พันธะเสน่หามาเฟีย

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 สองแฝด (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    15 ส.ค. 61


ปกชั่วคราวนะคะ

วันนี้เมญ่ามีถ่ายละครช่วงเย็น สถานที่ถ่ายทำคือคอนโดหรูใจกลางกรุง แน่นอนว่าการมาถ่ายละครของหล่อนแต่ละครั้งจะต้องมีดวงดารามาเป็นคนคอยรับใช้ส่วนตัว โดยมีพี่โก้มาดูแลบ้างเป็นบางครั้ง และวันนี้เขาก็มาในฐานะผู้จัดการส่วนตัว มาบอกเรื่องคิวงานและงานใหม่ที่เพิ่งรับมา

“โห...ไปถ่ายทำไกลขนาดนั้นเลยหรือพี่ ทำไมไม่บอกก่อนจะได้ไม่รับงาน” เมญ่าโวยเมื่อรู้ว่าต้องเดินทางไปถ่ายทำโฆษณาที่จังหวัดหนองคาย

“เงินมันดี ได้สามล้านเชียวนะ ไปถ่ายแค่วันสองวันเอง อีกอย่างมันก็ไม่ได้ลำบากอะไร นั่งเครื่องไปแล้วไปต่อรถตู้ที่เขามารับที่สนามบิน ไปถึงก็ไปพักที่โรงแรมก่อนไม่ได้ถ่ายเลยซะที่ไหน ถ่ายทำวันรุ่งขึ้น จากที่ดูคงถ่ายไม่กี่ชั่วโมง ตอนเย็นก็บินกลับกรุงเทพฯ แค่นี้ก็ได้เงินตั้งสามล้านแล้ว หล่อนจะบ่นทำไม” พี่โก้สาธยายงาน ก่อนโวยกลับด้วยความหมั่นไส้ “อย่าเรื่องมาก ทำตัวให้เป็นดาราที่น่ารักหน่อย คนจะได้รัก จะได้มีงานเยอะ”

“พี่โก้ก็จะได้มีเงินด้วยใช่ไหมล่ะ กินส่วนแบ่งเมญ่าไปตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์ เสือนอนกินชัดๆ” เมญ่าค่อนขอดใส่ โก้หน้าตึงแต่ก็ยอมรับว่า ตัวเองก็ต้องพึ่งพาเด็กในสังกัด ที่จะว่าไปก็เหมือนน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า “แต่ก็เอาเถอะ มันเป็นข้อตกลงระหว่างเราตั้งแต่ต้น อีกอย่างพี่เองก็ไม่เคยเอาเปรียบเมญ่า แล้วจะไปเมื่อไหร่ล่ะ”

“ไปวันศุกร์หน้า”

“ไปศุกร์หน้าเหรอ ทำไมเร็วจังล่ะพี่” เมญ่าถามกลับ สีหน้าตกใจ

“คิวหล่อนว่างวันนั้นพอดี อย่าบ่นไปเลยน่า งานนี้มีแต่คนอยากได้นะ ขนาดดาราที่ดังกว่าหล่อนยังไม่ได้เลย เพราะฉะนั้นอย่าเรื่องมาก” พี่โก้เองบางครั้งก็หน่ายนิสัยเมญ่า ไม่อยากสนใจหรือเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ ทว่าส่วนแบ่งสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่ได้รับมันหอมหวาน มากพอที่ทำให้เขาท่องคำว่าอดทน และอดทน ก่อนจะหยิบเอกสารสัญญามาออกมาจากกระเป๋า เพื่อให้เมญ่าเซ็นกำกับ “เซ็นซะ”

เมญ่าถอนหายใจ ก้มมองดูสัญญากรอกสายตาอ่านคร่าวๆ ก่อนเซ็นชื่อลงไปในช่องว่างที่บริษัทจัดจ้างกำหนดไว้

“พรุ่งนี้เมญ่ามีงานที่ไหนบ้าง”

