หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 65 : บทที่ 23 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    29 พ.ย. 63

ขณะที่พูด ซาโตชิก็สืบเท้าเข้ามาหา

            “ช่วงนี้ช่วงลุ้นอีกครั้ง ขอเชิญคุณซาโตชิ ขึ้นมาจับรางวัลหน่อยครับ”

            เสียงพิธีกรเรียก เขาชะงัก อรดารีบยืนยัน “พิธีกรเรียกคุณซาโตชิไปจับรางวัลน่ะค่ะ”

            หนุ่มญี่ปุ่นพึมพำว่าจริงด้วย เขาฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินออกไป อรดาเป่าปาก

            

            เหลือการแสดงอีกหนึ่งชุดใหญ่ รวมเวลาได้เกือบแปดนาที อรดาจึงมาเข้าห้องน้ำ จัดการทำธุระเรียบร้อยก็เดินออกมา เลี้ยวไปทางซ้ายซึ่งจากชั้นนี้จะเห็นโถงกลางของโรงแรมสวยที่สุด ได้พักเบรกสักสองนาทีก็ยังดี ก็แค่งานพิธีกร ทำไมมันเหนื่อยกว่าทุกครั้ง โดยเฉพาะสายตาจากผู้หญิงคนนั้น 

ยืนมองสักพักก็หันกลับมา แล้วก็ชะงัก

“คุณโยชิโอะ”

ถ้าซาโตชิเลือกสูทลำลองสีฟ้าทำให้ตัวเองแตกต่างได้ แต่สำหรับเสื้อผ้าของโยชิโอะคืนนี้ต้องถือว่ามาเหนือกว่าญาติผู้น้องหรือว่าใครไปอีก เพราะผู้บริหารหนุ่มเลือกเสื้อคอวีแขนยาวสีน้ำเงินทูโทน กางเกงยีน รองเท้าบู้ทหุ้มข้อสีน้ำตาลเข้ม และเปลี่ยนจากการเซตผมเรียบร้อยมาปล่อยปรกหน้าผากแบบธรรมชาติ บวกกับหน้าตาที่หล่อเหลาเป็นทุนทำให้คืนนี้เขาดูราวกับเป็นดาราที่มีแฟนคลับติดตามมากมาย เธอได้ยินพนักงานผู้หญิงตื่นเต้นกันกันมากใน ‘ลุค’ แบบนี้ของเจ้านายญี่ปุ่น พากันกรี๊ดกร๊าดตอนที่เขาขึ้นมาทักทายบทเวทีสั้นๆ และมีไม่น้อยที่ยกโทรศัพท์มาถ่ายรูป

“กำลังจะเข้าไปค่ะ พอดีมาแวะสูดอากาศ”

“ผมยังไม่ได้ว่าอะไร” เขาล้วงกระเป๋ากางเกง เดินเข้ามา อรดาสัมผัสได้ถึงไออวลที่แปรปรวนรอบตัวเขา “เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย”

“ขอโทษค่ะ ฉันมัวแต่กังวลว่าจะทำหน้าที่ไม่ดี”

“มีแต่คนชอบคุณ”

ไม่ปกติแน่ๆ ถ้าจำได้เขาดื่มไวน์ไปทั้งหมดสามแก้ว เกือบจะถามย้อนไปแล้วว่าใช่เขาด้วยไหม แต่เลือกเงียบ

“ซาโตชิ หมอนั่นชมคุณไม่ขาดปากเลย”

สายตาของเขาตีรวน แสงที่กระทบไม่ใช่มาจากแสงไฟอย่างเดียว 

            “คุณชอบซาโตชิเหรอ”

            อรดาหน้าร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าโกรธหรืออายที่ได้ยินโยชิโอะพูดตรงๆ ใส่หน้าอย่างนี้ ดวงตาเขาวาวระยับ เหมือนจะโกรธกึ่งค้นหา เธอใจเต้น ระงับอารมณ์แล่นปรี๊ดด้วยการกำมือแน่น เคยสงสัยว่าเขาไม่พอใจวันที่เธอไปคุยงานที่ห้องเขาวันนั้น น่าจะมาจากสาเหตุนี้ และถึงเธอจะคุยกับซาโตชิก็แค่ความเป็นมิตร เขาแยกไม่ออกจนเก็บมาตีรวนเธอวันนี้อย่างนั้นเหรอ

            อะไรทำให้โยชิโอะที่ดูสุภาพกึ่งเงียบขรึมกล้าถามอย่างนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะไวน์สามแก้วนั้น

