[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 23 : Alpha Red hood : 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,026
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 419 ครั้ง
    9 ต.ค. 61

[kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง

 

 

Alpha Red hood : 22

 








 

โลกไม่เคยหยุดหมุน และกาลเวลาก็ไม่เคยที่จะหยุดเดิน เช่นเดียวกับตอนนี้ที่เวลาชีวิตของแทฮยองและลูกน้อยในท้องที่ถูกวิคเตอร์ขีดเส้นชะตาไว้กำลังลดน้อยลงไปเรื่อยๆ บรรยากาศยามค่ำคืนในห้องบรรทมขององค์ชายรัชทายาทแห่งคาโรซินเวียร์เต็มไปด้วยความหดหู่ที่ก่อตัวขึ้นมา แม้ว่าผู้เป็นเจ้าของห้องทั้งสองจะพยายามประคับประคองรังรักของพวกเขาให้เป็นสถานที่แสนสุขอย่างเดิมมากแค่ไหนก็ตาม



โอเมก้าตัวน้อยปาดคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของตัวเองออกอย่างลวกๆ ยืดตัวขึ้นไปประทับจุมพิตอย่างแผ่วเบาบนริมฝีปากหยักของคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย ประคองมือหนาที่กกกอดกายเปลือยเปล่าของเขาออกอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ไปรบกวนการตอนขององค์ชายจองกุก – เพราะคืนนี้คนตัวสูงเหนื่อยมามากพอแล้ว



ขาเรียวสีน้ำผึ้งก้าวลงจากเตียงนอนก้มหยิบชุดนอนตัวบางที่ถูกถอดไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ขึ้นมาใส่เพื่อบดบังร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง โดยไม่ลืมที่จะหันไปกระชับผ้าห่มให้กับคนเป็นคู่ที่ชีวิตที่นอนหลับอยู่ คืนนี้อากาศค่อนข้างหนาวกว่าทุกคืนที่ผ่านมา เนื่องด้วยพายุหิมะที่ตกหนักมาตลอดทั้งวัน แต่ก็นับเป็นโชคดีที่ตอนนี้หิมะได้หยุดตกแล้ว



แต่ถึงอย่างนั้นแทฮยองก็ยังเป็นห่วงองค์ชายจองกุกอยู่ดี คนตัวเล็กเดินไปที่หน้าเตาผิงที่อยู่ไม่ไกลหยิบไม้ท่อนยาวเกลี่ยกองไฟให้ไฟมันลุกระอุมากขึ้น เพื่อสร้างความอบอุ่นให้กับห้องๆนี้



ก่อนจะคว้าผ้าคลุมสีแดงประจำตัวของตัวเองขึ้นมาใส่ ยกหมวกฮูดคลุมลุ่มผมสีบรอนด์ของตัวเอง มือเรียวลูบเบาๆที่หน้าท้องของตัวเองที่มีเป็นเนินนูนขึ้นมาอันเป็นที่เจริญเติบโตของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาและจองกุก



ใช้เวลาไม่นานโอเมก้าตัวน้อยก็หยุดลงที่จุดเริ่มต้นของเส้นทางเขาวงกตที่จะนำพาเข้าไปสู่หอดูดาวที่ตั้งอยู่บริเวณใจกลางของพื้นที่ นัยน์ตาสีน้ำทะเลแหงนมองกลุ่มดาวที่แข่งกันส่องแสงสว่างสกาวบนท้องฟ้า



ปลายจมูกโด่งสวยขึ้นสีแดงแป๊ดจากอากาศที่เย็นจัด แต่ทว่าแทฮยองก็ยังเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนั้น ปลดปล่อยตัวเองให้ตกอยู่ในห้วงความคิดทามกลางปุยหิมะสีขาวที่เปลี่ยนพื้นหญ้าที่เคยเป็นสีเขียวชอุ่มให้กลายเป็นสีขาวโพลน



มันเป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ...



ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แต่ในเมื่อความจริงเป็นสิ่งที่โหดร้ายผู้คนจึงเลือกที่จะเก็บซ่อนความจริงนั้นไว้ให้เป็นความลับ แต่ทว่าความลับกลับเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่จริงในโลก เพราะไม่ว่าจะพยายามเก็บซ่อนมันไว้แค่ไหนแต่ผลสุดท้าย ... สิ่งที่เป็นความลับก็ต้องปรากฏออกมาทุกอย่างอยู่ดี



แทฮยองรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว



โอเมก้าตัวน้อยรับรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งกับตัวเขา จองกุก หรือแม้กระทั้งคนที่หน้าตาเหมือนกันกับราวกับเป็นคนๆเดียวกัน ผ่านคำบอกเล่าของคนเป็นคู่ชีวิต แทฮยองรู้และเข้าใจเหตุผลขององค์ชายจองกุกและคนอื่นๆดีที่พยายามปกปิดเรื่องราวทั้งหมดไม่ให้เขารู้ – สิ่งที่ทุกคนทำไปก็เพื่อปกป้องเขา คนตัวเล็กจึงไม่ได้นึกโกรธเคืองอะไร



เขาได้รู้แล้วว่าทำไมท่านพ่อถึงส่งเขาเข้าวังทันที่รู้ตัวว่าเป็นโซเมทขององค์ชายจองกุก มันก็เพื่อปกป้องเขาจากเฮเลล วี คนที่ทุกคนเข้าใจว่าเป็นปีศาจร้าย และถูกเข้าใจว่าคนที่ประสงค์ร้ายกับเขามาตลอด ทั้งๆที่ความจริงแล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่เฮเลล วี ทำคือการปกป้องชีวิตของเขาจากคนที่เป็นปีศาจร้ายจริงๆอย่างวิคเตอร์ต่างหาก



