Love me รักร้ายของนายเย็นชาสุดหล่อ

ตอนที่ 22 : จูบสุดท้าย(รึเปล่านะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ส.ค. 58

          หลังจากสองวันนั้นที่ฉันออกจากโรงพยาบาล  ฉันก็พักอยู่บ้านคุณแม่

         ก็อก   ก็อก  ก็อก

          "คุณหนูคะ  นายหญิงให้มาตามไปห้องทำงานค่ะ"

          "ค่ะ"ฉันตอบรับ แล้วก็เปิดประตูออกไป  แล้วก็เดินไปที่ห้องทำงาน

          ฉันว่าต้องเป็นเรื่องที่ฉันต้องไปเรียนต่อต่างประเทศแน่ๆเลย    แต่ถึงยังไงฉันก็ตัดสินใจได้แล้วล่ะ    ต้องไปแน่นอน

          อ๋อ  

          ตอนนี้มือที่โดนบาดเริ่มหายแล้ว (ที่ยังไม่หายเพราะเป็นรอยแผลเป็น)ก็เริ่มเอายาที่ทาแก้รอยแผลเป็นมาทา(หายเร็วเกินความเป็นจริง )

          ก็อก  ก็อก  ก็อก

          ฉันเคาะประตูที่หน้าห้องทำงานของคุณพ่อและคุณแม่  หลังจากที่มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูได้ซักพักแล้ว

          "ซานิเหรอจ๊ะ  เข้ามาได้จ๊ะ"เสียงคุณแม่แน่ๆ

          "ค่ะ"ฉันตอบแล้วเปิดประตูเข้าไปแล้วปิดประตู

          ตอนนี้ฉันก็เข้ามาอยู่ในห้องแล้ว(ไม่เข้ามาในห้องก็บ้าแล้ว  (ไปอ่านบันทัดบน)) คุณพ่อนั่งสบายอยู่ตรงโต๊ะทำงานแล้วเหลือบมามองฉันก่อน

ที่ท่านจะเดินไปนั่งข้างคุณแม่ที่นั่งอยู่บนโซฟา  ฉันจึงเดินไปนั่งอีกฝั่งตรงข้ามคุณพ่อและคุณแม่ ซึ่งมีโต๊ะขั้นระหว่างเราไว้

          "ฮยอนมินล่ะคะ"ฉันถามขึ้น

          "อยู่กับป้าชุ่มแกน่ะ"คุณแม่ตอบ

          ป้าชุ่มเป็นป้าที่เลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่เด็กเหมือนกันถึงจะเป็นแค่คนรับใช้แต่ฉันก็นับถือ พักนี้ฉันไม่ค่อยเห็นป้าชุ่มเลยที่แท้ก็ไปเลี้ยงฮยอนมินนี่เอง

          "อ๋อค่ะ"ฉันตอบ

          "แล้วเรื่องที่จะไปต่างประเทศคิดได้ยังน่ะลูก"คุณพ่อหันมาถาม

          "ได้แล้วค่ะ"ฉันตอบ

          "แล้วได้คำตอบว่าไง"คุณพ่อถาม

          "...."ฉันหยุดพูดแป็บแล้วก็พูดขึ้น ว่า"ตกลงค่ะ หนูจะไป"ฉันพูดออกไปแล้วมองหน้าพวกท่าน

          "ดีแล้วที่ไป  ส่วนฮยอนมินน่ะจะไปด้วยก็ได้ จะได้เก่งภาษาอังกฤษและก็ฉลาด"คุณพ่อพูด แต่ฉันรู้สึกยังไงยังไง  คุณพ่ออาจหมายถึง ว่า

ฮยอนมินไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของฉัน เพราะเขาไม่ฉลาด ทั้งๆที่พ่อกับแม่ฉลาดมาก

