หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 58 : บทที่ 21 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    20 พ.ย. 63

ในครัวระหว่างรอให้น้ำเดือด ริกะเปิดกระปุกชา เทใบชาอบแห้งลงในกา ซึ่งคนที่เสนอตัวคนแรกกลับยืนพิงตู้เย็น

“หวังว่าคุณจะไม่โมโหหรือหึงไร้สารนะ”

ริกะหันไปจ้องซาโตชิเขม็ง อารมณ์ที่ขุ่นเคืองอยู่แล้วกำลังระอุเหมือนน้ำในกาตอนนี้ 

“ผมแค่พาคุณอรดามาอธิบายเรื่องงานเท่านั้น แต่ดูจากแววตาคุณแล้วเหมือนจะไม่พอใจมาก ระวังโยชิโอะจะเห็นนะ เขาไม่ชอบกิริยาแบบนี้ คุณก็รู้”

ริกะกำมือแน่น สูดลมหายใจลึก “คุณบอกเธอเรื่องโยชิโอะถูกยิง” 

ซาโตชิไหวไหล่ “ผมบอกว่าโยชิโอะไม่สบาย ไม่เคยพูดเรื่องลอบทำร้าย”

“คุณ...คิดจะทำอะไรกันแน่”

ชายหนุ่มเอียงคอ ยิ้มมุมปากสบตาเธอตรงๆ ครั้นแล้วก็เลิกคิ้ว “โอ๊ะ น้ำเดือดแล้ว”

ริกะรู้สึกตัว เทน้ำร้อนลงในกาที่มีใบชาอบแห้ง จัดให้ถาดพร้อมถ้วยชาสี่ใบ 

“ผมถือให้”

เขาบอกและถือไปโดยไม่รอคำตอบ แต่หัวไหล่และหัวใจของริกะยังหนักอึ้ง

 

            “แบบนี้สวยดีครับ ผมชอบที่ทำให้ห้องดูแคบลง พนักงานทุกคนจะได้หันมาคุยกันได้ ไม่ใช่นั่งโต๊ะใครโต๊ะมันหรือคุยกับแต่คนข้างตัว อีกอย่างแบบนี้ห้องก็สวยขึ้นด้วย ทุกมุมเลย”

            ระหว่างที่ริกะกับซาโตชิคุยกัน โยชิโอะก็แสดงความเห็นหลังจากที่อรดาอธิบายส่วนที่เปลี่ยนแปลงเสร็จ ไม่กี่วินาทีแต่เขารู้สึกว่าอรดาเงียบไปจึงเงยหน้าสบตา

            “คุณโยชิโอะพูดเหมือนคุณซาโตชิเลยค่ะ”

            โยชิโอะรู้ว่าตัวเองกำลังจะแสดงสีหน้าไม่ดีจึงหลุบตาลงต่ำ “เหรอครับ

            “แต่ก็เหมือนคุณปอ หัวหน้าฝ่ายธุรการด้วยค่ะ น้องที่แต่งภาพก็บอกเหมือนกันว่าห้องแคบลง ดูอบอุ่นน่ารักขึ้น” อรดาขยายความเพิ่มเพราะรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบใจนักที่เธอเทียบเขากับผู้ชายอีกคน

            “ถ้าอย่างนั้น ผมควรอนุมัติแปลนงานที่เปลี่ยนนี้เลยใช่ไหม”

            เพราะดวงตาที่มองมาเหมือนจะตัดพ้อ หรือรูปประโยคที่ตีความได้ว่าประชดประชันทำให้อรดานิ่งไป ก่อนจะรีบตั้งสมาธิและเตือนตัวเองว่ามันก็แค่สำนวนการพูดเท่านั้น เพราะตอนนี้ทั้งคู่คุยกันเป็นภาษาอังกฤษ

            “ถ้าคุณโยชิโอะเห็นว่ามีตรงไหนต้องแก้ไขก็แจ้งมาได้เลยค่ะ”

            โยชิโอะเปลี่ยนท่าไปเป็นเอนหลังพิงพนัก “ไม่ละ เอาตามนี้เลย คุณบอกคุณปอได้เลย”