การบอกเล่าความจริงทุกอย่างจากปากองค์ชายจองกุกช่วยให้โอเมก้าตัวน้อยไขข้อสงสัยอีกข้อหนึ่ง ที่เจ้าตัวสงสัยว่าเหตุใดเขากับเฮเลล วี ถึงได้มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกันราวกับเป็นคนๆเดียวกัน นั่นเป็นเพราะการเกิดมาของเขาไม่ใช่การปฏิสนธิตามธรรมชาติ แต่ทว่าเป็นการเกิดจากเวทมนต์ที่เฮเลล วี คนที่เป็นผู้สร้างเขาขึ้นมาอาศัยช่องโหว่ของธรรมชาติ – นั่นก็คือการสร้างตัวตายตัวแทน



ยืนยันได้จากสายเลือดที่ไม่เคยมีปรากฏขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์เผ่าพันธุ์หมาป่าอย่างโอเมก้าเลือดบริสุทธิ์ แม้ว่าแทฮยองจะรู้ว่าการเกิดมาของตัวเองในครั้งนี้เป็นเพราะวีที่ทำให้เขาเกิดมา ทุกครั้งที่วีได้รับบาดเจ็บ เขาถึงได้รู้สึกเจ็บและทรมานไปด้วย เพราะพันธะของการเป็นผู้สร้างกับตัวตายตัวแทนที่ผูกจิตของเขากับวีเอาไว้ จองกุกบอกกับเขาว่ามันเป็นการผูกจิตคนละอย่างกับการผูกจิตของคู่ชีวิต



แต่ทว่าโอเมก้าตัวน้อยกลับไม่สามารถจดจำเรื่องราวของเขากับวีในอดีตได้เลยแม้แต่นิด จะมีเพียงความรู้สึกคุ้นเคยที่ปรากฏขึ้นเมื่อตอนที่เขาไปที่ปราสาทของวีในตอนนั้น – ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ความฝันก็ตาม



มันคุ้นเคยราวกับว่าเขาเคยอยู่ที่นั่นมาก่อน ...แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ



หากจะย้อนไปตั้งแต่จำความได้ ในความทรงจำของแทฮยองก็มีเพียงลอร์ดแทรัง ผู้เป็นพ่อ เลดี้ซอนฮวา ผู้แม่ และพี่ชายของเขาอย่างนัมจุนที่เลี้ยงดูเขาอยู่ที่นครโทนิสมาตั้งแต่เด็ก ความทรงจำของเขาไม่เคยมีเรื่องราวของเทวทูตตกสวรรค์อย่างเฮเลล วี อยู่เลย – แทฮยองจำอะไรไม่ได้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น



อะไรกันที่ทำให้วีต้องสูญเสียปีกไป



อะไรกันที่ทำให้วีต้องอาฆาตแค้นกับพวกพ่อมดขาวจนถึงขนาดต้องฆ่าล้างเผ่าพันธุ์



และวิคเตอร์คนที่อาศัยร่างของคู่ชีวิตของเขาเป็นกาฝากมาตลอดยี่สิบปีก็คือคนที่วีพยายามปกป้องเขาให้ออกห่างมันมาโดยตลอด



แม้ว่าองค์ชายจะเล่าให้เขาฟังจนหมดทุกอย่างแล้ว แต่ทว่าโอเมก้าตัวน้อยก็อยากที่จะรู้มากกว่านี้ เพราะแทฮยองเชื่อว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันต้องมีตื้นลึกหนาบางมากกว่าที่องค์ชายและคนอื่นๆรู้เป็นแน่



มือเรียวยกสัมผัสสร้อยคอรูปปีกนกที่คออย่างแผ่วเบา ปลดหมวกฮูดลงแล้วปล่อยให้ใบหน้าสัมผัสกับความเย็นเฉียบ – ความจริงแล้วยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่องค์ชายยังไม่ได้เล่าให้เขาฟัง แต่เขารับรู้ได้จากการอ่านใจของคนเป็นคู่ชีวิตและแทฮยองก็เข้าใจดีว่าทำไมองค์ชายถึงไม่พูดมันออกมา



วิคเตอร์ต้องการสร้อยเส้นนี้เพื่อใช้ทำลายวี โดยเอาชีวิตของเขาและลูกเป็นเครื่องต่อรองกับองค์ชายจองกุก ให้องค์ชายยอมเอาสร้อยเส้นนี้ไปหมอบให้ แต่ทว่าทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายอย่างที่วิคเตอร์หวังในเมื่อสร้อยเส้นนี้ ผู้ที่เป็นเจ้าของเท่านั้นที่จะถอดมันได้ องค์ชายจึงเลือกที่จะปกป้องเขาด้วยการสละชีวิตเพื่อฆ่ากาฝากในร่างตัวเองแทน



ไม่มีวัน ... ฮึก ข้าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด



นัยน์ตาสีน้ำทะเลสั่นไหวอย่างรุนแรงไม่ต่างจากคลื่นยักษ์ในมหาสมุทร ยกมือปาดน้ำตาออกเด็ดเดี่ยว พลันนัยน์ตาอ่อนหวานที่เคยเป็นประกายสดใสก็แปรเปลี่ยนเป็นดุดันและเข้มแข็ง



ข้าเคยอ่านในตำราเล่มหนึ่ง ... ว่ากันว่าความโลภจะนำพาตัวเราให้ไปข้องเกี่ยวปีศาจเพื่อร้องขอและสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา ...



