[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 21 : Alpha Red hood : 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 346 ครั้ง
    11 ต.ค. 61

[kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง

 

 

Alpha Red hood : 20

 

 






              นัยน์ตาสีเทาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของคนที่อยู่ข้างกาย มือหนาเลื่อนไปกอบกุมมือเรียวที่กำลังติดกระดุมเสื้อซาตินสำหรับใส่นอนที่เขาเพิ่งสวมไปเมื่อครู่อย่างละเมียดละไม ก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำทะเลจะช้อนมองมาที่เขาด้วยความเขินอาย ใบหน้างดงามในยามขึ้นสีแดงเปล่งอย่างเป็นธรรมชาติช่างเป็นสิ่งที่จองกุกหลงใหล



“ทำไมพี่จองกุกเอาแต่จ้องหน้าแทแบบนี้ล่ะ”



“เพราะเจ้างดงามเกินกว่าที่พี่จะละสายตา”



ชายหนุ่มยกยิ้มพลางรั้งเอวบางของคนที่เขินจนต้องเดินหนี เข้ามาแนบชิด พลางใช้ฝ่ามือหนาสัมผัสหน้าท้องแบนราบกำลังที่มีอีกหนึ่งชีวิตกำลังค่อยๆเจริญเติบโตอยู่ ก่อนจะผสานมือเข้ากับมือเล็กพลางทอดมองความงามของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตัวนี้ที่นับวันจะยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ



การตั้งครรภ์ทำให้แทฮยองดูมีน้ำมีนวลขึ้นจากเดิมมาก แต่ทว่ากลับไม่ได้ทำให้ความงดงามที่มีอยู่เดิมลดน้อยลงสักนิด กลับกันยิ่งทำให้โอเมก้าตัวน้อย     ดูน่าหลงใหลจนเรียกได้ว่า – โงหัวไม่ขึ้น



ปลายจมูกไล่ซูดดมกลิ่นกายแสนหอมหวานประจำตัวของคนตัวเล็ก ลากปลายจมูกไปตามลาดไหล่ที่อยู่ภายใต้ชุดนอนพลางแกล้งขบเม้มผ่านเนื้อผ้าจนคนตัวบางสะดุ้งโหยง กลิ่นหอมที่ปกติก็ยั่วยวนมากพออยู่แล้ว บัดนี้กลับ            ยิ่งหอมหวานยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า ซึ่งเป็นเพราะฮอร์โมนของโอเมก้าที่หลั่งออกมาตอนตั้งครรภ์ จนทำให้เขาไม่อยากจะผละออกห่างแทฮยองเลยสักวินาที



“อื้อ พี่จองกุก”



“หอม”



พลันคอเสื้อชุดนอนแบบติดกระดุมผ่าหน้าก็เลื่อนหลุดออกจากไหล่ข้างหนึ่ง เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดสีน้ำผึ้งกับตุ่มไตสีสวยที่ทำคนมองปากแห้งผาก แต่ทว่าที่ลำคอระหงส์กลับมีสิ่งที่แย่งความสนใจจากชายหนุ่ม



“พี่ไม่เคยเห็นเจ้าใส่สร้อยเส้นนี้มาก่อน”



“เอ่อ ..” แทฮยองยกยิ้ม “แทเพิ่งได้มันมาจากพี่จีมิน เป็นของขวัญแต่งงานน่ะครับ แทชอบมันมากเลยนะ” โอเมก้าตัวน้อยคุยโวพลางยกมือสัมผัสสร้อยเส้นโปรดของตัวเอง



“ไหนดูซิ ..ว่ามันมีดีอะไรถึงทำให้แทฮยองของพี่ชอบนักชอบหนา – อ่ะ!!”



แต่ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วยาวสัมผัสกับจี้ที่เป็นปีกสีดำ ก็ต้องรีบชักมือออกเมื่อถูกส่วนแหลมคมของมันบาดเข้าเป็นแผลลึก คนเป็นคู่ชีวิตเบิกตากว้างด้วย    ความตกใจรีบคว้าปลายนิ้วที่มีเลือดไหลอาบขึ้นมาซับด้วยผ้าเช็ดหน้าอย่างร้อนรน



“เจ็บไหมครับ แทไม่คิดว่ามันจะคม”



“พี่ว่าแทอย่าใส่เลย ถ้าเกิดไปบาดผิวเจ้าขึ้นมาจะทำยังไง”



“แต่ว่าแทชอบนี่น่า” แทฮยองบึนปากอย่างขัดใจ



“อย่าดื้อสิครับ พี่เป็นห่วงเจ้ากับลูกนะ” จองกุกเอือมมือคล้องคอคนตัวเล็กเพื่อปลดตะขอสร้อย “ตะขอมันพังเหรอแท พี่ปลดมันไม่ออก



