[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 16 : Alpha Red hood : 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 380 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

[kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง

 

 

Alpha Red hood : 15

 






 

                คนใจร้าย ตื่นขึ้นมาได้แล้วนะ

 


 

                เวลาล่วงเลยมาถึงสามวันแล้ว หลังจากที่ยุนกิได้รับบาดเจ็บจากพิธีกรรมจนหมดสติ ตลอดทั้งสามวันมีองค์ชายจองกุก และคนอื่นๆผลัดเวียนกันเข้ามาเยี่ยมอยู่ไม่ห่าง ส่วนดยุคแห่งฟรานเชสก็ทำหน้าที่เป็นพยาบาลจำเป็นค่อยดูแลแทบจะไม่ได้หลับได้นอนเช่นกัน

 

 


                จีมินกระชับผ้าห่มผื่นหนาให้กับคนที่นอนไม่ได้สติ ก่อนที่จะใช้ดวงตาคู่สวยกวาดมองใบหน้าของชายคนที่รักด้วยสายตาตัดพ้อ แต่ทว่าเคล้าไปด้วยสายตาแห่งความเป็นห่วง

 

 


                ข้าโกรธท่านอยู่นะท่านเคานต์ ท่านต้องตื่นมาง้อข้าก่อนสิ – ฮึก จีมินยังรอฟังคำอธิบายจากพี่อยู่นะ ... ว่าทำไมเรื่องของเราถึงต้องจบลงแบบนี้ ฮึก

 

 


                ร่างบางซบหน้าลงกับแผงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะของคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง เพื่อปล่อยหยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกให้ไหลรินลงไป

 

 


                “ทำไมล่ะพี่ยุนกิ จีมินทำผิดอะไร – ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ”เสียงสะอึกสะอื้นดังระงมไปทั่วห้อง ดยุคคนสวยปล่อยทุกหยาดน้ำตา ทุกความรู้สึกออกมาจนแทบไม่เหลือภาพลักษณ์ราชนิกุลผู้แสนเย่อยิ่งอีกต่อไป

 


 

                รู้ไหมว่าตลอดสองปีที่ไม่มีพี่ จีมินทรมานมากแค่ไหน – แล้วถ้าพี่เป็นอะไร จีมินจะอยู่ได้ยังไง ฮึก จีมินไม่เหลือใครแล้วนะ”

 


 

                ความอ่อนแอและความเจ็บปวดที่มีในหัวใจถูกปล่อยให้ไหลทะลักออกมาจนหมดสิ้น ชีวิตของดยุคจีมิน เด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่ต้องขึ้นเป็นผู้ปกครองเมืองฟรานเชสตั้งแต่อายุน้อย เพราะการที่ต้องสูญเสียพ่อและพี่ชายที่รักสุดหัวใจไปในเวลากะทันหัน ทำให้ดยุคตัวน้อยในตอนนั้นต้องทนกลัดกลั้นข่มทุกความรู้สึกเอาไว้ในจิตใจ ไม่สามารถแสดงความรู้สึกอ่อนแอให้ใครเห็นได้แม้กระทั่งมารดาของตัวเอง ด้วยเพราะหน้าที่ผู้ปกครองเมืองที่ค้ำคออยู่

 


 

                พอมีเคาน์ยุนกิ พ่อมดที่แสนใจดีเข้ามาในชีวิต จึงให้จีมินกล้าที่จะเผยความรู้สึกมากยิ่งขึ้น ยุนกิเป็นคนพร้อมจะโอบกอดจีมินทุกครั้งที่เขาอ่อนแอ เป็นคนที่ทำให้เขายิ้มและหัวเราะได้อย่างเต็มที่ จนกระทั่งความรู้สึกของคนสองคนที่ต่างเผ่าพันธ์ถลำลึกกลายไปเป็นความรัก

 

 


                ความรักที่ยุนกิและจีมินในวัยแรกรุ่นช่วยกันประคับประคองมาตลอดหลายปี และมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนาไปอยู่ในขั้นคนรัก จนกระทั่ง ...

