พันธะเสน่หามาเฟีย

ตอนที่ 6 : บทที่ 3 กลิ่นที่คิดถึง (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    19 ส.ค. 61

สามสิบนาทีต่อมาคนขับแท็กซี่พาเอเดนมาถึงจุดหมาย สถานที่ถ่ายทำเป็นคอนโดหรูกลางกรุง ที่อยู่ไม่ไกลจากโรงแรมที่เอเดนพักมากนัก แต่ด้วยการจราจรวันนี้ที่ค่อนข้างแน่นและติดขัด จึงใช้เวลาพอสมควรกว่าจะมาถึง เมื่อมาถึงที่หมายเขาก็พบว่า เมญ่าให้คนในกองถ่ายยืนคอย เพื่อที่จะได้พาเขาขึ้นไปชั้นที่ถ่ายทำ

        “คุณเอเดนใช่ไหมคะ” มะนาวที่มองรูปภาพของเอเดนในมือถือซึ่งตรงกับคนตรงหน้า ตัวจริงหล่อกว่าในรูปเสียอีก

        “ใช่ครับ”

        “เมญ่าให้มาคอยคุณค่ะ ฉันจะพาคุณขึ้นไปหาเมญ่านะคะ” มะนาวพูดเป็นภาษาสากล เอเดนพยักหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปในคอนโด ใช้ลิฟต์โดยสารนำพาทั้งสองไปยังชั้นที่ 35 ชั้นที่ถ่ายทำละคร “คุณรอเมญ่าในห้องนี้นะคะ เมญ่าถ่ายละครอยู่ค่ะ อีกสักพักถึงจะเสร็จ”

        ห้องดังกล่าวเป็นห้องที่ทางผู้จัดได้เช่าเผื่อไว้ให้เมญ่ากับนักแสดงคนอื่นไว้พักผ่อน ซึ่งตอนนี้ทุกคนไปเข้าฉากกันหมด

        “ขอบคุณครับ” เอเดนพูดจบก็เปิดประตูห้องที่เขาเข้าใจว่า ไม่มีคนอยู่ แต่พอก้าวเข้าไปในห้องได้ไม่กี่ก้าว เขาก็พบกับผู้หญิงร่างสมส่วนยืนหันหลังให้ตน ซึ่งเขาจำได้ดีว่าคือใคร เพราะภาพที่หล่อนยืนหันหลังให้ตนยังจำติดตา เขาย่องเท้าเดินเข้าไปหาสาวคนนั้นที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอะไรบางอย่าง จึงไม่รู้ตัวว่า มีใครมายืนซ้อนด้านหลังตน

        กลิ่นตัวหอมจัง...

        เอ...กลิ่นคุ้นๆ...

        เอเดนรู้สึกคุ้นกับกลิ่นกายของดวงดาราที่มาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอม เขาก้มหน้าลงใกล้ใกล้ท้ายทอยดวงดาราแล้วสูดดมกลิ่นกายหล่อนเข้าไปเต็มปอด ราวกับว่าทวนความทรงจำ

        ลมหายใจอุ่นๆ ที่ระรินตรงท้ายทอย แล้วยังได้กลิ่นแอลกอฮอล์เข้ามาปะปน ไม่พอยังได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชาย ซึ่งในห้องนี้ไม่มีใคร นอกจากหล่อนเพียงคนเดียว แล้วสิ่งที่ตนสัมผัสได้เป็นของใครกัน

        “ทำอะไรอยู่ครับ” ดวงดาราตกใจกับเสียงที่ได้ยิน เพราะมันใกล้เหลือเกิน ใกล้ราวกับอยู่ด้านหลังตน และด้วยความตกใจ หล่อนรีบหันหลังไปทางต้นเสียง แต่ก็ต้องตกใจมากขึ้น เมื่อร่างกายของตนชนกับร่างเอเดนอย่างจังจนหล่อนผงะหลัง เขาก็ไว้เหลือร้ายใช้ลำแขนโอบรัดเอวหล่อนไว้

         ตามองตา สายตาก็จ้องมองกัน รู้สึกเสียวซ่านหัวใจ...

