คนเป็นแม่ตระโกนกับมาเช่นกัน มือหนาเบี่ยงโทรศัพท์ออกจากหูเพราะแม่ของเขาพูดเสียงดังเหลือเกิน ก่อนจะเห็นว่าปลายสายวางไปแล้ว


"ไอ้ฮยอนบิน…วันนี้กูไปไม่ได้แล้ว"


"ทำไมวะ! แม่มึงมีเรื่องด่วนหรอ" ฮยอนบินทำหน้าเสียดายนิดหน่อย 


"เรื่องไร้สาระมากกว่า…"


"ไม่เป็นไรๆ แม่มึงคงจำเป็น เดี๋ยวกูบอกพวกมันให้ กลับบ้านก่อนนะมึง" ทั้งสองโบกมือลาแยกกัน



คนสนิทเท่านั้นที่จะได้รู้ว่าดงโฮไม่ใช่คนโหดร้าย เพราะเขาไม่พูดมากความกับใครถ้าไม่ใช่ฮยอนบินและครอบครัว ดงโฮสร้างกำแพงความเป็นชายเถื่อนให้กับตัวเองเพราะคิดว่ามันไม่จำเป็นที่เขาจะต้องทำดีกับทุกๆคน หากไม่ใกล้ชิดก็จะไม่มีทางหยั่งรู้ได้หรอกว่าดงโฮน่ะน่ารัก…


ดงโฮเกิดมาในความรักความอบอุ่นที่พ่อและแม่มอบให้ ครั้งนึงมีเด็กน้อยมาเล่นด้วยที่บ้านเด็กนั่นเป็นลูกของเพื่อนแม่เขาจำมันได้ดี ในความร่าเริงสดใสของเด็กคนนั้นกลายเป็นความน่ารำคาญอย่างหาที่เปรียบ ไม่ว่าจะหน้าตาจิ้มลิ้ม แก้มนุ่มนิ่มนั่น รวมถึงปากเล็กที่เจื้อยแจ้วพูดถามไม่หยุด 


ดงโฮปฏิเสธไม่ได้ว่าเด็กนั่นน่ารักจนใจสั่น แต่ความหงุดหงิดมันกลับชนะทุกสิ่งเพราะความพูดมากของเด็กนั่น พูดทั้งวันทั้งคืนไม่มีหยุด ความน่ารำคาญนี้ทำให้ดงโฮไม่อยากสนิทกับใครมากมาย เพราะถ้าเกิดบังเอิญเจอคนน่ารำคาญแบบนั้นชีวิตเขาคงวุ่นวาย 


จะน่ารำคาญเหมือนเดิมไหมน้า


ไลควานลิน





SMOKING#HOLIN




          เมื่อไม่กี่นาทีก่อนที่ดงโฮกลับจากร้านสะดวกซื้อเพราะเขาไปซื้อบุหรี่ เมื่อย่างก้าวเขารั้วบ้านก็พบรถหรูของแม่ตัวเองจอดอยู่นั่นเป็นสัญญานว่าแม่ของเขากลับมาบ้านแล้วหลังจากที่ไปที่ไหนมาสักที่


แต่เมื่อเข้ามาในตัวบ้านก็พบกระเป๋าเดินทางสองสามใบซึ่งร่างสูงจำได้ดีว่าไม่ใช่ของคนในบ้าน และที่เรียกความหงุดหงิดได้ดีก็คงไม่พ้นไอ้หน้าละอ่อนที่นั่งจุ้มปุ๊เล่นกับโรซ่าสุนัขพันธุ์คอร์กี้ 


โรซ่าต้อนรับแขกอย่างคึกคักไม่แม้แต่จะสนใจผู้เป็นนายที่ขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิดอยู่ตรงนี้


"มาแล้วเหรอ ยกของน้องขึ้นไปบนห้องแล้วก็พาน้องไปดูห้องสิ" ใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของดงโฮถูกส่งต่อเข้าสายตาแก่คนรอบข้างอย่างไม่สบอารมณ์ 


ดงโฮไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ ทุกคนไม่บอกอะไรเขาเลย เขาพอเข้าใจถ้าหากว่าเด็กนั่นจะมากินข้าวที่บ้านแต่กระเป๋านั่นคืออะไร ดูห้องอะไรเทือกนั้นด้วย หมายความว่ายังไง?เด็กนี่จะมาอยู่ที่นี่หรือยังไงกัน?


