Love me รักร้ายของนายเย็นชาสุดหล่อ

ตอนที่ 15 : ปาร์ตี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ก.ค. 58

          ณ ร้านxxxx
         ที่พวกเรานัดหมายกัน
          ตอนนนี้เราอยู่ที่ร้านนี้ถึงหนึ่งทุ่มแล้ว
          พวกเราดูแอนนา กับมานันเต้นกันอยู่
          ส่วนปีเตอร์ก็นั่งอีกฟาก แล้วเดียวปีเตอร์ก็จะไปร้องเพลง
          ส่วนจายองกันนามินนั่งอยู่ข้างฉัน 
          โต๊ะเราเป็นโต๊ะติดต่อกันเป็นสี่เหลี่ยมข้างหน้าไม่มีโต๊ะ ส่วนตรงกลางสำหรับคนที่ร้องเพลงและเต้น
          "นี่ซานิเหล้าหมดแล้วเติมอีกไหม"นามินพูด
          "อื้อ"ฉันตอบ
          พวกเราินของพวกนี้ได้เพราะโตกันแล้ว บางคนก็สิบเก้า บางคนก็สิบแปด แต่ฉันอายุ18 ปี
          "โอ้มายกอต ห้องสอง แล้วทำไมซานิถึงไปกับห้องสองน่ะ"
          เอ๊ะ!!!
          เสียงอะไรน่ะ
          ฉันหันไปก็ต้องตกใจ เพราะเป็นห้องหนึ่ง ปาร์คยังมา
          เขามาทำไมกันน่ะ
          "พวกนี้มาได้ไง"จายองถาม
          จะบอกให้นะ ห้องหนึ่งไม่ถูกกับใครทั้งนั้น ยกเว้นฉันสามารถเข้ากับทุกคน
          "ก็พวกฉันมากินเลี้ยงไง"นายเชวตอบ(ห้องหนึ่ง)
          "พวกเธอจะมานั่งที่นี่ไม่ได้นะ"แอนนาพูด
          "ทำไมจะไม่ได มา พวกเรานั่งกันเลย"แล้วทุกคนก็นั่ง 
          สองโต๊ะนี้ฉันจะบอกให้นะ นั่งใกล้กันมากแล้วปาร์คก็ยังมานั่งข้างหนังฉันอีกด้วย
          ท่าจะไม่ดีวันนี้ห้องหนึ่งกับห้องสองจะต้องมีอะไรแน่
          "ถึงตาฉันแล้ว"ปีเตอร์พูดและลุกขึ้นไปหยิบไมค์
          ต่อไปก็ตาฉัน 
          อ๋อ!!!
          คติประจำใจฉันคือ สนุกไว้ก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน(เหมือนกัน:ผู้แต่ง)
          "วันนี้ผมจะร้องเพลงแสงสุดท้าย"
          แล้วดนตรีก็ขึ้น
          "รอนแรมมาเนิ่นนานเพียงหนึ่งใจ
          กับทางที่โรยเอาไว้ด้วยขวากหนาม

          สุดแหลมคม ทิ่มแทง จนมันแทบจะทนไม่ไหว

          ชีวิต ถ้าไม่ยากเย็นขนาดนั้น

          สองมือจะมีเรี่ยวแรงขนาดไหน

          แต่หัวใจของคน ยังยืนยันจะไม่ถอดใจ

          ในค่ำคืนที่ฟ้านั้นไม่มีดาว อยู่ตรงนี้ ฉันยังคงก้าวไป

          ยังคงมีรักแท้ เป็นแสงนำไปในคืนที่หลงทาง

          วัน เวลาไม่เคยจะหยุดเดิน ไม่ว่าอะไรเราคงต้องเดินไปกับมัน

          เก็บทุกความผิด พลั้งเป็นคำเตือนให้เราเข้าใจ

          ชีวิตเริ่มต้นที่คำว่าฝ่าฟัน ขอเพียงใจเรา เท่านั้นไม่หวั่นไหว

          บทชีวิตของเรา เราจะทำให้มีความหมาย

          ในค่ำ คืนที่ฟ้านั้นไม่มีดาวอยู่ตรงนี้ ฉันยังคงก้าวไป

          ยังคงมีรักแท้ นัยว่าแสงนำไปในคืนที่หลงทาง

          กับที่ๆความฝันนั้นพร้อมเป็นเพื่อนตาย เส้นทางนี้ ฉันยังมีจุดหมาย

          ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีแสงรำไร จะไปจนถึงแสงสุดท้าย