“มีถ่ายแบบที่สตูดิโอโมเดลช่วงเก้าโมงเช้า มีงานอีเว้นท์เปิดตัวน้ำหอมที่สยามพารากอนตอนบ่ายโมง” โก้ตอบ

“แค่นี้”

“อืมแค่นี้”

“ช่วงเย็นก็ว่างน่ะสิ” เมญ่าคล้ายพูดกับตัวเอง

“ทำไม หล่อนจะไปไหน”

“มีนัดสำคัญกับแขกของคุณพ่อ” เมญ่าตอบ จังหวะนั้นเจ้าหน้าที่กองถ่ายมาเรียกเมญ่าไปเข้าฉาก หล่อนลุกเดินไปแต่โดยดีด้วยรอยยิ้ม โก้จึงไม่ทันได้พูดอะไรและคร้านจะเอ่ย เขาลุกขึ้นเดินไปหาดวงดาราที่กำลังเก็บอุปกรณ์แต่งหน้าส่วนตัวของเมญ่าใส่ในกระเป๋าใส่เครื่องสำอาง

“ลิซ ฉันซื้อขนมฝากเธอกับสองแฝด” โก้ชี้ไปทางถุงขนมจากร้านดังที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ขอบคุณค่ะพี่โก้” ดวงดาราพนมมือไหว้

“สองแฝดเป็นไง พี่ไม่ได้เจอตั้งหลายวันแล้ว”

“สบายดีค่ะ ซนตามประสาเด็กค่ะ”

“พี่ว่าเสือกับสิงห์หน้าตาน่ารักนะ เป็นลูกครึ่งด้วย ถ่ายโฆษณาได้สบาย เอาไหมพี่หางานให้ จะได้มีรายได้ไง” โก้หวังดีกับดวงดาราจากใจ “พี่ไม่หักค่าเปอร์เซ็นต์ พี่อยากให้ลิซหลุดจากนางแม่มด ไม่อยากให้ลิซถูกกดขี่แบบนี้”

โก้สงสารและเห็นใจดวงดารามาก เขาเคยพูดและตักเตือนเมญ่าหลายครั้ง เรื่องการพูดจาดูหมิ่นดูแคลนและเหยียดหยามดวงดาราที่ทำงานอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่มีปากมีเสียง ทำตามคำสั่งทุกอย่างและที่สำคัญมีความซื่อสัตย์ ไว้ใจได้ ซึ่งหาไม่ได้ง่ายในในยุคปัจจุบัน หากทำเกินกว่าเหตุดวงดาราอาจทนไม่ไหวคิดลาออก คราวนี้เมญ่าจะไม่มีคนรองรับอารมณ์ ไม่มีคนคอยเก็บคราบความสุขที่ไม่คิดทำลายทิ้งด้วยตัวเอง ทว่าเมญ่ากลับเมินเฉย ไม่ใส่ใจคำพูด คำเตือนของโก้ บางครั้งกลับยิ่งโขกสับดวงดารามากขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ลิซทนได้ อีกอย่างเมญ่ามีบุญคุณกับลิซ ถ้าลิซไม่ได้แม่ย่าช่วย...” ดวงดารายังพูดไม่ทันจบประโยค สาวประเภทสองก็วีนใส่

“โอ๊ย! แม่คุณ จะเป็นนางเอกอีกนานไหมเนี่ย บุญคุณมันหมดไปตั้งนานแล้วมั้ง”

“จริงๆ แล้วเมญ่าก็ไม่ได้ร้ายอะไรหรอกค่ะพี่โก้ ถ้าไม่หงุดหงิดไม่พอใจเธอก็น่ารักดี บางครั้งมีน้ำใจให้ลิซกับลูกด้วย” ดวงดาราแก้ตัวแทนเมญ่า “ลิซขอบคุณพี่โก้มากนะคะที่เป็นห่วงลิซ แต่ลิซยังไหว ลิซโอเคค่ะ”

ดวงดาราไหว้โก้ ก่อนกอดโก้อย่างเอาใจ โก้ถอนหายใจพรืดยาว กอดตอบดวงดาราที่เขาเห็นเป็นน้องสาวคนหนึ่ง ในใจคิดว่า หากดวงดาราเป็นเมญ่าก็คงดี เขาจะได้ไม่ต้องทนอยู่กับคนสวยแต่รูปจูบไม่หอม