"ยกทำไม ห้องไหนแม่ มันไม่มีห้องว่างแล้ว" ดงโฮพูดอย่างไม่สบอารมณ์ แถมมองขวางไปที่เด็กหนุ่มที่ละมือจากโรซ่าก่อนจะช้อนสายตามามองร่างสูงอย่างอ่อนโยน


น่ารำคาญ สายตาแบบนี้มันน่ารำคาญที่สุด…


"ห้องลูกไง ให้น้องอยู่ห้องลูก" เหอะ! ให้ไอ้เด็กนี่อ่ะนะ?ฝันไปเหอะ


"ไม่มีทาง แม่เอามันมาก็ให้มันนอนกับแม่สิ" ตาสวยคมของหญิงวัยกลางคนจ้องเขม่นลูกชายเขียวปั๊ด 


"ดงโฮ! จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม! ได้!" จากนั้นหญิงวัยกลางคนก็เดินไปกระชากกุญแจรถออกจากมือแกร่งทันที พร้อมยิ้มสวยให้หนึ่งที แม่คงคิดว่าดงโฮคนนี้จะยอมใช่ไหม?


"ก็ได้! จะยอมให้มันนอนด้วยสักครั้งก็ได้ เพราะงั้นคืนกุญแจมาได้แล้วแม่!" แม่คิดถูกแล้วล่ะ ใดใดในโลกล้วนมีหลายสิ่งที่ดงโฮขาดมันไม่ได้ เช่นรถ เงิน และที่สำคัญบุหรี่… ส่วนผู้หญิงน่ะหรอ มารยาแบบนั้นน่าปวดหัวออก ดูอย่างแม่เขาสิ น่าปวดหัวไหมล่ะ


"ยอมแบบนี้ตั้งแต่ทีแรกก็สิ้นเรื่อง ชอบทำให้เป็นนางยักษ์ใจร้ายอยู่เรื่อยเลยลูกคนนี้" สาวใหญ่ยัดกุญแจรถใส่มือลูกชายที่ตอนนี้กำแน่น ก่อนจะบีบแก้มสากด้วยความหมั่นเขี้ยว


"ปกติก็เหมือนยักษ์อยู่แล้วหนิ ดูรอยตีนกานั่นสิ" ร่างสูงกำยำหัวเราะชอบใจก่อนจะมีบางอย่างลอยมา


เคร้ง! กระเป๋าหนังแท้ของแม่ลอยมาตามอากาศแต่ดีที่เขาหลบได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงหงายตึ้งไปแล้ว


ฝั่งคนตัวเล็กก็หัวเราะชอบใจกับคุณน้าคังเยรึมที่หยอกล้อกับลูกชายร่างกำยำของเขา ที่จี้จุดหัวเราะของควานลินได้ดีก็เห็นจะเป็นเมื่อครู่ที่พี่ดงโฮหลบกระสุนหนังแท้ใบโตแบบดิจิตอล บ้านนี้คึกครื้นน่าสนุกจัง


เดี๋ยวควานลิน! นี่เขาไม่ได้เล่นกันนะลูก…แม่ลูกเขากำลังตีกันนะเจ้าเด็กซื่อ


เอาเป็นว่าควานลินชอบใจ


"แฮ่ก! แฮ่ก! เล่นเอาซะเหนื่อยเชียว ควานลินก็ไม่ห้ามแม่เลยนะลูก" ควานลินปัดมือบางกลางอากาศหวังคลายเหนื่อยให้คุณน้าที่มีศักดิ์เป็นเพื่อนสนิทของแม่


"ผมเห็นเล่นกันสนุกเสียขนาดนั้นก็ไม่นึกอยากขัดหรอกครับคุณน้า"


"เล่นบ้าเล่นบออะไร นั่นเรื่องจริงจังต่างหากไอ้เด็กโง่" ดงโฮท้าวเอวหอบแฮ่ก 


"ก็ผมไม่รู้นี่นา" คนตัวเล็กยู่หน้าน้อยใจ


"แล้วจะเอ๋ออีกนานไหม จะเก็บไหมของอ่ะถ้าอยากมีที่นอนก็ตามมา" ดงโฮขมวดคิ้วอีกแล้ว วันนี้ดงโฮดูหงุดหงิดยิ่งกว่าขาดบุหรี่


ดงโฮเดินขึ้นบันไดไปตัวเปล่า ทั้งที่ผู้เป็นแม่สั่งให้ยกกระเป๋าช่วยแท้ๆแต่ดันไม่ทำตาม ควานลินไม่รอช้ารีบหยิบกระเป๋าทั้งหมดด้วยสองมือเดินขึ้นบันไดตามร่างสูงกำยำไปในทันที 


เห็นหล่อๆแบบนั้นทำไมใจร้ายจัง…ไม่ผิดกับเมื่อก่อนเลยสักนิด ยังคงเข้มขรึมเอาแต่ใจแล้วก็ยังใจร้ายกับควานลินเหมือนเดิม


ซ้ำยังชอบบอกว่าควานลินน่ารำคาญอยู่ได้ ทั้งที่น้องแค่สงสัยแท้ๆ!


