หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 47 : บทที่ 18 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    7 พ.ย. 63

18

 

แสงแดดจัดจ้ายามใกล้เที่ยงอาบฉาบไปทั่วบริเวณซึ่งมีเจดีย์เก็บกระดูกวางเรียงราย ร่างหนึ่งเดินเข้ามาช้าๆ โดยมีภิกษุรูปหนึ่งเดินนำมาอย่างสำรวม กระทั่งมาหยุดที่เจดีย์องค์หนึ่ง มีภาพหน้าเจดีย์และชื่อที่เขียนวันเกิดและวันตาย ภิกษุรูปนั้นดูชื่อที่ผู้มาเยือนเขียนให้อีกครั้งเทียบกับชื่อใต้ภาพ

            “นี่แหละโยม เอ่อ He is the person you looking for”

            ผู้มาเยือนก้มตัวมองภาพที่ติดไว้หน้าเจดีย์

            “ปุณณัติ?”

            “Yes, he is เอ่อ the same one”

            บุคคลผู้นั้นถอดแว่นกันแดด จ้องภาพที่อยู่ในลอกเกตเทียบกับภาพหน้าเจดีย์ ใช่คนเดียวกันจริงๆ

            “thank you เอ่อ ขอบ...คุณ...ครับ”

            เขาประนมมือไหว้ภิกษุหนุ่ม ก่อนที่ผู้ทรงศีลจะเดินออกไป ชายผู้นั้นมองภาพอีกครั้ง นึกถึงคำสงสัยของปู่ทาคุโร่

            ‘ทำไมใครๆ ก็อยากจะไปเมืองไทย’

            เคนโตะคิดว่าเขารู้คำตอบแล้ว

 

พักเที่ยงซาโตชิมาชวนโยชิโอะไปกินข้าวกลางวันที่ร้านเดิม เขาบอกเหตุผลโดยที่โยชิโอะไม่ได้ถาม

“พอดีฉันนัดคุณอรดาไว้น่ะ”

คนฟังกะพริบตาปริบๆ ขณะลงลิฟต์ “นัดมากินข้าวด้วยเหรอ ไม่เห็นนายบอกฉัน”

“เซอร์ไพรส์นิดหน่อย” คนอายุน้อยกว่าตอบยิ้มๆ “นายสะดวกไหม ถ้าไม่ก็ไม่เป็นไรนะ”

ประตูลิฟท์ปิด “ก็ได้ ไม่เป็นไรนี่” โยชิโอะรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะ ในห้องโดยสารเงียบลงชั่วขณะ แล้วประตูก็เปิดออกเมื่อถึงชั้นหนึ่ง โยชิโอะก้าวออกไปก่อน

“ที่จริงฉันแค่นัดเธอมาส่งพวงมาลัยน่ะ” ซาโตชิพูดแล้วเดินตาม โยชิโอะพยักหน้ารับรู้ และเดินไปที่ร้านเดิมที่มีอาหารและกาแฟอร่อย พลางคิดว่ามีความเป็นไปได้แค่ไหนที่อรดาจะร่วมโต๊ะด้วย

หญิงสาวนั่งรออยู่แล้ว พอเห็นทั้งคู่เดินเข้าไปก็ยกมือให้เห็น เธอเลือกโต๊ะแบบสี่ที่

“สวัสดีครับคุณอรดา” ซาโตชิทักทายก่อน ใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใส อรดาทักทายครับ

“สวัสดีครับ” โยชิโอะพูดบ้าง

“สวัสดีค่ะ” อรดาสังเกตแววตาของอีกฝ่าย แต่เป็นปกติ

“ขอโทษนะครับที่ให้มาส่งที่นี่ แถมยังมาช้าอีก” ซาโตชิกล่าวอย่างเกรงใจ อรดาคาดไว้อยู่แล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชอบกาแฟร้านนี้อยู่แล้ว ถ้าไม่ได้มีธุระไปไหนก็มาได้ค่ะ” ซึ่งบนโต๊ะของเธอตอนนี้มีกาแฟเย็นอยู่หนึ่งแก้ว และเมื่อพูดจบพนักงานก็เอาเมนูมาให้อีกสองคนทันที

“อีกอย่าง ฉันเห็นว่าคุณซาโตชินัดตอนเที่ยง แสดงว่าอาจจะตั้งใจมากินเมื้อกลางวันด้วย ก็เลยมาก่อนเพื่อจองที่ให้ด้วยน่ะค่ะ”

“โอ๊ะ ขอบคุณมากครับ เกรงใจเข้าไปใหญ่เลย” เขาก้มศีรษะอย่างซึ้งใจ “ถ้าอย่างนั้น ทานมื้อกลางวันด้วยกันไหมครับ คุณอรดากินอะไรหรือยัง”

อรดาเห็นใบหน้าโยชิโอะขยับมาทางขวามือตนเองเหมือนจะมองซาโตชิ แต่แล้วก็หลุบตาอ่านเมนูต่อไป 

“ยังค่ะ แต่ว่าจะไม่รบกวนเหรอคะ”

“ไม่เลยครับ เดี๋ยวมื้อนี้ผมเลี้ยงเอง” 