        “หล่อนก็เป็นซะอย่างนี้ เมญ่าถึงได้จ้องจะกัดหล่อน” โก้พูดตามตรง “หล่อนเองก็ไม่ใช่ว่าจะสิ้นไร้ไม้ตรอก ภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศสก็เป๊ะ หางานเป็นล่ามก็ได้ ความรู้ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีจบปริญญาตรี มีวุฒิป.ตรีบวกกับเก่งภาษา ไปสมัครงานที่ไหนใครก็รับ หรือถ้าไม่อยากหาเอง ฉันหาให้ได้นะ”

        “ขอบคุณพี่โก้มากค่ะ แต่ลิซโอเคค่ะ” ดวงดารายืนยันความตั้งใจเดิม

        “ตามใจหล่อน เปลี่ยนใจก็บอกล่ะกัน” โก้รู้ว่า พูดไปก็เปลี่ยนใจดวงดาราไม่ได้ “ว่าแต่เรื่องที่จะให้สองแฝดรับงานโฆษณาว่าไง พี่ไม่อยากให้ลิซปิดกั้นโอกาสนะ หน้าตาสองแฝดหล่อมาก งานเพียบแน่นอน จะได้มีเงินเก็บไว้ให้ลูกเรียนหนังสือไง ลำพังทำงานคนเดียวสมัยนี้ไม่พอนะ มีเงินเก็บไว้เยอะๆ อุ่นใจกว่านะลิซ”

        โก้พูดถูก ในยุคปัจจุบันค่าใช่จ่ายมีแต่จะสูงขึ้น รายได้หลายครอบครัวไม่เพียงพอต่อการใช้จ่าย ต้องกู้หนี้ยืมสิน ดวงดาราแม้ว่าจะไม่มีหนี้สิน อยู่แบบพอเพียง มีเงินใช้จ่ายตามอัตภาพ มีเงินเก็บไว้ส่วนหนึ่งเพื่อการศึกษาของลูกชายทั้งสองคน รายได้จากการเป็นคนรับใช้ส่วนตัวเมญ่าแม้ว่าจะได้หลักหมื่น แต่ก็ดูเหมือนจะไม่พอ หลายครั้งที่โก้พูดเรื่องนี้ ซึ่งหล่อนเองก็ปฏิเสธเพราะเห็นว่า งานในวงการบันเทิงหนัก ยิ่งเป็นเด็กยิ่งต้องอดทนจนกว่างานจะเสร็จ ทว่าผลตอบแทนก็ทำให้หายเหนื่อย

        “งานนึงได้เป็นหมื่นนะลิซ รับงานไม่ต้องเยอะก็ได้ อาทิตย์นึงครั้งนึง สองแฝดจะได้มีเวลาพักผ่อน ทำช่วงเสาร์อาทิตย์ก็ได้จะได้ไม่เสียการเรียน แล้วเอาเงินส่วนนี้เก็บไว้ใช้เวลาฉุกเฉินหรือเก็บไว้ส่งให้ลูกเรียน อย่างน้อยๆ ลิซก็ไม่ต้องกังวลไงว่าจะไม่มีเงินส่งเสียให้ลูกเรียนหนังสือ พี่หวังดีกับลิซนะ โอกาสอยู่แค่เอื้อม อย่าปล่อยมันไป”

        โก้รู้จักคนในแวววงบันเทิงเยอะ และหลายงานไม่ว่าจะเป็นโฆษณา ละคร เดินแบบ ถ่ายแบบต่างต้องการเด็กชายหน้าตาดีมาร่วมงาน เขาคิดว่าตนเองหางานให้สองแฝดได้ไม่ยาก จึงอยากให้ดวงดารายินยอมให้ลูกชายฝาแฝดรับงานในวงการบันเทิง