ร่างสูงเปิดประตูค้างไว้แต่ตัวก็เข้าไปในห้องแล้วเรียบร้อย เมื่อย่างก้าวเข้าสู่ห้องนอนสิ่งแรกที่ควานลินสัมผัสได้คือกลิ่นบุหรี่ที่อับอยู่ภายใน มันเหม็นจนควานลินต้องรีบปิดจมูก เพราะร่างเล็กไม่ชอบบุหรี่อย่างรุนแรงได้กลิ่นทีไรชวนคลื่นไส้สำลักกระอักกระอ่วนทุกทีไป


ห้องนอนถือว่ากว้างเลยทีเดียว นับว่าเปลี่ยนไปเทียบกับเมื่อนานมาแล้ว ห้องสีเทาทึบกับการตกแต่งที่ไร้สีสันแต่กลับดูงดงามเหมาะกับพี่ดงโฮมากอย่างน่าแปลกใจ


มือบางยกกระเป๋าหนักวางทีละใบ ก่อนจะเปิดมันออกทุกใบ


ใบที่หนึ่ง>>เสื้อผ้าและของเครื่องใช้


ใบที่สอง>>หนังสือเรียนมากมายทั้งเล่มหนาเล่มบาง (ยกของหนักขนาดนี้คนเดียวได้ยังไงกันนะควานลิน)


ใบที่สาม>>ตุ๊กตา


ร่างสูงต้องชะงักกลับมามองกระเป๋าใบที่สามอีกครั้ง อะไรนะ?ตุ๊กตา? เอามาทำบ้าอะไร?

"นี่ไอ้ตี๋ เอามาทำไมไอ้ตุ๊กตาเน่าพวกนั้น" ดงโฮเกาซอกคอแก้เก้อก่อนจะขมวดคิ้วถามอย่างเหลืออด


"เอามานอนกอดครับพี่ดงโฮ" ควานลินที่กำลังนำเสื้อผ้าใส่ไม้แขวนและเอาไปแขวนที่ตู้เสื้อผ้าของเขา…ใช่ตู้เสื้อผ้าของเขา เด็กนั่นแหวกเสื้อผ้าเขาไปทางซ้ายอย่างไม่เบามือแล้วแขวนเสื้อผ้าหลายสิบตัวของตัวเองแทนที่


มึงทำเหมือนบ้านมึงเลยเนอะไอ้ตี๋…


"ห้ามเอาขึ้นเตียง! แค่หมอนผ้าห่มมันก็เยอะแล้ว แล้วหอบมาเยอะขนาดนี้กะอยู่เป็นเดือนหรือไง"


"สองเดือนครับ แม่กับพ่อต้องไปดูงานที่ไต้หวันครับ" ถ้างั้นทำไมไม่ไปเปลี่ยนทะเบียนบ้านมาอยู่บ้านกูเลยวะ!


"เอาล่ะ กูกับมึงเรามารู้กฎของการอยู่ร่วมกัน"


"ได้ครับ พี่ดงโฮว่ามาเลย" ควานลินทำหน้ายินดีที่จะรับฟัง เพราะคนตัวเล็กไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร


"หนึ่ง ห้ามเอาตุ๊กตาปัญญาอ่อนนั่นขึ้นเตียงกู" ร่างเล็กพยักหน้าอย่างเข้าใจดีแต่ดูเหมือนว่าจะไม่เข้าใจ


"ทำไมล่ะครับพี่ดงโฮ ถ้าไม่เอาปุกปุย มินอา โบราขึ้นไปกอด ควานลินนอนไม่หลับแน่เลย" ใบหน้าแสนผิดหวังหลุบต่ำทันที


"นั่นมันเรื่องของมึง ข้อสองมึงต้องนอนโซฟา" ข้อนี้ดงโฮเพิ่งคิดได้เมื่อครู่


"ทำไมล่ะครับพี่ดงโฮ เตียงตั้งกว้างเรานอนด้วยกันไม่ได้เหรอครับ"


นี่ไงที่ดงโฮบอกว่าเด็กควานลินมันน่ารำคาญ ก็สงสัยมันทุกเรื่องแบบนี้ไง ตั้งแต่เด็กจนโตก็ยังคงเป็นประโยคเดิม 'ทำไมล่ะครับพี่ดงโฮ…'


"เพราะกูอึดอัดถ้ามึงมานอนด้วย แล้วก็ข้อสุดท้ายอย่ายุ่งกับของของกูไม่ว่าจะอะไรในห้องนี้เพราะกูไม่ชอบ" เดาไม่ผิดกับประโยคต่อมา


"ทำไมล่ะครับพี่ดงโฮ แล้วทิชชูในห้องควานลินใช้ได้ไหมครับ" 


"อย่ากวนตีน! แล้วก็นะกฎพวกนี้กูตั้งได้คนเดียวมึงไม่มีสิทธิ์" แล้วก็อีกครั้ง…


"ทำไมล่ะครับพี่ดงโฮ ไม่ยุติธะ…" ควานลินพูดหน้าซื่อราวกับว่าไม่นึกกลัวเลยสักนิด


"อีกข้อ! อย่าพูดมากได้ไหมวะ! รำคาญ!" ร่างสูงตวาดเสียงดังพอควรก่อนจะเดินหนีไปสูบบุหรี่ที่ระเบียง