หากข้าจะร้องขอด้วยการทำพันธะสัญญากับปีศาจ และยินยอมมอบทุกอย่างที่เจ้าต้องการ เจ้าจะให้ข้าได้ไหม – เฮเลล วี



พลันโอเมก้าตัวน้อยก็รู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง สายลมที่จู่ๆก็ก่อตัวขึ้นมาพัดแรงจนชายผ้าคลุมโบกสะบัดจนปลิวหลุดออกจากบ่า กายบางยกมือขึ้นกอดอกเพื่อคลายความหนาวนึกเป็นห่วงลูกน้อยในท้องสุดหัวใจ เสียงนกเค้าแมวที่กู่ร้องดังก้องทำเอาแทฮยองขนลุกซู่



ก่อนที่นัยน์ตาคู่สวยจะเบิกกว้าง เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้ากำลังเต็มไปด้วยกลุ่มหมอกควันสีม่วงหนา ก่อนจะค่อยๆจางออกไปแล้วปรากฏให้เห็นร่างของผู้ชายคนที่แทฮยองเรียกหาไปเมื่อสักครู่



รู้ไหมว่าข้ารอเวลานี้มานานแค่ไหน






//






กายบางสีน้ำผึ้งนวลก้าวตามคนที่หน้าตาเหมือนตัวเองเข้าไปในปราสาทหลังใหญ่ นัยน์ตาคู่สวยสบมองสิ่งรอบตัว – ความรู้สึกคุ้นเคยประทุออกมาเต็มไปหมด ก่อนที่เท้าเรียวจะหยุดก้าวแล้วจองมองรูปวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ที่ถูกแขวนไว้บนผนัง



รูปที่มีรอยยิ้มกว้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจร้ายกำลังใช้ปีกโอบล้อมเด็กผู้ชายผมสีบรอนด์ที่มีนัยน์ตาสีฟ้าคล้ายน้ำทะเลเช่นเดียวกับเขา และกำลังทอดมองเด็กคนนี้ด้วยสายตามีความสุข เป็นสายตาที่แทฮยองไม่เคยเห็นจากวีมาก่อนเลย เพราะทุกครั้งที่เจอกัน นัยน์ตาสีลาเวนเดอร์คู่นั้นมีเพียงแต่ความเจ็บปวด ความโศกเศร้า และความอาฆาตแค้น



ผิดจากในรูปนั้นที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นยามที่จ้องมองหนูน้อยที่แต่งตัวเหมือนตุ๊กตาคนนั้น ดูท่าแล้วเด็กคนนี้น่าจะอายุราวๆสิบขวบได้ กำลังนั่งฉีกยิ้มกว้างอยู่บนตักของเฮเลล วี – เป็นภาพที่ทำให้คนที่กำลังจะเป็นแม่อย่างแทฮยองอดที่จะยิ้มตามไม่ได้



ภาพนี้ถูกเขียนขึ้นเมื่อนานมาแล้ว แต่กาลเวลาไม่เคยทำให้คุณค่าและความสวยงามของมันลดน้อยลงเลย



โอเมก้าตัวน้อยหันไปมองคนที่พูดขึ้น เม้มปากแน่นด้วยความชั่งใจก่อนจะเอ่ยบ้างสิ่งที่ทำให้บาดแผลของปีศาจร้ายกลับมาสมานตัว ข้า ... คือเด็กคนนี้ใช่ไหมวี



...



ข้ารู้หมดแล้วว่าเด็กคนนั้นที่วีเคยเล่าให้ข้าฟัง กับเด็กที่อยู่ในรูปนี้คือข้าโอเมก้าตัวน้อยสบตากับคนที่เป็นผู้สร้างตัวเอง



“…”



มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ – ทำไมในความทรงจำของข้าถึงไม่มีวีอยู่ในนั้นเลยเล่าให้ข้าฟังต่อได้ไหมวี นิทานที่วีบอกจะเล่าให้ข้าฟังตอนนั้น ... ในความฝันของข้าน่ะ



แต่ทว่าปีศาจร้ายกลับเลือกที่จะเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตา แทนที่จะสบตากันนัยน์ตาสีน้ำทะเลที่จ้องมองมาที่เขา มันเป็นเพียงสิ่งที่เจ้ากำลังคิดไปเอง ข้าไม่เคยเล่าอะไรให้เจ้าฟังทั้งนั้นเด็กน้อย



วีโกหก ข้ารู้ว่าข้าไม่ได้คิดไปเอง โอเมก้าตัวน้อยที่กำลังน้ำคลอพูดขึ้น พลางเอือมมือไปจับมือเรียวของอีกคนมากุมไว้ ได้โปรดเถอะนะวี มันถึงเวลาแล้วที่ข้าควรรู้ ... ฮึก ข้าจะไม่ยอมให้ใครต้องเจ็บปวดหรือต้องเสียสละเพราะต้องปกป้องคนอ่อนแออย่างข้าอีกต่อไปแล้ว



หยาดน้ำตาของโอเมก้าตัวน้อยที่เป็นดั่งยอดหัวใจของเฮเลล วี ทำเอาหัวใจหยาบกระด้างที่เต็มไปด้วยบาดแผลกระตุก ใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกเกลี่ยหยาดน้ำใสบนแก้มนวล ไม่ที่รัก มันยังไม่ถึงเวลาแทฮยอง –