 


 

                คนที่เป็นทุกอย่างของจีมิน ตัดขาดซึ่งความสัมพันธ์แบบโหดร้าย จนทำให้ดยุคคนสวยเสียใจจนไม่กล้ามาเหยียบเมืองหลวง เพราะกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับคนใจร้ายนานถึงสองปี

 


 

                จีมินไม่อนุญาตให้พี่เป็นอะไร – ได้โปรด ฟื้นขึ้นมาเถอะนะครับ”

 


 

                โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ... หยดน้ำตาที่เปียกชื้นเสื้อของพ่อมดหนุ่มเป็นวงกว้าง และคำพูดที่อ้อนวอนขอให้เขาฟื้นขึ้นมา เรียกรอยยิ้มกว้างของคนตัวซีดที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ได้เป็นอย่างดี

 

 


                และการกระทำของทั้งสองก็อยู่ในสายตาขององค์รัชทายาทและว่าที่พระชายาแห่งอาณาจักรที่แอบมาแอ้มประตูห้องนอนของพ่อมดดูอยู่ หลังจากจองกุกและแทฮยองตั้งใจจะเข้ามาเยี่ยมเคาน์ยุนกิ

                                       

                        

 

                “แทสงสารท่านจีมินจังเลย” โอเมก้าตัวน้อยพูดพลางมองพระญาติขององค์ชายที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างเตียงคนป่วยด้วยความเห็นอกเห็นใจ

 

 


                หากว่าองค์ชายจองกุกได้รับอันตรายเฉกเช่นเคาน์ยุนกิ แทฮยองเองก็คงหัวใจแตกสลายไม่ต่างกัน

 

               


                จองกุกที่เห็นว่าที่พระชายาของตัวเองยืนหน้าเศร้าไม่ต่างจากลูกหมางอแง จึงเอื้อมมือไปบีบจมูกแดงๆด้วยความเอ็นดู “ดูทำหน้าเข้า”

 

 


                “แทกลัวว่ามันจะเกิดกับพี่จองกุกบ้างนี่ครับ”

 

 


                “พี่ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอกน่า พี่แข็งแรงจะตายเจ้าก็รู้ ... โดยเฉพาะเรื่อง ....

 

 


                งื้อ พี่จองกุกก็ชอบวกเข้าเรื่องแบบนั้นอยู่เรื่อย ไม่เอาไม่พูดแล้ว” โอเมก้าตัวน้อยยกมือปิดหน้าแดงก่ำของตัวเองด้วยความเขินอาย ในหัวสมองกำลังประมวลถึงความแข็งแรงขององค์ชายที่ทำเอาเขาเดินแทบไม่ได้เป็นวันสองวัน

 



                ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของโอเมก้าตัวน้อย ทำเอาคนตัวสูงอดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปฟัดแก้มนิ่มๆ “พี่ยังไม่ได้พูดสักคำ เจ้านี่คิดลึกอีกแล้ว”

 


 

                “แทป่าวนะ!”




                “จริงเหรอ เชื่อก็ได้ – แทฮยองครับ พี่ว่าความน่ารักของเจ้าน่าจะช่วยทำให้จีมินหายเศร้าได้นะ” จองกุกว่าพลางเอามือยีลุ่มผมนุ่มนิ่มของคนตัวเล็กเล่น

 


 

                “หื้อ ทำไงยังไงครับ”

 

 


                อยากออกไปเที่ยวนอกวังอีกไหมล่ะ”

 


 

                “จริงเหรอครับ! ให้แทไปจริงๆเหรอ”

 


 

พอได้ยินคำว่าไปเที่ยวโอเมก้าตัวน้อยก็แสดงอาการดีใจอย่างออกนอกหน้า กระโดนเกาะแขนมองผู้เป็นสามีทางพฤตินัยตาแป๋ว

 


 

“จริงสิ แต่เจ้าต้องพาจีมินไปด้วยนะ”

 

 


“งั้นแทชวนท่านจีมินไปตลาดได้ไหม”

 



              “หอมแก้มก่อน เดี๋ยวให้ไป” จองกุกว่า พลางทำแก้มป่อง

 

 


                โอเมก้าตัวน้อยทำตามคำขอคนตัวสูงอย่างว่าง่าย เขย่งปลายเท้าขึ้นไปจรดริมฝีปากดุจเชอรี่ที่แก้มขาวสีน้ำนมของจองกุกจนเกิดเสียง

 

 


            ฟอด

 


 

                !!!

 


 

                “นี่ รู้ไหมว่าข้าจะอิจฉาพวกเจ้าสองคนจนตาแทบจะลุกเป็นไฟไปหมดแล้วเนี่ย”

 

 


                แทฮยองได้แต่ยืนยิ้มแห้ง เขาแทบจะผลักออกจากอ้อมกอดของจองกุกแทบไม่ทัน ที่จู่ๆประตูห้องนอนของเคานต์ยุนกิก็ถูกเปิดออกจากด้านใน ขณะที่จองกุกยืนพลิ้วปากทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ข้างกัน

 

 


                “โทษที ลืมไปว่าเจ้าเป็นพวกหูดี” จองกุกหยักไหล่อย่างกวนประสาท

 

 