เดี๋ยวแทถอดเองดีกว่า – พี่จองกุกดูตัวเองก่อน เลือดไหลไม่หยุดแล้วเนี่ย” แทฮยองบ่นพึมพำพลางคว้ามือคนตัวสูงที่พยายามจะปลดตะขอสร้อยออกจากคอเขาด้วยมือเพียงข้างเดียว “เดี๋ยวแทไปบอกนางข้าหลวงให้ไปตามหมอดีกว่า   พี่จองกุกรอเดี๋ยวนะ”



ยังไม่ทันที่จองกุกจะเอ่ยปากพูดอะไร โอเมก้าตัวน้อยก็หายวับออกจากห้องไปด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะยกมือขึ้นมามองบาดแผลก่อนจะยกยิ้มเอ็ดดูให้กับความเป็นกระต่ายตื่นตูมของคนตัวเล็ก



พลันสายลมที่พัดเข้าผ่อนช่องหน้าต่างอย่างแรง ก็พัดเอาแสงสว่างจากเทียนไขที่ตั้งอยู่บนเชิงเทียนรอบห้องดับไปด้วย ทำเอาจองกุกต้องขมวดคิ้วยุ่งนึกสังหรณ์ใจไม่ดี เมื่อจู่ๆสภาพอากาศในคาร์โรซินเวียก็แปรปรวนอย่างไม่เคย    เป็นมาก่อน ไหนจะหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าทั้งๆที่เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิและไม่มีหิมะตกมาได้ราวสามสี่สัปดาห์แล้ว



ราวกับว่าเรื่องเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้น กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเขาอีกครั้ง ...



ก่อนที่ความรู้สึกเหนียวเหนอะที่ดวงตาจะทำให้ชายหนุ่มละจากห้วงความคิดไป ก้านนิ้วยาวเกลี่ยคราบเหนียวที่ไหลออกจากหางตาก่อนที่จะพบว่ามันคือ – เลือด



!!!



อัลฟ่าหนุ่มทรุดตัวลงพร้อมๆกับโกงคออาเจียนออกมาเป็นโลหิตแดงฉาด นัยน์ตาสีเทาสั่นไหวอย่างรุนแรง เมื่อพบว่ารอบกายถูกควันสีดำทมิฬปกคลุมจนมองไม่เห็นสิ่งใด เนื้อตัวปวดร้าวราวกับว่าร่างกายของเขาจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จองกุกล้มตัวนอนบนพื้นพรมที่เต็มไปด้วยเลือดของเขา พลางหายใจหอบถี่ราวกับคนกำลังจะขาดอากาศหายใจ



“แฮ่ก แฮ่ก”



จองกุกพยายามจะคืนร่างหมาป่าแต่ทว่ากลับไม่สามารถทำได้ ยิ่งเขาพยายามมากเท่าไหร่ ร่างกายกลับยิ่งตอบสนองในสิ่งที่ตรงกันข้ามมากเท่านั้น โลหิตเริ่มหลั่งออกจากจมูกและดวงตามากจนบดบังการมองเห็นของเขา ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ยกมือกุมศีรษะด้วยความปวดร้าว



เสียงทุ้มต่ำที่ดังอยู่ในหัวของเขาทำเอาจองกุกแทบเสียประสาท “ออกไปจากหัวของข้า – อั่ก!”



ชายหนุ่มกระอักเลือดออกมากมายจนเปลี่ยนผ้าซาตินสีอ่อนให้กลายเป็น  สีเลือด ก่อนที่เสียงไฟจากเทียนไขรอบๆห้องจะสว่างขึ้นอีกครั้ง และควันสีทมิฬก็สลายหายไปด้วยเมื่อประตูห้องถูกเปิดออก



เพล้ง!



“พี่จองกุก!!!!”



แทฮยองหวีดร้องอย่างสุดเสียงด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภาพตรงหน้าทำเอาเขาแทบล้มทั้งยืน มือบางปล่อยแก้วนมในมือทิ้งด้วยความอ่อนแรงก้าวผ่าน      เศษแก้วมากมายที่พื้น รีบพุ่งเข้าไปหาคนรักที่นอนจมกองเลือดอยู่อย่างไม่คิดชีวิต



“กะ เกิดอะไรขึ้น พี่จองกุก! พี่จองกุก! ฟื้นสิครับ ได้ยินแทไหม”



โอเมก้าตัวน้อยประคองใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเลือดมากมายให้พิงกับร่างกายของตัวเอง ร้องเรียกคนรักป่านจะขาดใจ



“ทะ แทฮยอง”



“แทอยู่นี่ พี่จองกุกอย่าเป็นอะไรนะ” แทฮยองกอบกุมมือหนาที่เคลื่อนมากุมมือเขาแน่น



“อะ อันตราย แค่ก แค่ก!”