แล้วถ้าข้าบอกว่าข้าเจอของสองสิ่งที่วีกำลังตามหาแล้วล่ะ ... ปีศาจจะไม่ผิดสัญญาของตัวเองใช่ไหม



แทฮยองพูดขึ้นพลางใช้มือปลดสายโบว์ผูกคอของชุดนอนที่ใส่อยู่ออกจนเผยให้เห็นสิ่งที่ทำให้ดวงตาของปีศาจร้ายต้องเบิกกว้างและสั่นไหวอย่างรุนแรง แทฮยองใช้มือข้างที่กุมมือของวีอยู่จับมือเรียวให้มาสัมผัสที่สร้อยบนลำคอของตัวเอง



พลันหยดน้ำตาสีดำสนิทก็ไหลลงอาบหน้าอย่างช้าๆ ความรู้สึกมากมายไหลทะลักออกมาจนท่วมท้น เป็นครั้งแรกนับจากที่เขาทำให้แทฮยองกลับมามีชีวิตอีกครั้งได้สำเร็จที่เขารู้สึกดีใจขนาดนี้ สองสิ่งที่เขารักมากที่สุดในชีวิต ที่ครั้งหนึ่งถูกพลัดพรากไปโดยคนโลภและคนใจร้ายทั้งหลาย บัดนี้ได้ห้วนกลับมายังที่ๆเดิมของตัวเองแล้ว



มือเรียวสัมผัสจี้ปีกขนนกสีดำที่คออย่างแผ่วเบา หลับตาพริ้มปล่อยหยาดน้ำตาไหลลงมาอย่างไม่นึกกระดากอายโอเมก้าตัวน้อยตรงหน้า ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา



ได้ยินเสียงนั่นไหม ...



ปีกของข้ามันกำลังร้องเรียกเจ้าของของมันอยู่



เด็กดี ไหนบอกข้าสิว่าเจ้าได้มันได้ยังไงกัน วีละความสนใจของปีกของตัวเอง ก่อนจะสบตากับคนตัวเล็ก ยกมือมือลูบศีรษะเล็กด้วยความอ่อนโยน



มันสำคัญด้วยเหรอว่าข้าจะได้มายังไง แต่ก่อนที่วีจะเอามันไป ...



แทฮยองเม้มปากแน่น กลืนก้อนสะอึกก่อนจะพูดต่อ สัญญากับข้าได้ไหม ... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เจ้าต้องปกป้ององค์ชายจองกุก – ฮึก รักษาชีวิตของเขา



ทำไมข้าต้องทำแบบนั้นล่ะ



“… เพราะวิคเตอร์



!!!



ปีศาจร้ายชะงัก ทันทีที่ได้ยินชื่อของศัตรูที่เขาโกรธแค้นสุดหัวใจแววตาที่ฉายความดีใจอยู่ตอนแรกก็ลุกโชนด้วยไปไฟแห่งความแค้น



มันอยู่ที่ไหน!!”



เสียงตวาดลั่นด้วยความลืมตัวของเฮเลล วี ทำเอาโอเมก้าตัวน้อยสะดุ้งเฮือก ก้าวถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัว กายบางสั่นไหวพร้อมกับหยดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจห้าม แทฮยองไม่เคยเห็นวีน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน



เพียงแค่เอ่ยชื่อวิคเตอร์ ความโกรธเกลียดของวียังเผยออกมามากขนาดนี้ แล้วถ้าวีรู้ว่าในร่างของคู่ชีวิตของเขามีกาฝากอย่างวิคเตอร์ที่ซ่อนตัวอยู่ล่ะ



แทฮยอง ข้าขอโทษ



พอเห็นท่าทางของโอเมก้าตัวน้อยเป็นแบบนั้น จึงทำให้วีต้องรีบดึงสติของตัวเองกลับมา ทอดมองยอดดวงใจของตัวเองด้วยความรู้สึกผิด – ไม่ว่าจะเป็นแทฮยองในอดีตหรือแทฮยองในตอนนี้ ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่เขาจะแสดงด้านมืดของปีศาจให้เด็กน้อยของเขาได้เห็น



ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาพลาดแสดงมันออกมา



และคงจะเจ็บปวดไม่น้อย หากคนที่เขารักสุดหัวใจหวาดกลัวในตัวตนของเขา



มันคงถึงเวลาแล้วอย่างที่แทฮยองพูดจริงๆแล้วล่ะ ... ถึงเวลาแล้วที่จะให้แทฮยองได้รู้เรื่องราวในอดีตกาลของตัวเอง



มือเรียวหมายจะดึงรั้งกายบางเข้ามากอดปลอบอย่างที่เคยทำในอดีต แต่ทว่าโอเมก้าตัวน้อยกลับถอยหนี



อะ อย่าเข้ามานะ!”



