[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 15 : Alpha Red hood : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 452 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

[kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง

 

 

Alpha Red hood : 14

 

 





 


                ราตรีที่แสงจันทร์เจิดจ้า สุกสว่างมากกว่าค่ำคืนไหนๆ อันเป็นเพราะการโคจรเข้ามาใกล้โลกมากที่สุดในรอบหลายปี ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่ทำให้ดวงจันทร์ที่ปรากฏบนท้องฟ้าในยามรัตติกาลมีขนาดใหญ่กว่าปกติหลายเท่าตัว

 

 


                โดยปกติแล้วค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวงจะถือว่าเป็นคืนที่เรียกได้ว่าเป็นคืนแห่งความสุขสันต์ของเหล่าพ่อมดและหมาป่าทุกชนชั้น เพราะแสงสว่างจากจันทร์เพ็ญเป็นเสมือนแหล่งพลังงานที่เพิ่มพูนพลังจิตในกาย ทำให้เหล่าพ่อมดและหมาป่ารู้ทุกแข็งแกร่งมากกว่าค่ำคืนไหนๆ

 


 

                เคานต์ยุนกิ พ่อมดขาวหนึ่งเดียวในอาณาจักรคาร์โรซินเวีย ที่มีชาติกำเนิดเป็นถึงอดีตเจ้าชายแห่งเมืองเวทมนต์ไดทานอฟ ซึ่งเป็นอาณาจักรดั้งเดิมของพ่อมดขาวที่ล่มสลายไปเมื่อหลายสิบปีก่อน กำลังง่วนอยู่กับการตระเตรียมเครื่องรางทางเวทมนต์สำหรับทำพิธีที่สำคัญในช่วงเวลาที่พระจันทร์อยู่ในตำแหน่งที่สูงสุดบนท้องฟ้า

 



            เที่ยงคืนนี้ ... แทฮยองจะต้องเป็นอิสระอย่างปีศาจร้ายอย่างเฮเลล วี

 



                พื้นที่บริเวณหน้าหอดูดาวที่ตั้งอยู่ในเขาวงกตหลังพระราชวังหลวงถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับการทำพิธีกรรม ลานกว้างที่มีหินสีอ่อนจัดเรียงตัวเป็นพื้นเรียบถูกเรียงรายไปแท่งเทียนไขสีขาวสะอาดเป็นวงกลม พื้นสีอ่อนถูกเขียนด้วยชอร์คสีขาวเป็นตราสัญลักษณ์เวทมนต์โบราณรูปดาวห้าแฉก อันเป็นสัญลักษณ์แห่งตัวแทนธาตุทั้งห้าในธรรมชาติ คือ ดิน น้ำ ลม และไฟ

 


 

                ที่ด้านหน้ามีแท่นคบเพลิงตั้งอยู่บนฐานต่างระดับ ประกายไฟสีทองปลิวไสวเต้นรำอยู่สายลมที่พัดเข้ามาจางๆ พ่อมดหนุ่มหันมององค์รักษ์ประจำตัวขององค์ชาย และเป็นเพื่อนสนิทของเขาทั้งสองที่อยู่ในร่างของหมาป่าตัวโตเพื่อเช็คความเรียบร้อย และรอคอย

 

 


            รอคอยให้องค์ชายจองกุกส่งสัญญาณมา และรอคอยให้จันทราอยู่สูงสุดบนท้องฟ้า

 


 

            บรู๊ววววววววว

 

 


            เพียงชั่วอึดใจเสียงของหมาป่าที่ห่อนดังแววมาแต่ไกล จากเทือกเขาที่อยู่ถัดออกไปทางตอนเหนือของพระราชวังก็ดังขึ้น นัมจุนและโฮซอกในร่างหมาป่ากู่ร้องดังก้องเพื่อเป็นการตอบรับสัญญาณ ก่อนจะพยักหน้าให้กับพ่อมดตัวซีดเพื่อเตรียมตัวทำพิธีที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ถึงชั่วโมง

 

 


                เมื่อเวลาผ่านไปจวนจะถึงเวลาที่พระจันทร์จะขึ้นมาอยู่บนตำแหน่งสูงสุด ยุนกิพยักหน้าให้กับหมาป่าทั้งสอง ก่อนที่หนึ่งพ่อมดและสองหมาป่าจะก้าวเข้ามาในวงเวทมนต์ ทันทีที่ทั้งสามก้าวเข้ามา เทียนไขร่วมไปถึงแท่นคบเพลิงก็มีไฟชุกโชนขึ้น พ่อมดหนุ่มกดปลายมีดแหลมคมที่ฝ่ามือซีดของตัวเอง ก่อนจะปล่อยให้โลหิตสีแดงสดไหลรินเข้าไปในประกายไฟบนแท่นคบเพลิง ปากสีซีดขยับร่ายคาถา นัยน์ตาสีดำขลับจดจ่อที่เปลวไฟที่กำลังลุกท่วม