ควานลินสงสัยเหลือเกินว่าตนเองทำอะไรผิด ก็แค่สงสัยก็เลยถามแล้วเขาผิดตรงไหน ว่าแล้วก็จัดของตัวเองต่อไปโดยไม่ลืมที่จะเอาทิชชูมาอุดสองรูจมูกเพราะความเหม็น


ควันจากบุหรี่ยี่ห้อดังล่องลอยปล่อยกลิ่นคละคลุ้งในห้องกว้างจนควานลินทนไม่ไหว


"พี่ดงโฮหยุดสูบบุหรี่ได้ไหมครับ! ควานลินหายใจไม่ออก แค่ก แค่ก!" ดงโฮสูดสารนิโคตินเข้าเต็มปอดครั้งสุดท้ายก่อนจะดับไฟจากมวลบุหรี่ด้วยอุปกรณ์เขี่ยบุหรี่โดยเฉพาะ


ทันทีที่พ่นควานออกจากปากสีคล้ำ ดงโฮก็เสมองไปที่ร่างเล็กที่กำลังไอเพราะสำลักกลิ่นบุหรี่จนหน้าแดงก็นึกสมน้ำหน้าหน่อยๆเพราะความหมั่นไส้ 


"ไม่อยากให้กูดูดบุหรี่หรอ" ดงโฮถามด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์


"ครับ ควานลินไม่ชอบบุหรี่เลย มันเหม็นจนควานลินปวดหัวแล้วมันก็ไม่ดีต่อสุขภาพด้วย พี่ดงโฮเลิกมันเถอะนะครับ" ควานลินเอ่ยเสียงแจ้วไม่หยุด


"นี่กำลังสั่งกูอยู่ถูกไหม?" 


"…" หน้าจิ้มลิ้มพยักหน้าหงึกหงักอย่างเอาจริง


"แลกกับอะไรล่ะ"


"พี่ดงโฮอยากได้อะไรล่ะครับ" เสียงหวานถามแจ้ว


"ปากมึงดีไหม…"





SMOKING#HOLIN



"ปากมึงดีไหม…"


"อะไรเล่า! พี่ก็มีปากอยู่แล้วนี่นา" ควานลินเถียงไม่หยุด เพราะเป็นคนเข้ากับคนง่ายจึงไม่มีปัญหาที่จะพูดกับดงโฮได้อย่างปกติดี


"หึ ซื่อบื้อ" ดงโฮยิ้มชอบใจ มือหนาเชยคางเล็กจนควานลินสะดุ้งเพราะความตกใจ ก่อนที่ดงโฮจะลงแรงบีบนิดหน่อยแล้วก็เดินจากไป


"หงะ…"


"ลงไปช่วยแม่ทำกับข้าวข้างล่างสิ นี่สี่โมงกว่าแล้ว จะรอกินอย่างเดียวหรือไง!" เสียงทุ้มเชิงตะคอกหันหลังถอดเสื้อต่อหน้าต่อตาน้องอย่างไม่นึกอาย


อึก! เสียงกลืนน้ำลายดังเอือกท่ามกลางความเงียบยิ่งได้ยินชัด ร่างสูงกำยำลอบยิ้มอย่างไม่มีใครรู้ในมุมอับ


"คะ ครับ ควานลินจะไปช่วยคุณน้าแล้ว" ร่างบางเดินรนรานออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูอย่างเบามือ 


"ถ้ามึงไม่น่ารำคาญขนาดนี้ก็คงจะน่าสนใจอยู่หรอก หึ" ร่างสูงกำยำเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยอารมณ์สุนทรี


ดงโฮปล่อยให้น้ำไหลไปในทิศทางอิสระ ความหยาบกร้านของผิวถูกเติมเต็มให้ชุ่มฉ่ำด้วยหยดน้ำบริสุทธิ์ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว ที่สติเขาหลุดลอยไปเพราะความเพลิดเพลิน สำหรับดงโฮนั้นห้องน้ำก็คือสถานที่ดูดวิญญานของเขา ทุกครั้งที่เขาอาบน้ำสมองจะโล่งราวกับว่าชีวิตว่างเปล่า มันจะไม่มีทั้งความสุขและความทุกข์ มันจะมีเพียงตัวเขาที่เดินอยู่ในเส้นทางชีวิตเพียงคนเดียว


เมื่อไหร่ที่รู้สึกไม่ดี ห้องน้ำจะเป็นสถานที่ที่ดีที่สุด เพราะมันจะล้างหยดน้ำตาเมื่อเสียใจ และลบรอยยิ้มเช่นกัน…


