Love me รักร้ายของนายเย็นชาสุดหล่อ

ตอนที่ 23 : อเมริกา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ส.ค. 58

          "โชคดีนะ"

          นี่คือคำพูดสุดท้ายที่เขาบอกฉันเหรอ มันเจ็บจีดถึงหัวใจ แต่ที่จริงนิยายเรื่องอื่นพระเอกต้องบอกนางเอกว่า'อย่าไปนะ'ไม่ใช่หรือไง  

ทำไมพระเอกเรื่องนี้ถึงบอกกับนางเอกอย่างนี้ล่ะ มันไม่แฟร์นะ

          "อืม"ฉันตอบกลับไป น้ำตาก็จะไหล

          แล้วแันก็เดินออกจากตรงนี้ แต่ฉันต้องบอกอะไรเขาอย่างนึงนะ เพราะเราอาจจะไม่เจอกันอีกก็ได้

          "ฉันมีเรื่องอย่างนึงก่อนฉันจะไปแล้วเราอาจจะไม่ได้พบกันอีกก็ได้"ฉันพูด น้ำตาก็เหมือนจะไหล ขอบตาร้อนผ่าว

          "ว่า"

          "ฉันรักนาย "ฉันพูด"ฉันพูดจากใจจริง  ไปแล้วนะ"ฉันหันหลังแล้วยิ้มให้เขายกมือขึ้นบ๊ายบ่ายด้วย แล้วฉันก็เดินออกไป

          "หนูซานิ"ฉันหันหลังขวับหลังจากลงมาถึงข้างล่าง

          "คะ"ฉันตอบรับ

          "นี่จ๊ะ ของดูต่างหน้า เวลาหนูคิดถึงพวกเราก็ดูนี่นะ"คุณป้ายื่นกรอบรูป เป็นรูปครอบครัวเขา มีปาร์ค เบค คุณลุงและคุณป้า

          "ค่ะ  ขอบคุณค่ะ"ฉันพูด"งั้นหนูไปก่อนนะคะ"ฉันพูด

          "เดียวป้าไปส่ง"คุณป้าพูด แล้วก็เดินตามแันไป มีทั้งเบค คุณลุง

          มาถึงรถ

          หลังจากที่แันเอาของขึ้นรถเสร็จก็ไปนั่งที่รถ ที่ประจำคนขับ

          "พี่จะไปจริงเหรอ แล้วไปนานไหม"เบคถาม

          อีะ  พึ่งรู้เบคพูดดีกับเขาเป็นด้วย

          "จริงสิ  ไปประมาณสี่ปี หรือไม่ก็มากกว่านั้น"ฉันพูดพร้อมยิ้มทั้งๆที่จริงจะร้องไห้อยู่แล้ว

          "OoO"ดูเหมือนเบคจะอึ้งนะ

          แล้วฉันก็สตาร์ทรถ เตรียมจะไป

          "เดี่ยวๆๆๆ"

          ฉันหันไปมองตามเสียงและก็พบกับเชนล่า 

          ยัยนี่จะมาซ้ำเติมฉันหรือไง

          "อะไรเหรอ หนูเชนล่า""คุณป้าถาม

          "เอ่อ คือ หนูมีเรื่องจะคุยกับซานิ สองคนค่ะ"เชนล่าพูด

          ยัยนี่อะไรกันเนี่ย

          "อ๋อจีะ  งั้น ซานิบายจะ  เดินทางดีๆนะ"คุณป้าพูดแล้วเดินเข้าไป

          "บายซานิ"เบคพูด

          "บาย โชคดีนะหนูซานิ"คุณลุง แล้วก็เดินเข้าไป

          "ค่ะ"ฉันพูดไล่ตามหลัง  แล้วหันมาทางเชนล่า

          "เธอมาหาฉันเรื่องอะไรเหรอ"ฉันถาม

          "เธอจะไปจริงเหรอ"เชนล่าพูด

          "จริงนะสิ"ฉันตอบ ภามแปลกเนาะ จะมาไม้ไหนเนี่ย

          "เหรอ คือ ฉันจะบอกว่า ปาร์คเค้าแคร์ความรู้สึกเธอมากนะ"เชนล่าบอก

          อ๊ะ ทำไมต้องพูดถึงนายนั่นด้วยอ่ะ  ไม่น้า

          "แคร์บ้านเธอสิทำแบบนั้น  ถ้าแคร์จริงเค้าคงไม่ปล่อยให้ฉันไป"ฉันพูด

          "อืมแต่ก็จริง"