                ก่อนจะสบตากับคนอายุเท่ากันที่มีศักดิ์เป็นถึงลูกพี่ลูกน้องของเขา ที่ยืนทำหน้าอมทุกข์อยู่ ดวงตาบวมตุ่ย ประกอบกับปลายจมูกที่แดงก่ำ ทำให้รู้เลยว่าตลอดสามวันมานี้ ดวงตาคู่สวยผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

 

 


                “จีมินเจ้าดู เอ่อ – ”

 

 


                “แย่มากเลยใช่ไหมล่ะ ข้ารู้ – แทฮยอง ข้าได้ยินว่าเจ้าอยากพาข้าไปเดินตลาดงั้นเหรอ” จีมินหันไปถามโอเมก้าตัวน้อย

 


 

                “ครับ ท่านจีมินไปกับแทนะ น้า~

 

 


                เจ้าอุดอู้อยู่แต่ที่นี่มาตั้งหลายแล้ว ออกไปเปิดหูเปิดตาเถอะ เดี๋ยวข้าเฝ้าพี่ชายข้าต่อเอง”

 


 

                “อืม ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีเหมือนกัน – แต่สภาพข้าเป็นแบบนี้ คนสวยๆอย่างเจ้าคงไม่อยากเดินกับข้าแน่เลยแทฮยอง” จีมินพูดติดตลก พลางก้มสำรวจสภาพร่างกายของตัวเอง

 

 


            ให้ตายเถอะ เขาโทรมชะมัด

 

 


                “ไม่ใช่ปัญหาครับ เดี๋ยวแทแปลงโฉมให้ J” โอเมก้าต้วน้อยยิ้มตาหยี ก่อนจูงมือดยุคแห่งฟรานเชสเดินออกไป

 


 

                จองกุกส่ายหน้าให้กับท่าทางเหมือนเด็กไม่ยอมโตของคู่ชีวิตตัวเอง ก่อนจะผลักประตูเข้าไปหาคนป่วยที่อยู่ด้านใน

 

 


            คนป่วย... ที่แกล้งป่วยอยู่

 

 


                ให้ตาย ถ้าเมื่อกี้เขาไม่แอบเห็นรอยยิ้มกว้างของยุนกิ เขาคงคิดว่าพี่ชายของเขาจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปเสียแล้ว เล่นนอนนิ่งไม่ไหวติงมาตั้งสองสามวัน – ร้ายนักนะ

 

 


                “ไงพี่ชาย ลืมตาได้แล้วข้าให้แทฮยองพาจีมินไปที่อื่นแล้ว”  จองกุกพูด ยังไม่วายคว้าหมอนอิงขึ้นมาฟาดเข้าที่ลำตัวของคนที่แกล้งนอนหลับตาพริ้มอยู่

 

 


                “เจ้านี่นิ ข้าเจ็บตัวเพราะช่วยเมียเจ้านะเนี่ย”

 

 


                คนป่วยการเมืองยอมลืมตาลุกขึ้นมานั่ง ก่อนจะยักคิ้วกวนประสาทให้น้องชาย

 

 


                “เป็นพระคุณอย่างสูงครับท่านพี่ – เจ้ามันคนเจ้าเล่ห์ มินยุนกิ”

 


 

                “หึ งั้นเจ้ากับข้าก็ไม่ต่างกัน ข้าแค่อยากมั่นใจว่าจีมินยังรักข้าอยู่”

 

 


                “โดยการแกล้งยังไม่ฟื้น – ให้จีมินเป็นห่วงว่างั้น”

 


 

                ชายหนุ่มกรอกตาไปมาด้วยท่าทีเบื่อหน่าย พี่ชายของเขาคนนี้บทจะฉลาดก็ฉล๊าดฉลาด บทจะซื่อก็ซื่อเสียจนน่าเขกกะโหลก ให้เด็กสามขวบมองยังดูรู้ว่าเลยจีมินรักเคานต์ยุนกิผู้เยือกเย็นคนนี้มากแค่ไหน

 

 


                “มั่นใจแล้วก็ไปง้อสักที ลีลาหมาคาบไปแดกนะครับ – อย่าลืมว่าหมาป่าต้องมีคู่เมท”

 


 

                “ก็ข้าไง คู่ชีวิตของจีมิน” พ่อมดหนุ่มเอ่ยเสียงแข็ง เขาจะไม่ยอมให้ใครมาพรากจีมินไปจากเขาอีกต่อไปแล้ว และถ้าจีมินเจอคู่เมทขึ้นมา เขาเนี่ยแหละจะเป็นคนพาดยุคแห่งฟรานเชสแหกกฏโซเมทของหมาป่าเอง

 

 


