หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 66 : บทที่ 24 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    1 ธ.ค. 63

24

 

“อีกสองนาที คุณอรดามาหรือยังครับ”

คนคุมเวทีถามกับพิธีกรของบริษัท อีกฝ่ายเป็นหญิงสาวมองซ้ายขวา “เมื่อกี้เห็นบอกว่าจะไปห้องน้ำค่ะ หนูบอกแล้วว่าไม่เกินแปดนาที ถ้าฉุกเฉินหนูขึ้นดึงเวลาให้ก่อนได้ค่ะ เดี๋ยวหนูไปถามคุณดวง เผื่อติดต่อได้...” เธอกำลังจะก้าวออกไป แต่แล้วก็เห็นพิธีกรสาวคนที่พูดถึงเดินเข้ามาพอดี

            “ขอโทษค่ะ” อรดาหยุดยืนหลังจากก้าวยาวๆ มาทำให้หอบเล็กน้อย “ยังทันเวลาใช่ไหมคะ”

            “ทันครับ อีกหนึ่งนาที” คนคุมเวทีกล่าวกึ่งตะโกนฝ่าเสียงเพลงที่เปิดคลอ หญิงสาวสูดลมหายใจลึก อ่านสคริปต์ ลำดับต่อไปคือเชิญผู้บริหารขึ้นมากล่าวอวยพรพร้อมจับรางวัลใหญ่ ซึ่งก็เป็นการปิดงานที่ทั้งง่ายและปกติ แต่ไม่ปกติตรงต้องเอ่ยชื่อโยชิโอะ ทานากะ ที่เธอเพิ่งผละจากเขามา

 

            ห้านาทีก่อน อรดาตกใจแทบสิ้นสติในวินาทีที่ริมฝีปากของโยชิโอะสัมผัส เวลาเท่าไรไม่รู้ที่เขาละจูบไป แต่เธอก็ไม่ถอยออกแผ่นอกนั้น เพราะกลิ่นหอมที่เกือบที่ร่ายมนตร์ให้นิ่งสงบจนลืมไปว่าเขาก็แค่คนหน้าเหมือน ในเสี้ยวหนึ่งที่เรียกสติทันเธอรีบผละแล้วเดินหนีออกมา 

            ก่อนที่จะเข้าไปในห้องจัดงานก็หยุดยืนตรงหน้าประตูอยู่ครู่ใหญ่ พยายามควบคุมตัวเอง ควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ เธอจะต้องไปทำงานต่อ แม้ว่าจะเผชิญเหตุการณ์ที่วาบหวิวยิ่งกว่าเข้าหอคืนแรกเสียอีก

            “อ้าว คุณอรดา งานช่วงท้ายกำลัง...”

            “ค่ะ ทราบแล้วค่ะ” อรดาจำได้แค่คนทักเป็นหนึ่งในทีมงานคุมเวที เธอใช้นิ้วปาดน้ำตาที่เหมือนจะเอ่อขึ้นมาที่หางตาแล้วรีบก้าวยาวๆ ไปที่เวที

 

            “ขอเชิญคุณโยชิโอะ ท่านผู้บริหารขึ้นมากล่าวอวยพรวันปีใหม่สักนิดก่อนจะจับรางวัลใหญ่ค่ะ”

            เสียงพิธีกรเรียกซึ่งก็เป็นจังหวะที่โยชิโอะเดินกลับมายืนที่โต๊ะได้ครู่หนึ่งแล้ว เขายังไม่นั่งเพราะรู้กำหนดการของตัวเองในช่วงท้ายของงาน ทุกอย่างน่าจะเป็นปกติ ตั้งใจว่าจะพูดอวยพรแป็นภาษาไทย พนักงานจะต้องเซอร์ไพรส์และประทับใจโดยเฉพาะฝ่ายผลิต น่าจะเป็นส่วนหนึ่งในคะแนนนิยมที่จะช่วยในการบริหารงานในปีหน้าได้

            แต่ในอกตอนนี้มีแต่ความรู้สึกผิดและสับสน ถึงตอนนี้โยชิโอะยังถามตัวเองว่าเขาทำอะไรลงไป เขาล่วงเกินเธอ แค่จูบยังไม่พอ เมื่อรู้สึกว่าเธอไม่ได้ขัดขืนก็เกือบจะสวมกอดแล้วถ้าเธอไม่ผละหนีออกไปก่อน

            “วันนี้ผู้บริหารเราหล่อมากนะคะ ดิฉันเห็นสาวๆ ถ่ายรูปกับท่านใหญ่เลย” อรดากล่าวติดตลก มีเสียงหัวเราะกรี๊ดกร๊าดรับยาวต่อเนื่อง “เชิญค่ะ”

            โยชิโอะพยายามจะสบตากับอรดา แต่เธอยื่นไมค์ให้และหันไปยิ้มกับกลุ่มคนอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีการสานสบสายตากลับ ลมหายใจเขาสะดุด เธอต้องโกรธเขาอย่างไม่ต้องสงสัย ผีห่าตนใดดลใจให้เขาทำอย่างนั้น เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือเพราะหึง...