        สองหนุ่มสาวกำลังรู้สึกเหมือนกับท่อนเพลง โดยเฉพาะดวงดาราที่หัวใจเต้นโครมครามแทบจับจังหวะไม่ได้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ได้ใกล้ชิดกับบุรุษ ครั้งสุดท้ายคือคืนนั้น คืนที่หล่อนไม่มีวันลืม

        เอเดนจ้องมองแววตาที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็น นัยน์ตาดวงดาราเป็นประกายราวกับมีหมู่ดาวนับร้อยดวงอยู่ในนั้น ดูมีเสน่ห์น่าค้นหา เขาหลุบมองกลีบปากบางสวยที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อน มันกำลังสั่นระริกคล้ายตื่นเต้น หวาดกลัว เผยอน้อยๆ คล้ายกำลังเชื้อชวน เป็นริมฝีปากที่น่าจูบมาก เขายกมุมปากทั้งสองข้างขึ้นยิ้ม

        “ตาเธอสวยจัง เหมือนฉันจะเคยเห็นดวงตาคู่นี้นะ”

เขาพูดชิดเรียวปากชวนลุ่มหลง หัวใจดวงดารายังคงเต้นผิดจังหวะ แล้วดูเหมือนว่าจะยิ่งเต้นหนักขึ้นกับความใกล้ชิดและคำพูดของเขา

“เอ่อ...” ในขณะที่ดวงดาราไม่รู้ว่าจะแก้สถานการณ์อย่างไร เสียงเปิดประตูดังขึ้น สองร่างจึงผละออกจากกันโดยปริยาย เอเดนก้าวเดินไปนั่งบนเก้าอี้ ส่วนดวงดารารีบหันหลังทำงานของตนเองต่อ

“ลิซ พี่อ้อมฝากเสื้อผ้าไปให้สองแฝด” ยุพาเดินถือถุงกระดาษใส่เสื้อผ้าเข้ามาในห้อง ดวงดาราค่อยๆ หันมาหายุพา “อ้าว นึกว่าอยู่คนเดียว”

ยุพามองหน้าชายหนุ่มชาวต่างชาติที่ใบหน้าเครื่องเคราคล้ายใครสักคน ช่วงวินาทีนั้น ภาพลูกชายฝาแฝดของดวงดาราแวบเข้ามาในหัว ทว่าหล่อนก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะคิดว่า เรื่องที่แวบเข้ามาไม่น่าใช่ หันมาทางคู่สนทนาตามเดิม

“คุณเอเดนค่ะพี่พา เขาเป็นเพื่อนเมญ่าค่ะ” ดวงดาราขยายความให้ยุพาเข้าใจ อีกฝ่ายพยักหน้า

“อ๋อจ้ะ” ยุพารับรู้ “เสื้อผ้าของลูกพี่อ้อมน่ะที่ใส่ไม่ได้ พี่อ้อมเลยเก็บมาให้สองแฝด”

“ขอบคุณพี่พาค่ะที่เอามาให้ ฝากขอบคุณพี่อ้อมด้วยนะคะ” ดวงดารารับถุงนั้นไว้พร้อมกล่าวคำขอบคุณ

“ลองหยิบมาดูสิว่าใส่ได้ไหม แต่พี่ว่าน่าจะใส่ได้ ตั้มตัวใหญ่มาก ใหญ่กว่าสองแฝดอีก เด็กอะไรไม่รู้ อ้วนวันอ้วนคืน” ดวงดาราทำตามที่ยุพาบอก หล่อนหยิบเสื้อผ้าในถุงออกมาสองสามชุดขึ้นมาดู

“ใส่ได้อยู่แล้วค่ะ ยี่ห้อดีๆ ทั้งนั้นเลย ยังใหม่อยู่เลยค่ะพี่พา” เอเดนมองดวงดาราที่ชูเสื้อแต่ละตัวดูด้วยความสงสัย เสื้อผ้าที่หล่อนถืออยู่เป็นเสื้อเด็กผู้ชาย หล่อนจะทำหน้าดีใจทำไมเมื่อได้เห็นชุดเหล่านี้ และชุดเหล่านี้เป็นชุดของใคร เขามีหลายคำถามอยู่ในหัว ขณะที่ทั้งสามอยู่ในห้อง มะนาวได้เดินเข้ามาในห้องพร้อมเครื่องดื่มเย็นๆ หลายอย่าง