                “แหม ทำมาเป็นออกตัวแรง ข้าล่ะอยากภาวนาให้จีมินมีเมทเป็นอัลฟ่าเสียจริง – คงสนุกน่าดู” จองกุกว่าพลางเอี่ยวหลบหมอนที่ถูกปามาจากคนตัวซีด

 

 


                “ฝันไปเถอะ”

 

 


                “แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วแน่นะยุนกิ”

 

 


                “จริงๆก็เกือบแย่เหมือนกัน ถ้าไม่ได้พยาบาลดูแลดีคงไม่หายไวขนาดนี้”

 

 


                พ่อมดหนุ่มยกยิ้ม เมื่อนึกถึงคนที่ทำหน้าที่เป็นพยาบาลจำเป็นให้กับเขา หลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมาในช่วงกลางดึกก่อนจะเข้าสู่เช้าวันใหม่ของวันที่สาม – และใช่ เขาได้ยินคำผู้ทุกคำ การกระทำทุกอย่างของดยุคคนสวย

 

 


                “ให้ตาย – สาบานได้ว่าข้าไม่ได้คิดไปเอง ข้าว่าเจ้าฟื้นขึ้นมารอบนี้เจ้าพูดมากขึ้นนะท่านเคานต์”

 

 


                “นี่เจ้าหลอกด่าข้าเหรอองค์ชาย”

 

 


                “ไม่ได้หลอก ข้าด่าตรงๆเลยเนี่ย – เล่ามาเกิดอะไรขึ้น”

 

 


                พ่อมดหนุ่มถอนหายใจด้วยความหนักใจ ก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดในช่วงเวลาทำพิธีให้คนเป็นน้องฟัง โดยปกติแล้วการทำพิธีกรรมทางเวทมนต์จะผลมีอยู่สองทาง คือสำเร็จและไม่สำเร็จ

 

 


และวีก็ไหวตัวทัน รู้ว่าเขาจะทำพิธีในการตัดความเชื่อมโยงของตัวตายตัวแทนกับผู้สร้างในค่ำคืนที่พระจันทร์เข้าใกล้โลกมากที่สุดในคืนนั้น

 

 


ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ยุนกิคิดมากจนหัวปั่น พยายามหาเหตุผลต่างๆนานาเพื่อคลายข้อสงสัยว่าทำไมปีศาจที่ควรจะมีพลังอ่อนแอในคืนวันนั้น กลับมีพลังมากพอที่จะแทรกแซงพิธีกรรมของเขาได้

 


 

“เดี๋ยวนะ ข้าว่าข้าเคยอ่านเจอในหนังสือที่แทฮยองเอาติดมาจากนครโทนิส”

 

 


“เล่มนี้เหรอ”

 


 

เพียงชั่วพริบตาหนังสือที่จองกุกพูดถึงก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม จองกุกหันมองพ่อมดหนุ่มด้วยความทึ้ง “เจ๋งวะพี่ชาย”

 


 

ทันทีที่พ่อมดหนุ่มเห็นหนังสือที่ว่า คิ้วสีดำขลับก็หมวดเป็นปม

 

 


“บันทึกปีศาจ – แทฮยองมีหนังสือเล่มนี่ได้ยังไงกันจองกุก”

 

 


ไม่รู้สิ แต่ข้าเจอมันในห้องนอนแทฮยองที่ตำหนักเก่าน่ะ”

 


 

ยุนกิหลับตาลงเพื่อกลัดกลั้นอารมณ์ มันเป็นไปไม่ได้ที่แทฮยองจะมีหนังสือเล่มนี้อยู่กับมือ – ไม่ นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยสักนิด เพราะหนังสือเล่มนี้ ... ยุนกิจำได้ว่าเขาเห็นท่านปู่ของทำลายมันไปเองกับตา

 


 

บันทึกที่ถูกเขียนโดยท่านปู่ของเขา

 

 


“ในนี้บอกว่า การกัดของปีศาจหาใช่การกัดเพื่อสร้างพันธะเฉกเช่นหมาป่า แต่เป็นการกัดเพื่อดูดกลืนพลังจิตที่หมาป่ามีแข็งแกร่งสุดในคืนพระจันทร์เต็มดวง หากยิ่งหมาป่าตัวนั้นเป็นอัลฟ่าชั้นสูงเลือดบริสุทธิ์แล้วด้วย แสงจันทร์ก็ไม่อาจทำให้พลังของปีศาจอ่อนแอลงได้ ...”

 


 

!!!

 

 


            ยุนกิเบิกตากว้าง เมื่อปริศนาที่ว่าเหตุใดวีถึงมีพลังมากพอที่จะแทรกแซงพิธีกรรมของเขาถูกคลี่คลายออก – เพราะอัลฟ่าที่วีกัดคงหนีไม่พ้น ...