            อรดาเป่าปากโล่งอกเบาๆ ปิดหน้าจอไอแพดเตรียมเก็บ ซาโตชิก็ถือถาดชาเข้ามาพอดี

            “ชามาแล้วครับ”

            โยชิโอะมองริกะ “ฉันบอกแล้วนะคะ แต่ซาโตชิซังไม่ยอม จะยกมาเองให้ได้”

            “ไม่เป็นไรหรอก กาน้ำชามันร้อน ริกะถือคนเดียวลำบากแย่”

            สิ่งที่ทั้งคู่กล่าวเหมือนแก้ตัวให้กันและกันไปโดยปริยาย อรดารู้สึกอย่างนั้น 

            “เดี๋ยวฉันรินให้ค่ะ” ริกะรีบยกกาน้ำชา เธอจะไม่ให้ใครมองผู้หญิงญี่ปุ่นในทางไม่ดีเป็นอันขาด จะพูดให้ถูกก็คือ ผู้หญิงของโยชิโอะ 

            “ขอบคุณค่ะ” อรดารับถ้วยชาจากเจ้าบ้าน เครื่องดื่มโปรดของเธอคือกาแฟ แต่กลิ่นชาเขียวหอมละมุนก็อดหลงใหลไม่ได้ “ชาหอมจังค่ะ รสชาติก็ดี”

            “เป็นชาเขียวจากเมืองอุจิน่ะค่ะ ที่นี่ขึ้นชื่อมากเรื่องชาเขียว”

            “คุยอรดาเคยไปญี่ปุ่นมาด้วยน่ะครับ” ประโยคนี้ซาโตชิพูด 

            “เหรอคะ ไปที่ไหนมาคะ” ริกะถามน้ำเสียงสดใส

            อรดารู้สึกว่าต่างจากสิบนาทีก่อนสิ้นเชิง แต่ก็สลัดข้อสังเกตนั้นทิ้ง คุยตอบตามมารยาทที่ดี เล่าเรื่องที่เคยไปญี่ปุ่นตั้งแต่สมัยเรียนจบ

            “น่าจะหลายปีแล้ว ไม่ได้ไปอีกเหรอคะ”

            พอถูกถามแบบนี้ อรดาใจหล่นวูบ ภาพปุณณัติผุดขึ้นในใจ ขณะที่สายตาเหลือบมองโยชิโอะอย่างไม่ตั้งใจ

            “พอดีว่าทำงานแล้วก็ยุ่งๆ น่ะค่ะ” 

“เมื่อกี้คุณอรดาพูดภาษาญี่ปุ่นด้วย”

             “คุณอรดามีแผนบางอย่างเกี่ยวกับญี่ปุ่น แต่ล้มเลิกไป” ซาโตชิตอบเสียงนิ่งๆ คล้ายปรามริกะ แต่หญิงสาวกลับยกยิ้ม

“แผนอะไรเหรอคะ” ริกะถามพอเห็นแววตาตกใจเล็กๆ ของอรดาก็ปรับน้ำเสียงเป็นทีเล่นทีจริง “อุ๊ย ขอโทษค่ะ ฉันนี่เสียมารยาทจริง”

อรดาพอเข้าใจว่านั่นเป็นคำถามต่อเนื่องโดยอัตโนมัติ เพราะเธอก็เคยเป็น จึงยิ้ม

“ไม่ใช่ความลับอะไรหรอกค่ะ แค่เรียนไว้เพราะคิดว่าจะได้ทำงานกับคนญี่ปุ่นน่ะค่ะ แต่นั่นคือเมื่อสามปีก่อน แผนนั้นล้มไปแล้ว เพิ่งมาได้ใช้จริงๆ ตอนนี้”

            ซาโตชิพยักหน้า ริกะยิ้มหวานยกชาขึ้นจิบก่อนจะเอ่ยถาม

            “ซาโตชิซังนี่สนิทกับคุณอรดาจังเลยนะคะ”

 

 

 

จบ

20.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น