หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 64 : บทที่ 23 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    28 พ.ย. 63

“ไม่ต้องเกรงใจค่ะ ดวงเห็นคุณออยังไม่ได้กินอะไรจริงจังเลย คุณโยชิโอะเลยมาบอกให้ช่วงดูแลน่ะค่ะ”

            มือที่กำลังจะตัดปลาผัดฉ่าชะงัก "คุณออเอาเกี๊ยวน้ำไหมคะ ปรุงสดอร่อยมากค่ะ ซดอุ่นๆ คล่องคอดี เดี๋ยวดวงไปสั่งให้”

            อรดาตอบรับทันที ถือว่าเป็นโชคดีที่อีกฝ่ายดีความหมายว่าที่เธอนิ่งเพราะอาหารไม่พอจึงรีบถามเอาใจ 

            “ขอบคุณค่ะ”

            เธอเป่าปากโล่งอก ชื่อผู้ชายคนนั้นทำให้หัวใจเต้นไหว ถ้าเขาสั่งเลขานุการมาแบบนี้ แปลว่าเขาก็สังเกตเธออยู่ตลอดเลยหรือ แต่ก็ไม่แปลกอะไร เธอเป็นพิธีกร เขาก็ต้องเห็นการทำงานอยู่แล้ว

            อรดาเดินรีรอเลือกอาหารอยู่จนดวงอนงค์ถือถ้วยเกี๊ยวน้ำมา สรุปในจานของเธอมีแค่ปลาผัดฉ่ากับผักลวกเท่านั้นตอนที่วางลงที่โต๊ะ แถมด้วยเกี๊ยวน้ำอีกถ้วย

            “เชิญเลยครับ เชิญเลย กินแค่นี้เองเหรอครับ” ดิลกทักเธอเป็นคนแรก

            “อย่าคิดว่ารักษาหุ่นนะคะ ออเหลือท้องไว้กินขนมค่ะ” เธอตอบผู้จัดการฝ่ายผลิตทันควัน เขาหัวเราะ “ขอโทษนะคะที่ไม่ได้มานั่งร่วมโต๊ะเลย”

            “นั่นสิคะ คุณตุ้ยก็รออยู่ตั้งน้านนาน” อมรรัตน์แซว เธออายุใกล้เคียงกับเขาและเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมมหาวิทยาลัยเดียวกัน ตอนนี้บรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นมาก สาเหตุก็เป็นเพราะเครื่องดื่มสีต่างๆ บนโต๊ะนั่นเอง

            “คุณนี่ก็ ผมอุตส่าห์เงียบๆ แล้วนะ”

            “ก็รอให้หนุ่มๆ เขาถ่ายรูปพิธีกรสุดสวยให้เสร็จก่อนน่ะสิคะ รุ่นใหญ่ขอทีหลัง”

            คำแซวถูกแปลต่อไปยังผู้บริหารชาวญี่ปุ่น และเพื่อนๆ ของเขา โยชิโอะแค่ยิ้ม แต่ซาโตชิหัวเราะชอบใจ 

            “แต่ผมคิดว่า...คืนนี้คุณอรดาสวยจริงๆ นะครับ”

            “แค่คืนนี้ แปลว่าวันอื่นไม่สวยเหรอคะ” ดวงอนงค์แซวหนุ่มญี่ปุ่นบ้าง ส่วนเจ้าตัวนั้นเลือกกินอาหารกับการหัวเราะเขินแทนคำตอบ

            “มุกตลกแบบไทย น่ะค่ะ เป็นการเล่นคำเกี่ยวกับเวลา” 

            “แล้วผมต้องตอบว่ายังไงครับ” หนุ่มญี่ปุ่นเลิกคิ้วไร้เดียงสา

            “ก็ต้องตบมุกว่า สวยทุกวัน แต่วันนี้สวยที่สุด อะไรทำนองนี้ค่ะ”

            “สอนกันหมดแบบนี้ ผมจะเอาอะไรไปสู้ครับ” ดิลกหยอกบ้าง เป็นอันรู้กันว่าเขามีภรรยาและลูกแล้ว ประโยคนั้นจึงเรียกเสียงหัวเราะลั่นจากเพื่อนร่วมงาน “คุณอรดาดูสนิทกับคุณซาโตชินะครับ”