 


 

            พัค โบกอม

 

 


                โบกอมเป็นอัลฟ่าชนสูงเลือดบริสุทธิ์ที่มีพลังจิตแห่งหมาป่าแข็งแกร่งพอๆกับจองกุก เป็นผู้มีสิทธิ์ในการสืบทอดบัลลังก์แห่งเผ่าพันธุ์หมาป่าเป็นลำดับที่สอง รองจากองค์ชายรัชทายาทที่เป็นสายเลือดโดยตรงของพระราชาและราชินีอย่างจอน จองกุก

 

 


                ไม่แปลกใจเลยทำไมวีถึงกลับมามีพลังได้มากมายถึงเพียงนั้น อาจจะมากพอๆกับตอนที่ปีศาจร้ายตนนั้นยังไม่ถูกท่านพ่อของเขาตัดปีกออกไปเสียด้วยซ้ำ

 

 

 

                นับว่าโชคดีที่ตอนนั้นเขาพิธีกรรมได้สำเร็จก่อนที่วีจะเข้ามาแทรงแซงเพียงแค่เสียววินาทีเท่านั้น

 

 


                ดังนั้นหากวีได้รับบาดเจ็บ แทฮยองจะไม่ได้บาดเจ็บดั่งที่เคย และหากวีต้องตาย แทฮยองก็จะไม่ถูกพรากเอาชีวิตไปด้วย

 


 

                เดี๋ยวนะ!

 

 


                การสร้างตัวตายตัวแทนคือการใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ธรรมชาติ แล้วทำพิธีการตัดขาดระหว่างผู้สร้างกับตัวตายตัวแทนที่ถูกแทรกแซง ... และประกอบกับการที่วีกลับมามีพลังมากเหมือนเดิม

 


 

                นั่นเป็นโอกาสที่วี ....

 

 


  จะแหกคุกเวทมนต์

 

 


                 “องค์ชาย ข้าว่าเราเจอปัญหาใหญ่แล้ว – ไปคุกเวทมนต์กับข้าตอนนี้เลย”

 

 

 

 



//





 

                โอเมก้าตัวน้อยเดินจูงมือราชนิกุลคนสวยมาตอกซอกซอยต่างๆที่เป็นย่านการค้าขายเมืองหลวง หลังจากที่แทฮยองจัดการแปลงโฉมให้จีมินทั้งเครื่องประทินผิว เสื้อผ้า และเครื่องแต่งกายของแทฮยองที่ทำให้ดยุคแห่งฟรานเชส กลับมาดูจิ้มลิ้มน่ารักไม่ต่างจากตุ๊กตาดังเดิม

 


 

                เพราะความน่ารักน่าชังของแทฮยอง จึงทำให้โอเมก้าตัวน้อยสนิทกับดยุคคนสวยได้อย่างง่ายดาย คนอายุน้อยกว่าชวนจีมินคุยจ้อไม่หยุด น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของคนตัวเล็กทำเอาดยุคแห่งฟรานเชสยกยิ้มและหัวเราะจนลืมความเศร้ามองเมื่อครู่ไปจนหมด

 

 


                “แทฮยองไปร้านนั้นกัน”

 


 

จีมินคว้ามือหนูน้อยหมวกแดงที่กำลังสนใจอยู่แต่สายไหมในมือ ขาเรียวหยุดลงที่ร้านหนังสือแห่งหนึ่งที่มีกลิ่นอายความเป็นพ่อมด ชวนให้นึกถึงคนที่นอนหมดสติอยู่ในวังอย่างห้ามไม่ได้

 

 


                “ว้าว พี่จีมินดูนี่สิ ที่นี่มีแต่ของแปลกๆทั้งนั้นเลย”

 

 


                ดยุคแห่งฟรานเชสยกยิ้มให้กับน่าท่าน่าเอ็นดูของโอเมก้าตัวน้อยที่ทำตาวาว ตื่นเต้นกับทุกสิ่งรอบตัวไปหมด ดูเหมือนร้านหนังสือแห่งนี้จะเป็นร้านขายของเก่าหรือร้านสำหรับพวกพ่อมดเสียมากกว่า เห็นได้จากบางอย่างที่ดูเหมือนเครื่องรางทางเวทมนต์ที่เขาเคยเห็นอยู่บ่อยครั้งที่ตำหนักของยุนกิ

 

 