          ความเดียวดาย ในคืนเหน็บหนาว แหงนมองฟ้ายังนึกถึงวันเก่า

          มันคงชินที่ทางยาวไกล กร่อนหัวใจ

          ภาวนา กับความมืดมิด ขอให้รักยังคุ้มครองเราอยู่

          เตือนคืนวันให้ใจดวงนี้ ไม่ยอมแพ้

          ในค่ำคืนที่ฟ้าท้าทายใจคน อยู่ตรงนี้ และฉันยังคงก้าวไป

          ยัง คงมีรักแท้ นัยว่าแสงนำไปในคืนที่หลงทาง

          กับที่ๆความฝันนั้นพร้อมเป็น เพื่อนตาย เส้นทางนี้ ฉันยังมีจุดหมาย

          ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีแสงรำไร จะไปจนถึงแสงสุดท้าย

          ไปยังแสงสุดท้าย ตราบใดที่ปลายท้องฟ้า ตราบ ใดที่ปลายท้องฟ้า "
          แล้วเพลงก็จบ
          แปะๆๆๆ
          ห้องสองตบมือ แล้วก็ฉัน
          "ซานิมาร้องซิ"ปีเตอร์เรียก
          "อืม"ฉันตอบและเดินออกมา
          "นี่"ปีเตอร์ยื่นไมค์ให้
          "แต๊งกิ้ว"ฉันพูด
          "Good Day

          어쩜 이렇게 하늘은 파란 건지

          ออจอม อีรอซเก ฮานือรึล ทอ พารัน กอนจี

          ทำไมท้องฟ้าถึงได้ดูหงอยเหงาจังเลยนะ

          오늘따라 바람은 완벽한지

          โอนึลตารา แว พารัมอุน โต วานพยอกฮันจี

          วันนี้สายลมที่โชยมาราวกับว่าเป็นวันที่ดี

          그냥 모르는 하나 못들은

          คือนยัง โมรือนึน ชอก ฮานา มซดือรึล ชอก

          สงสัยว่าฉันคงไม่รู้ ราวกับไม่ได้ยินอะไร

          지워버린 얘길 시작할까

          ชีวอพอริน ชอก ตัน แยกิล ซีจักฮัลกา

          ราวกับต้องลบมันออกไป เราจะเริ่มต้นคุยยังไงดีนะ

          아무 못하게 입맞출까

          อามู มัล มซฮาเก อิบมัซชุลกา

          ถ้าเราจูบกันแล้วเราคงไม่สามารถพูดอะไรได้

 

          눈물이 차올라서 고갤 들어

          นุนมุลลี ชาอุลราซอ โคแกดึลลอ

          ฉันที่เคยร้องไห้แต่ตอนนี้จะไม่มีอีกแล้ว

          흐르지 못하게 살짝 웃어

          ฮือรือจี มซฮาเก โต ซัลจัก อุซซอ

          เ ราคงไม่มีวันตกหลุมรักกัน ฉันได้แต่เพียงยิ้มเล็กๆ

          내게 이러는지 무슨 말을 하는지

          แนเก แว อีรอนึนจี มูซึนมารึึล ฮานึนจี

          ทำไมเธอทำกับฉันอย่างนี้ จะไม่พูดอะไรสักหน่อยเหรอ

          오늘 했던 모든 하늘 위로

          โอนึล แฮซตอน โมดึน มัลซอ ฮานึล วีโร

          ทุกสิ่งที่เราคุยกันตอนอยู่ใต้ท้องฟ้า

          한번도 못했던 울면서 줄은 몰랐던

          ฮันบอนโด มซแฮซตอน มัล อุลมยอนซอ ฮัลจูรึล นา มลรัซดอนมัล

          ถ้อยคำมากมายที่ฉันไม่เคยบอก ถ้อยคำที่ฉันไม่เคยรู้ ฉันได้แต่นั่งร้องไห้

          나는요 오빠가 좋은걸 어떡해

          นานึนโย โอปปา กา โชฮึนกอล ออตอกแฮ

          ฉันชอบพี่นะ จะให้ฉันทำยังไงละ

 

          새로 바뀐 머리가 별로였는지

          แชโร พากวิน แน มอรีกา พยอลโรยอซนึนจี

          ทรงผมฉันที่พึ่งเปลี่ยนมาใหม่มันดูแย่เหรอ

          입고 나왔던 옷이 실수였던 건지

          อิบโก นาวัซดอน โอซี ซิลซูยอซดอนกอนจี

          หรือว่าเสื้อผ้าที่ใส่มามันดูไม่เข้าตา

          아직 모르는 기억 나는

          อาจิก โมรือนึน ชอก คีออก อันนานึน ชอก

          จนถึงตอนนี้ฉันยังคงไม่รู้ ราวกับว่าจำมันไม่ได้

          아무 일없던 것처럼 굴어볼까

          อามู อิลออบดอน กอซชอรอม กูรอพลกา

          ที่แสดงท่าทีออกไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

          그냥 나가자고 얘기할까

          คือนยัง นากาจาโก แยกีฮัลกา

          ที่ฉันพึ่งพูดออกไปนั้นเราจะได้คบกันหรือเปล่า

 