“ฉันไม่ทราบว่าคุณชอบเครื่องดื่มแบบไหน เลยจัดมาให้หลายอย่างค่ะ” มะนาววางถาดที่ใส่ขวดน้ำเปล่า กาแฟเย็นแบบกระป๋อง น้ำชาเขียวน้ำผึ้งผสมมะนาว น้ำอัดลมที่มีทั้งสีดำ สีแดงและสีเขียว “หรือถ้าคุณอยากดื่มอะไรเพิ่มเติมจากที่ฉันเอามาให้ ฉันจะให้เด็กไปซื้อให้ค่ะ”

มะนาวผู้ประสานงานกองถ่ายต้อนรับขับสู้ แขก ของเมญ่าอย่างดี เพราะรับปากเมญ่าไว้แล้วว่าจะดูแลเอเดนให้ระหว่างที่เมญ่าถ่ายทำละคร

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เรื่องมาก น้ำเปล่าขวดเดียวก็พอครับ” 

“ค่ะ ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มบอกได้นะคะ”

“ครับ” เอเดนรับคำ หยิบขวดน้ำขึ้นมาเปิด แล้วกระดกดื่มดับกระหาย มะนาวเดินไปสมทบกับสองสาวที่กำลังยืนคุยกันอยู่ มะนาวพูดได้เพียงสองสามคำ ตุ้มเด็กในกองถ่ายก็เดินเข้ามาในห้อง

“พี่ลิซ พี่เมญ่าให้พี่ลิซเอากระดาษซับหน้าไปให้จ้ะ แล้วให้พี่ไปซับหน้าให้เธอด้วย”

“อ๋อได้จ้ะ” ดวงดาราใส่ชุดของลูกชายเข้าที่เดิม ก่อนหันไปหยิบของที่เมญ่าต้องการแล้วรีบเดินออกไปจากห้อง

        “เออเมญ่านี่ก็แปลกนะ ช่างแต่งหน้าก็มีทำไมไม่ใช้ มาใช้ลิซอยู่นั่นแหละ”

        “ก็หน้าที่ลิซนี่ ต้องคอยดูแลเมญ่า ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ลูกจ้างจะทำให้นางจ้าง”

มะนาวไม่คิดว่าเป็นเรื่องแปลก เป็นที่รู้กันว่า เมญ่าไม่ใช้เครื่องสำอางในกองถ่าย หล่อนจะนำเครื่องสำอางของตัวเองมาใช้ เหตุผลคือ ผิวเมญ่าแพ้ง่าย หากใช้เครื่องสำอางที่ไม่ถูกกับผิว อาจทำให้ผิวเป็นหื่นขึ้นมา และเกิดอาการคัน ซึ่งทุกกองถ่ายก็ไม่ได้ติดใจอะไร ไม่ได้มองว่าเมญ่าเรื่องมากด้วย

“มันก็จริง” ยุพาเห็นด้วยในข้อนี้ สายตาของหล่อนมองไปยังเอเดนอีกครั้ง ซึ่งเขาก็มองมาที่ยุพาพอดี หล่อนรีบหลบสายตา พูดประโยคหนึ่งขึ้นมา “ถ้าพาไม่รู้มาก่อนว่า แฟรงค์เป็นผัวของลิซ เป็นพ่อของสองแสบ พาคงคิดว่า ผู้ชายคนนั้นเป็นพ่อของสองแสบ ดูสิ หน้าตาคล้ายกันมากเลยนะพี่ลิซ ต่างกับแฟรงค์ที่ลูกกลับหน้าตาไม่มีส่วนไหนเหมือน นอกจากมีเชื้อฝรั่ง”

มะนาวหันไปมองหน้าเอเดนแวบหนึ่งรีบหันกลับมามองหน้ายุพา หากยุพาไม่พูดประโยคนี้ขึ้นมา มะนาวคงไม่ได้คิดอะไร เพราะไม่ทันสังเกต แต่เมื่อพูด ในความรู้สึกกลับเห็นด้วยกับคำพูดของยุพา สองฝาแฝดมีใบหน้าละม้ายคล้ายเอเดนจริงๆ

“ฝรั่งอาจหน้าตาคล้ายๆ กันก็ได้มั้ง” ทว่าอีกใจก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ “คนหน้าคล้าย หน้าเหมือนมีกันเยอะแยะ อย่าไปพูดแบบนี้กับใครล่ะ ลิซจะดูไม่ดีเอา”