                นัยน์ตาสีสวยไล่มองของโบราณหายากด้วยความตื่นเต้น พลันสะดุดตากับสร้อยเส้นหนึ่งที่วางอยู่ติดซอกตู้ ทั้งๆที่ไม่ได้วางอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นง่ายดั่งเช่นสิ่งของอื่นๆ แต่ทว่าความโดดเด่นของมันก็เป็นสิ่งที่สะดุดตาจีมินจนเอื้อมมือไปหยิบมาดูใกล้ๆ

 

 


            จี้รูปปีกสีเงินสลักด้านหลังเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษ ตัว V

 

 


                สร้อยเส้นนั้นไม่มีใครแตะต้องมันมาตั้งนานแล้วพ่อหนุ่มเสียงของหญิงวัยชราผู้เป็นเจ้าของร้านดังขึ้นทางด้านหลัง

 

 

                ทำไมล่ะครับ ของสวยงามแบบนี้ ...น่าจะมีแต่คนอยากได้

 

 


                นั่นสินะ ยายก็ไม่รู้เหมือนกัน – มันเป็นเรื่องประหลาด เหมือนกับว่ามันกำลังรอคอยผู้ที่เหมาะสมอยู่ล่ะมั้งยายแก่เจ้าของร้านว่า พลางใช้ไม้ขนไก่ปัดฝุ่นบนกองหนังสือเก่าๆบนชั้น

 

 


                ก่อนที่ดยุคคนสวยจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบกับหญิงชรา ข้าคิดว่าข้าหาผู้ที่เหมาะสมกับมันได้นะครับช่วยจัดการให้ที ข้าอยากจะนำมันไปเป็นของขวัญแต่งงาน

 


 

                “ได้เลยจ๊ะ แต่ว่าหนุ่มน้อยคนนั้นนะ เจ้าสาวของพ่อหนุ่มเหรอช่างงดงามยิ่งนัก”

 


               

                หญิงชราว่าพลางมองโอเมก้าตัวน้อยที่สวมใส่ผ้าคลุมที่แดงหมุนซ้ายหมุนขวาสำรวจข้าวของในร้านอยู่

 


 

                จีมินส่ายหน้า “ดูที่ตราสัญลักษณ์กับสีคลุมดีๆสิครับคุณยาย”

 

 


                ก่อนที่หญิงชราจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อได้มองตราสัญลักษณ์ที่ถูกปักบนอกของผ้าคลุมที่สีแดงที่แทฮยองสวมใส่อยู่

 

 


“ตายจริง! นั่นหนูน้อยหมวกแดงที่เขาเลื่องลือกันนิ ข้าสมควรถูกประหารยิ่งนัก”

 

 


ดยุคคนสวยยกยิ้มให้กับหญิงชรา ก่อนจะคว้ามือแทฮยองพาบอกลาหญิงชราใจดีที่เขาเพิ่งตกลงซื้อสร้อยจากร้านของหล่อนเมื่อครู่ทันที พลางซ่อนกล่องกำมะหยี่ในมือที่เขาตั้งใจว่าจะมอบเป็นของขวัญแต่งงานให้กับแทฮยองเอาไว้ใต้เสื้อ

 

 


                โดยไม่ทันรู้ตัวว่ามีสายตาคนๆหนึ่งที่ยืนอยู่ในเงามืดตึกจับจ้องทุกย่างก้าวของหนูน้อยหมวกแดงและดยุคแห่งฟรานเชสอยู่

 

 


                “ช่างงดงามเหมือนท่านวีไม่มีผิด”

 

 


                ท่านโบกอม ข้าได้ข้อมูลของอัลฟ่าที่มากับคุณหนูแทฮยองแล้วครับ” คนที่ยืนอยู่ในเงามืดพยักหน้าให้กับลูกน้องคนสนิทขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่กับอัลฟ่าที่ยืนอยู่เคียงข้างโอเมก้าตัวน้อย

 


 

“อัลฟ่าตนนั้นคือผู้ปกครองเมืองฟรานเชส – ดยุคจีมินครับ”

 


 

โบกอมขมวดคิ้วยุ่ง “จีมินงั้นเหรอ”

 


 

ทำไมเขาถึงได้คุ้นหน้าเด็กคนนี้เหลือเกิน

 


 

จะให้พวกข้าจัดการเลยไหมครับ”

 


 

“ช้าก่อน มันยังไม่ถึงเวลา” ผู้เป็นนายพูด ก่อนจะคว้าฮูดจากผ้าคลุมสีดำขึ้นมาปกปิดใบหน้า ก่อนจะละสายตาจากคนทั้งสองแล้วมุ่งหน้ากลับปราสาทของตนเองทันที

 





 

//

 

 

 