 

 


                พิธีกรรมดำเนินมาถึงช่วงเวลาที่ดวงจันทร์เคลื่อนที่มายังจุดสูงสุดของฟ้า อันเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่องค์ชายจองกุกและแทฮยองสร้างพันธะของการเป็นคู่ชีวิตให้เสร็จสมบูรณ์

 

 


                ทุกอย่างสมบูรณ์ไปหมด จนพ่อหนุ่มแอบเบาใจได้ว่าจิตของแทฮยองและวี กำลังจะคลายตัวออกจากกัน

 


 

                แต่ทว่า ..

 


 

                คิ้วเข้มของพ่อมดหนุ่มก็เริ่มขมวดเป็นปม เมื่อประกายไฟบนแท่นคบเพลิงที่ควรจะเป็นสีทองกลับมีสีม่วงเกิดขึ้น ร่างกายของยุนกิเริ่มสั่นเทา หยาดเหงื่อพรั่งพรูออกมาจากรูขุมขนเพราะพลังที่ต้องใช้มากขึ้น เมื่อประกายไฟสีม่วงที่มีไม่มากในตอนแรกกลับมากขึ้นจนแทบจะกลืนกินประกายไฟสีทองไปจนหมด

 

 


            เกิดอะไรขึ้น

 

 


            สีม่วงนั่นเป็นสีนัยน์ตาและสีพลังของวี – แต่จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อค่ำคืนนี้ ... พลังของปีศาจจะอ่อนแรงมากที่สุด

 

 


            แต่ยังไม่ทันที่พ่อมดหนุ่มจะได้ทำอะไร เปลวไฟสีม่วงที่แท่นคบเพลิงก็พวยพุ่งเข้าสู่ยุนกิ จนร่างผิวซีดล้มลงกับพื้นอย่างเต็มแรง โลหิตสีแดงก่ำไหลออกมาจากดวงตา จมูก ปาก จนใบหน้าแดงก่ำไปด้วยเลือด อัลฟ่าสองตัวที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ได้ผลของเปลวไฟสีม่วงนั้น จนลอยกระแทกกันไปคนละทิศละทาง

 


 

                “ยุนกิ!!”

 

 


                สององค์รักษ์แปลงกายเป็นร่างมนุษย์ รีบพุ่งเข้าไปหาพ่อมดหนุ่มที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น แต่ทว่าพอจะก้าวเข้าสู่วงเวทมนต์กลับต้องกระเด็นออกมา ราวกับมีสนามเวทมนต์ที่เป็นเสมือนกระจกใสๆมาขวางกั้นเอาไว้ แม้ว่าจะใช้แรงของอัลฟ่าที่แข็งแกร่งพยายามเข้าไปมากเท่าไหร่ แต่ก็ไม่อาจเป็นผล จนทำให้สองหนุ่มหัวเสียด้วยอย่างห้ามไม่ได้

 


 

                “โธ่เว้ย! เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นมาอีกวะ”

 

 


                องค์รักษ์ผู้เลือดร้อนอย่างนัมจุนตระโกนออกมาด้วยความหัวเสีย ที่ไม่อาจเข้าไปช่วยยุนกิ อีกทั้งยังกังวลถึงผลของการปล่อยน้องชายที่เป็นหัวแก้วหัวแหวนของทุกคน  ให้เป็นอิสระของปีศาจร้ายด้วย

 

 

 



//

 

 



 

                “ท่านดยุคยังไม่นอนอีกเหรอครับ” พ่อบ้านประจำตัวองค์ชายรัชทายาทอย่างซอกจินเอ่ยถามขึ้น เมื่อพบกับดยุคคนสวยแห่งฟรานเชสกำลังเดินเตล็ดเตร่อยู่ตามทางเดินของทางเชื่อมตำหนักในยามวิกาลเช่นนี้

 


 

                “โธ่พี่จิน ดูเรียกข้าเข้า – เรียกเต็มยศเลยนะครับ” ดยุคคนสวยพูดด้วยความขบขัน เขาไม่ชินเท่าไหร่นักที่พี่ชายคนสนิทเรียกเขาด้วยตำแหน่งหัวโขนที่มี

 


 

                “ที่นี่มีคนอื่นอยู่ด้วย ข้าต้องระวังคำพูด”  ซอกจินพูด พลางมององค์รักษ์และนางกำนัลที่ยืนประจำอยู่ตามตำแหน่งต่างๆ