            แต่เขาจะหึงเธอได้ยังไง เขาไม่มีสิทธิ์ 

“ฉันรักท่านประธานภาษาญี่ปุ่นพูดว่าอะไรคะ”

            เสียงจากพนักงานสาวใจกล้าคนหนึ่งดังแหวกอากาศ เสียงกรี๊ดดังสนั่น เธอคงคิดว่าเขาฟังไม่รู้เรื่อง โยชิโอะหลุดจากภวังค์ ตั้งสติ 

            “ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆ นะครับ”

            พอเขาตอบประโยคนั้นเป็นภาษาไทยไป ห้องจัดเลี้ยงเหมือนมีคอนเสิร์ต ทั้งเสียงกรี๊ด เสียงปรบมือ ดังลั่นอยู่นานกว่าที่โยชิโอะจะได้พูดต่อ

            “ขอให้ทุกคนมีความสุข และอยู่ด้วยกันต่อในปีต่อๆ ไปนะครับ ฝากตัวเหมือนเดิม”

            เขายื่นไมค์คืนอรดา หญิงสาวรับไปแบบที่ไม่สบตาเหมือนเคย “ขอบคุณค่ะ พนักงานบอกว่ายังอยู่แน่นอน  เพราะรอรางวัลใหญ่อยู่ค่ะ”

            อรดาก้มอ่านสคริปต์ แจกแจงรางวัลที่เหลืออีกห้าชิ้น โดยมีพิธีกรอีกคนที่ถือกล่องสลากขึ้นมาให้โยชิโอะได้จับ และมอบรางวัล บรรยากาศระหว่างนั้นสนุกสนานและลุ้นกันสุดตัว 

 

            งานเลี้ยงจบแล้ว โยชิโอะไม่ได้เจออรดาอีก ทำใจไว้แล้วแต่ก็อดเสียใจไม่ได้ ก่อนกลับยังมองหา แล้วก็นั่งรถที่มีอาสะเป็นคนขับให้กลับคอนโดมิเนียมด้วยความสับสน 

            ขณะที่ริกะนั่งเอนตัวซบไหล่ แต่สมองกับหัวใจของโยชิโอะกลับคิดถึงผู้หญิงอีกคน

            รสจูบนั้นยังติดค้างอยู่ที่ริมฝีปาก เช่นเดียวกับความรู้สึกผิด ทบทวนกี่ครั้งก็ไม่พ้นคำว่าหึง เขาไม่พอใจที่เห็นซาโตชิสนิทสนมกับอรดา วันนี้เห็นชัดว่าญาติผู้น้องป้อยอและตามเกาะแกะเธอ แม้แต่ผู้จัดการฝ่ายผลิตที่เพิ่งเจอกันยังมองออก แถมซาโตชิยังกล้าเอ่ยปากขอขับรถของเธอเพื่อจะไปส่งถึงบ้าน

            ไม่คิดว่าประโยคเดียวนั้นทำให้เขาขาดสติ เดินตามเธอออกไปจากห้องจัดเลี้ยง โดยไม่ได้สนใจว่าถ้าจะตอบริกะว่าอย่างไรถ้าเธอเห็น เหมือนว่าเขาไม่แคร์ในจุดนั้นเอาเสียเลย

            บางอย่างกำลังเติบโตขึ้นในใจ โยชิโอะรู้ดี มันเกิดขึ้นตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธอบนรถไฟฟ้า ครั้งต่อมาก็ตอนที่เธอมาเป็นพยานในเหตุการณ์ถูกยิงที่ลานจอดรถ เขาจำได้ว่าเธอรวบผมมวยง่ายๆ แต่งตัวธรรมดา แล้วก็มาแน่ใจว่าเขาสนใจเธอเมื่อซาโตชิเอ่ยปากชมมาลัย รวมทั้งภาพที่งานแสดงรถครั้งนั้น โยชิโอะคิดว่าเขาได้เลือกทำในสิ่งที่ผิดไปแล้ว

            แต่ก็ไม่อาจห้ามใจได้ หลายครั้งที่เธอทำให้เขาปวดหัวอย่างไม่สาเหตุ แต่ดวงตากลมโตนั้นรัดตรึงจนลืมความเจ็บปวดไปทุกครั้ง ขณะเดียวกัน การเจออรดากลับสร้างความสงสัยให้ตัวเอง

            ‘คุณโยชิโอะแพ้ขนแมวครับ’

            อาการภูมิแพ้สามารถหายอย่างเด็ดขาดได้หรือ เคยลองค้นข้อมูลดูก็ได้คำตอบไม่ชัดเจน รวมถึงนิสัยบางอย่างที่เปลี่ยนไป หรือจะเป็นผลมาจากการผ่าตัดสมองหลายครั้งอย่างที่หมอพยายามบอกเขาจริงๆ 

            โดยเฉพาะความรู้สึกที่มีต่อริกะ โยชิโอะกุมขมับ 

            “โยชิคุงปวดหัวเหรอ”

            เขาถอนใจ “นิดหน่อย ผมเหนื่อย”

            “ถ้างั้น...อาสะซังรบกวนขับเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ”

            “ครับ” แล้วสารถีหนุ่มก็เหยียบคันเร่ง ขณะที่โยชิโอะยังคงมีภาพอรดาในชุดสีขาวฟ้า และกิ๊ฟติดผมรูปดาวยังส่องแสงจ้ากระทบใจตลอดเวลา

 

            

(ต่อ)

1.12.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #74 fsn (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 10:28

    รัก 3 เส้า ก็หนักแล้ว ยังมาเจอเรื่อง ครอบครัว ธุรกิจ เข้าไปอีก สงสารคนถูกกระทำจริงๆ

    #74
    0