แทฮยองหวีดร้องอย่างใจสลาย เมื่อเห็นจองกุกโกงคออาเจียนออกมาจนเลือดท่วมตัว “แฮ่ก แฮ่ก ทะ แท ... ออก – ออกไป”



โอเมก้าตัวน้อยส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ กกกอดคนรักที่นอนหอบหายใจถี่แน่น “แทไม่ไปไหนทั้งนั้น ฮึก – ช่วยด้วย ฮึก ใครอยู่ข้างนอกบ้าง”



ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาเกลี่ยหยาดน้ำใสของคนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนที่ชายหนุ่มจะงอตัวด้วยความเจ็บปวดเมื่อรู้สึกราวกับว่ากระดูกทุกชิ้นส่วนในร่างกายของเขากำลังแหลกละเอียด



“อ๊ากกกกกกกกก!”



“พี่จองกุก!/องค์ชาย!”



ภาพตรงหน้าทำเอาคนที่เพิ่งรีบวิ่งมาจากคนละมุมของพระราชวังหลวงแทบช็อค เคานต์ยุนกิและหัวหน้าองค์รักษ์นัมจุนรีบเข้าไปประครองร่างขององค์ชายรัชทายาท ขณะที่พ่อบ้านซอกจินก็คว้าตัวโอเมก้าตัวน้อยที่หวีดร้องไม่หยุดออกมาจากห้อง



“พี่จินปล่อยแท แทจะไปหาพี่จองกุก”



โอเมก้าตัวน้อยขืนตัวอย่างสุดแรง ไม่ยอมเดินตามซอกจินที่กำลังกึ่งลาก  กึ่งจูงเขาออกจากตำหนัก แต่ทว่าด้วยความที่ซอกจินเป็นอัลฟ่าทำให้เรี่ยวแรง    อันน้อยนิดของโอเมก้าไม่สามารถต้านทานอะไรได้เลย



“ปล่อยแทนะ! ปล่อยแท”



 “แทฮยอง! เจ้าไปหาองค์ชายตอนนี้ไม่ได้มันอันตรายเกินไป” ซอกจินกดเสียงเข้ม พลางพาแทฮยองเดินลัดเลาะเข้าไปยังห้องพักที่ถูกซ่อนอยู่ในหอดูดาวที่ตั้งอยู่ใจกลางของเขาวงกต



 แทฮยองชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่าอันตรายจากทั้งจองกุกและซอกจิน “แทไม่สน ... จะอันตรายยังไงแทก็ไม่กลัว”



“นี่เป็นคำสั่งขององค์ชาย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเจ้ากับลูกจะต้องปลอดภัยที่สุด” คำพูดของซอกจิน ทำให้ท่าทางพยศของโอเมก้าตัวน้อยยอมสงบลง     หยาดน้ำหน้าเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าทำเอาพ่อบ้านหนุ่มนึกสงสารจับใจ



“แต่ว่า – อื้อ!”



พลันพ่อบ้านหนุ่มก็ต้องรีบคว้าตัวโอเมก้าตัวน้อยเอาไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะล้มลงไปกับพื้น เมื่อจมูกโด่งรั้นถูกปิดกลั้นด้วยผ้าเช็ดหน้าสีเข้มที่มีสารทำให้หลับพรมเอาไว้อยู่



“ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอนัมจุน” ซอกจินชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจใส่คนเป็นคู่ชีวิต – ถ้าเกิดเขารับแทฮยองไม่ทัน ไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดกับเด็กน้อยในท้อง



“ข้ารู้จักน้องข้าดี ทำให้หลับไปเนี่ยแหละดีแล้ว –  ฝากแทฮยองด้วย ข้าจะไปดูองค์ชาย”



นัมจุนว่าพลางมองหน้าคู่ชีวิตของตัวเอง ก่อนจะรีบสาวเท้ากลับเข้าไปยังตำหนักที่ตั้งอยู่ตรงหน้าทันที แม้จะรู้สึกผิดที่ต้องโปะยาสลบใส่น้องชายตัวเอง    แต่ทว่ามันก็เป็นสิ่งที่เขาจำเป็นต้องทำ เพราะความดื้อรั้นของแทฮยองอาจทำให้แทฮยองและลูกต้องเสี่ยงอันตรายได้



และจองกุกเองก็กำชับอย่างหนักแน่นว่าให้กันแทฮยองออกห่างจากเรื่องนี้



“อ๊ากกกกกกกกกกก”