 

 


                ด้วยฐานะทางสังคมที่ต่ำกว่าคนอายุน้อยตรงหน้า ทำให้จินต้องระมัดระวังทุกคำพูดเวลาที่มีคนนอกอยู่ด้วย เพราะหน้ามีหูประตูมีช่อง การกระทำหรือคำพูดบางอย่างอาจนำไปสู่ข้อติฉินนินทา และความเสียหายกับทั้งราชวงศ์ และตระกูลของเขาได้ แม้ว่าบุคคลตรงหน้าจะมีความใกล้ชิดสนิทสนมกับเขา เสมือนพี่น้องท้องเดียวกันเลยก็ตาม

 


 

                จีมินหยักไหล่อย่างไม่แคร์ ก่อนจะคล้องแขนพ่อบ้านหนุ่มอย่างเคยชิน “พอดีข้านอนไม่หลับ เห็นพระจันทร์สวยก็เลยออกมาเดินเล่นน่ะครับ”

 


 

                “นั่นสินะ คืนนี้พระจันทร์สวยจริงๆ” เมื่อเดินไกลออกมาจากผู้คน ซอกจินจึงใช้คำพูดที่มีความเป็นกันเองมากขึ้น ทว่าคำพูดของดยุคคนสวยก็ทำเอาพ่อบ้านหนุ่มต้องหน้าแดงก่ำ

 

 


                “แล้ว...คืนนี้พี่กับพี่นัมจุนไม่ดื่มน้ำผึ้งใต้แสงจันทร์ด้วยเหรอครับ”

 


 

                “ดะ เด็กบ้า ใครสอนให้เจ้าพูดแบบนี้กัน”

 


 

                “เรื่องแบบนี้ไม่ต้องมีใครสอนก็ได้น่า – ว่าแต่คนอื่นหายไปไหนกันหมด”

 

 


                “ถ้าเจ้าหมายถึง... เคานต์ยุนกิ – “

 

 


                “ไม่ใช่นะพี่จิน! ทำไมข้าจะต้องถามถึงคนใจร้ายแบบนั้นด้วย – ข้าหมายถึงพี่นัมจุนกับพี่โฮซอกต่างหาก” จีมินปฏิเสธทันควัน

 


 

                “เอ้า ก็เผื่อเจ้าอยากรู้”

 

 


                “ข้าไม่ได้อยากรู้สักหน่อย”

 

 


                “เชื่อแล้วครับท่านดยุค – ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสามคนนั่นนะหายไปไหน หายไปกันตั้งแต่ช่วงหัวค่ำแล้วนะ”

 

 


 ไม่รู้ว่าแอบไปเล่นซนอะไรกันหรือป่าว เพราะจินเองก็ส่งข้อความลิ้งค์ไปถึงคู่ชีวิตของตัวเองอย่างนัมจุนแล้วก็ไม่ได้มีข้อความตอบกลับมา แต่ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเป็นกังวล เพราะถ้าสามคนนี้หายไปด้วยกันแสดงว่าต้องแอบหนีไปทำอะไรผาดโผนกันอย่างที่เคยเป็นแน่ ซึ่งก็เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่พวกเขายังเด็กแล้ว

 


 

แต่เสียงฝีเท้า และเสียงเหนื่อยหอบที่ดังใกล้เข้ามาก็เรียกให้ซอกจินและจีมินต้องหันไปมองตาม องค์รักษ์ยศน้อยที่ซอกจินจำได้ดีว่าเป็นลูกน้องของนัมจุนวิ่งเข้ามาหาเขาสองคนด้วยอาการตาลีตาเหลือก

 


 

“ท่านดยุค ท่านซอกจิน แฮ่ก แฮ่ก”

 



“ใจเย็นๆ ค่อยๆพูดก็ได้”

 

 


“ที่เขาวงกต .. แฮ่ก แฮ่ก ... เกิดเรื่องแล้ว”

 

 


เกิดอะไรขึ้ – ” ยังไม่ทันที่จีมินจะพูดจบประโยค เสียงโครมครามก็ดังขึ้นมาจากเขาวงกตที่อยู่ท้ายพระราชวัง จีมินและซอกจินมองหน้ากันอย่างรู้ความนัย ก่อนจะรีบสาวเท้ามุ่งเข้าไปยังจุดเกิดเหตุทันที

 

 


เขาวงกตของพระราชวังหลวง เป็นสถานที่ต้องห้ามที่ไม่ใช่ใครก็ได้จะสามารถเข้าไปได้ง่ายๆ ด้วยเป็นสถานที่ฝึกเวทมนต์ของยุนกิ องค์ราชาจึงอนุญาตให้ยุนกิร่ายคาถาเพื่อจำกัดคนเข้าออก – มีเพียงแค่องค์ราชา ราชินี และพวกเขาเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปได้