                พัค โบกอมก้าวเท้าเข้ามาในโถงปราสาทหลังงาม ก่อนจะหยุดและโค้งคำนับให้กับผู้ดั่งยอดหัวใจของเขาที่กำลังนั่งจิบน้ำชายามบ่ายอยู่บนบัลลังก์ ที่เขาตั้งใจสร้างขึ้นปีศาจที่เขารักโดยเฉพาะ

 

 

 

                “ท่านช่างเหมาะสมที่จะนั่งอยู่บนบัลลังก์หรือเกินท่านวี”

 


 

                “เจ้าก็ยกยอข้าตลอดเลยนะโบกอม”

 


 

                “ข้าพูดตามจริง – หากท่านต้องการบัลลังก์คาร์โรซินเวีย ข้าก็จะเอามาให้ท่านให้ได้”

 

 


                “จุ๊ๆ อย่าเอ็ดไป เจ้าอาจโดนประหารเพราะเป็บกฏได้เลยนะ” ก้านนิ้วเรียวถูกยกขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากหยักของชายหนุ่ม

 

 


                “ข้ายินดีที่จะตายเพื่อท่าน และข้าก็ไม่ได้กลัวที่จะต้องตายอีกเป็นรอบสอง”

 

 


                ปีศาจร้ายส่ายหัว ก่อนที่กรงเล็บแหลมจะจิกเข้าที่เนื้ออ่อนบริเวณลำคอและบีบเข้าเต็มแรง “ข้ายังไม่อนุญาตให้เจ้าตายเลยนะโบกอม – เจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าข้าต้องการอะไร! ทำไมยังหามาให้ข้าไม่ได้อีก!”

 

 

 

                อั่ก! ขะ ข้าขอเวลาอีกสักหน่อยท่านวี สร้อยเส้นนั้นมันหายสาบสูญมานับสิบปี ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหาเจอ”

 

 


                “แต่สร้อยนั่นมันคือปีกของข้า! เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าข้าทรมานแค่ไหนที่ข้าไม่มีปีก มันทำให้ข้าไม่มีแม้แต่พลัง ข้าไม่อยากต้องคอยดูดพลังจากคนอื่นแบบนี้อีกต่อไปแล้ว”

 

 


                แต่ทว่าสีหน้าราวกับคนขาดอากาศใกล้ตายของโบกอม ก็ทำให้อารมณ์ร้ายของเฮเลล วีค่อยๆสงบลง มือเรียวค่อยๆคลายออกจากลำคอชายหนุ่มอย่างช้าๆ ก่อนที่นัยน์ตาสีลาแวนเดอร์จะสบเข้ากับรอยแดงจากการบีบที่เขาเป็นผู้กระทำ

 

 


                “ข้า – ข้าขอโทษ”

 

 


                “ไม่ต้องขอโทษข้า มันเป็นความผิดของข้าเองที่ทำให้ท่านต้องรอคอยเช่นนี้” ชายหนุ่มคว้าร่างปีศาจร้ายเข้ามากอดปลอบ พลางกดจูบที่หน้าผากมนเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้โกรธเคืองการกระทำของเฮเลล วีแต่อย่างใด

 

 


                “เจ้าต้องเอามันมาคืนข้าให้ได้นะโบกอม”

 

 


                “ข้าสัญญา”

 

 

 

                วีผละออกจากจากอ้อมกอดของคนตรงหน้า เมื่อสัมผัสได้ถึงสัญญาณบางอย่าง “โอ๊ะโอ ดูเหมือนจะมีคนอยากเจอข้า”

 


 

                “ไม่นะท่านวี ข้าไม่ยอมให้ท่านกลับไปที่คุกบ้านั่นอีกแล้ว”

 

 


                “ไม่เอาน่าเด็กดี – ข้ามีพลังของเจ้าอยู่นะ อย่าลืมสิ J





TBC

 

  TALK

           ไม่รู้จะทอล์คอะไรเลย พูดไม่ออกบอกไม่ถูกฟิคโดนแบนอ่ะแงงงงง T^T เศร้าใจสุด ตอนนี้กำลังรอปลดแบนอยู่นะคะ สำหรับใครมาไม่ทันตอน 6 ที่โดนแบนตามไปอ่านได้ที่ไบโอทวิตเลยน้า หลังจากนี้จะเป็นพาร์ทที่เริ่มคลายปมแล้ว จะเจ้มจ้นขึ้นเรื่อยๆ แต่พระนางก็ยังคงความมุ้งมิ้งกันเหมือนเดิม 55555 คอมเม้นหรือเล่นแท็คให้ด้วยนะ น้อยจนท้อใจมากๆเลย ;-;