            คำถามแบบนี้มาอีกแล้ว อรดาคิดในใจ ทั้งที่พยายามจะไม่ต่อบทสนทนาแล้วเชียว

            “รู้จักกันเพราะเรื่องมาลัยค่ะ พอดี...ออเคยเอากระเช้าขอบคุณมาให้คุณโยชิโอะ คุณซาโตชิเห็นก็เลยสั่งทำบ้างน่ะค่ะ”

            จำต้องเอ่ยชื่อเขาจนได้ แต่อรดาคิดว่าตัวเองทำได้ดี เป็นธรรมชาติ คนฟังพยักหน้า

            โยชิโอะรินไวน์ ริกะขยับแก้วตนเองส่งให้ ปรายตามาทางอรดา มุมปากยกเชิดนิดๆ  น้ำสีแดงเข้มรินลงแก้วใส สีแวววาวกระทบแสง เช่นเดียวกับประกายจากกิ๊ฟติดผมรูปดาวของพิธีกรคนนั้น

 

            อรดาตักวุ้นรูปดอกโบตั๋นซึ่งใช้แม่พิมพ์ซิลิโคนสำเร็จรูป แนวคิดแบบนี้ไม่มีทางมาจากคุณย่า แต่ก็ไม่เคยคัดค้านถ้าหลานสาวจะทำ สมัยนี้รูปร่างหน้าตาอาหารถูกดัดแปลงไปให้เข้ายุค โดยเฉพาะงานเลี้ยงแบบนี้ เธอยิ้มดีใจตอนเห็นพนักงานสาวๆ ถือจานขนมแสนสวยเหล่านี้ถ่ายรูปอัพลงโซเชี่ยลกัน 

            เหลืองานอีกแค่ช่วงเดียว คือเชิญผู้บริหารอวยพร แล้วก็ประกาศรางวัลใหญ่ จบงานไม่เกินเที่ยงคืน แล้วเธอก็จะขับรถกลับบ้านไปนอนพักยาว

            ห้องจัดเลี้ยงมีระเบียงด้านข้าง อรดาตั้งใจว่าจะไปสูดอากาศตรงนั้นแต่ยังไม่ได้ไปเสียที ผู้จัดการฝ่ายผลิตที่ชื่อดิลกกับซาโตชิชวนคุยไม่หยุด จนต้องขอตัวมากินขนมบ้าง

            อีกเหตุผลหนึ่งคือเธออึดอัดกับสายตาของริกะ ตั้งแต่มาถึง รู้สึกช่องว่างในที่นั่งของเธอกับคู่หมั้นแคบลงเรื่อยๆ ยิ่งเวลาผ่านไป หญิงสาวขยับหัวไหล่ชิดกับชายหนุ่มเรื่อยๆ บางครั้งก็เอียงศีรษะเหมือนจะซบ สายตาตอนที่เขาส่งให้เธอตอนรินไวน์ทำให้หัวใจของอรดาเหมือนถูกกรีด เธอเกลียดตัวเอง

            “คุณอรดา”

            เมื่อเห็นซาโตชิ อรดารู้อยู่แล้วจึงดึงหน้ากากมาสวม “ค่า”

            “เหนื่อยไหมครับ”

            “นิดหน่อยค่ะ”

            “กาแฟไหม ท่าทางคุณง่วง”

            เธอหัวเราะเบาๆ ดีใจที่เขาตีความหมายอาการเนือยของเธอไปทางนั้น “ไม่ดีกว่า ขอบคุณค่ะ ยังไหวอยู่ อีกนิดเดียว”

            เขาพยักหน้า “คุณขับรถมาใช่ไหม”

            เธอรู้สึกว่าคำลงท้ายของเขาหายไป เมื่อกี้ชายหนุ่มก็ดื่มเหมือนกัน แต่ไม่มาก “ค่ะ”

            “ถ้าไม่ไหว ผมขับรถไปส่งคุณที่บ้านได้นะ เดี๋ยวผมกลับแท็กซี่เอง”

            อรดาเลิกคิ้วมองหน้าซาโตชิอย่างประหลาดใจ นาทีนั้นไม่ได้คำนึงถึงมารยาทสักเท่าไร

            “คุณอุตส่าห์พาผมไปกินผัดไทยวันนั้น ผมยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย”

            ขณะที่พูด ซาโตชิก็สืบเท้าเข้ามาหา

 

 

(ต่อ)

28.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #72 fsn (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 08:18

    เอาดีๆ นะคุณซาโต

    #72
    0