“ก็ไม่ได้ว่าว่าคุณคนนี้เป็นพ่อของเสือกับสิงห์ซะที่ไหน ก็แค่บอกว่าคล้ายกันแค่นั้นเอง”

“อืมพี่รู้ พี่เข้าใจ แต่พี่กลัวคนอื่นจะไม่เข้าใจเหมือนพี่ไง”

“โอเคค่ะ พาจะไม่พูดแบบนี้อีก” ยุพารับปาก “พาไปก่อนนะพี่ เผื่อคุณอ้อมเรียกใช้อะไร”

มะนาวไม่ได้เดินตามยุพาออกไป หล่อนตั้งใจจะหันมาถามไถ่เอเดนว่าต้องการของว่างหรือไม่ แต่เพียงแค่หล่อนหมุนตัวมาทางชายหนุ่มนัยน์ตาสวย หล่อนก็ถูกยิงคำถามใส่

“ขอโทษนะครับ เมื่อกี้ผมเห็นคุณกับผู้หญิงคนนั้นมองมาที่ผมหลายครั้ง มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“อ๋อไม่มีอะไรค่ะ พาบอกว่าลูกฝาแฝดของลิซหน้าตาคล้ายคุณค่ะ”

เอเดนอึ้งไปกับคำตอบ ดวงดารามีลูกแล้ว และเป็นลูกฝาแฝด เอเดนรู้สึกเหมือนมีของแหลมทิ่มใจ ราวกับความฝันและความหวังบางอย่างพังทยายอย่างไหนอย่างนั้น ใจที่เบิกบานวูบไหวเมื่อครู่ จมดิ่งสู่ความเศร้า

ดวงดารามีครอบครัวแล้ว...

โอ้...เจ็บแปลบในอก

“ลิซมีครอบครัวแล้วหรือครับ” เอเดนถามคล้ายกับต้องการความมั่นใจ

“ใช่ค่ะ ลูกฝาแฝดของลิซหน้าตาน่ารักมากค่ะ แต่จะว่าไปหน้าตาก็คล้ายคุณจริงๆ ถ้าไม่คิดว่า ลิซมีแฟรงค์เป็นสามีและเป็นพ่อของลูก ฉันก็ต้องคิดว่า คุณเป็นพ่อของสองแฝดค่ะ”

“หน้าผมเหมือนสองแฝดมากหรือครับ” คำว่า สองแฝดที่อีกฝ่ายพูด ทำให้เขานึกถึงสองฝาแฝดไทเกอร์และไลออนที่เจอกันเมื่อตอนบ่าย เด็กสองคนนั้นหน้าตาคล้ายเขาตอนเด็กมาก

“ก็เหมือนกันหลายส่วนค่ะ เดี๋ยวฉันให้ดูรูปนะคะ จำได้ว่าเคยถ่ายกับสองแฝดสองสามรูป” มะนาวหยิบมือถือของตนออกมาจากกระเป๋า ไล่หารูปถ่ายในอัลบั้มภาพ “นี่ไงคะ เสือกับสิงห์ลูกชายของลิซ”

มะนาวยื่นมือถือให้เอเดนดูใบหน้าของสองฝาแฝด จังหวะที่เอเดนก้มมองดูภาพเด็กชายสองคนในมือถือ ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง เมญ่ากับลิซและนักแสดงหญิงสองคนเดินเข้ามา ทว่าเอเดนไม่ได้ละสายตาภาพในมือถือที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรง

“พี่นาว พี่โอ่งเรียกค่ะ” ลิซบอกมะนาวที่ชักมือถือกลับ แล้วสอดเก็บใส่กระเป๋า

“ขอบใจจ้ะ ฉันไปก่อนนะคะ” มะนาวพูดกับลิซ ก่อนหันมาพูดกับเอเดน

“คุยอะไรกับนาวคะคุณเอเดน” เมญ่าถาม เดินมานั่งใกล้ๆ

“ก็ทั่วๆ ไป ครับ” เอเดนไม่เจาะจงตอบ “คุณถ่ายละครเสร็จแล้วเหรอครับ”

“ค่ะเสร็จแล้ว วันนี้มีแค่สองซีนสั้นๆ ค่ะ” เมญ่าตอบ “ว่าแต่คุณทานอะไรมาหรือยังคะ เมญ่าหิวมากๆ เลย เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีไหมคะ”