        “แล้วแต่พี่โก้เห็นสมควรก็แล้วกันค่ะ แต่พี่โก้อย่าทำฟรีๆ เลยนะคะ หักค่าเปอร์เซ็นต์ก็ได้ค่ะ” ลิซจำนนต่อเหตุผลและการโน้มน้าวของโก้ แต่ก็ยังให้ความเกรงใจเรื่องรายได้ส่วนแบ่ง

        “ฉันไม่คิดเล็กคิดน้อยกับหล่อนหรอกย่ะ ถึงฉันจะหน้าเงินก็เถอะ แค่เห็นหล่อนถูกโขกสับแล้วฉันช่วยอะไรไม่ได้ก็รู้สึกผิดมากแล้ว หรือถ้าหล่อนเกรงใจฉัน หนึ่งมื้อต่อหนึ่งงานโอเคป่ะ”

        “โอเคค่ะพี่โก้”

        “ตามนี้นะ ฉันจะหางานให้สองแฝด เอาแบบงานแรกเปรี้ยงเลย”

โก้มั่นใจว่าตนเองทำได้ จะให้เสียชื่อนักปั้นมือทองได้อย่างไร งานนี้ไม่เปรี้ยงไม่ใช่โก้ ทั้งคู่ยิ้มให้กันก่อนที่จะแยกย้ายกันไปทำงาน

<><><><><><><><><> 

        20.05 น.

เอเดนนั่งแกว่งแก้วบรั่นดีในมือ สายตาเขามองไปยังเครื่องดื่มที่อยู่ในแก้ว ทว่าสมองกลับคิดถึงดวงดารา สาวใช้ส่วนตัวของเมญ่า เขาพยายามปัดความคิดถึงนั้นทิ้งไป แต่ก็ทำยาก ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มของดวงดาราที่พอนึกถึงทีไร เอเดนก็จะยิ้มตามไปด้วย ดวงหน้าหวานแม้ว่าความสวยจะไม่ทิ่มตาทิ่มใจตั้งแต่แรกเห็น แต่ก็มีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างน่าประหลาด นึกถึงความคล่องแคล่วในการทำอาหาร รสชาติความอร่อยยังติดอยู่ในปาก เขาก็นึกอยากกินอาหารฝีมือหล่อนขึ้นมา เขาไม่เคยคิดถึงผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน ดวงดาราเป็นคนแรกที่ทำให้ต่อความคิดถึงเขาทำงานหนักมาก

ในความคิดถึงก็มีความสงสารเข้ามาแทรก เขายังจำสีหน้าของดวงดาราตอนพูดคุยกับเมญ่าได้ดี แม้ว่าฟังภาษาไทยไม่ออก จากสีหน้าของผู้พูดแสดงให้เห็นถึงความเย้ยหยัน ส่วนคนถูกสั่งก็หน้าเศร้า จนเขาอยากเข้าไปกอดปลอบ

“เป็นอะไรวะทำไมต้องคิดถึงลิซด้วย” เอเดนพูดกับตัวเอง

“คุณเอเดนเป็นอะไรครับ เห็นจ้องแต่แก้วบรั่นดี รสชาติไม่ถูกปากหรือครับ”

โคลล์ลูกน้องคนสนิทของเอเดนเอ่ยถามเจ้านาย เมื่อสังเกตเห็นเอเดนเอาแต่นั่งมองแก้วเหล้า ไม่จิบดื่มอย่างที่ควรจะเป็น

“ถูกปากสิ ถูกใจด้วย เอ๊ย! ไม่ใช่ ฉันแค่คิดอะไรเพลินๆ” สองประโยคแรก เอเดนพูดไม่รู้ตัว ดีที่ได้สติทัน เขาวางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะ ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ฉันจะออกไปข้างนอก ให้โรงแรมเรียกแท็กซี่ให้ด้วย”

“คุณเอเดนจะไปไหนครับ ให้ผมกับคริสเตียนไปด้วยไหมครับ”

“ไม่ล่ะ ฉันจะไปหาเมญ่า”