แทฮยอง ข้าไม่ได้ตั้งใจ



ท่าทางหวาดกลัวของโอเมก้าตัวน้อย ทำให้ทั้งความดีใจและความแค้นที่ประทุอยู่ในอกของปีศาจร้ายสลายหายไปหมด ทดแทนด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ไม่อาจเทียบกับสิ่งใดเลย ... มันเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนที่เขาสูญเสียปีกไปเสียอีก



ข้าสัญญาแทฮยอง ข้าจะปกป้องคู่ชีวิตของเจ้า และจะเล่าทุกอย่างให้เจ้าฟัง มานี่เถอะนะเด็กดีของข้า วีพูดพลางอ้าแขนกว้างด้วยความหวังลึกๆว่าเขาจะได้กอดคนที่เขารักและเลี้ยงดูเหมือนเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองอีกครั้ง



โอเมก้าตัวน้อยเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความชั่งใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปโผล่กอดคนตรงหน้า วียกยิ้มยิ้มอย่างดีใจก่อนจะสวมกอดคนตัวเล็กแน่น กดปลายจมูกสูดดมกลิ่นกายอันแสนหอมหวานที่เขาเป็นคนมอบมันให้กับแทฮยองจนเต็มปอด น้ำตาแห่งความรักเอ่อล้นออกมาจากดวงตาที่มีนัยน์ตาสีลาแวนเดอร์



หลับตาสิที่รัก ข้าจะพาเจ้าย้อนกลับไป




 

 

 

 

แทฮยอง! เกิดอะไรขึ้น



เทวทูตตกสวรรค์ผู้เป็นจ้าวชีวิตสูงสุดแห่งเหล่าปีศาจทั้งปวงทรุดตัวนั่งบนเตียงนอนของลูกชายคนเดียวของเขา คว้าคนตัวเล็กที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่มากอดปลอบแน่น ใช้ลูบหัวพร้อมกับโยกตัวไปมาเพื่อเป็นการปลอบประโลม แม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้ยอดดวงใจของเขาต้องเสียน้ำตา แต่ทว่าเฮเลล วี ก็นึกโกรธตัวเองที่ปกป้องดอกไม้ของเขาได้ไม่ดีพอ



แม้ว่าจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆของตัวเอง แต่วีก็เป็นสร้างให้เด็กน้อยคนนี้เกิดมา และเขาก็รักเด็กคนนี้เสมือนลูกแท้ๆของตัวเองจนสุดหัวใจ



ฮึก วี ... ฮึก



ชู่ววว ใจเย็นๆเด็กดี ข้าอยู่ตรงนี้แล้วปีศาจร้ายกดจมูกลงที่ลุ่มผิวนิ่ม ก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่นเป็นการย้ำให้แทฮยองรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้



ขะ ข้าฝันไม่ดีเลย ... มันน่ากลัวมาก ฮึก



ไม่เป็นไรเด็กดี ไม่เป็นไรนะ – มันเป็นแค่ความฝัน มันไม่ได้เกิดขึ้นจริงๆสักหน่อย



แต่ข้ากลัว



ตราบใดที่ข้าอยู่ตรงนี้ เจ้าก็รู้ว่ามันไม่มีอะไรทำร้ายเจ้าได้อยู่แล้ว ข้าอยู่ตรงนี้ค่อยปกป้องเจ้าอยู่เสมอนะเด็กน้อยวีพูดขึ้นพลางผละออกมาเพื่อให้สามารถสบตากับนัยน์ตาสีน้ำทะเลของโอเมก้าตัวน้อยได้ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยาดน้ำตาบนใบหน้าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบออกอย่างแผ่วเบา



ไม่เอาน่าแทฮยอง ข้าไม่ชอบเลยที่เห็นเจ้าเป็นแบบนี้วีพูดขึ้นอีกครั้ง เมื่อโอเมก้าตัวน้อยก้มหน้างุดหลบสายตาเขาไป



แทฮยองกัดปากแน่นจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวสนิมที่คละคลุ้งอยู่ในช่องปาก เขารู้ดีว่าวีจะปกป้องเขาจากอันตรายทุกอย่างแม้ว่าตลอดหลายปีมานี้เขาจะพยายามทำตัวให้เข้มแข็งมากแค่ไหน ทั้งการฝึกศิลปะการต่อสู้ ทั้งการหัดใช้ดาบ เพื่อให้สามารถปกป้องตัวเองได้ แต่ทว่าความตั้งใจและความพยายามทั้งหมดตลอดหลายปีของเขานั้นกลับมาพังทลายลงง่ายๆ เพียงชั่วค้ำคืน



เพียงเพราะความฝัน



ที่ผ่านมาความฝันของเขามันก็มักจะเกิดขึ้นจริงอยู่เสมอ ราวกับว่าเป็นรางบอกเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต – มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เขาเด็กจนโต จึงทำให้โอเมก้าตัวน้อยรู้สึกหวาดกลัวต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในความฝันครั้งนี้มาก



กลัวว่ามันจะเกิดขึ้นจริง



ไม่ยุ่งกับเขาแล้วได้ไหม – วะ วิคเตอร์น่ะโอเมก้าตัวน้อยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักที่แสดงถึงความหวาดกลัวในน้ำเสียงได้ชัดเจน



แทฮยองรู้ดีว่าพักหลังมานี้วีกำลังมีปัญหาอยู่กับบุตรของเทวทูตตกสวรรค์คนหนึ่งที่เป็นลูกผสมกับหมาป่าชนชั้นอัลฟ่าที่ชื่อว่าวิคเตอร์ แม้ว่าทั้งสองจะมีความเกี่ยวพันกันทางสายเลือดแต่ทว่าวีกับวิคเตอร์ก็เปรียบเสมือนไฟกับไฟที่เจอกันเมื่อไหร่ก็มีแต่จะทำให้ไฟร้อนระอุอยู่แล้วลุกโชนไม่ต่างจากไฟในนรกโลกันตร์