          "แล้วเตรียมตัวไปวันไหนเหรอคะ"ฉันถาม

          "มะรืนนี้จ๊ะ"แม่พูด

          "มะรืนนี้"พูดโดยไม่คิด  "ห๊ะ!!OoO*"พึ่งคิดออก

          "จ๊ะ"แม่ตอบ

          มะรืนนี้  งั้นคืนนี้ฉันก็ต้องเตรียมของแล้วก็ไปบอกลาทุกคนน่ะสิ

          "ดีแล้วล่ะไปมะรืนนี้  เพราะจะได้ไปดูสถานที่เรียนที่พ่อติดต่อไว้  แต่สำหรับลูกน่ะ ไม่ต้องสอบหรอกน่ะ เป็นกรณีพิเศษน่ะ แล้วก็ไปเที่ยวด้วยไง

จะได้ชินกับบรรยากาศ"พ่อพูดแล้วยิ้มอ่อนโยนให้ฉัน

          "ค่ะ"ฉันตอบ

          "แล้วคืนนี้ลูกนอนไหนเหรอ"แม่ถาม

          "ก็ว่าจะไปเก็บของที่บ้านคุณป้าวันนี้แล้วก็บอกลาทุกคนค่ะ คืนนี้น่าจะนอนที่บ้านนะคะ"ฉันตอบ

          "อ๋อ"แม่ตอบ

          "งั้นหนูไปก่อนนะคะ"ฉันถาม

          "จร้า"แม่ตอบ

          ฉันเดินออกมาข้างนอกแล้วขึ้นไปบนห้องอาบน้ำ


          หลังจากอาบน้ำเสร็จ

          ฉันไปหาเสื้อผ้าในตู้ เอ๋ จะใส่ชุดไหนดีนะ  ให้สมกับควาดเข็มแข็งหน่อยนะ 

          ฉันเลือกไปเลือกมาแล้วก็มาเจอชุดนึง เดรสเกาะอกสีแดงสั้นแล้วก็เสื้อคลุมครึ่งตัวที่ไม่มีกระดุมติดข้างหน้าเผยให้เห็นหน้าอก แล้วก็ใส่กางเกง

ซับใน ส่วนรองเท้าก็ส้นสูง ที่ส้นเป็นเข็ม ห่อหุ้มเท้ามาจนปิดข้อเท้า(คงเข้าใจ)แล้วปล่อยผมที่ดัดเป็นลอนลง(ที่จริงผมตรงมั้ง)มา ทางปากสีแดง

แต่งหน้าให้คม  ใส่สร้อยข้อมือที่ทำมาจากเลยสร้อยที่เป็นรูปหันใจด้วยเช่นกัน


          ตอนนี้ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วรู้สึกมั่นใจมากกก  ฉันเดินไปที่รถเปิดประทุนคันแดงงามของฉัน  รู้สึกว่าเริดแปลกๆ

          บรือ บรือ

          หลังจากที่ขึ้นมาบนรถแล้วสตาร์ทรถเสร็จฉันก็ลองบิดแล้วก็หาแว่นตากันแดดสุดสวยมาใส่  เฮ้อ  คนสวยทำอะไรก็สวย  แต่ว่าโทรไปหานามิน

กับจายองก่อนดีกว่า

          แล้วฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปหาจายองก่อน

          (เฮลโหล)ยัยนั่นรับโทรศัพท์

          "จายอง เธอมาหาฉันที่ร้านไอศกรีมxxxxหน่อยสิ  แล้วโทรไปหานามินด้วยนะ ฉันให้เวลาแกสิบนาทีนะ เพราะใกล้บ้านสองคนแก แล้วแกจะสั่ง

อะไรก็สั่งก่อนได้เลยนะ"ฉันพูด

          (อืม โอเค)จายองตอบ

          แล้วจายองก็ปิดโทรศัพท์  ฉันจึงขับรถออกไป  แต่ระหว่างขับรถมีแต่คนมองฉันทั้งนั้น  ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง

          ระหว่างติดไปแดง

          ฉันได้ยินคนกระซิบคุยกันแล้วเหลือบมาทางฉันด้วย  ต้องคุยเรื่องฉันแน่เลย

          "นี่ คนนี้ชอบเธออ่ะ"ฉันหันไปทางต้นเสียง ที่มีเด็กอายุประมาณเท่าฉัน สะกิดเรียกฉันแล้วชี้ไปทางผู้ชายคนนึงที่ซ้อนท้านฟีโน่

