หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 57 : บทที่ 21 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    19 พ.ย. 63

ซาโตชิมองโคมไฟ “โยชิโอะน่ะ หมอนั่นโดนลอบยิง”

“ลอบ อุ๊ย!”

อรดาตะครุบปากตัวเองได้ทัน โชคดีตอนนั้นปอกับทีมงานยืนอยู่ที่ประตู คงกำลังคุยเรื่องการลำเลียงอาหารเข้ามา ก่อนที่เธอจะสบตาซาโตชิอย่างตกใจ

“คุณซาโตชิ ล้อเล่นใช่ไหมคะ” 

“สำหรับคุณอรดา ผมไม่เคยคิดล้อเล่นสักเรื่อง”

สีหน้านั้นจริงจังค่อนไปทางมึนตึง ด้วยดวงตาที่หรี่ลง อรดารีบตั้งสติ เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ได้คุยกับโยชิโอะเป็นครั้งแรก มีคนยิงเขาที่ลานจอดรถของอาคาร นี่เป็นอีกครั้ง 

“แล้วเขาเป็นยังไงบ้างคะ ถูกยิงที่ไหน” 

ซาโตชิเห็นสีหน้าเป็นห่วงชัดเจน “ที่แขน อาการก็พอสมควรเลยละ มาทำงานไม่ได้ คุณอยากไปเยี่ยมเขาไหม”

อรดายังไม่ตอบ ในสมองเธอประมวลความเรื่องราวที่เข้ามาด้วยความสับสน ทำไมเขาถึงถูกลอบยิง

“โชคดีนะ ริกะ เอ้อ คู่หมั้นเขาน่ะ เธอมาเมืองไทยพอดี เลยมีคนดูแล” ซาโตชิเหลือบมองเธอ สีหน้านั้นเผือดลงชัดเจน 

            “คุณอรดา”

            “เอ้อ ค่ะ คุณซาโตชิว่าอะไรนะคะ”

            “ผมถามว่า คุณอยากไปเยี่ยมเขาไหม” 

            แต่อรดาได้ยินชื่อผู้หญิงที่เป็นคู่หมั้นเขาแล้ว “ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันเป็นแค่ลูกจ้าง ไม่ได้สนิทถึงขั้นต้องไปเยี่ยมถึงพี่พัก อีกอย่าง คุณบอกเองว่าเรื่องนี้เป็นความลับ”

            “ก็ไปในฐานะลูกจ้างที่ดีลงานด้วยกันได้นี่ครับ เรื่องงานที่คุณทำและเสนอเปลี่ยนเมื่อกี้ผมต้องไปรายงานโยชิอีก แต่ผมไม่มั่นใจว่าจะบอกรายละเอียดถูกไหม ถ้าคุณไปอธิบายเองน่าจะดีกว่า”

            ชายหนุ่มเห็นเธอออกกิริยาลังเลเมื่อประโยคเหล่านั้นของเขาถูกถ่ายทอดออกไป

            “ถ้าคุณไปกับผม ก็ไม่มีใครสงสัย ทุกอย่างยังเป็นความลับอยู่” 

            พูดจบก็ฉีกยิ้มและขยิบตาอย่างคนขี้เล่น อรดายิ้มเจื่อน กังวลปนลังเลใจ

 

            “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

ริกะเห็นสีหน้าแปลกๆ ของโยชิโอะหลังรับสายจึงถามขึ้น ชายหนุ่มสูดลมหายใจ 

“ซาโตชิกำลังจะมา ตอนนี้อยู่ที่ล็อบบี้”

“อ๋อ สงสัยจะมากินมื้อเย็นด้วย แต่ เอ๊ะ นี่เพิ่งจะห้าโมงห้านาทีเองนี่คะ เลิกงานแล้วเหรอ”

“วันนี้ไม่ได้เข้าออฟฟิซน่ะ เห็นว่าไปดูสถานที่จัดงานเลี้ยงให้ คงจะมารายงานผลมั้ง”

ริกะพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะลุกไปเตรียมชากับกาแฟ รวมทั้งขนมสำหรับแขกไว้ แต่โยชิโอะไม่ได้บอกริกะว่าซาโตชิไม่ได้มาคนเดียว

‘ฉันมากับคุณอรดาน่ะ พอดีงานจัดเลี้ยงมีส่วนที่ต้องเปลี่ยนการตกแต่งนิดหน่อย เลยอยากให้เธอมาอธิบายเอง”’

คนเจ็บไม่รู้จะจัดการอารมณ์ตอนนี้อย่างไร หนึ่งดีใจจะได้เจอผู้หญิงคนนั้น แต่อีกหนึ่งตอนนี้เขาอยู่กับผู้หญิงที่เป็นคู่หมั้น และอีกหนึ่งข้อคือถ้าอรดามาถึง ความลับเรื่องเขาถูกยิงก็จะมีคนรู้เพิ่มอีกหนึ่งคน

เสียงกริ่งหน้าห้องดัง ริกะเป็นคนลุกไปเปิดประตู

“สวัสดีริกะ”

“สวัสดีค่ะ ซาโตชิซัง เอ๊ะ” หญิงสาวอุทานเบาๆ เมื่อเห็นมีใครอีกคนเบื้องหลังชายหนุ่ม เธอคนนั้นก้มศีรษะให้

“สวัสดีค่ะ”

ริกะจำได้แม่น อรดา พรีเซนเตอร์ของแอลทูแคร์

‘ผู้หญิงคนนั้นมาใกล้ชิดกับโยชิโอะ’