 ‘เจ้าจะให้ข้าอยู่เฉยกับคนที่มักใหญ่ใฝ่สูงคิดอยากจะมาแทนที่ข้าเหรอแทฮยอง



แต่วิคเตอร์ก็เป็นหลานของวีไม่ใช่เหรอ



ปีศาจร้ายกระตุกยิ้ม เด็กนั่นไม่เคยนับข้าเป็นญาติด้วยหรอก ไม่งั้นจะคิดโค่นบัลลังก์ของข้าทำไม – วิคเตอร์ก็แค่พวกสายเลือดนอกคอกคนหนึ่งก็เท่านั้น



แล้ววีจะกำจัดเขาเหรอ ... หมายถึง ฆ่าน่ะ



น้ำเสียงกล้าๆกลัวๆของโอเมก้าตัวน้อยทำเอาปีศาจร้ายหลุดหัวเราะ หึ เด็กน้อย เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ใช่คนใจร้าย



อือ ข้ารู้ ... รู้ว่าวีของข้าใจดีจะตายคนตัวเล็กยิ้มกว้าง ขยับตัวให้เหลือที่ว่างก็จะดึงอีกคนลงมานอนข้างกายโดยไม่วายที่จะหมุดหน้าซุกอกเฮเลล วีอยากออดอ้อน



เจ้าฝันเกี่ยวกับเด็กนั่นเหรอ



โอเมก้าตัวน้อยพยักหน้าฝันว่าเขาทำร้ายวี ทำร้ายข้า ... และทำให้เราแยกจากกัน –



มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก ข้าสัญญา – นอนต่อเถอะนะเด็กดี ดึกแล้วนะวีบอกอย่างหนักแน่นก่อนจะกล่อมให้ดวงใจของเขาเข้าสู่นิทราไปอีกครั้ง

 

 



 

 

แต่มันก็เกิดขึ้นจริงๆใช่ไหมวี



โอเมก้าตัวน้อยถามขึ้น แอบย่นจมูกเล็กน้อยจากเศษละอองฝุ่นที่ลอยฟุ้งในอากาศ ขณะที่นัยน์ตาสำรวจห้องที่เคยเป็นห้องนอนของตัวเองในอดีต ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี้ยังเหมือนเดิม ผ้าปูที่นอนสีหวานที่เขาชอบ ตุ๊กตาตัวโปรด หรือแม้แต่หวีแปรงที่ถูกวางอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งก็ยังคงถูกวางอยู่ในตำแหน่งเดิม



วีพยักหน้าก่อนจะพูดต่อ เป็นเพราะความประมาท – ไม่สิ ความโง่เง่าของข้าต่างหากที่ไปหลงเชื่อคำลวงของพวกพ่อมดขาวที่ร่วมมือกับเด็กนั่นเพื่อที่จะกำจัดข้า



“…”



ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกพวกมันตลบหลังข้าด้วยการใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ พวกมันรู้ ... รู้ว่าเจ้าเป็นหัวใจของข้า วีเม้มปากแน่นก่อนจะพูดต่อ ชีวิตของข้าเป็นอมตะ พวกมันเลยเลือกที่จะทำให้ข้าต้องอยู่อย่างทรมานไม่ต่างกับการตายทั้งเป็น ...



ดะ ด้วยการฆ่าข้าอย่างงั้นเหรอ โอเมก้าตัวน้อยถามด้วยเสียงสั่นเครือ ปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลลงมาอีกรอบประสานมือของอีกคนแน่น ด้วยความหวังว่าจะช่วยแบ่งความเจ็บปวดของวีมาไว้ที่ตัวเองบ้าง



วันนั้นวีได้รับจดหมายจากนกฮูกของพวกพ่อมดขาวที่จงเกลียดจงชังเขา เพียงเพราะพระเจ้าสร้างเขาขึ้นมาเพื่อให้เป็นเจ้าแห่งปีศาจทั้งปวง อีกทั้งยังใส่ร้ายว่าเขาเป็นฉนวนเหตุที่ทำให้เกิดสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ของพ่อมดขาวและพ่อมดดำ



เนื้อความในจดหมายเป็นการขอโทษ และขอให้เขาให้อภัยกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น อีกทั้งยังเชิญเขาไปรับประทานมื้อค่ำร่วมกันที่อาณาจักรไดทานอฟ วีในตอนนั้นที่ไม่ได้มีความโกรธแค้นอะไรกับพวกพ่อมดขาวอยู่แล้ว จึงตอบรับคำชวนไปโดยไม่ทันได้คิดว่ามันจะเป็นกับดัก



คืนนั้นเขาออกไปไดทานอฟโดยปล่อยให้แทฮยองอยู่ที่ปราสาทเพียงลำพัง เนื่องด้วยวันนั้นเป็นวันขอบคุณพระเจ้า วีจึงอนุญาตให้พวกทหารกลับไปหาครอบครัวของตัวเอง ทำให้เหลือทหารแค่ไม่กี่คนที่อยู่ที่ปราสาทกับแทฮยองในคืนนั้น ทำให้วิคเตอร์สามารถใช้โอกาสนี้ลอบเข้าไปในปราสาทของเขา โดยที่เขาไม่ทันได้เอะใจเลยสักนิด