          หน้าตาาคุ้นๆนะ

          "เอ้า ปีเตอร์นี่เอง"ฉันพูด เพราะจำได้ว่าเป็นปีเตอร์  หนีออกมาเที่ยวนอกบ้านกับเพื่อนนี่เอง แต่ที่จริงปีเตอร์รวยมาก  พ่อเป็นนักธุระกิจ

แม่เป็นดาราฮอลลี่วูด

          "เอ้า ซานิเองเหรอ"ปีเตอร์หันมาทัก"จำแทบไม่ได้น่ะ"เขาพูดแล้วยิ้ม

          "หนีออกมาเที่ยวเหรอ"ฉันถาม

          "^^"ได้แต่ยิ้ม

          "มากับฉันสิ  ฉันมีเรื่องจะบอกพอดี"ฉันพูด

          "อืม"เขาตอบแล้วลงจากรถมานั่งรถฉัน

          "รู้จักกันนานแล้วเหรอเนี่ย"ผู้ชายที่พุดว่าปีเตอรืชอบฉันพูด

          "จีบคนผิด"ปีเตอรืพุดแล้วยิ้มออกมา

          "สมน้ำหน้า"เพื่อนปีเตอร์พูด  แล้วก็ไปเขียวพวกเราก็ออกรถไปทันที


          ณ  ร้านไอศกรีมxxx

          ฉันเข้ามาในร้านกับปีเตอร์ นามิน จายอง  ตอนนี้เราอยู่ครบ

          "แล้วเธอเรียกพวกเรามาทำอะไร"นามินพูด

          "รีบจัง"ฉันพูดแล้วยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย

          "ผมเอาไอศกรีมรสวนิดาครับ"ฉันหันไปทางปีเตอร์ซึ่งมีพนักงานมาแล้ว

          "ฉันเอารสสตอเบอร์รี่พิเศษ"ฉันหันไปสั่ง

          "ครับ"พนักงานพูดแล้วเดินไป

          แล้วเราก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อยจนพนักงานเอาไอศกรีมมาเสริฟ

          "แกมีเรื่องอะไรกันแแน่ พูดมาเลยดีกว่า"จายองพูด

          "ก็ได้ ก็ได้"ฉันตอบ เพราะต้องรีบไปเก็บเสื้อผ้าอีก ตอนนี้ก็สี่โมงกว่าแล้ว

          "เล่าเดียวนี้"นามินเร่ง

          "อืม   มะรืนนี้แันจะไปเรียนต่างประเทศ"ฉันพูด

          "แค่นี้"ปีเตอร์พูด

          "อย่าพึ่งรีบสิ  ฉันจะไปเรียนต่อต่างประเทศอีกสี่ปีกลับมา"ฉันพูด

          "อ๋อ"พวกมันพูดพร้อมกัน "ห๊ะ!!!OoO"แล้วพวกมันก็ตกใจพร้อมกันหลังจากคิดเสร็จ

          "แกจะไปต่างประเทศ"จายองพูด

          "สี่ปี"นามินพูด

          "แล้วไปมะรืนนี้"ปีเตอร์พูดบ้าง

          "อืม"ฉันตอบ

          "คิดถึงแกแย่เลย"แล้วสามคนนี้ก็รุมเข้ามากอดฉัน

          "อือ คิดถึงเหมือนกัน ฉันฝากบอกเอมิทีนะ"ฉันพูด  เพราะฉันเองก็เป็นห่วงและคิดถึงเอมิเช่นกัน

          "อืม"จายองตอบ

          "งั้นฉันไปนะ  พวกแกอย่าลืมไปส่งฉันที่สนามบินมะรืนนี้นะ เดียวฉันโทรมาบอกกี่โมง"ฉันพูด

          "อืม บาย"

          "บายจ๊ะ"แล้วฉันก็เดินออกจากร้าน ท่านกลางสายตาต่างๆแล้วไปที่รถมุ่งหน้าไปบ้านของปาร์ ฮยองมิน