 


 

ดยุคแห่งฟรานเชสและพ่อบ้านหนุ่มรีบสาวเท้าเข้าไปอย่างร้อนรน เมื่อเสียงคำรามของหมาป่าที่คุ้นหูของนัมจุนดังขึ้นมาเป็นระยะๆ ชายหนุ่มทั้งสองลัดเลาะตามแนวกำแพงของต้นสเตอบันได้อย่างคล่องแคล่ว เพราะพวกเขาเดินเข้าออกเข้าวงกตแห่งนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

 

 


แต่ทว่าก็ต้องใจเสีย ... เมื่อพบว่าทางที่ควรจะเข้าสู่หอดูดาวกลับกลายเป็นทางตัน

 


 

“ข้าไม่คิดว่าเรามาผิดทางนะจีมิน”

 

 


“ไม่ผิดแน่ – แต่มีบางอย่างผิดปกติ ..” นัยน์คู่สวยล่อกแล่กไปด้วยความกังวล พลางสำรวจถึงความผิดปกติรอบตัว

 

 


เขาวงกตถูกเปลี่ยนเส้นทาง

 

 


“มาทางนี้” ดยุคคนสวยคว้ามือคนอายุมากกว่าเพื่อวิ่งไปอีกเส้นทาง นับเป็นความโชคดีที่เสียงโครมครามเพียงเล็กน้อยจากจุดเกิดเหตุที่คาดว่าน่าจะเป็นบริเวณหอดูดาว ดังแววมาถึงจีมินที่มีโสตประสาทการได้ยินดีเยี่ยม

 

 


หลังคารูปโดมของหอดูดาวที่เห็นอยู่ไม่ไกลทำเอาทั้งคู่โล่งใจมากขึ้นที่เดินมาถูกเส้นทาง แต่ก็ต้องใจเสียอีกรอบ เมื่อยิ่งเข้าใกล้หอดูดาวมากเท่าไหร่ ประกายแสงสีม่วงก็ที่ผิดแปลกไปจากแสงของไฟยิ่งเด่นชัดมากขึ้น

 


 

“นัมจุน โฮซอก เกิดอะไรขึ้น!” จินแทบจะใจตกไปถึงตาตุ่ม เมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมของทั้งคนรักและเพื่อนสนิท

 

 


“จิน จีมิน – มาได้ยังไงกัน”

 

 


“เกิดอะไรขึ้นกับพี่สองคน แล้ว – โอ้ไม่นะ!” จีมินเบิกตากว้าง เมื่อนัยน์ตาคู่สวยเห็นคนที่กำลังจะถามถึง นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น ใบหน้าสีซีดแบบชาวพ่อมดอาบไปหยาดเลือดมากมาย

 

 


“จีมิน! อย่าเข้าไปมันอันตราย” โฮซอกที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบคว้าตัวดยุคแห่งฟรานเชสคนนี้เอาไว้ ก่อนที่เจ้าตัวจะพุ่งเข้าไปในวงเวทมนต์จนได้รับบาดเจ็บเช่นเดียวกับเขาและนัมจุน

 

 


“ปล่อย! ปล่อยข้านะ! ... ฮึก ทำไม .. ทำไมพวกพี่ไม่ช่วยเขา”

 


 

เสมือนกับกำแพงในหัวใจของจีมินที่มีต่อยุนกิได้พังทลายลง เมื่อได้เห็นภาพของอดีตคนรักนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น หัวใจดวงน้อยที่ยังคงเจ็บช้ำจากเรื่องราวความรักที่เจ็บไม่สวยของเขาทั้งสองในอดีต กลับกลายเป็นแตกสลาย ความรู้สึกมากมายท่วมท้นขึ้นมาในจิตใจของชายหนุ่ม ทั้งความรัก ความโกรธ ความกลัวและความเป็นห่วง หลั่งออกมาเป็นหยดน้ำตาที่เคล้าคลออยู่บนดวงตาคู่สวย

 

 


“พวกข้าพยายามแล้ว แต่เราเข้าไปในวงเวทมนต์ไม่ได้” โฮซอกอธิบายถึงสาเหตุที่ทำให้ทั้งเขาและนัมจุนสะบักสะบอมไม่ต่างกัน

 


 

“ปล่อยข้าเถอะพี่โฮซอก .. ฮึก .. ให้ข้าลองได้ไหม – ให้ข้าได้ลองช่วยเขา”

 

 


“แต่เจ้าจะ – ”

 

 