ร่างสูงกำยำที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอว มีหยดน้ำเกาะอยู่บริเวณกล้ามเนื้อส่วนต่างๆ ตัวเขาเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันงดงามเสียจริง หลายครั้งที่นึกขอบคุณพระเจ้าและธรรมชาติที่อุตส่าห์สร้างเขาให้มีชีวิตที่ดีอย่างนี้…










เมื่อมาถึงชั้นล่างในเวลาเกือบหกโมงเย็น ร่างสูงเร่งฝีท้าวไปที่โต๊ะกินข้าวอย่างรวดเร็วเพราะความหิว ผิดกับอีกคนที่เพิ่งเดินสวนเขาไปเมื่อครู่ด้วยสภาพผมเผ้าฟูฟ่อง เหงื่อซกจนผมสีนิลเปียกโชก…แน่ละในห้องครัวนั่นอากาศอบอ้าวไม่ใช่เล่นคงจะร้อนสิท่า หึ


"อ้าวไอ้ลูกตัวดี ทำไมไม่มาช่วยน้องกับแม่ เห็นน้องไหมนะเหงื่อซกเชียว ไม่ได้เรื่องจริงๆเลยดงโฮเนี่ย" ผู้เป็นแม่บ่นเพลินปากก่อนจะบอกให้แม่บ้านยกกับข้าวมากหลายเมนูไปขึ้นโต๊ะให้ทันเวลาก่อนประมุขของบ้านจะกลับจากที่ทำงาน


"ดงโฮแม่วานไปซื้อผ้าอนามัยหน่อยได้ไหมลูก ดูจากปฏิทินคืนนี้แม่น่าจะเป็น" สาวใหญ่พูดพร้อมเดินไปที่บันไดเพื่อเตรียมอาบน้ำก่อนจะถึงเวลามื้อเย็น


"แม่อาจจะลืมว่าผมเป็นผู้ชาย ผู้ชายที่ไหนเขาซื้อผ้าอนามัยน่าอายตายห่า" ไม่นานผ้ากันเปื้อนก็ถูกขว้างกลางอากาศอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการหลบแบบดิจิตอลนั่นก็หมายความว่าผ้ากันเปื้อนนั่นกระทบกับเบ้าหน้าหล่ออย่างจัง


"จะไปไม่ไป" นี่อารมณ์คนจะเป็นประจำเดือนหรืออารมณ์สาวใหญ่ที่กำลังจะย่างก้าวเข้าสู่วัยทองก็ชักไม่แน่ใจ


"ได้ แต่ต้องให้ไอ้เด็กนั่นไปด้วย"


"ไปบอกน้องเองสิ เงินวางอยู่บนโต๊ะ แม่จะไปอาบน้ำรีบไปรีบกลับ" สาวใหญ่กล่าวสั่งก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปซึ่งเขาเองก็เดินตามไปเช่นกัน




แกร่ก! 


"นี่ไอ้เด็กน่ารำคาญ เสร็จหรือยังออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนหนะ…" ควานลินตกใจตัวโยนเมื่ออยู่ดีๆร่างสูงของพี่ดงโฮเปิดประตูพุ่งเข้ามาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง 


ควานลินที่กำลังทาครีมบำรุงอยู่หน้ากระจกในสภาพเปลือยท่อนบนก็ต้องก้มหน้างุดเพื่อหลบซ่อนแก้มขาวที่แดงระเรื่อ


"เอ่อ…เดี๋ยวกูลงไปรอที่ห้องโถง ไม่เกินห้านาทีถ้ามึงยังไม่ลงไปมึงเจ็บตัวแน่" ดงโฮเก๊กเสียงเข้มและใบหน้าหวานก็ตอบรับตกลง


ทั้งคู่รนรานไม่ต่างกัน แต่หากต่างไม่มีใครรับรู้เพราะกำแพงหนาที่ขวางกั้น แก้มสากแดงเป็นลูกตำลึงสุก ครั้งนี้เองที่เขาเริ่มสงสัยกับอวัยวะในร่างกายเขาที่ทำงานแปลกไป





ไม่นานคนตัวเล็กก็ไล่เท้าก้าวลงมาตามขั้นบันไดอย่างเป็นจังหวะ ควานลินอยู่ในชุดนอนปิ๊กคาชูสีเหลืองแป๋น …แหมเหลืองทั้งตัวเชียว


ไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้น ควานลินเพียงเดินตามร่างสูงไปที่โรงรถเท่านั้น


ไม่นานรถที่ขับเคลื่อนด้วยความเร็วคงที่ก็เริ่มชะลอและจอดสนิทในที่สุด ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงนุ่มทุ้มน่าหลงไหล


"ไปซื้อของให้หน่อย" ดงโฮจ้องเข้าไปในตาหวานสีนิลที่สั่นระริกเพราะเหตุผลบางอย่าง


"พี่ดงโฮจะเอาอะไรครับ" ควานลินพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ปกติที่สุด 