          ฮือออ  ฮืออออ  อย่าซ้ำเติมสิ  น่าจะพูดว่า ยังไงเค้าก้แคร์เธอไม่ใช่เหรอ

          "แต่...."เริ่มมีความหวัง"ที่ฉันจูบกับเค้าตอนนั้น เค้าก็ตามเธอไปนะ เค้าแคร์เธอนั่นแหละ  ขนาดฉันที่เป็นแฟนเก่าเขา เขายังไม่ทำแบบนี้เลย"

ดีๆๆ เยี่ยมๆๆ ต้องพูดแบบนี้  แต่ถ้าจะไม่พูดเรื่องจูบกับเรื่องเป็นแฟนเก่าน่าจะดีหว่า

          เอ๊ะ

          ตั้งเมื่อกี้เค้าพูดว่า  ฉันที่เป็นแฟนเก่าเขา  แสดงว่าสองคนนี้เคยเป็นแฟนกันสิ

          ม่ายยยยยยยน้าาาาาาาาาา

          "นี่เธอเป็นอะไรนะ  ทำหน้ายังกับปวดขี้"

          "ปากเสีย"ฉันพูด

          ผู้หญิงอะรายกัน หน้าม่ายอายเลยยยยย

          "งั้นฉันไปล่ะนะ นี่ก็จะสองทุ่มแล้ว"ฉันพูด

          "อืม บายโชคดีล่ะ อีกสี่ปีเจอกัน"

          อีกสี่ปีหล่อนยังจะอยู่อีกกเหรอยะ

          "อืม บายล่ะ"ฉันพูดแล้วขับรถออกไป มุ่งหน้ากลับบ้าน




          สองวันต่อมา

          วันนี้ก็เป็นวันที่ฉันจะต้องไปจากที่ประเทศไปยแล้วสินะ

          "มา มา มา"เสียงฮยอนมิน  ตอนนี้ฉันกำลังอุ้มอยอนมินอยู่

          "ว่าไง เจ้าตัวแสบ"เปลี่ยนสรรพนามไหมครับผม

          "^^"ยิ้มอย่างเดียว คงมีความสุขมากสินะ เด็กน้อย

          "นี่ ซานิ"นี่เสียงจายองนี่หนา

          ฉันหันขวับไปตามเสียง ก็พบกับจายองนามิน  ปีเตอร์ เอมิ

          "เอ้า มาแล้วเหรอ ฉันนึกว่าไม่มาซะแล้ว"เมื่อวานตอนเย็นฉันโทรไปบอกนามิน แล้วให้ไปบอกเพื่อนๆ ฉันจะขึ้นเครื่องตอนเก้าโมง  ตอนนี้ก็แปดโมง

ครึ่ง   แล้ววันนี้ฉันก็แต่งตัวสวยเช่นเดิม คือ ทาปากแดง รองเท้าเดิม การแต่งหน้าสไตร์เดิม ยกเว้นชุด(ถ้าใส่ซ้ำคงจะเน่า) ฉันใส่ชุดเดรสสีเทาวาววับ 

คว้านลงหน้าอกไม่ลึก แค่เห็นล่อง สั้นมาก คลืบนึง

          "แันก็นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว"จายองพูด

          "เธอจะไปจริงเหรอ"เอมิพูด

          "จริงสิ"ฉันตอบ"ไม่ต้องร้องไห้นะ"ฉันบอก

          "อืม"เอมิพูด

          "โห  เพื่อนที่แสนดีของช้าน"ปีเตอร์พูด

          "แหม เดียวก็เจอกัน  ถ้าพวกเธอคิดถึงก็ไปหาสิ"ฉันพูด

          "มา ม๊า"เสียงฮยอนมิน

          ตายแล้ว ทำไงดีว๊ะ พระเจ้า ได้โปรด ช่วยลูกช้างด้วย

          "เด็กนี่ ลูกใครเหรอ"นามินพูด

          "น่ารักเนอะ"จายองพูด

          "หรือว่า  ลูกเธอ"เอมิพูด

          "อ..อืม"ฉันตอบ

          แต่ที่จริงไม่จริงเลยจร้า แต่บอกไม่ได้เป็นความรับ

          "ห๊ะ  ลูกเธอ"ทุกคนพูดโดยมิได้นัดหมาย

          จะอะไรกันนักกันหนา  บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ลูกฉ้านนน  บอกได้แต่ในใจ