ข้ายอมเจ็บตัว ดีกว่าข้าไม่ได้ทำอะไรเลย – ได้โปรดเถอะนะ”

 

 


โฮซอกหันไปมองเพื่อนสนิทที่อยู่ด้านหลังเพื่อขอความเห็น ก่อนที่อัลฟ่าหนุ่มจะหลับตาลงด้วยความอ่อนใจ และยอมปล่อยให้ดยุคแห่งฟรานเชสที่ยืนตัวสั่นเทาให้เป็นอิสระ

 

 


ขณะที่สายตาจับจ้องอยู่กับอัลฟ่าหนุ่มที่รูปร่างอ้อนแอ่นต่างจากอัลฟ่าทั่วไปที่กำลังก้าวเท้าเข้าสู่วงเวทมนต์ เช่นเดียวกับโฮซอกที่มองดยุคแห่งฟรานเชสด้วยความเป็นห่วง

 

 


“เฮ้อ ค่อยยังชั่ว” โฮซอกถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อจีมินสามารถก้าวผ่านวงเวทมนต์ไปได้โดยไม่ได้รับอันตรายอะไร

 

 


“พะ พี่ยุนกิ ..ฮึก .. ได้ยินข้าไหม”

 

 


จีมินคว้าร่างของคนที่นอนแน่เข้าสู่อ้อมกอดแน่น พยายามปรับสายตาที่พร่ามัวจากการร้องไห้เพื่อจับจ้องใบหน้าของคนที่รัก

 

 


“จีมินอยู่นี่แล้ว ฮึก – ได้โปรดอย่าเป็นอะไรเลยนะ”

 

 


“...”

 


 

“ฮึก ฮึก”

 


 

“อะ อย่าร้อง ..”

 

 


!!!

 

 


จีมินเบิกตากว้างเมื่อเสียงแผ่วเบาถูกเปล่งออกจากริมฝีปากของคนที่นอนอยู่ในอ้อมกอด “พะ พี่ยุนกิ”

 

 

 



//

 



 

 

โอเมก้าตัวน้อยลืมตาขึ้นมาในความมืด พยายามยกแขนที่ก่ายอยู่บนเอวของเขาออกด้วยความระมัดระวัง เพราะเกรงว่าจะไปทำให้คนที่เขานอนซุกแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตื่นเอา แสงจันทร์ที่ส่องผ้าหน้าต่างเขามาร่ำไร เผยให้เห็นร่องรอยรักที่ปรากฏอยู่เป็นกายของเขาทั้งสอง

 


 

นัยน์ตาสีน้ำทะเลไล่มองใบหน้าของคนที่หลับตาพริ้มด้วยความสุข ดวงตากลมโตที่รับกับคิ้วได้รูป และจมูกโด่งดั้นได้อย่างลงตัว ประกอบกับริมฝีปากสีแดงอย่างธรรมชาติที่แทฮยองหลงใหล ช่างดูดีเสียจน เขาตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 


โอเมก้าตัวน้อยยกยิ้มกว้างเป็นสี่เหลี่ยมเมื่อสายตาสบเข้ากับรอยกัดที่ลำคอของชายหนุ่ม ขณะเดียวกันก็แอบรู้สึกผิดเมื่อเห็นแผงอกและแผ่นหลังขององค์รัชทายาทของอาณาจักรเต็มไปด้วยรอยข่วนที่เขาเป็นคนทำ

 

 


เห็นทีจะต้องทำแผลให้หน่อยเสียแล้ว

 

 


“อ๊ะ! เจ็บจัง”

 


 

แทฮยองทำหน้าเหยเก เมื่อความเจ็บปวดจากช่องทางด้านหลังที่เพิ่งผ่านการทำรักไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วประท้วงขึ้นมา

 


 

มันช่างไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด กับการที่เขาและองค์ชายตกลงว่าการทำรักในคืนนี้จะต้องจบลงในรอบที่สาม แต่ทว่ากลับเป็นตัวเขาเสียเองที่เรียกร้องให้องค์ชายจองกุกทำมันมากยิ่งขึ้น

 


 

แล้วดูซิ – คนหื่นยิ่งได้ใจไปกันใหญ่เลย

 

 


แทฮยองกลัดกลั้นความเจ็บปวด ลุกขึ้นมาหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวมใส่แทนชุดนอนตัวเดิม ที่ถูกคนที่นอนอยู่บนเตียงฉีกทึ้งทิ้งไปก่อนหน้านี้

 


 

“อยู่ไหนนะ” แทฮยองบ่นงึมงำ หลังจากพยายามคว้าหาอุปกรณ์สำหรับแผลอยู่พักใหญ่ ด้วยความที่ไม่กล้าเปิดไฟเพราะกลัวจะทำให้องค์ชายต้องตื่น จึงมีเพียงแค่แสงจันทร์เท่านั้นที่ช่วยในการมองเห็น

 


 

“เจอแล้ว”

 


 

“แทฮยอง”

 

 


!!!