          ณ  บ้าน ปาร์ค  ฮยอนมิน

          ฉันเดินเข้าไปข้างใน  แต่ไม่เห็นใคร น่าจะอยู่ในห้องนั่งเล่นนะ

          ฉันเดินเข้าไปข้างในห้องนั่งเล่นก็เห็นทุกคน

          "เอ่อ ขออนุญาตินะคะ"ฉันพูด

          "เอ้า  หนูซานิ"คุณป้าพูด

          "หนูซานิ"คุณลุงพูด

          "ซานิ"ปาร์คเบคพูด ยกเว้นเชนล่า  ทำไมพวกเค้าต้องตกใจอะไรขนาดนี้นะ น่าสงสัย

          "เอ่อ คือหนูจะมาบอกว่า หนูจะมาเก็บเสื้อผ้ากลับแล้วค่ะ"ฉันพูดแค่นี้ ฉันไม่พูดเยอะหลอกแค่นี้ก็พอแล้วมั้ง   เพราะพวกเค้าจะมาสนใจอะไรฉันที่มา

อาศัยอยู่บ้านเค้า

          "หนูจะไปไหนเหรอ"คุณป้าพูด

          "หนูจะไปอเมริกาค่ะ  ประมาณสี่ปีน่ะค่ะ"ฉันพูด

          "เหรอ"เบคพูด

          "อืม"ฉันตอบ"แล้วหนูให้ฮยอนมินไปด้วยได้มั้ยคะ"ฉันถาม

          "แล้วแต่"ปาร์คพูด แล้วมองมาที่ฉันที่สื่อความหมายอะไรบางอย่าง ส่วนเชนล่าก็ทำหน้าตาธรรมดา

          "อืม งั้นหนูไปเก็บเสื้อผ้าก่อนนะคะ  จะต้องรีบเตรียมตัวน่ะค่ะ"ฉันพูด

          "อ..เอ่อ จ๊ะ"คุณป้าตอบ

          แล้วฉันก็แยกตัวออกมาที่ห้องเตรียมเก็บเสื้อผ้า

          "เธอจะไปจริงเหรอ"ปาร์คที่เข้ามาถาม  ฉันเหลือบไปเห็นห้องที่ปิดสนิท ตอนนี้ในห้องนี้ก็มีฉันกับปาร์คแต่สองคน

          "อืม  ทำไมเหรอ"ฉันถามขณะเก็บเสื้อผ้าและกลั้นเสียงให้ปกติที่สุด ที่จริงแันก็ไม่อยากไปหรอกนะ  แต่ฉันต้องตัดใจจากปาร์ค

          "เธอจะกลับเมื่อไหร่"

          "ประมมาณอีกสี่ปี"ฉันพูด พร้อมรูดซิปกระเป๋าเพราะเก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้ว  แล้วเตรียมจะเดินไป

          "ขอให้โชคดีนะ"ฉันพูด  แต่รู้สึกว่าน้ำตาจะไหล

          ขวับ!!!

          อุ๊บ!!O_O

          เขาคว้าแขนฉันนแล้วดึงเข้าไปจูบ มืออีกข้างจับท้ายทอยฉันมืออีกข้างจับมือแันไว้   จูบนี้ไม่ได้มีอะไรพิเศษมาก  ไม่ได้ดูดดื่ม  แต่กลับ

แฝงไปด้วยความหวยหา  ระมุนระไม  หวาน  และรู้สึกดีๆต่อกัน  เราผละออกจากกัน

          "โชคดีนะ"

***************************************************************************8

                    วันนี้แต่งได้เท่านี้แหละค่ะ   แฮะ  แฮะ  ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ(งานยังทำไม่เสร็จเพราะไม่มีสมาธิ มีแต่สมาธิ

          แต่งนิยาย แล้วก็โดนแม่ว่าตลอดว่าอยู่แต่หน้าคอมอย่างเดียว งานก็ไม่ทำ)

          
            
          

          


        



  

          

15 ความคิดเห็น

  1. #9 neenaomfern (@neenaomfern) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 21:27
    อัพต่อเลยคร้าาาอยากอ่านต่อเเล้วว
    #9
    0