"ผ้าอนามัย…กับบุหรี่CAMEL กล่องแบบนี้2กล่องนะ" ดงโฮหยิบกล่องเปล่าที่เมื่อเช้ามันยังอัดแน่นไปด้วยแท่งมวลบุหรี่ และดูเหมือนควานลินจะเข้าใจดีแต่…


"ผ้าอนามัยเอาแบบกลางวันหรือกลางคืนครับ"


"กลางคืนแล้วกัน คงจะสะดวกกว่า"


"เอายี่ห้อโซเฟียหรือลอลิเอ๋ดีครับ"


"โซเฟียดีกว่า…ชื่ออินเตอร์น่าจะดี"


"เอาแบบเย็นหรือธรรมดาครับ"


"…ธรรมดา"


"เอาแบบบางหรือแบบหนา"


"มึงขายพิซซ่าหรือไง?! หยุดถามมากแล้วก็ไปหยิบๆมา เดี๋ยวแม่กูก็โวยวายอีก! ลีลาถามมากอยู่ได้น่ารำคาญ" ทันทีที่จบประโยคร่างสูงก็ยื่นเงินแบงค์ใหญ่ให้


ควานลินไม่นึกเถียง ไม่ได้กลัวเจ็บตัวแต่เพราะเถียงไปยังไงก็ไม่ชนะ พี่ดงโฮน่ะปากร้าย! ถ้าไม่ติดที่คำว่าหล่อนะ ควานลินจะจับพี่ดงโฮตีให้ก้นลายเลย!


ไม่นานควานลินก็หอบถุงที่มีสัญลักษณ์ของร้านสะดวกซื้อเข้ามาในรถและส่งให้มือแกร่งทันที


มือแกร่งควานหาของที่ตนต้องการ หากแต่มันไม่พบเลยแม้แต่เงาในถูกพลาสติกบรรจุเพียงผ้าอนามัยสองสามห่อและเยลลี่รสผลไม้


"ไหนบุหรี่ที่ฝากซื้อ" 


"หมดครับ เลยซื้อเยลลี่มาให้พี่ดงโฮแทน" คิดว่าเขาจะเชื่อหรือไง


"กูไม่กินขนมปัญญาอ่อนแบบนี้หรอก"


"ปัญญาอ่อนที่ไหนกันอร่อยออก ถ้าเยลลี่ปัญญาอ่อนบุหรี่ก็ปัญญาอ่อนเหมือนกัน" ควานลินกอดอกขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ 


อย่างน้อยเยลลี่ก็ไม่ทำให้เป็นมะเร็ง! แต่ก็อาจจะฟันผุแล้วก็เบาหวานนิดหน่อย…


ร่างสูงกับความอดทนที่ล้นแก้ว มือหนาพลั้งบีบปากบางอย่างเอาแต่ใจจนคนตรงหน้าน้ำตาคลอร้องอู้อี้เพราะความเจ็บ


และเมื่อสังเกตดีๆ…


"อึก…พี่ดงโฮจะบีบปากควานลินทำไมเนี่ย ปากควานลินต้องแตกแน่ๆเลยล้อเล่นนิดเดียวเอง" ควานลินยู่หน้าน้อยใจเป็นไรครั้งที่สองของวัน


"ก็อย่าปากดี ครั้งหน้าไม่ใช่แค่ปากแตกแน่ อย่างอื่นจะแตกด้วย"


ควานลินหันหน้าหนีคนตัวสูงอย่างหมางเมิน แต่ไม่ทันไรก็ต้องหันไปมองขวางอีกครั้ง เมื่อดงโฮเล่นเหยียบคันเร่งเร็วจนฝุ่นตลบ หัวเล็กเกือบกระแทกกับคอนโซลด้านหน้าอย่างฉิวเฉียด




เป็นการเดินทางแปดร้อยเมตรที่ยากลำบากที่สุดเพราะดงโฮเล่นขับๆเบรคๆโดยอ้างว่ารถมีปัญหา พอกลับมาบ้านควานลินก็รู้สึกหัวหมุนอย่างบอกไม่ถูกเลยเลือกที่จะนั่งพักที่ห้องโถงเพื่อรอเวลาที่ประมุขของบ้านจะมาเสียที


ไม่นานประมุขผู้มีอำนาจสูงสุดของบ้านตระกูลคังก็มาถึงเสียที ดงโฮมองผู้เป็นพ่อที่กอดหอมหวานชื่นกับเด็กหน้าเด๋อน่ารำคาญนั่น อย่างกับจะรักใคร่กลืนกลิ่นกัน แต่ทีกับเขาเพียงถามว่าวันนี้จะร่วมโต๊ะด้วยกันหรือ ตกลงใครกันแน่ที่เป็นลูก เขาหรือมัน?