เสียงร้องครวญคราญด้วยความเจ็บปวดที่ดังมาจากห้องบรรทมของ      องค์ชาย ทำเอานัมจุนที่กำลังสั่งให้องค์รักษ์ปิดตำหนักห้ามใครเข้าออกอย่างเด็ดขาดต้องรีบวิ่งเข้าไปทันที



เมื่อไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ พวกเขาก็เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ที่เกิดขึ้นกับ       องค์ชายมาก่อนแล้ว แต่ทว่าดูเหมือนว่าครั้งนี้อะไรๆจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะกาฝากที่แฝงตัวอยู่ในตัวจองกุกไม่ยอมสยบลงด้วยคาถาของพ่อมดขาวยุนกิแบบครั้งก่อน



“คราวนี้มันไม่ได้ยอมง่ายๆอีกแล้ว” ยุนกิว่า ก่อนที่ปากหยักจะพึมพำร่ายคาถาพ่อมดต่อ



“มันต้องการอะไร”



“ออก ... ออกไปจากที่นี่ ข้าไม่อยากทำร้ายพวกเจ้า – อ๊ากกก”



นัยน์ตาสีเทาที่เปลี่ยนเป็นสีทองสลับไปสลับมาจ้องหน้ายุนกิและนัมจุนอย่างขอร้อง เขี้ยวคมของหมาป่างอกยาวออกมาจนดูน่ากลัว เสียงแตกหักของกระดูกสลับกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดยังคงดังขึ้นไม่หยุด



“องค์ชาย! อย่าปล่อยให้มันเป็นฝ่ายควบคุมเจ้า เจ้าคุมมันให้ได้”



“ยุนกิถอยออกมา องค์ชายกำลังจะกลายร่าง – ”



ไม่ทันขาดคำนัยน์ตาสีเทาของจองกุกก็ถูกสีทองกลืนกินจนหมด ผิวกายสีน้ำนมที่โชกไปด้วยเลือดแปรเปลี่ยนเป็นหมาป่าอย่างสมบูรณ์



พลันควันหมอกสีดำทึบก็เข้ามาปกคลุมโดยรอบจนนัมจุนและยุนกิ           ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย พร้อมๆกับจองกุกที่ถูกควันสีทมิฬนั้นกลืนหายไปเช่นกัน ก่อนที่เสียงกระจกหน้าต่างที่แตกออกจะทำเอาชายหนุ่มทั้งสองมองหน้ากันเลิกลั่ก



เพราะตอนนี้จองกุกในร่างอัลฟ่าตัวโตได้หายไปแล้ว



ร่างของอัลฟ่าหนุ่มวิ่งเข้ามาในป่าลึกที่อยู่หลังวังหลวง พลางส่งเสียงคำรามใส่ใครอยู่คนที่เป็นกาฝากอยู่ในร่างของเขามานับตั้งแต่ลืมตาโลก



‘กรรรรช์ – เจ้าต้องการอะไร!



‘ทำลายมันซะ ก่อนที่มันจะมาฆ่าเจ้ากับข้า’



‘ข้าไม่ทำอะไรทั้งนั้น ออกจากไปร่างกายของข้าซะ!”



‘เจ้าคงลืมไปแล้วสินะ ว่าใครเป็นคนทำให้เด็กที่ตายตั้งแต่อยู่ในท้องอย่างเจ้า – ได้ลืมตาดูโลก’



พลันควันสีทมิฬที่อยู่รอบกาย ก็ลอยมารวมตัวกันอยู่ตรงหน้าปรากฏรูปร่างเป็นหมาป่าตัวใหญ่พอๆกับจองกุก แต่ทว่ากลับมีขนสีดำ แต่ของเขาเป็นสีขาว นัยน์ตาสีทองทั้งสองคู่จดจ้องตากันเขม็งอย่างที่ไม่มีใครยอมใคร



‘ยี่สิบปีที่เจ้าเป็นกาฝากอยู่ในตัวข้า มันก็มากเกินพอแล้ว – กรรช์’



อัลฟ่าจองกุกกระโดดหลบหมาป่าสีดำที่กระโจนหมายจะเข้ามาทำร้ายได้อย่างหวุดหวิด ส่งเสียงขู่คำรามจนเหล่าสรรพสัตว์แตกตื่น



‘เจ้าอย่ารนหาที่ตายดีกว่าองค์ชาย’



‘ถ้าข้าตาย กาฝากอย่างเจ้าก็ตายเหมือนกัน’



‘หึ งั้นเจ้าก็คงไม่รู้ ... ว่าข้าเป็นคนทำให้เจ้ากับแทฮยองเป็นคู่ชีวิตกัน’



‘....’