11/05/2561

ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


               
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 380 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1842 qell (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2563 / 12:01
    โบกอมนี่รักวีมากเลยนะ ยอมทำทุกอย่างเลย แต่ก็จำน้องชายไม่ได้อีก ;-;
    #1,842
    0
  2. #1725 Niphatlada (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 10:44
    ว่าเเล้วว ว่าต้องซื้อสร้อยเเน่ๆ

    คงเป็นปีกของวีสินะ
    #1,725
    0
  3. #1710 TONNAMT (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 23:32
    สร้อยที่จีมินซื้อให้วีสินะ ฮืออ วีอย่าทำไรน้องนะ
    #1,710
    0
  4. #1693 thanapornwirat47 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 21:03
    อ่านแล้วรู้สึกอึดอัดๆๆๆๆ
    #1,693
    0
  5. #1657 _jppm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:05
    เง้อ วีใจร้าย
    #1,657
    0
  6. #1628 Nuttysnoopy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:07
    แทแท น่ารักมากกก
    #1,628
    0
  7. #1593 Ppam012197 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:30
    ยุนกิคนเจ้าเล่ห์ แต่ก็แอบสงสารพัคโบกอมนิดนึงนะรักมากยอมทำให้ทุกอย่างยอมแลกทุกอย่างเลยแงงงง
    #1,593
    0
  8. #1508 yoongi-swa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 20:23
    พัคโบกอมคงรักวีมากๆๆเลยสินะ
    #1,508
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #1471 clrv (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 11:54

    คือผ้มหน่ะขอสารภาพเลยว่าแอบชอบคาแรกเตอร์ของเฮเลล วีนะ555 จะว่าไงดีแบบว่าเป็นปีศาจที่สวย มีเสน่ห์ ฉลาด มีเล่ห์เหลี่ยม มีความนางพญา สรุปคือชอบความร้ายๆของคุณเค้ามากกก
    #1,471
    0
  11. #1309 sugarwriderYM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 20:58
    น่ารัก อึ้ยย ยุนมิน ถ้าพี่ยุนกิชักช้า เราจะไม่ยกจีมินมห้แล้วนะ
    #1,309
    0
  12. #1218 JKTHFOREVER (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:56

    คุณยุนกิคะร้ายนักนะ!!555
    #1,218
    0
  13. #1189 Varismm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:24
    แทฮยองงงงง จิ้มลิ้มของพี่
    #1,189
    0
  14. #1133 boahammock (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 14:27
    ถ้าปีกไปอยู่กับแท วีก็จะได้ปีกคืนกลับไปด้วยมั้ย เพราะคือคนๆเดียวกัน งืมมมม
    #1,133
    0
  15. #944 someone_ssk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 15:29
    น้องเอาสร้อยไปแล้วแง้งง แต่ถ้าให้จองกุกเก็บไว้คงไม่เป็นไร มั้ง555
    #944
    0
  16. #890 J_ets (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 08:17
    ฮื่อออ น้องเอาสร้อยไปแล้ววจะเป็นไรมั้ยยย
    #890
    0
  17. #865 M&M_Jk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 18:17
    ทำไมโบกอมจำน้องไม่ได้ ฮื่อออ
    #865
    0
  18. #814 ppp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 12:32

    โบกอมรักวีมากจริง ๆ ไม่ว่าวีจะทำร้ายขนาดไหน ก็ยังรัก อมก. ;-;

    #814
    0
  19. #645 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 19:33
    โบกอมนั้นน้องชายนายเอง ต้องจำให้ได้เร็วๆนะ
    #645
    0
  20. #586 jkttjinm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 00:02
    ยุนกิร้ายยยยยนยยยย เนื้อเรื่องกำลังสนุกเลย><
    #586
    0
  21. #557 PaiiKanj (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 22:42
    ทำไมโบกอมถึงจำน้องไม่ได้ล่ะ
    #557
    0
  22. #508 SweetJK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 23:20
    ถ้าจีมินให้สร้อยแทฮยองงี้ วีก็ได้ปีกเลยดิ โบกอมจะทำร้ายน้องตัวเองไม่ได้นะคับ
    #508
    0
  23. #471 Moonlionz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 15:44
    พี่ยุนกิร้ายนัก โบกอมนั่นน้องไงงง แงงง ตอนนี้สร้อยอยู่กับจีมินแล้วว
    #471
    0
  24. #422 wmia (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 17:05
    ยุนกิ เดี๋ยวจะโดนตี!
    #422
    0
  25. #420 eunpink (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 23:36
    เจ้าเล่ห์นักพ่อมดยุนกิ ไม่สงสารจีมิน(คนสวย)รึใงหืมมมม //จีมินเก็บสร้อยเส้นนั้นให้มิดชิดเลยนะ
    #420
    0