Love me รักร้ายของนายเย็นชาสุดหล่อ

ตอนที่ 16 : รักเก่าที่ยังจดจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มิ.ย. 58

          "เธอพ..พูดจริงเหรอ"
          น..นี่เสียงของ
          ฉันรีบหันไปมองทางต้นเสียง
          "เอมิ"ฉันอุทานมาเบาๆ
          ฉันจะบอกให้ก็ได้นะว่าเอมิเป็นใคร
          เขาเคยเป็นแฟนฉันมาก่อน เมื่อก่อนฉันเป็นเหมือนทอม แต่แค่เป็นหญิงรักหญิง 
          ที่ฉันทำแบบนั้นก็ เพราะว่าฉันไม่อยากมีลูก และอีกอย่างสองคนเราก็รักกันมาก
          แต่...
          สองคนเราก็ต้องเลิกกันเพราะเอมิไปเรียนต่างประเทศ แล้วผู้ใหญ่ก็ไม่เห็นด้วย เราจึงจำใจต้องเลิกกัน
          แต่เธอ มาได้ไง
          เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง
          แถมมาอยู่ห้องเดียวกับฉัน
          หรือเพราะว่า..พวกเราที่อยู่ห้องหนึ่งไม่สนใจโลกภายนอกOoO
          "เธอไม่อยู่ฝ่ายห้องหนึ่งเหรอ"เอมิพูดและเดินออกมาเผชิญหน้ากับฉัน
          "อืม"ฉันพูดและเว้นไปช่วงหนึ่งแล้วพูดต่อว่า"ฉันอะอยากอยู่ห้องหนึ่งเพื่อทให้พ่อแม่ภูมิใจ แต่่ถ้าห้องหนึ่งเป็นคนที่ไม่เป็นไปตามที่ฉันต้องการ  ฉันก็ไม่ควรที่จะเป็นฝ่ายห้องหนึ่ง
          "งั้นเหรอ"เอมิตอบ
          ท่าทางเธอดูเศร้ามาก
          ฉันก็พยายามเก็บอารมณ์ให้ถึงที่สุด
          จำไว้ ซานิ
          เราไม่ได้รักเขาแล้ว
          เราไม่ได้รักเขาแล้ว
          เรารักปาร์ค...
          "เธอกลับมาทำไม"ฉันรวบรวมความกล้าถามออกไป
          "ฉ..ฉันยงรักเธออยู่"เอมิตอบ พร้อมกับเงยหน้าข้นมา
          "ตัดใจซะเถอะ ความรักของเรามันไม่มีทางเ็นไปได้ ลาก่อนนะ"ฉันพูด และพูดกับเพื่อนๆว่า"บาย เดียววันไหนว่างๆแล้วนัดเจอกันนะ"ฉันพูดและเดินออกจากร้าน คงจะไม่ได้เรียกว่าเดินมั้ง หนีออกมาต่างหาก
          ฉันวิ่งมาถึงริมแม่น้ำซึ่งเป็นที่ๆสงบ ไม่มีผู้คน
          ทำไมกันน้าทำไม
          น้ำตาที่ฉันกลั้นเอาไว้ไหลออกมา
          ฉนลืมเขาไปแล้วฉันรักอีกคน..
          ฉันพูดกับตัวเอง ย้ำกับตัวเองอย่างนั้น
          ฉันมองนาฬิกา ตอนนี้ห้าทุ่มครึ่ง
          หวังว่าคนที่บ้านคงไมเป็นห่วง
          ฉันทรุดตัวลงบนพื้นหญ้าและหลังพิงกับเหล็กกันที่ชมวิว
          แต่ที่จริงสิสองคนเราไม่ได้รักกันแบบเป็นแฟนเท่าไหร่หรอก ฉันรักเขาแบบที่เป็นเพื่อนรักมากกว่า 
          "ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ"
          ฉันเงยหน้ามองทางต้นเสียง
          ปาร์คนี่หนา
          "นายมาทำไม"ฉันถา เพราะที่จริงเขาน่าจะกลับบ้านไปแล้วนะ
          "มาตามเธอ"เขาพูดและเดินมานั่งยองๆให้เท่ากับตัวฉัน
          ฉันไม่ตอบอะไร
          "ไปหาฮยอนมินกันเถอะ ไม่ได้ไปตั้งนานแล้ว"เขาพูด
          "อื้อ"ฉันตอบ แล้วก็ลุกขึ้นยืน"จับมือนายได้ไหม"ฉันถาม
          "ได้"เขาตอบ และหันมายิ้มให้ฉัน
          ฉันกอดแขนเขาและจับมือไปด้วย หัวซบไหล่ แต่เขก็ไม่เอาออก

          

15 ความคิดเห็น