พลันความคิดก็นึกถึงคำบอกเล่าของลอร์ดแทรังพ่อของแทฮยองที่เคยบอกกับเขาว่าเคยตั้งใจจะให้พ่อมดมาเปลี่ยนโชคชะตาชีวิตของแทฮยองให้กลายเป็นคู่เมทของเขา แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้ทำพิธีอะไรสัญลักษณ์การเป็นคู่ชีวิตก็ปรากฏที่แผ่นหลังในตอนทันทีที่เขากับแทฮยองพบกันในตอนที่ยังเป็นทารก



‘ข้าทำให้เจ้าเป็นคู่ชีวิตกันได้ ข้าก็ทำลายมันได้’



จองกุกแค่นหัวเราะ ‘ไม่มีอะไรที่จะเปลี่ยนแปลงคู่ชีวิตที่ผูกพันธะกันแล้วได้หรอก’



‘มีสิ ความตายไงล่ะ – ความตายสามารถเปลี่ยนทุกอย่างได้’



!!!!



‘ – และข้าก็เคยมอบความตายให้กับคู่ชีวิตของเจ้ามาแล้วครั้งหนึ่ง ทำไมข้าจะทำอีกไม่ได้ล่ะ’



‘ …เจ้า .. สารเลว’



อัลฟ่าหนุ่มกัดฟันกร่อน เมื่อเจอตัวต้นเหตุตัวจริงที่ทำให้เรื่องราววุ่นวายทั้งหมดที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาได้รู้มันผ่านบันทึกที่ยุนกิเสี่ยงชีวิตไปเอามาถึงอาณาจักรบ้านเกิด – สถานที่ที่มีแต่ความทรงจำเลวร้ายในวัยเด็ก ... เพียงแต่เขาไม่คิดว่าปีศาจที่แฝงอยู่ในตัวเขาจะเป็นฆาตกรที่ฆ่าแทฮยองในอดีตได้อย่างเลือดเย็น



ลูกผสมระหว่างเทวทูตตกสวรรค์ผู้เป็นพี่สาวของวีกับอัลฟ่าชั้นสูง –         วิคเตอร์



‘แต่คราวนี้ข้าจะไม่ยืมมือพวกพ่อมดขาวอีกแล้วล่ะ เพราะข้าจะใช้มือสะอาดๆของเจ้าฆ่าแทฮยอง – ยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว ทั้งเจ้าและ .....เฮเลล วี ...จะได้ตายทั้งเป็น’



‘ทำไมเจ้าถึงได้อำมหิตแบบนี้วิคเตอร์’



‘แค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่วีแย่งไปจากข้า! มันแย่งของที่ควรจะเป็นของข้าไป ถ้ามันไม่เกิดมา ข้าก็คงได้เป็นเจ้าแห่งปีศาจไปแล้ว – ทำลายสร้อยเส้นนั้นซะองค์ชาย ไม่งั้นลูกของเจ้าจะไม่มีวันได้มีลมหายใจ’



‘อย่าคิดจะแตะต้องเมียกับลูกข้าแม้แต่ปลายเล็บ’



‘บอกตัวเองสิองค์ชาย – สามวัน ... ข้าหวังว่าปีกของวีจะหายไปจากโลกนี้’



หมาป่าสีดำทมิฬแสยะยิ้มเลือดเย็น ก่อนที่กลุ่มควันที่ก่อเป็นรูปร่างของ    วิคเตอร์จะพุ่งเข้าหาร่างของอัลฟ่าตัวโตอย่างเต็มแรง จนจองกุกในร่างหมาป่ารู้สึกจุกอกไปหมด

 



“ท่านอยู่ที่นี่เองท่านวี”



อัลฟ่าหนุ่มชั้นสูงผู้ที่สามารถโกงความตายกลับมาได้ สวมกอดคนที่มอบชีวิตใหม่ให้กับเขาจากทางด้านหลัง พลางเกยคางเป็นไหล่บางที่อยู่ภายใต้เสื้อผ้า         สีดำขลับปักลวดลายด้วยดิ้นทองอย่างปราณีต ของคนที่ยืนทอดมองพระจันทร์ที่กำลังจะเต็มดวงอีกครั้งในอีกไม่กี่คืนอยู่ที่หอคอยปราสาท



“ฟรานเชสคงอากาศเย็น ตัวเจ้าถึงได้เย็นเฉียบแบบนี้” มือบางยกขึ้นมาสางลุ่มผมของคนด้านหลัง



“ข้าตัวเย็นเพราะข้าตายแล้วต่างหาก แต่ท่าน – ท่านเป็นผู้มอบชีวิตใหม่ให้กับข้า”



“หึ เจ้าช่างน่าชังเสียจริง”