            อรดาตัดสินใจไม่ตอบ สูดลมหายใจลึก 

            “ทำไมไม่ตอบผมล่ะ”

            “แล้วทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นคะ”

            โยชิโอะไหวไหล่ อรดาเบิกตา ไม่คิดว่าจะเห็นกิริยาแบบนี้ “ไม่ใช่เฉพาะผมที่คิด”

            “ถ้างั้นคุณคงคิดผิดค่ะ” เธอตอบแล้วหันหน้ากลับไปมองพวงลูกโป่งที่ประดับกลางห้องโถง คิดว่าจะสื่อให้เขารู้ว่าเธออยากตัดบทสนทนา แต่โยชิโอะยังยืนอยู่ แต่ยังพูดต่อ

            “แต่คุณพาซาโตชิไปกินผัดไทย”

            เธอหันมา ขมวดคิ้ว “ก็แค่ผัดไทย แปลกตรงไหนคะ” ถามไปแบบนั้นแต่รู้สึกตัวเองเหมือนเด็กที่จะเบะปากหรือจะยิ้มก็ทำไม่ได้สักอย่าง ใจเต้นรัวเหมือนตอนรอฟังคำตัดสินจากครูประจำชั้นว่าจะถูกตีก้นกี่ที

“ที่คุณเลือกไปร้านผัดไทยวันนั้น ไม่ใช่เพราะแค่มันอร่อย แต่เพราะร้านนั้น อยู่ห่างจากบ้านคุณมาก และคุณก็บอกผมว่าหิวมาก แต่ยอมรอ...”

ขอบตาอรดาร้อนผ่าว เขากำลังจะขุดภาพประทับใจที่เธอกำลังจะกลบฝังขึ้นมา นั่นเป็นของล้ำค่าแต่ขณะเดียวกันก็น่าละลายที่ถูกรู้ความในใจ คนที่เธอสนใจจริงๆ ไม่ใช่ซาโตชิ

ก่อนที่หัวใจจะยอมจำนน อรดาตัดสินใจเดินหนี

“นี่คือคำตอบงั้นเหรอ”

“คุณต้องการอะไรกันแน่คะ”

เธอหันไปถามน้ำเสียงเหวี่ยงวีนด้วยความฉุนปนน้อยใจ แต่แล้วแทนที่เขาจะตอบกลับดึงแขนเธอเข้าไปหา ร่างของอรดาปลิวไปตามแรง 

“คุณ...”

ริมฝีปากของโยชิโอะประกบลงมา อรดาตะลึงตะลานราวกับถูกสาป เหมือนเวลารอบตัวหยุดหมุนทว่าหัวใจกลับเต้นแรงจนได้ยินเสียงก้องในหู เขาจูบเธอ ผู้ชายที่หน้าเหมือนสามี คนที่กำลังสร้างความสับสน กำลังฉุดกระชากดวงใจเธอที่ปิดตายให้หลุดจากกล่องแห่งความทรงจำที่แสนเศร้า

ร่างกายร้อนวูบวาบ ผิวกายชาแปล๊บปล๊าบราวกับมีไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่านไปทั่ว

รสสัมผัสมาพร้อมลมหายใจร้อนผ่าวที่มีกลิ่นไวน์

ชั่วพริบตา โยชิโอะถอนริมฝีปาก ดวงตาสีดำลึกล้ำสานสบ แต่เพียงแค่วินาทีเดียว อรดากะพริบตาพร้อมหายใจถี่ แต่ร่างของเธอยังพิงกับแผ่นอกของเขา

แผ่นอก ที่มีกลิ่นน้ำหอมที่เหมือนดอกไม้กับยอดน้ำยอดหญ้า กลิ่นที่เคยทำให้ลมหายใจผิดจังหวะในตอนแรกที่สัมผัส กลิ่นนั้นไม่เหมือนของปุณณัติ แต่รัญจวนใจ

โยชิโอะสัมผัสถึงร่างบอบบางที่แนบชิด อาการสั่นน้อยๆ นั้นจะเกิดจากความตกใจหรืออากาศหนาวก็ไม่อาจรู้ แต่ตอนนี้เขาอยากกอดเธอ อยากประคองหัวไหล่ที่งดงามนั้น

 

จบ

29.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #73 fsn (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 20:29

    คนที่โดนใจ ยังไงก็คนเดิม ซินะคะ

    #73
    0