ความอิจฉาริษยาที่แสดงผ่านไปหน้าที่เรียบเฉยไร้การคาดเดาเมื่อเห็นพ่อกับแม่แท้ตักกุ้งหอยปูปลาไปยัดใส่จานไอ้เด็กควานลินจนเหลือแต่ผักในจานกับข้าว ทีกับเขาไม่เห็นเป็นอย่างนี้บ้างรู้บ้างไหมข้าวเปล่ากับผักกาดต้มมันขมขื่นเพียงใด


บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจบลงอย่างน่าเบื่อเพราะดงโฮไม่มีบทพูดสักคำได้แต่ฟังพ่อกับแม่ของตัวเองพูดคุยกับสมาชิกใหม่ในบ้านอย่างออกรส ครั้นรู้ตัวว่าเป็นส่วนเกินก็จึงเตรียมก้าวขายาวออกจากบริเวณ แต่แขนแกร่งของผู้เป็นพ่อก็รั้งไว้ทุกครั้งไป…


'อยู่คุยกันก่อนสิลูก'


แต่ก็ไม่เห็นมีบทสนทนาสักบทจนในที่สุดเรื่องราวทุกอย่างหยุดลงเพราะไอ้เด็กควานลินบอกว่าง่วงนอน



ร่างสูงเบี่ยงแยกตัวออกไปเพื่อไปสูบบุหรี่ที่เหลือเพียงสุดท้ายแล้ว จะว่าไปวันนี้เขาก็สูบบุหรี่น้อยกว่าทุกวัน…




ไม่นานร่างสูงก็บดขยี้ก้นบุหรี่ด้วยปลายรองเท้าแตะ ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าขึ้นบันไดไปอย่างอารมณ์ดี


เมื่อเปิดประตูเขามาอย่างแรกเลยคือการเห็นไฟสว่างส่องกระทบเด็กหน้าละอ่อนนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงของเขา ขนาดตกลงกันแล้วยังจะฝ่าฝืนอีก แต่ดงโฮก็ไม่ใช่คนใจร้ายอะไรมากมาย จะยอมให้วันนึงแล้วกันเพราะเห็นว่าวันนี้มันเพลียมาก 


มือหนาตบสวิตช์ไฟแล้วเดินไปล้มตัวนอนที่เตียงฝั่งข้างคนตัวเล็ก พร้อมหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำสนิทขึ้นมาเล่นตามประสาชายหนุ่ม 


ดงโฮไม่ชอบเปิดไฟในขณะที่เขาอยู่ในห้อง เพราะแสงไฟมันน่ารำคาญ …เหมือนคนข้างกาย


มือหนากดเกมซ้ายทีขวาทีก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสบางอย่าง…


หมับ!


แขนของควานลินกวาดไปที่เอวหนาที่นอนหันหลังให้อย่างบังเอิญ


"หนาวอ่ะ งื้ออ ปุกปุยควานลินหนาว~~"


ละเมอแน่ไม่มีผิด! ดงโฮตัวแข็งเป็นหิน หัวใจที่เต้นแรงจนดงโฮรำคาญ…


ไลควานลินมึงมันยังน่ารำคาญเหมือนเดิมไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลยสักนิด







100%








          TALK


        เข้ามาแก้ข้อมูลบางส่วนที่ขัดกันค่า รวมถึงเข้ามาเขียนชื่อน้องใหม่จ้า ช่วงนี่แอพจะเด้งบ่อยเพราะเข้ามาแก้ไขข้อมูลบ้างส่วนต้องขออภัยด้วยค่า  ฝากติดตามด้วยน้า เริ้บๆ  