ชายหนุ่มจับมือเรียวข้างที่สางผมของเขาอยู่มาจุมพิต “ข้าคงเป็นคนน่าชังที่ท่านเมตตาที่สุด”



“เจ้ากลับมาช้า เจ้าบอกข้าว่าจะใช้เวลาแค่สามวัน” ปีศาจร้ายตำหนิคนใต้อาบัติของตัวเอง



“อภัยให้ข้าด้วยท่านวี”



ชายหนุ่มถอยหลังลงไปทรุดนั่งคุกเข่า ก้มหน้ารับความผิดที่ด้านหลังของปีศาจร้าย



“พูดมาสิ ข้าให้โอกาสเจ้าอธิบาย” ปลายเล็บยาวที่ลูบไล้ไปทั่วใบหน้าและน้ำเสียงแสนเยือกเย็น ทำเอาอัลฟ่าหนุ่มเสียวสันหลังวาบอย่างห้ามไม่ได้



“ .. ข้า – “



“ฮ่าๆ ลุกขึ้นเถอะ ข้าล้อเล่น” ปีศาจร้ายยกยิ้มที่ทำเอาคนมองใจกระตุก โบกอมลุกขึ้นตามแรงจากฝ่ามือทั้งสองที่เข้ามาดึงตัวเข้าให้ลุกยืน



สาบานได้เลยว่าในชีวิตนี้เขาไม่เคยเห็นรอยยิ้มไหนของวีสดใสได้มากถึงเพียงนี้มาก่อน “ข้ารู้เจ้าไม่มีทางทำให้ข้าผิดหวัง”



“ของที่ท่านต้องการอยู่ในหีบนั่น”



โบกอมส่งสายตาให้วีมองไปยังหีบใบใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ที่ภายในบรรจุยาพิษร้ายแรงอย่างวูฟเบนสายพันธุ์พิเศษที่ปลิดชีพของหมาป่าได้เพียงสัมผัส ลำพังแค่วูฟเบนธรรมดาก็ทำหมาป่าอ่อนแอจนแทบแย่ แต่นี่เป็นวูฟเบนสายพันธุ์พิเศษที่วีให้พ่อมดดำปลูกไว้บนเทือกเขาหนึ่งในเมืองฟรานเชสเมื่อร้อยกว่าปีก่อน – ที่สำคัญคือมีพิษร้ายแรงมาก ขนาดโบกอมยืนอยู่ห่างขนาดนี่ยังรู้สึกได้เลยว่าพลังชีวิตของเขาถูกริดรอนหายไปกว่าครึ่ง



ปีศาจร้ายยกยิ้มด้วยความพอใจ กรีดกายปรายนิ้วลงบนฝ่าหีบก่อนจะสบตาคนที่ถอยไปยืนออกห่างอยู่ไกล “ทำดีมากเลยนะโบกอม”



“ข้าถามได้ไหมท่านวี ... ท่านจะเอามันมาทำอะไร”



“ข้าแค่จะใช้ .... จำกัดพวกสายเลือดนอกคอก”




 

“เจ้าจะบอกว่าสร้อยเส้นที่จีมินให้กับแทฮยองคือปีกของวีเหรอ”



องค์ชายจองกุกพยักหน้าให้กับคำถามของหัวหน้าองค์รักษ์นัมจุน ก่อนจะหันมองพ่อมดขาวเพียงหนึ่งเดียวที่นั่งนิ่งเป็นหินอยู่ไม่ไกล



“แต่ข้าไม่คิดว่าจีมินจะรู้เรื่องนี่นะ – หมายถึงว่าสร้อยเส้นนั่นคือปีกของวีน่ะ”



“ข้าก็คิดแบบนั้น แต่ข้าไม่คิดว่ามันจะทำลายได้ง่ายๆ ... พูดตามตรงจากบันทึกของปู่พี่ – พวกเขาเคยพยายามทำมันแล้วไม่ใช่เหรอ”



“ใช่ มันไม่มีทางทำลาย” ยุนกิหลับตาลงอย่างใช้ความคิด



“แล้วเราจะทำยังไง หมอนั่น – วิคเตอร์น่ะ ไม่รู้เหรอว่ามันไม่มีทางทำได้“



“วิคเตอร์บอกว่าวีแย่งอะไรบางอย่างไปจากมัน เจ้าพอจะรู้ไหมยุนกิ”



จองกุกที่เพิ่งดื่มโอสถในมือหมดถามขึ้น เมื่อในบันทึกของปู่ยุนกิไม่มีกล่าวถึงสาเหตุความขัดของทั้งสอง



พ่อมดหนุ่มส่ายหน้า เขาไม่รู้ว่าวีแย่งอะไรไปแต่สาเหตุจริงๆของเรื่องนี้ก็คงหนีไม่พ้น “ความริษยา”