กว่าที่เขาจะรู้ตัวว่าทุกสิ่งทุกอย่างในวันนั้นเป็นคำลวงที่หลอกให้เขาออกห่างจากแทฮยองก็สายไปเสียแล้ว แม้ว่าจิตของเขาที่ผูกกับแทฮยองไว้จะทำให้เขารับรู้ได้ ว่ากำลังมีอันตรายเกิดขึ้นกับยอดดวงใจของเขา แต่ทว่าระยะทางระหว่างไดทานอฟกับปราสาทของเขาที่ห่างไกลกันหลายร้อยไมล์ก็ทำให้เขาต้องใช้เวลาในการเดินทาง



ทันทีที่ประตูห้องนอนของแทฮยองเปิดออก หัวใจของปีศาจร้ายก็ต้องแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี ผ้าปูที่นอนสีหวานแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงฉานด้วยโลหิตสีแดงที่ไหลออกมาจากเส้นเลือดใหญ่บริเวณลำคอ



วีมาช้าเกินไป เขากลับมาไม่ทันแม้แต่ลมหายใจสุดท้ายของแทฮยอง



วีกอดร่างไร้วิญญาณที่นอนแน่นิ่งด้วยหัวใจที่แตกสลาย นัยน์ตาสีลาแวนเดอร์ไล่มองไปตามร่างกายที่ปรากฏร่องรอยของการถูกทำร้าย รอยกัดตามผิวเนียนทำเอาปีศาจร้ายโกรธแค้นจนแทบเสียสติ



เลือดครึ่งหนึ่งในร่างกายของวิคเตอร์เป็นอัลฟ่า .... แล้วมันก็ทำระยำข่มเหงกับโอเมก้าที่เป็นหัวใจของเขา



ความโกรธแค้นระเบิดออกจนกลายเป็นไฟนรกที่เผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้เป็นเถ้าธุลี การสูญเสียแสงสว่างของชีวิตอย่างแทฮยองไปทำให้วีกลับกลายไปเป็นปีศาจร้ายเต็มตัวอีกครั้ง ตามไล่ล่าและแก้แค้นทุกคนที่เกี่ยวข้องด้วยการให้คนพวกนั้นชดใช้ด้วยชีวิต



แต่การตามล้างแค้นของปีศาจร้ายกลับต้องยืดเยื้อออกไป เมื่อวิคเตอร์สามารถหนีเขาไปได้ ประกอบกับการที่ตกหลุมพรางของพวกพ่อมดเป็นครั้งที่สอง ทำให้วีต้องสูญเสียปีกและพลังของตัวเองไป ด้วยพลังกายและพลังใจที่อ่อนแอจึงทำให้ปีศาจร้ายต้องถูกจำจองอยู่ในคุกเวทมนต์มาตลอดหลายสิบปี



ทามกลางความดีใจของพวกพ่อมดที่สามารถจับเขาขังคุกเวทมนต์ได้ พวกมันไม่รู้เลยวีได้ใช้พลังส่วนสุดท้ายของตัวเองรบกวนสมดุลของธรรมชาติเพื่อสร้างตัวตายตัวแทนขึ้นอีกครั้ง ซึ่งการสร้างตัวตายตัวแทนจำเป็นต้องมีการสังเวยชีวิตเพื่อสร้างชีวิตใหม่



และครอบครัวของพ่อมดยุนกิ พ่อมดขาวตระกูลเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนั้นที่กำลังใช้เวทมนต์จับเขาขังไว้ในคุกเวทมนต์ก็กลายเป็นเครื่องสังเวยชั้นดี ด้วยปีกที่เป็นแหล่งพลังของเขาถูกตัดขโมยไป ประกอบกับใช้พลังสร้างตัวตายตัวแทนไปจนเกือบหมด จึงทำให้วีเหลือพลังไม่มากพอที่จะหนีออกมาจากคุกเวทมนต์



แต่ทว่าพลังที่เหลืออยู่น้อยนิดมันก็ยังมากพอในการฟื้นคืนชีพคนที่หลงใหลในความงามและภักดีต่อเขาอย่างสุดหัวใจ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจากการถูกฆาตกรรมจะหมดไปได้ทันพอดี – พัค โบกอม ถึงได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งและคอยรับใช้เขาตั้งแต่นั้นจนเรื่อยมา



แล้วตอนนี้วิคเตอร์อยู่ที่ไหน วีรู้หรือเปล่า



ปีศาจร้ายส่ายหน้าเป็นคำตอบ ข้าส่งคนไปตามหาแทบจะพลิกแผ่นดินแล้วแต่ก็ยังไม่เจอ ... แต่ข้ามั่นใจว่าเจ้าคนสารเลวคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ แค่เพียงหลบซ่อนอยู่ที่ไหนสักที่ –



วีจะไม่ผิดสัญญาที่บอกจะปกป้องชีวิตขององค์ชายใช่ไหมโอเมก้าตัวน้อยแทรกถามขึ้น



อะไรที่ทำให้เจ้าคิดว่าปีศาจจะผิดสัญญาของตัวเองล่ะ ยิ่งเป็นสัญญากับเจ้าแล้ว – ไม่มีวัน



เพราะวิคเตอร์หลบซ่อนตัวเองอยู่ในร่างขององค์ชายจองกุกมาตลอด ที่ผ่านมาวีถึงหาเขาไม่เจอ ...