 

 


โอเมก้าตัวน้อยสะดุ้งโหย่งเมื่อได้ยินเสียงชื่อของตัวเอง – ตายจริง เขาทำพี่จองกุกตื่นเหรอเนี่ย

 

 


แต่ทว่าเมื่อเดินกลับไปที่เตียง กลับพบว่าคนที่แทฮยองคิดว่าตื่นนอน ยังคงหลับอยู่ในห้วงนิทรา มือบางยกโบกไปมาบนตำแหน่งใบหน้าของชายหนุ่มเพื่อเช็คว่าองค์ชายจองกุกจะแกล้งเขาอีกหรือเปล่า แต่ก็พบว่าชายหนุ่มยังคงหลับสนิทอยู่

 

 


“สงสัยหูแว่วไปเอง”

 


 

“แทฮยอง”

 


 

แทฮยองหันซ้าย หันขวาด้วยความตื่นตระหนก เมื่อมั่นใจแล้วว่าคนที่เรียกชื่อเขาไม่ใช่องค์ชายจองกุก

 

 


“ข้าอยู่นี่ – ในกระจก”

 

 


นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกอกตกใจ เมื่อหันไปมองกระจกเงาที่ควรจะสะท้อนภาพของเขา แต่ตอนนี้กลับสะท้อนภาพของใครอีก

 

 


... ที่หน้าตาเหมือนกับเขา

 

 


                “จะ เจ้า ... ”

 

 


                “ไม่ต้องกลัว – เขาน่ะ ไม่ตื่นขึ้นมาง่ายๆหรอก ...ถ้าข้าไม่อนุญาต”

 

 

 

                “เจ้า ...เฮเลล วีเหรอ”

 

 


                “ขอบคุณพระเจ้าที่ยังให้เจ้าจำชื่อข้าได้”

 

 

 

                “พูดอะไรแบบนั้น – ก็เราเพิ่งเจอกันในความฝัน ... ไม่ใช่เหรอ”

 

 


                โอเมก้าตัวน้อยสบตากับนัยน์ตาสีลาเวนเดอร์ ก่อนที่มือบางไล่สัมผัสใบหน้าดุจเทพธิดาของคนที่หน้าเหมือนตัวเองผ่านกระจก

 

 


                “ข้ากับเจ้า ... เหมือนกันราวกับฝาแฝดเลยนะ”

 

 


                “จุ๊ๆ เด็กน้อย – เราไม่ใช่ฝาแฝดกันหรอกนะ”

 

 


                “แล้วทำไมเราถึงหน้าตาเหมือนกันล่ะ” โอเมก้าตัวน้อยถามด้วยความอยากรู้

 

 


                วีเหยียดยิ้มร้ายแบบที่ชอบทำ “เพราะเจ้ากับข้า – เป็นคนๆเดียวกันยังไงล่ะ”

 

 


                “ข้าไม่เข้าใจ”

 



              “หึ อีกไม่นานหรอกที่รัก ...เจ้าจะได้รู้ทุกอย่างที่เจ้าอยากรู้”

 

 


“งั้นเหรอ ก็ได้ข้าจะรอ”

 


 

“เจ้าเป็นเด็กดีของข้าเสมอเลยนะแทฮยอง”

 

 


“เจ้าพูดเหมือนเราเคยรู้จักกันมาก่อน ...แต่ข้าก็รู้สึก  – ว่าเจ้ากับข้ามีบางอย่างที่ผูกพันกัน”

 


 

“หึ มันก็ควรจะเป็นแบบนั้น – จงจำไว้ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจแยกเจ้ากับข้าออกจากกันได้”

 

 


"..."




“เอาล่ะ ข้าว่าข้าต้องไปแล้ว ดูเหมือนคนรักของเจ้าจะอยากตื่นเต็มทนแล้ว” วีพูดก่อนที่ภาพในกระจกจะค่อยๆจางหายไป และถูกแทนที่ด้วยเงาสะท้อนของแทฮยองดังเดิม

 


 

               “ดะ เดี๋ยวสิ” แทฮยองเอ่ยรั้งเฮเลล วี แต่ทว่ากลับไม่เป็นผล

 

 


                เขายังมีเรื่องที่อยากรู้อีกเยอะแยะเลย – แล้วแบบนี้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่กัน

 




//





 

                “เด็กดื้อ ทำไมไม่มานอนล่ะครับ”