“เจ้ารู้ได้ยังไง” นัมจุนเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถาม



“ข้าก็แค่เดา ลองคิดดูสิว่าอะไรจะทำให้คนมีสายเลือดเดียวกันจงเกลียด    จงชังกันได้มากขนาดนี้”



“จริงของเจ้า แล้วเราจะทำยังไงต่อ ในเมื่อมันไม่มีทางทำลายสร้อยนั่นได้”



”เมื่อคืนตอนก่อนเกิดเรื่องข้าพยายามถอดมันออกจากคอแทฮยอง ... แต่มันก็ทำไม่ได้” จองกุกพ่นลมหายใจระบายความรู้สึกอัดอึดที่สุ่มอยู่ในอก



“ต้องให้วีเป็นคนถอด” – ยุนกิ



“จริงด้วย ถ้าให้วีเป็นคนถอด วีก็จะได้ปีกคืนทุกอย่างก็จบ”



“ไม่จบหรอก”



ปัญหาสำคัญอยู่ที่การที่วิคเตอร์เป็นกาฝากอยู่ในร่างกายของจองกุกนั่นแหละที่จะทำให้เรื่องไม่จบ เพราะหากวีได้ปีกคืนมาเมื่อไหร่ การแก้แค้นอันแสนโหดร้ายและยาวนานก็จะกลับมาอีกครั้ง พลังอำนาจทุกอย่างที่วีมีจะกลับคืนสู่เจ้าของและทวงคืนแทฮยองกลับไป



และที่สำคัญหากถ้าวีรู้ว่าวิคเตอร์อาศัยอยู่ในร่างของจองกุก วีจะไม่ลังเลเลยที่จะปลิดชีพวิคเตอร์และจองกุกไปพร้อมๆกัน



ทางเดียวที่จะปกป้องชีวิตจองกุกให้ปลอดภัยจากวี และปกป้องแทฮยองจากวิคเตอร์ได้ ก็คือต้องแยกวิคเตอร์ออกจากกายของจองกุกให้ได้นอาการแพ้ท้องที่เข้ามาเล่นงานก็ทำให้แทฮยองต้องละความสนใจไป

 





TBC




 

TALK

จำวิคเตอร์กันได้ไหมมมม ไรท์เชื่อว่าหลายคนลืมตัวละครตัวนี้กันไปแล้วแน่ๆ น้องเคยออกมาแล้วตอนหนึ่งที่องค์ชายไปช่วยแทฮยองที่ตำหนักเก่าแล้วระเบิดตู้มกลายเป็นโกโก้ครั้น (ตอนที่ 11) ได้รู้แล้วนะคะว่าใครฆ่าน้องแท อิมเมจวิคเตอร์คือน้องจีฮุนนะคะ อยากจะบอกว่าหมวกแดงของเราเดินทางมาได้ 70 % ของเรื่องแล้วค่ะ อยากขอบคุณทุกคอมเม้นและกำลังใจดีๆที่มอบให้กันเสมอมานะคะ มีส่วนไหนที่อ่านแล้วสงสัยหรืองง ถามเข้าไปใน #กุกวีหมวกแดง ได้ตลอดเลยนะคะ

ฝากฟิคยาวเรื่องใหม่ด้วยค่ะ ไปเจิมกันได้ ฝากดู trailer ฝีมือการตัดต่อแบบงูๆปลาๆของเราด้วยน้าจะเริ่มอัพเร็วๆนี้ ^^

R
L
I
N
(https://www.youtube.com/watch?time_continue=22&v=0NtaKBf2seA)





1 คอมเม้น 1 สกรีมแท้ก = 1 กำลังใจ

ถ้าไม่รู้จะคอมเม้นอะไร พิมพ์แค่จุด (.) มาก็ได้ค่ะ จุ๊บๆ ♥


24/06/2561

ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


               
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 346 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1847 qell (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 12:19
    วิคเตอร์! นายมันเป็นคนนิสัยไม่ดี! ออกมาจากองค์ชายนะ!
    #1,847
    0
  2. #1730 Niphatlada (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 11:58
    วิกเตอร์!!นายออกไปจากร่างองค์ชายซะ~
    #1,730
    0
  3. #1715 TONNAMT (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 00:19
    วิคเตอร์แกมันแย่ที่สุด บังอาจทำให้วีต้องเสียใจ ทำให้แทต้องตาย เอาออกจากร่างจองกุกให้ได้นะ ฮือ
    #1,715
    0
  4. #1662 _jppm (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:26
    แอแง ทุกอย่างต้องผ่านไปด้วยดี!
    #1,662
    0
  5. #1598 Ppam012197 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:16
    กุมใจแล้วววว แงงงงง
    #1,598
    0
  6. #1512 yoongi-swa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 21:10
    ความอิจฉาริษยามันน่ากลัวจริงๆนะ ทำให้สายเลือดเดียวกันเกลียดชังกันได้ขนาดนี้
    ต้องแยกวิคเตอร์ออกมาให้ได้นะ!ทุกคนจะต้องปลอดภัย
    #1,512
    0
  7. #1314 sugarwriderYM (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 16:18
    วิคเตอร์ กะ วี อืมมม
    #1,314
    0
  8. #1272 Mvis. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:16
    วิคเตอร์ นี่แหละร้ายจิงงง
    #1,272
    0
  9. #1236 วังมิงงึ~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:41