โคลล์มองหน้าเจ้านาย แต่ก็ไม่พูดหรือถามอะไร เดินไปโทรศัพท์บอกทางโรงแรมให้จัดการเรื่องเจ้านายต้องการ

ส่วนคนสั่งก็หยิบมือถือขึ้นมา กดหมายเลขมือถือของเมญ่าที่หล่อนจัดแจงบันทึกไว้ให้ สนทนาไม่ถึงนาที การพูดคุยก็จบลง ไม่นานนักเสียงข้อความในมือถือเอเดนดังขึ้น เขากดดูข้อความที่ส่งมา มันคือที่อยู่ที่เมญ่ากำลังถ่ายทำละคร เมญ่าส่งข้อความมาเป็นภาษาไทย เพื่อให้เขาให้ที่อยู่กับคนขับแท็กซี่ จะได้มาถูกโดยไม่ต้องถามทาง เอเดนยิ้มก่อนลุกขึ้นยืน เดินออกไปจากห้อง การไปหาเมญ่าครั้งนี้ จุดมุ่งหมายของเขาคือ ไปหาสตรีที่ตนคิดถึง ซึ่งหญิงสาวคนนั้นไม่ใช่เมญ่า ดารานางแบบชื่อดัง

 

ติดตามตอนต่อไปค่ะ

ขอบคุณค่ะ


ฝากผลงานอีบุ๊กเรื่องอื่นๆ ด้วยนะคะ


เมียวัยละอ่อน
อัญญาณี
www.mebmarket.com
“มีเมียเด็กต้องหมั่นตรวจเช็คร่างกาย ไม่ต้องนึกอายเป็นลูกผู้ชายต้องกล้า อย่าไปตะแบงในเมื่อเรี่ยวแรงโรยรา ร่างกายไม่ไหวก็ต้องอาศัยโด๊บยา มีคู่นอนอ่อนกว่าก็ต้องหายาบำรุง”“หนูไม่เป็นไรค่ะ เจ็บนิดเดียว” “ไหนขอฉันดูหน่อยสิ” ด้วยความเป็นหมอและเป็นห่วงแม่ตาหวาน เขาปลดเข็มขัดนิรภัย เอี้ยวตัวมาดูหน้าผากของหล่อน ส่งผลให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันไปโดยปริยาย “โนนิดนึง ฉันขอโทษนะที่ขับไม่ระวัง”ตาหวานไม่ได้สนใจคำพูดเตศวร ตอนนี้หล่อนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง หัวใจเต้นเร็วถี่แรงด้วยความตื่นเต้น สัมผัสจากเขาช่างอบอุ่นเหลือเกิน มือใหญ่ที่จับมือตนให้ออกห่างหน้าผากที่ปูดโน แม้ว่าจะเพียงแค่แวบเดียวหล่อนก็รู้สึกได้ ไหนจะกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่พอสูดกลิ่นเข้าไป เป็นกลิ่นหอมที่ไม่แรงมาก มีกลิ่นอำพันผสมกับแมกไม้ ทำให้รู้สึกเคลิ้ม ชวนหลงใหล เซ็กซี่ ดูมีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้าม แน่นอนว่า ตอนนี้กลิ่นน้ำหอมของเตศวรกำลังดึงดูดใจตาหวานอยู่ หล่อนหลับตาแล้วสูดดมกลิ่นกายเขาเข้าปอด หลงลืมความเจ็บไปจนสิ้นโห...กลิ่นโคตรหอมเลยเตศวรมองหน้าตาหวานที่ทำหน้าตาเคลิบเคลิ้มแล้วอมยิ้ม อันที่จริงตาหวานก็ไม่ใช่เด็กๆ แม้ว่าจะเป็นหญิงสาวตัวเล็ก หล่อนเป็นสาวเต็มตัวกำลังบรรลุนิติภาวะในอีกไม่กี่วัน รูปร่างจากภายนอกดูมีน้ำมีนวล ไม่ใช่เด็กกะโปโลที่เขาเคยเห็นเมื่อสองสามปีก่อน ใบหน้าเครื่องเคราของหล่อนก็ชวนมอง โดยเฉพาะริมฝีปากที่น่าเอาปากไปประกบจูบน่าเอาปากไปประกบจูบ...