#SMฮล





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #222 pipi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 20:57
    ฮืออออออ ชอบ น่ารักอิ๊บอ๋าย ขำนานมากตอนซื้อผ้าอนามัย5555555555555555
    #222
    0
  2. #218 Bigbadgirlll (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 08:00
    เอะอะก็ว่าน้องน่ารำคาญ น้องนารักจะตายยยย
    #218
    0
  3. #203 .귀엽다. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 12:49
    หลินน่ารักมากกอ้าาา >~< พิดงโฮนี้รำคาญจริงป่ะคะ คึคึ ซึนจังงง
    #203
    0
  4. #179 So Cuteeeee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 22:37
    รำคาญ จริงดิ 555555
    #179
    0
  5. #152 AIGA_ss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 20:58
    รำคาญอะไรกันงับ นี่มันใจสั่นแล้ว ชอบแน่นวล 5555555555
    #152
    0
  6. #124 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 21:50
    น่ารำคาญตรงไหน น่ารักล่ะสิ55555555
    #124
    0
  7. #94 OHKIMHUNT (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 22:21
    ไม่รู้จะเม้นอะไรยอกจาก ตลกกกกกกกกก
    #94
    0
  8. #90 Noverberyyyy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 00:16
    ตอนซื้อผ้าอนามัยหยิบมั่วมาก หลินดูมีประสบการณ์กว่าเราอีกอ่ะ5555 น่าร้าก
    #90
    0
  9. #87 justmarkbam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 17:05
    เขินนนนนนนนะ
    #87
    0
  10. #85 NizzNene (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 15:49
    บ้าจริง ฉันเขินนน
    #85
    0
  11. #83 _babyMARK_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 20:37
    ช่างเป็นเจ้าหนูจัมไมจริงๆนะน้องหลิน น่ารักมากกกกก แต่สงสารน้องหลินที่ต้องมาเจออารมณ์ร้อนของพี่เค้านะ ไม่มีปุกปุยนอนด้วย เลยกอดพี่เค้าซะเลย
    #83
    0
  12. #75 BKCARE (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 12:29
    ตัลหลกกกกกกทำไมหนูถามเยอะขนาดนี้ควานลิน555555
    #75
    0
  13. #67 -guildfififi.- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 06:06
    ขำลินมาก555555555 สงสัยทุกเรื่องแต่แอบแฝงไปด้วยความกวน___5555555 สนุกมากเลยไรท์ ความจริงแล้วพี่ดงโฮเปงคนมุ้งมิ้งนร๊คร๊แต่แอ๊บเถื่อน---555555555555555555555
    #67
    0
  14. #66 Jinjoo.K (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 04:08
    คือขำน้องหลิน5555555 หนูจะถามทุกอย่างขนาดนี้เลยหรอลูก หื้มม?? ฮาสุดตอนถามเรื่องผ้าอนามัย65555555 แต่อยากได้น้องมาฟัดเล่นนะ คงนุ่มนิ่มน่ารักดี อิอิ
    ส่วนดงโฮคนโหด ชั้นจะรอดูเธอวันที่เธอกลายร่างในโหมดคิตตี้นะยะ แหม~~~คำก็รำคาญ สองคำก็รำคาญ อย่ากลับคำแล้วหลงน้องทีหลังนะยะ
    #66
    0
  15. #57 'ทดลองเป็นโนรา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 04:32
    จ้า จ้า น้องน่ารำคาญ จ้าาา ชั้นจะรอดูเธอนะพี่ดงโฮ อย่ามากลับคำทีหลัง555555555555555555 ควานลินไม่ได้น่ารำคาญ น้องเป็นเด็กช่างถามเฉยๆ บุคลิกเด็กฉลาดเลยเนี่ย555555555
    #57
    0
  16. #53 yassar (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 18:17
    มันจี้มาก5555555555 น้องหลินดูเป็นเด็กชอบเรียนรู้นะคะ ถามมันทุกเรื่องเลย
    หลินค่ดกวนติง555555555555555
    พิดงโฮเขาก็ตัวใหญ่หัวใจคิตตี้มากๆอะ
    ดูเจากับคูมแม่สิคะ น่ารักฟรุ้งฟริ้ง
    สองแม่ลูกคือฮาร์ดคอมาก ประทับใจในการตบและส่งมุก5555555555555
    #53
    0
  17. #37 lukjeab_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 19:55
    หืออออ ชอบอ่ะ ชอบมากๆ มันดูละมุนละม่อม(ตรงไหนว่ะ) มันดูน่ารัก มันอ่านล่ะยิ้มได้ มันเป็นอะไรที่เขิน อยากให้มีฉากจิกหมอนแล้วๆจัง (นี่ก็รีบ) เลิกบุหรี่แล้วมาติดปากน้องนะพี่ อิอิ
    #37
    0
  18. #34 Rawinan12345- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 17:29
    มีความตะมุมตะมิมากก ชุดนอนปิกาชูววว 555น่าร้ากกก <3
    #34
    0
  19. #33 ยุนกิของแทแท (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 12:27
    น้องแค่สงสัยเรื่องผ้าอนามัยเอง ทำไมพี่ดงโฮต้องโมโหด้วยอ่ะ5555555555555
    #33
    0
  20. #32 dreamwink (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 06:47
    ขำตอนซื้อผ้าอนามัย5555555
    #32
    0
  21. #31 K.Miharu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:24
    รำคาญน้องเพราะพูดเยอะจริงๆเหรอพี่ดงโฮวววววว น่ารักกกกกกก
    รอติดตามนะคะ <3
    #31
    0
  22. #30 baekhyuneee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:17
    รำคาญน้องเพราะน้องทำให้ใจพี่เต้นเเรงหรอคะ หืม หืม หื้มมมม
    #30
    0
  23. #29 moon x fairy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:44
    นุ้หลินนนนนนน ทำไมน่ารักขนาดนี้ ค่าเทอมเท่าไหร่รูกกกกกก
    #29
    0
  24. #28 got7greenlight (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:43
    แง้ อย่าดุน้องสิ
    #28
    0
  25. #27 sss.doofa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:39
    พี่ดงโฮคนซึน 55555555 รำคาญที่หัวใจเต้นแรงตอนอยู่กับน้องใช่มั้ยคะ 5555
    #27
    0