          눈물이 차올라서 고갤 들어

          นุนมุลลี ชาอลราซอ โคแกล ดือรอ

          ฉันที่เคยร้องไห้แต่ตอนนี้จะไม่มีอีกแล้ว

          흐르지 못하게 살짝 웃어

          ฮือรือจี มซฮาเก โต ซัลจัก อุซซอ

          เราคงไม่มีวันตกหลุมรักกัน ฉันได้แต่เพียงยิ้มเล็กๆ

          내게 이러는지 무슨 말을 하는지

          แนเก แว อีรอนึนจี มูซึล มัลรึล ฮานึนจี

          ทำไมเธอทำกับฉันอย่างนี้ จะไม่พูดอะไรสักหน่อยเหรอ

          오늘 했던 모든 하늘 위로

          โอนึล แฮซดอน โอดึน มัล ชอ ฮานึลวีโร

          ทุกสิ่งที่เราคุยกันตอนอยู่ใต้ท้องฟ้า

          한번도 못했던 울면서 줄은 몰랐던

          ฮันบอนโด มซแฮซดอน มัล อุลมยอนซอ ฮัลจูรึล นา มลรัซดอนมัล

          ถ้อยคำมากมายที่ฉันไม่เคยบอก ถ้อยคำที่ฉันไม่เคยรู้ ฉันได้แต่นั่งร้องไห้     

          나는요 오빠가 좋은걸 (~) 어떡해

          นานึนโย โอปปากา โชฮึนกอล ( ฮยู..) ออตอกแฮ

          ฉันชอบพี่นะ (ฮือ~) จะให้ฉันทำยังไงละ

 

          이런 나를 보고 그런 슬픈 말은 하지 말아요

          อีรอน นารึล โพโก คือรอนซึลปึน มัลรึล ฮาจี มัลราโย

          อย่าพูดอะไรที่ดูเศร้าสร้อยแบบนั้น ตอนที่กำลังมองมาที่ฉันอย่างนี้

          철없는 건지 조금 둔한 건지 믿을 수가 없는걸요

          ชอลออบนึน กอนจี โชกึม ทุนฮัน กอนจี มาดึล ซูกาออบนึน กอลโย

          ฉันยังเด็กเกินไปใช่ไหมหรือว่าต้องค่อยไปค่อยไป ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย

 

          눈물은 나오는데 활짝 웃어

          นุนมูรึล นาโอนึนเด ฮัลจัก อุซซอ

          แม้ว่าฉันร้องไห้ แต่ก็ยิ้มนะ

           앞을 막고서 크게 웃어

          เน อัพพึล มักโกซอ มัก คือเก อุซซอ

          ถ้าฉันไม่ยุ่งกับเธอแล้ว คงจะยิ้มกว้างออกมาได้

          내가 이러는지 부끄럼도 없는지

          แนกา แว อีรอนึนจี พูกือรอมโด ออบนึนจี

          ทำไมฉันเป็นอย่างนี้นะ ฉันมันน่าไม่อายเลย

          자존심은 곱게 접어 하늘위로

          ชาจนซีมึน คบเก จอพอ ฮานึลวีโร

          แต่ฉันรู้สึกภูมิใจขึ้นมานะที่โยนมันทิ้งไปบนท้องฟ้า

 

           번도 못했던 어쩌면 다신 못할 바로

          ฮัน พอนโด มซแฮซดอน มัน ออซอมยอน ดา ซิน มซฮัล พาโร คือ มัล

          ถ้อยคำมากมายที่ฉันไม่เคยบอก ถ้อยคำที่ฉันจะไม่มีวันได้บอกออกมาอีกครั้ง

          나는요 오빠가 좋은걸 (아이쿠, 하나 )

          นานึนโย โอปปากา โชซึล คอล (อาอีคู , ฮานาดุล)

          ฉันชอบพี่นะ (เฮ้อ, หนึ่ง สอง)

 

          I’m in my dream

          ฉันอยู่ในความฝันตัวเอง

 