“แล้วแต่คุณเลย ผมได้ทั้งนั้น” เอเดนพูดเหมือนตามใจเมญ่า

“เมญ่าไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ รอแปปเดียวค่ะ”

เมญ่าลุกเดินไปห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนชุด เอเดนตวัดสายตาดวงดาราที่กำลังเก็บของใช้ส่วนตัวของเมญ่า ภาพในมือถือของมะนาวคือภาพไทเกอร์และไลออน เด็กชายฝาแฝดที่เขาถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น หน้าตาของสองแฝดคล้ายเขาจริง อาจพูดว่าเหมือนก็คงได้ คนเราจะเหมือนกันได้มากขนาดนี้โดยไม่ใช่พี่น้อง หรือเครือญาติกันได้อย่างไร คงต้องมีเชื้อสายร่วมอยู่ด้วย

จากที่เอเดนดู หน้าตาของแฟรงค์กับไทเกอร์ ไลออนก็ใช่ว่าจะเหมือนกัน ต่างกันเสียด้วยซ้ำ ทั้งที่เป็นพ่อลูกกัน ต่างกับเขาที่มีคนบอกว่าหน้าตาเหมือนสองแฝดถึงสองคน ทว่าเขาไม่เคยมีอะไรกับดวงดารา ฉะนั้นเรื่องที่เขาเป็นพ่อของสองแฝดคงไม่ใช่ หรือว่าเคยนอนหว่า...

แค่หน้าคล้าย หน้าเหมือนคงให้คำตอบคาใจเอเดนไม่ได้ มีหลายอย่างในตัวดวงดาราที่เขาติดใจสงสัย ไม่ว่าจะเป็นนัยน์ตาสีน้ำตาลเปล่งประกาย และกลิ่นกายที่ทำให้เขารู้สึกว่า ถูกย้อนไปในอดีต ชวนให้นึกถึง สาวปริศนาคนนั้น...สตรีแต่งหน้าแฟนตาซี สาวพรหมจรรย์สุดเร้าใจ

ย้อนกลับไปเมื่อเกือบห้าปีที่แล้ว

คืนนั้นเป็นอีกคืนหนึ่งที่ติดอยู่ในความทรงจำของเอเดน ช่วงสัปดาห์นั้นเขาเดินทางไปประเทศฝรั่งเศส ไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อนสนิท ก่อนหน้าวันสำคัญหนึ่งวัน เพื่อนรักได้จัดงานปาร์ตี้สละโสด บังเอิญว่า งานปาร์ตี้สละโสดจัดขึ้นในโรงแรมที่เขาพัก เอเดนดื่มไปค่อนข้างมาก และเกิดอาการมึนขึ้นมา เขาจึงขอตัวขึ้นไปพัก เพราะเกรงว่าวันรุ่งขึ้นจะพยุงตัวลุกขึ้นไปงานมงคลสมรสของเพื่อนไม่ไหว

ทว่าพอเข้ามาในห้องนอนของห้องพัก เขาก็พบกับสตรีนางหนึ่งที่ใบหน้าแต่งแต้มแนวแฟนตาซี เปลือกตาทั้งสองข้างมีหลายเฉดสีสัน รอบดวงตาข้างหนึ่งถูกเพ้นท์เป็นรูปดวงดาว แล้วแต้มด้วยสีสัน มีกากเพชรระยิบระยับ ริมฝีปากหล่อนเคลือบด้วยสีแดงสด ส่วนชุดที่หล่อนสวมใส่เป็นชุดเกาะอกสีแดงเลือดนกสั้นเหนือเข่าราวหนึ่งคืบ และตอนนี้มันก็เลื่อนขึ้นสูงตามแรงขยับของเจ้าตัว เผยให้เห็นเรียวขาน่าลูบไล้ บนพื้นมีปีกนกวางอยู่ สงสัยว่าผู้หญิงคนนี้คงกลับจากงานแฟนตาซี