    แล้วจะแยกวิคเตอร์ออกจากจองกุกยังไงล่ะ แงงงงงงงงงงงงงงงงง

    แต่มันต้องมีสักวิธีแหละน่าาาาาา

    #1,236
    0
  10. #1140 boahammock (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 21:27
    พออิมเมจเป็นจีฮุน ดิฉันก็เอ็นดูขึ้นมาเฉยเลย ไม่ได้น้าา! จีฮุนฆ่าแทฮยอง อย่าใจอ่อนเด็ดขาดดด><
    #1,140
    0
  11. #1118 cha1996 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 11:51
    มีตัวละครเพิ่มมาอีกหนึ่ง ลุ้นๆๆ
    #1,118
    0
  12. #1100 PAKER-10 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:55
    ใครก็ได้เอาวิคเตอร์ไปเก็บ
    #1,100
    0
  13. #990 SuwanneeSamosorn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 07:07
    ต้องเริ่มหาทางคุยกัน
    #990
    0
  14. #970 ratasawaengsin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:08

    ตัวละครแต่ละตัวก็มีความหลังที่เจ็บปวดเนอะ สู้ๆค่าไรท์ เราชอบภาษาที่ไรท์บรรยายม๊ากกกกก สนุกมากๆเลยค่าา
    #970
    0
  15. #949 someone_ssk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 19:05
    ต้องหาทางให้วีร่วมมือให้ได้แล้วแล่ะ
    #949
    0
  16. #895 J_ets (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 11:22
    ทุกคนน่าสงสารมากเลยพอเริ่มรู้ความหลัง
    #895
    0
  17. #792 bongkot25022018 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:04
    โถ่ น่าสงสารทุกตัวละครยกเว้นอีวิกเตอร์
    #792
    0
  18. #733 SQUAREUP (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 20:27
    เพิ่งมาตามเรื่องนี้สนุกมากจิงๆอ่ะไรท์ ตื่นเต้นมากเเต่ละตอนไม่น่าเบื่อเลยอ่ะเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #733
    0
  19. #658 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 03:05
    วียังแยกได้วิกเตอร์ก็ต้องได้
    #658
    0
  20. #609 77_94exo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 14:59
    พึ่งมาเริ่มอ่านเมื่อคืนเองค่ะไรท์ เรื่องนี้ดีมากๆ ไรท์แต่งดีมาก เราอ่านแล้วเรารู้สึกเหมือนมันไม่ใช่นิยาย เหมือนเรื่องจิงเลยค่ะยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกกลัว5555 แล้วก็ชอบสนุกมากๆๆๆๆๆค่ะ // จะรอตอนต่อไปเรื่อยๆนะคะ สู้ๆค่ะแต่งดีมากกกกกกก มาไวๆนะคะเป็นกำลังใจให้
    #609
    0
  21. #606 doodyKV (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 09:16
    นี่พึ่งมาอ่าน เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำ;-;
    #606
    0
  22. #600 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 09:11
    โอโหหคือแบบชอบมากก ลุ้นมากจริงๆเนื้อเรื่องกำลังบู๊เต็มที่เลย ทุกคนต้องเอาวิเตอร์ออกจากพี่จองกุกให้ได้นะ
    #600
    0
  23. #590 imloserimwinner (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 19:31
    โอ้ยยยยยยย สงสารคนกลางสุดได้ สนุกงะ ชอบมากๆ มาต่อเร็วๆน้า
    #590
    0
  24. #589 Hankung00 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 17:28
    สนุกมากเลยครับ เนื้อหาเข้มข้นมาก ตอนอ่านนี่ลุ้นทุกตอนเลยครับ สู้ๆนะครับไรท์ 😁
    #589
    0
  25. #588 jkttjinm (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 08:57
    ที่ผ่านมาที่วีร้ายก็เพราะวิคเตอร์ไปฆ่าแทฮยองมาก่อน ฮือออสนุกมากๆค่ะปมในเรื่องค่อยคลี่คลายแล้วสู้ๆนะคะไรท์><
    #588
    0