          It’s too beautiful, beautiful day

          มันช่างสวยงาม วันที่สวยงาม

          Make it a good day

          กลายเป็นวันดีๆ

          Just don’t make me cry

          ที่ไม่ทำให้ฉันร้องไห้

 

          이렇게 좋은

          อีรอซเก โชฮึล นัล

          เป็นเพียงแค่วันดีๆ"ฉันร้องจบแล้ว(สองเพลงทั้งเกาหลีทั้งไทยมันดูงงๆ อ๋อ เพลงสองของ iu นะ หวังว่าคงรู้จักนะจ๊ะ:จากผู้แต่ง)

          ทั้งเต้นทั้งร้องมันสุดเหวี่ยง

          "จายอง นามิน ปีเตอร์มาเต้นแน่นอกด้วยกัน"ฉันเรียกผ่านไม

          "อู้ววววว"เสียงทุกคน(ห้องสอง)แล้วยิ้มอย่างสนุกสนาน

          จายองนามินปีเตอร์มา แล้วมิวสิคก็ขึ้น ฉันเต้นสุดแรงเหวี่ยงเลย

          ฮู๊วว มันเป็นบ้าเลย(นางเอกของเราท่าจะบ้าแล้วนะ เดียวจะส่งไปโรงพยาบาลศรีธัญญา:จากผู้แต่ง)

          แล้วเพลงก็จบ

          "มันเลยใช่ไหมวันนี้"จายองถาม

          "อื้อ"ฉันตอบ แล้วพวกเราก็มานั่ง

          "มาพวกเรามาดื่มฉลองให้กับวันนี้"ฉันพูด

          "ขอแนะนำเป็นเหล้านะ"นามินพูด

          "หึ หึ หึ"

          ฉันได้ยินเสียงมาจากห้องหนึ่ง พวกเราจึงหันไป

          "หัวเราะอะไรของพวกนาย"ฉันพูด           

          "ก็หัวเราะพวกเธอไง"พวกเขาพูด

          "หึ"ฉันหัวเราะในลำคอ"มาพวกเราดื่ม"แล้วพวกเราก็เลิกสนใจ

          "ดื่ม!!"เสียงห้องสอง

          พวกเรายกแก้มขึ้นมาแล้วยื่นไปข้างหน้าเพื่อเป็นการชนแล้วแล้วก็ดื่ม

          ฉันดื่มจนหมดแล้ว

          แล้วก็เติมไปเรื่อยๆ

     

          ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่ากี่โมงแล้ว

          แล้วก็ไม่รู้ว่า ดื่มไปเยอะแค่ไหน

          ฉันจึงเหลือบมองนาฬิกา

          ตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว

          ฉันเหลือบมองทุกคน ทุกคนดื่มกันสังสรรค์แต่ไม่มีใครดื่มเยอะเท่าฉัน ซึ่งดื่มคนเดียวสามขวดแล้ว

          "เฮ้อ หน้าสงสารจังเลย ห้องสองหมดสภาพกันแล้วเหรอ"

          พวกเราหันไปมองห้องหนึ่งรวมถึงฉัน น่าสงสารเรื่องอะไร แล้วหมดสภาพเรื่องอะไร พวกเรายังไม่มีใครเมากันเลย

          "นายสงสารใคร"ฉันหันไปถามปาร์ ซึ่งเป็นคนพูด

          "ก็สงสารพวกเธอไง  แทนที่จะเป็ผู้ใหย่กลบกายจะมาเป็นคนขี้เมา"ปาร์คยังพูดต่อ

          "นี่ นายมากไปแล้วนะ พวกเราไม่ใช่ขี้เมา ถ้าพวกเราขี้เมาพวกห้องหนึ่งก็ขี้เมาเหมือนกัน"ฉันสวนและทำสายตาหยิ่ง

          "ใช่"พวกห้องสองเสริม

          "ปกป้องกันดีนะ"เขายังพูดต่อ

          "ก็เพื่อนฉัน"ฉันพูด "ทุกคนในนี้มแต่เพื่อฉัน"ฉันพูด

          "หึ น่าสมเพชสิ้นดี"เขาพูด

          "สมเพชเรื่องอะไร ไม่เห็นมีอะไรน่าสมเพช"ตอนนี้ในสถานที่แห่งนี้เริ่มเงียบและมีแต่สายตาที่จ้องกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

          "หึ หึ หึ"เขายังหัวเราะในลำคออยู่

          ไอ้นี่ ท่าทางจะบ้า

          "ถึงฉันจะอยู่ห้องหนึ่งแต่ฉันก็ไม่นับว่าฉันเป็นเพื่อนกับห้องหนึ่ง"ฉันพูด 

           

15 ความคิดเห็น