TBC



TALK

ฮัลโลวววววว ไอแอมคัมแบ็คแล้วค่าาา มาแอบอัพดึกๆไม่รู้ว่านอนกันหรือยัง ขอโทษที่ห่างหายจากนี้เรื่องไปนาน ไม่มีเวลาจริงๆ เรียนหนักม๊ากกกก เรากำลังทยอยลงเนื้อหาฉบับรีไรต์อยู่ไปตามอ่านเพื่อความอถรรสกันโด่ย อยากจะบอกว่าเหลืออีกแค่นิดเดียวก็จะจบแล้ว แอบใจหายเหมือนกัน สุดท้ายนี้ขอขอบคุณคนอ่านที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงทุกวันนี้นะคะ เรามากระโดดลงเรือวีแทกันเต๊อะ > <




1 คอมเม้น 1 สกรีมแท้ก = 1 กำลังใจ




3/10/2561

ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


               
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 419 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1849 qell (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 15:26
    วีน่าสงสารมากเลย ดวงใจหนึ่งเดียวถูกทำลายใครจะไม่โกรธแค้นเล่า
    #1,849
    0
  2. #1732 Niphatlada (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 13:07

    เเงง เเยกวิกเตอร์ออกมาให้ได้นะ
    #1,732
    0
  3. #1717 TONNAMT (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 00:38
    ฮือออ ใจเจ็บไปหมดแล้ว สงสารวีมากๆ มากๆ ฮืออ จัดการวิคเตอร์ให้ได้นะ จองกุกต้องปลอดภัยด้วย
    #1,717
    0
  4. #1664 _jppm (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:32
    แง ;-;
    #1,664
    0
  5. #1601 Ppam012197 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:03

    ฮือออออเจ็บไปหมดด
    #1,601
    0
  6. #1600 Ppam012197 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:03

    ฮือออออเจ็บไปหมดด
    #1,600
    0
  7. #1514 yoongi-swa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 21:27
    วีน่าสงสารมากเลยนะㅠ.ㅠเจ้าแทก็น่าสงสาร เฮ้อ สู้ๆนะทั้งสองคนเลย พี่จองกุกด้วย ต้องแยกวิคเตอร์คนใจร้ายออกมาให้ได้นะ
    #1,514
    0
  8. #1475 xxxkaning (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 20:37
    วีโคตรน่าสงสาร เห็นใจวรกับแทฮยองมาก2คนนี้เขาอยู่ด้วยกันแบบมีความสุขวิคเตอร์เธอตะโดนฉันสาบ
    #1,475
    0
  9. #1398 bemoka19 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 20:24
    วีเอาวิคเตอร์มาเผาทั้งเป็นซะ!!
    #1,398
    0
  10. #1341 0130kv (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 19:33

    เส้าเว้ยเฮ้ยยยยน
    #1,341
    0
  11. #1316 sugarwriderYM (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 16:43
    เอาแล้ว หือ วี จะทำไงต่อไป
    #1,316
    0
  12. #1274 Mvis. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:28
    วิคเตอร์ แกรรรรรรรรรร
    #1,274
    0
  13. #1257 Bbmnrr (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 23:33
    ร้องไห้เลยยแง้ สงสารวีมากๆๆ
    #1,257
    0
  14. #1239 วังมิงงึ~ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:20

    โอ้ยยยยยยย ฮืออ สัญญาแล้วนะวี แต่แล้วจะเอาไงต่ออ่ะวี จะกำจัดวิคเตอร์แบบส่งผลกระทบต่อจองกุกน้อยที่สุดยังไงงงอ่า แงงงงงงงงงง

    #1,239
    0
  15. #1224 JKTHFOREVER (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 23:58

    หน่วงเเท้ฮืออ
    #1,224
    0
  16. #1193 Varismm (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 13:44
    วีน่าสงสารสุดแล้วมั้ย เจ็บปวดมาตั้งหลายปี โอ๋ๆนะคับแง
    #1,193
    0
  17. #1142 boahammock (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:16
    วีน่าสงสารมากจริงๆ ใช้ชีวิตของตัวเองอยู่ดีๆ วันนึงก็มีใครไม่รู้จ้องจะทำลาย มาทำบังคับให้วีต้องร้าย :(
    #1,142
    0
  18. #1062 tokkikookitae (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:59
    แงงง คูมพ่อวีสู้ๆนะคะ (,_,
    #1,062
    0
  19. #991 SuwanneeSamosorn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 07:26
    โอ้ยนยสงสารทุกคนเลย
    #991
    0
  20. #951 someone_ssk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 20:00
    น่าสงสารแงงง
    #951
    1
    • #951-1 plailyz(จากตอนที่ 23)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:13
      งื้อออ ปวดใจจ ร้องไห้แน้วว สงสารวีTT
      #951-1
  21. #897 J_ets (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 17:28

    ฮื่ออ วีต้องทำตามสัญญานะ
    ไรท์มาต่อเร็วๆน๊าา สู้ๆๆ
    #897
    0
  22. #874 soyoon23 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 21:44
    ขอให้วีทำตามสัญญานะ
    #874
    0
  23. #843 แตงี่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 14:07

    เศร้ามากอ่านไปจะร้องไป รีบๆมาต่อเด้อรออยู่

    #843
    0
  24. #839 love-taegi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 12:44
    สงสารก็สงสาร ทำไงดีถึงจะแยกจองกุกจากวิคเตอร์ได้

    วีจะไม่ทำร้ายจองกุกใช่ไหม
    #839
    0
  25. #830 Bunnytitty (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 17:12
    งือ เราเข้าใจความรู้สึกค่ะเพราะเราเองก็เป็นกลับเย็นงานเยอะเหนื่อยมาด
    #830
    0