เขาคิดแบบนี้กับตาหวานตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ปกติเขาจะเห็นหล่อนเป็นคนที่ไม่รู้จักโต ทว่าตอนนี้กลับมีความคิดว่า หล่อนโตเต็มวัยเหมือนมีแรงดึงดูดที่ประสานกับความคิดตัวเอง ใบหน้าเขาโน้มไปใกล้ดวงหน้าตาหวาน ใกล้เข้าไปอีกนิด ชิดเข้าไปอีกหน่อย ระยะห่างใบหน้าของทั้งคู่ ห่างกันไม่ถึงคืบ ช่วงขณะนั้นตาหวานลืมตาขึ้นพอดี ดวงตาตาหวานขยายกว้างด้วยความตกใจ เป็นความตกใจที่ทำให้หล่อนทำอะไรไม่ถูก นั่งนิ่ง หายใจถี่แรงเช่นเดียวกับหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าจะดึงหน้าหนีหรือจะขยับหน้าเข้าใกล้ดี แปร๊น!เตศวรกับตาหวานตกใจกับเสียงบีบแตรที่ดังลั่นถนน เป็นนายแพทย์หนุ่มที่ดึงตัวเองกลับมานั่งที่เดิม แล้วรีบขับรถทันที ส่วนตาหวานนั่งอมยิ้ม หน้าแดงระเรื่อ ทั้งเขินทั้งอายกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ยังแอบเสียดายว่า เสียงแตรรถยนต์คันหลังไม่น่าดังขึ้นเลย ไม่เช่นนั้นป่านนี้หล่อนคงรู้จัก ‘จูบแรก’ ไปแล้วเฮ้อ...เสียดายจัง
โซ่รักใยพิศวาส
อัญญาณี
www.mebmarket.com
“ฉันท้อง” เพชรหอมกลั้นใจบอกชายตรงหน้า ชายหนุ่มที่หล่อนรักสุดหัวใจ ยอมมอบกายมอบใจให้ทั้งที่ยังไม่แต่งงาน คนได้ยินเลิกคิ้วสูง สีหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก่อนเหยียดยิ้ม “แน่ใจเหรอว่าเป็นลูกฉัน” ราซิเอลโล่ตวัดผ้าห่มออกจากตัว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะคว้าชุดคลุมที่พาดอยู่ปลายเตียงมาสวมทับเรือนกายเปล่าเปลือย “ฉันจำได้ว่า ฉันป้องกันทุกครั้งไม่มีพลาดแน่นอน”เจ็บ! “ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่คิดรับผิดชอบเธอนะ แต่ฉันมั่นใจว่า ฉันป้องกันตัวเองดีมาก ดูอย่างเมื่อคืนสิ ฉันเมาฉันยังใส่ถุงยางเลย ลูกในท้องเธอ ไม่ใช่ลูกฉัน...ฉันมั่นใจ” เพราะความมั่นใจของเขา ทำให้หล่อนแบกความเสียใจ ความทุกข์และลูกในท้องกลับเมืองไทย โดยที่ราซิเอลโล่ไม่รู้สักนิดว่า ความแน่นอนคือสิ่งไม่แน่นอน
นางบำเรอรสแซบ
อัญญาณี
www.mebmarket.com
หล่อนยอมเป็นนางบำเรอเขาแลกกับหนี้สินเพื่อรักษาสมบัติชิ้นสุดท้ายของบิดาแต่ก็ไม่ใช่ว่าหล่อนจะกล้ำกลืนฝืนทนเป็นเพราะรักเขา หล่อนถึงยอม เป็นนิยายที่มีตัณหามากกว่าสาระใครไม่ชอบแนวนี้ ผ่านได้ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #7 554433221515 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:13

    พ่อลูกเค้าเจอกันแล้ว

    #7
    0
  2. #6 554433221515 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:12

    แล้วจะรู้ความจริงยังงัยนี่

    #6
    0