          "เธอท้องกับใคร"เอมิพูด

          ไม่ได้ท้องกับใครทั้งน้านนนT T

          "อย่าบอกนะ กับปาร์ค  ฮยองมิน"นามินพูด

          "พวกเราไปสืบมาว่าเธอพักอยู่ไหนกันแน่  เพราะไปบ้านของเธอแล้วไม่พบเธอ  คนรับใช่บ้านเธอก็บอกว่าเธอไปอยู่บ้านปาร์ค  ฮยองมิน"ปีเตอร์พูด

          "อ..อืม"

          ใช่แล้วจ๊ะ  ถึงจะนอนห้องเดียวกันแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ ก็แค่จูบ

          "เล่ามาให้พวกเราฟังเดียวนี้"จายองพูด

          "ใช่"เอมิเสริม

          "ไม่ได้หรือเปล่า"ฉันถาม

          "ไม่ได้"นามินตอบ

          "เร็วๆ ไม่งั้นเธอตาย"ปีเตอร์พูด

          พวกเธอโหดจางงงงงงงงงงงง YY

          ฉันจึงต้องยอมเล่า เพราะทนคำขู่พวกนั้นไม่ไหม 

          หลังจากเล่าเสร็จ

          "อ๋อ"ทุกคนพูดพร้อมกัน

          แต่ฉันไม่ได้เล่าเรื่องที่ ฮยอนมินไม่ใช่ลูกฉันให้ฟังหรอกนะ

          "ลูก ขึ้นเคื่องได้แล้ว จะเก้าโมงแล้ว"คุณแม่เดินมากับคุณพ่อแล้วบอก

          "ค่ะ"ฉันตอบ"งั้นไปก่อนนะ"ฉํนพูด แล้วโผกอดเพื่อนทั้งสี่

          เขาไม่มา  จริงๆด้วย  ฉันอุตส่ารอเค้า แต่ก็ไม่มา(ไม่ได้โทรไปบอกว่าจะมาเวลาไหน)

          "บายล่ะ โชคดี ถ้าพวกเราคิดถึงมากๆเดียวจะไปหา"นามินพูด

          "จร้า บาย"แล้วพวกเราก็แยกกันตรงนี้ คุณพ่อและคุณแม่ก็เดินมาส่งฉันถึงทางเข้า

          "บ่ายลูก ถ้าคิดถึงโทรบอกนะ เดียวแม่กับพ่อจะไปหา"คุณแม่พูด

          "ค่ะ"ฉันพูด แล้วโผกอดพ่อและแม่

          "งั้นหนูไปก่อนนะคะ"

          "โชคดีจ๊ะ"คุณพ่อกับคุณแม่พูด แต่คุณพ่อไม่มีคำว่าจ๊ะ

          "ขอใบพาสปรอตด้วยครับ"พนักงานทางเขาที่คอยตรวจบัตรบอก

          ฉันจึงหยิบบัตรขึ้นมา

          แต่  ฉ้าฉันยื่นไป ฉันก็จะไม่ได้เจอหนาเพื่อนคนที่ฉันรักอีกสี่ปี  ฉันควรไหม

          แต่ในเมื่อตัดสินใจแล้วเราก็ต้องทำให้ได้

          ฉันยื่นพาสปรอตให้กับพนักงาน แล้วเขาก็เอาไปตรวจก่อนจะยื่นมาให้

          "ขอบคุณครับ"พนักงานตรวจพาสปรอตพูด

          ฉันก็เดินเข้าไปตามหมายเลขที่ ที่ฉันนั่ง  ดีนะเนี่ยที่คุณพ่อจองชั้นวีไอพีให้

          ผ่านไป10นาที

          เฮ้อ

          ตอนนี้เครื่องบินก็จะออกแล้ว  ฉันคงจะไม่ได้เจอใครแล้วล่ะ

          ฉันรอป่านี้แล้ว คนที่ฉันรักก็ยังไม่มา  (มันน่าจะเหมือนนิยายเรื่องอื่นที่ พระเอกต้องมาตามนางเอกสิ  ทำไมไรเตอร์แต่งให้ฉันอย่างนี้นะ)

          "กรุณาคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยค่ะ เครื่องบินกำลังจะออก"พนักงานประกาศทางไมค์แล้วทุกคนก็คาดเข็มขัด

          แล้วตอนนี้เครื่องบินก็ขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้ว

          เฮ้อ

          ลาก่อนประเทศไทย  ลาก่อนทุกๆคนที่ฉันรัก....


*************************************************************************

               สวัสดีคร่า พอดีเราง่วงมาก แต่งไปด้วยหาวไปด้วย เลยไม่รู้จะได้เรื่องหรือเปล่า

          แล้วก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณคร่า
          

          

          

      

15 ความคิดเห็น