 

 


                น้ำเสียงงัวเงียของคนที่อยู่บนเตียง เรียกสติแทฮยองที่ยืนเหม่ออยู่หน้ากระจกเป็นพักๆให้กลับมา พอโอเมก้าตัวน้อยหันไปตามเรียกก็พบว่าคนเจ้าเล่ห์นอนเท้าแขนมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

 


                และยังไม่วายตบเตียงเรียกเขาอีก

 

 


                “ทำไมเดินแบบนั้นล่ะ” จองกุกหัวเราะขบขัน เมื่อเห็นโอเมก้าตัวน้อยเดินด้วยท่าแปลกๆมาหยุดลงที่ข้างเตียง

 

 


                “ไม่ต้องเลยนะคนบ้า – หวอออ”

 

 


                แทฮยองร้องเสียงหลงเมื่อถูกคนตัวสูงดึงให้ล้มลงไปนอนทับอยู่บนตัวชายหนุ่ม อีกทั้งมือปลาหมึกยังจะซุกซนสอดเข้ามาใต้ชุดคลุมอาบน้ำเพื่อบีบเฟ้นสะโพกนิ่มของเขาอีก

 

 

 

                “นี่! พี่จองกุก”

 

 


                “ว่ายังไงคะ”

 


 

                “ไม่เอาแล้วได้ไหม แทไม่ไหวแล้วนะ แทเจ็บมากเลย” โอเมก้าตัวน้อยซุกหน้าเข้ากับแผนอกเปล่าเปลือย บ่นงึมงำด้วยน้ำเสียงคล้ายเด็กงอแง เพราะคิดว่าจองกุกจะลุกขึ้นมาสานต่อบทรักที่เพิ่งจบไปไม่กี่ชั่วโมงต่ออีก

 

 


                จองกุกยังยิ้มให้กับท่าทางงอแงของคนตรงหน้า ก่อนจะกดจูบลงที่ลุ่มผมหอม “พี่ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อยเด็กดื้อ”

 

 


                “ก็พี่จองกุก – ”

 

 


                “พี่ก็แค่จะดูว่ามันบวมมากแค่ไหน จะได้ทายาให้ เจ้านี่คิดลึกชะมัด”

 


 

 แต่คำพูดของคนเป็นคู่ชีวิต ก็ทำแทฮยองหน้าแดงก่ำ จนต้องหมุดหน้าซุกอกคนตัวโตกว่าด้วยความเขินอาย

 

 


                “กะ ก็ – ไม่ต้องเลยนะ ปล่อยแทเลย” โอเมก้าตัวน้อยดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในอ้อมกอดของอัลฟ่าหนุ่ม ก่อนจะนิ่งชะงักไปเมื่อแสงสว่างจากดวงไฟทำให้นัยน์ตาคู่สวยได้สำรวจรอยข่วนบนร่างกายของคนตรงหน้าอย่างเต็มตา

 


 

                “พี่จองกุกเจ็บไหม แททำแผลให้นะ”

 

 


                “นิดเดียวเองครับ ไม่เจ็บเท่าแทหรอก”

 

 


                จองกุกบอกปัด “นอนเถอะ เดี๋ยวแทหลับแล้วพี่จะทายาให้”

 


 

                “ทำไมต้องรอแทหลับล่ะครับ”

 

 


                “เดี๋ยวจะอดใจไม่ไหว จับปล้ำอีกหลายๆรอบน่ะ J

 

 

 


TBC

 

  TALK

            คิดถึงเค้าไหมมมมม > < รอบนี้หายไปนานมากๆ พอดีวันนี้ไรท์พอมีเวลาว่างจากช่วงสอบ (แต่ก็ยังสอบไม่เสร็จ) เลยแวะมาอัพให้หายคิดถึงกันหน่อย เจอกันตอนหน้างับบบ