ความที่เข้าใจว่า ผู้หญิงชุดแฟนตาซีคนนี้คงเป็นสตรีที่เพื่อนรักจัดเตรียมไว้ให้ ซึ่งเขาเองก็ไม่เคยปฏิเสธน้ำใจของเพื่อน ในเมื่อหญิงมาประเคนบนเตียง ราชสีห์เช่นเขาไม่พลาดขย้ำเหยื่อ เขาใช้เข่าทั้งสองข้าวก้าวขึ้นไปบนเตียง มองดูใบหน้าและเรือนร่างของสมันสาวที่คงไม่รู้ตัวว่า กำลังเป็นอาหารตาของราชสีห์ที่โลมเลียตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

มือใหญ่ลูบไล้ขาสวยจากปลายเท้าขึ้นสูงจนถึงขาอ่อน จวนเจียนจะถึงโคนขาเจ้าของขาขาวเนียนก็พลิกตัวนอนหงาย เผยให้เห็นเนินอกรำไร ขนาดของสิ่งที่เห็นแม้ว่าจะไม่ใหญ่มาก แต่ก็ทำให้เลือดลมเขาเดือดพล่าน ทั้งที่เห็นมานักต่อนัก แต่ทำไมพอเห็นความสวยงามของอกอวบ เขาถึงกับอยากเอาหน้าไปฝัง สูดดมความหอม ลงลิ้นตรงปลายถันจนตัวสั่น แล้วเมื่อทนไม่ไหวก็ไม่จำเป็นต้องทน เขาจัดการเปลื้องชุดตัวสวยออกจากร่างสวยน่าสัมผัส

“ว้าว” ทันทีที่นวลอนงค์ไร้อาภรณ์ เอเดนถึงกับร้องออกมาอย่างลืมตัว จากประสบการณ์ด้านผู้หญิงมาโชกโชน เพียงแค่เขาเห็นรูปร่างของสตรีปริศนาก็รู้ได้ทันทีว่า หล่อนน่าจะเป็นคนแถบเอเชีย ซึ่งระบุประเทศไม่ได้ ผิวพรรณหล่อนขาวนวลเนียนสุขภาพดีราวกับเจ้าตัวบำรุงผิวพรรณมาตั้งแต่เยาว์วัย ดอกอุบลสองดอกเบ่งบานเต็มสองตา แม้ว่าจะไม่ใหญ่จนใจสั่น ทว่าขนาดของมันก็ทำให้เขาอยากสัมผัสโอ้โลม ไล่สายตามายังหน้าท้องไร้ไขมัน ใจเขาก็สั่นขึ้นมา ยิ่งลากสายตาต่ำลงไปยังอวัยวะกลางร่างสาว พบเจอกับแพรไหมดกดำปกปิดความเร้นลับ ที่เขาเห็นแล้วอยากค้นหา

แม่งเอ๊ย!...ทำไมถึงร้อนอย่างนี้วะ

เอเดนรู้สึกตามที่คิดในใจ เขาไม่เคยรู้สึกว่าอยากร่วมรักกับสตรีคนใดเท่าสาวเปลือยกายบนเตียงคนนี้มาก่อนเลย และเมื่อร่างกายต้องการ จิตใจก็ปรารถนา เสื้อผ้าเนื้อดีของเขาก็หลุดออกจากกายในเวลาต่อมา เอเดนไม่รอช้า รีบจัดการกับเนื้อแสนโอชะล่อตาล่อใจทันที

เขาทอดตัวลงบนที่นอน ตะแคงร่างหาร่างอรชรเปล่าเปลือยที่สวยสดงดงาม กลิ่นกายสาวหอมเย้ายวนชวนให้แก่นกายเขาตอบสนอง ลุกชันจนตั้งตรงอวดศักดาพร้อมรบบนเตียง เอเดนไม่รีรออะไรทั้งนั้น เขารีบกอดร่างสาวชุดแฟนตาซี เริ่มบรรเลงเพลงรักเพลงสวาท...

บทเลิฟซีนจ้าาาาา ลงไม่ได้ค่ะ ติดตามบทนี้ได้ใน E-BOOK ค่ะ

ติดตามตอนต่อไปค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #9 554433221515 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:29

    อีบุ๊คออกแล้วเหรอคะ

    #9
    1
    • #9-1 bam2009(จากตอนที่ 6)
      25 สิงหาคม 2561 / 12:08
      ยังค่ะ
      ราวๆ ต้นเดือนกันยายนค่ะ
      ขอบคุณค่ะ
      #9-1
  2. #8 tom247 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 16:41
    จะจำกันได้ไหมเนี่ย
    #8
    0