คำพูดของคุมิโกะดังอยู่ในสมอง ตามมาด้วยคำถามมากมายพร้อมการต่อต้าน ทำไมถึงมาที่นี่ได้ ไหนโยชิโอะพูดว่าเรื่องถูกยิงจะเป็นความลับ การปรากฏตัวของแธอเท่ากับว่า ซาโตชิไม่ทำตามคำสั่งของคู่หมั้นเธออย่างนั้นเหรอ

“มีอะไรรึเปล่าริกะ”

โยชิโอะเห็นคู่หมั้นใช้เวลาเปิดประตูรับแขกนานผิดปกติจึงลุกมาดู เพราะคิดว่าอาจจะเป็นแม่บ้านคอนโดมีเนียม หรือเจ้าหน้าที่ส่วนกลาง

“คุณอรดา”

อยู่ดีๆ ริกะก็เจ็บแปลบตอนได้ยินชื่อนั้นออกจากปากโยชิโอะ เธอสลัดภาพมาลัยกระแตที่เขาถือไม่ได้ แม้ในที่สุดมันจะเหี่ยวเฉาไปแต่ภาพถ่ายยังอยู่ในโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นแน่นอน 

“ขอโทษที่มารบกวนค่ะ”

            ประโยคภาษาญี่ปุ่นที่ถูกเอ่ยออกมาจากผู้มาเยือนฝ่ายหญิงทำให้ฝ่ายเจ้าบ้านประหลาดใจ ส่วนผู้มาเยือนฝ่ายชายนั้นยิ้มบางเพราะเขารู้มาก่อนแล้วว่าเธอพอสื่อสารได้ เพราะเคยคุยกันเรื่องเรียนภาษาไทยว่าอยากพูดเป็นเร็วๆ เธอจึงเล่าว่าได้เรียนภาษาญี่ปุ่นมาบ้างเหมือนกัน

            “เชิญครับ”

            โยชิโอะต้องเป็นฝ่ายพูดนำเสียเอง แต่ริกะก็ได้สติ รีบกล่าวตอบเช่นกัน “เชิญค่ะ”

            ซาโตชิกับอรดาเดินตามโยชิโอะกับริกะมาที่มุมรับแขก นั่งโซฟาตัวเดียวกัน เจ้าบ้านสองคนนั่งตรงกันข้าม

            “ขอโทษที่มารบกวนนะคะ” อรดากล่าวอีกครั้ง พยายามมีสมาธิกับเรื่องงานแม้ในหัวใจจะลั่นความจริงที่ว่าโยชิโอะกับคู่หมั้นของเขาพักอยู่ด้วยกัน ทำไมรู้สึกเหมือนอกหัก บ้าที่สุด เธอก่นด่าตัวเอง

            “ฉันผิดเอง ฉันไม่แน่ใจว่าจะบอกรายละเอียดงานที่คุณอรดาเขาปรับเปลี่ยนได้ดีน่ะ เลยต้องให้มาด้วย” ซาโตชิกล่าวเชิงขออภัยเพราะเท่ากับว่าเรื่องที่โยชิโอะถูกทำร้ายก็ไม่เป็นความลับแค่สี่คนอีกต่อไป

            “ไม่เป็นไร” โยชิโอะตอบสั้น

            “คุณโยชิโอะ...เป็นอะไรมากไหมคะ” อรดาตัดสินใจถามเรื่องแผลซึ่งชายหนุ่มยังสวมผ้าคล้องแขนอยู่

            “ไม่เป็นอะไรมากครับ แค่ปวดแผลแล้วก็ขยับไม่ได้ตอนแรกๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปทำงานได้ครับ”

            ริกะมองโยชิโอะอย่างแปลกใจ เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเธอเลย และที่สำคัญบาดแผลของเขาควรจะพักอยู่บ้านอย่างน้อยอีกสองวันด้วยซ้ำ

            “พักอีกสักวันก็ได้นะ งานก็ทำออนไลน์ได้ ให้ริกะสบายใจ ริกะเป็นห่วงนายนะ”

            ริกะสบตาซาโตชิ ค้นหาจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา แต่ไม่อาจรู้

            “ก็แผลไม่ได้หนักมากอะไร แค่ทำความสะอาดให้ดีเท่านั้นเอง”

            เหมือนเขาจะตอบอรดามากกว่า ริกะเม้มปาก 

            “เอ้อ จริงสิ คุณอรดามีงานที่ต้องบอกโยชิโอะนี่นา”

            “ค่ะ” อรดารู้สึกตัวเหมือนกัน หยิบไอแพดออกมาเปิดภาพ

“ถ้างั้นนายกับคุณอรดาคุยกันไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันไปชงชาให้ดีกว่า” ซาโตชิเสนอตัว พอเห็นอย่างนั้นริกะก็ต้องรีบลูกเพราะเธอเป็นเสมือนเจ้าของบ้านควรเป็นฝ่ายทำมากค่ะ

“เดี๋ยวฉันทำเองค่ะซาโตชิซัง”

“ถ้างั้นริกะมาช่วยผมหน่อยนะ”

คราวนี้ประโยคของซาโตชิทำให้ริกะหน้าตึง รู้ตัวว่าพลาดไปแล้ว จะหันหลังกลับไปนั่งก็ไม่ได้ ซาโตชิตั้งใจให้โยชิโอะได้คุยกับผู้หญิงคนนั้นสองคน

 

 

(ต่อ)

19.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น