3/05/2561

ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


               
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 452 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1841 qell (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 23:16
    สงสารยุนกิมากเลย😭 จีมินต้องคอยอยู่ข้างๆยุนกินะ แต่แบบแงงงคู่องค์ชายกับน้องแทคือหวานมาก หวานที่สุด แบบช่วยด้วยยยหวานมาก แต่เสียใจอีกคือน้องแทไม่หลุดพ้นจากเฮลเลวี
    #1,841
    0
  2. #1777 BaimonWarachaya (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 23:45
    คุณยุนกิอย่าเป็นไรนะ ลึกๆวีคงไม่ใจร้ายกับน้องใช่มั้ยนะ
    #1,777
    0
  3. #1709 TONNAMT (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 23:21
    แทคืออีกครึ่งนึงที่เป็นตัวตนจริงๆของวีใช่ไหมอะ ;-; แต่น้องจะเป็นไรไหมหลังจากนี้ ยุนกิก็สาหัสเลย ฮือ
    #1,709
    0
  4. #1692 thanapornwirat47 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 09:08
    เป็นห่วงน้อนน
    #1,692
    0
  5. #1656 _jppm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:02
    พี่กุก! 555555
    #1,656
    0
  6. #1586 Ppam012197 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 18:30
    แงงงงเป็นห่วงทุกคนเลยยุนกิจะเป็นยังไงอ่าาวงสารจีมินด้วยแต่พี่จองกุกไม่อ่อนโยนกับน้องอีกแล้วอ่า วีก็น่ากลัวอะฮื่อออออย่าทำน้อยนนนน!!!!
    #1,586
    0
  7. #1506 yoongi-swa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 20:14
    ฮืออ คุณยุนกิจะต้องไม่เป็นิะไรนะ;__; แงงง
    แต่ท่านวีนี่ไม่อยากเดาเลยว่าจะดีหรือร้ายใส่ยัยน้องของเรา
    #1,506
    0
  8. #1470 clrv (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 11:36
    ไม่รุ้จะรุ้สึกฟินหรือสงสารก่อนดีเรยค่ะ;_; คู่นี้ก้ฟิน คู่นั้นก้เศร้า ท่านเคานต์บาดเจ็บหนัก เลือดอาบเลย แงง สงสารจีมิน ไม่เป็นไรนะ พี่ยุนกิต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน!! แล้วก้ที่พิธีไม่สำเร็จนี่ เป็นเพราะพลังจากที่วีกินเลือดโบกอมรึป่าว? แต่นี่คิดว่าใช่แน่ๆ
    #1,470
    0
  9. #1391 bemoka19 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 23:58
    ขอให้ยุนกิปลอดภัยยย วีน่ากลัวมากๆเลยแต่นี่กลัวโบกอมมากกว่า
    #1,391
    0
  10. #1371 Ppttyc_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 19:17
    ยุนกิอย่าเป็นอะไรนะ ทำไมมมันไม่สำเร็จละแงง น้องงต้องเป็นอิสระนะ
    #1,371
    0
  11. #1308 sugarwriderYM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 20:43
    หือ ยุนมิน นี่ดราม่า
    กุกวี คือ โรแมนติก จิกหมอน
    #1,308
    0
  12. #1269 Mvis. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:26
    วีคือร้ายจริงๆใชามั้ย._.
    #1,269
    0
  13. #1246 Bbmnrr (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 01:09
    สฃสารยุนกิกะจีมินมากกก ขอให้ปลอดภัยนะ
    #1,246
    0
  14. #1188 Varismm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:04
    ร้ายมากยัยวีเอ้ย
    #1,188
    0
  15. #1170 Plíða (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 07:59
    องค์ชายหื่นมาก55555ุ
    #1,170
    0
  16. #1132 boahammock (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 14:09
    น้องแทไร้เดียงสามากลูก ภาวนาให้น้องปลอดภัยด้วยเถอะ เฮ้อ
    #1,132
    0
  17. #1101 kangking1012 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:11
    หนูแทหนีไป๊!!!
    #1,101
    0
  18. #1077 Noeythiyaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:19
    อย่าทำน้องนะㅜㅡㅜ
    #1,077
    0
  19. #964 ratasawaengsin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 07:38
    คุณวีจะทำอะไรน้องแทมั้ยยยย น้องจะเป็นอะไรมั้ยแงง
    #964
    0
  20. #889 J_ets (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 08:00
    น้องจะเป็นอะไนมั้ยย แงงงง
    #889
    0
  21. #864 M&M_Jk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 17:47
    ดูคำพูดของพี่กุก เดี๋ยวน้องแทเขินแย่หรอก
    #864
    0
  22. #813 ppp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 07:28

    จองกุกคนบว้าาาาา ดูคำพูดคำจาสิ555555 วีอย่าทำอะไรน้องเลยนะ ;-;

    #813
    0
  23. #781 neuy03 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 13:41
    หวังว่าวีคงจะไม่ทำอะไรน้องนะ อย่าทำน้องเลย หวังว่ายุนกิคงไม่เป็นไรนะ
    #781
    0
  24. #671 Taetae1230 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 00:57
    โอ๊ยยน้องซื่อจริงๆ​ คุยกับวีซะเป็นมิตรมากเลย​ น้องอย่าไปญาติ​ดีกับมันนน
    #671
    0
  25. #644 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 19:21
    เพราะโบกอมหรือเปล่านะที่ทำให้วีแข็งแกร่งขึ้น
    #644
    0