“อุ๊ย ไม่ต้องหรอกค่ะ”

“ใม่ต้องเกรงใจครับ ผมอยากเลี้ยงตอบแทนคุณอรดาอยู่แล้ว เพราะอุตส่าห์เอาพวงมาลัยมาส่งให้เองตั้งสองครั้ง”

ซาโตชิกล่าว น้ำเสียงกับสีหน้าของเขาจริงจังจนอรดาไม่กล้ายืนยันคำปฏิเสธเหมือนกัน เลยต้องก้มศีรษะแสดงความขอบคุณไปบ้าง และสั่งเมนู

ระหว่างรออาหารก็เอาพวงมาลัยที่สั่งมามอบให้ลูกค้าหนุ่มญี่ปุ่น คราวนี้เขาเลือกเป็น มาลัยกรแบบมีกระแตเกาะดูสวยน่ารัก ตัวมาลัยใช้ดอกพุดสีขาวล้วนเพื่อชูกระแตสีชมพูที่ใช้กลีบกุหลาบร้อยเข้าด้วยกัน ซึ่งซาโตชิก็ทักว่ามันแปลกกว่าของที่ลุงโคอิจิโร่ได้

“ใช่ค่ะ ใช้ดอกไม้คนละชนิดกัน”

“สวยมากครับ ตอนแรกที่ผมถามคุณอรดาเรื่องมาลัยกระแตผมไม่คิดว่าจะออกแบบมาให้เกาะมาลัยแบบนี้ได้ด้วย”

“ที่จริงฉันก็ไม่ได้คิดเองหรอกค่ะ ลองดูแบบเก่าๆ เขาเคยทำกันมาแล้ว เพียงแต่ว่าไม่ค่อยมีคนทำบ่อยเพราะจะใส่ลูกเล่นในตัวมาลัยไม่ได้ และการเข้าช่อก็ค่อนข้างยากด้วยค่ะ”

“อุตส่าห์เอามาส่งให้แบบนี้ ต้องรบกวนเวลาทำงานของคุณ เกรงใจจริงๆ ครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เป็นวันพักของฉันพอดี อีกอย่างฉันมีคนช่วยน่ะค่ะ” แต่เธอไม่ได้เล่าว่าใช้คนรับช่วงต่อในการทำบางชิ้นส่วนของมาลัย ต้องเก็บเป็นความลับทางการค้าบ้าง

แต่ที่ไม่เป็นความลับก็ดูจะเป็นความรู้สึกของซาโตชินี่แหละ แววตาแพรวระยับ อีกนิดเดียวก็เข้าใกล้ความออกนอกหน้าแล้ว และเป็นฝ่ายต่อบทสนทนากับเธอตลอดจนโยชิโอะต้องเป็นฝ่ายฟังไปโดยปริยาย

เมื่อครู่นี้เหมือนโยชิโอะจะเข้ามาใส่การสนทนา แต่ซาโตชิก็เลือกคำถามที่ผลักเขาออกไปอีก ถ้าเดาไม่ผิดเจ้าตัวอาจจไม่พอใจแต่เก็บอารมณ์ เพราะแม้แต่เธอยังรู้สึก

“แล้วคุณโยชิโอะล่ะคะ สนใจพวงมาลัยของฉันอีกไหมคะ”

เมื่อเอ่ยประโยคนั้นออกไป เธอสาบานว่าตาไม่ฝาดเพราะเห็นดวงตาคมนั้นเปล่งประกายบ้าง แถมรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะหลุบตามองอาหารตรงหน้า แล้วสบตาเธออีกครั้งด้วยแววตาเรียบเฉย เหมือนซ่อนความในใจ นึกว่าจะไม่เห็นกิริยานี้แล้ว เพราะวันที่ไปกินผัดไทยด้วยกัน เขาสบตาเธอทุกครั้งที่คุย 

ว่าแต่ จะซ่อนทำไมนะ...หรือเพราะอยู่กับซาโตชิ 

“ผมยังไม่รู้ว่าจะเอาไปใช้ในโอกาสไหน”

“ก็เป็นของขวัญตามเทศกาลของไทย อย่างช่วงนี้ก็วันพ่อ หรือเป็นของขวัญปีใหม่น่าจะได้นะคะ”

เขายิ้มบาง “คุณพ่อผมเสียแล้วครับ”

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” อรดาตกใจจริงๆ ถึงจะรู้มาก่อนแต่ลืมไปแล้วว่าเขามีแค่สองแม่ลูก บิดาจากไปตั้งแต่อายุสิบห้าขวด แต่อย่างน้อยก็ทำให้กิริยาที่แสดงออกไปไม่ปลอม ก็ยังดี

“ไม่เป็นไรครับ อืม ที่จริงผมก็อยากได้พวงมาลัยของคุณอรดามาประดับบริษัทเหมือนกันครับ แต่คุณดวงอนงค์บอกว่า พวงมาลัยใช้ในงานมงคลมากกว่าตกแต่ง”

พอได้พูด โยชิโอะก็พูดยาวเหมือนอัดอั้นมานาน อรดากลั้นยิ้ม

“การตกแต่งบริษัทก็ถือเป็นมงคลอย่างหนึ่งนะคะ เป็นสิ่งที่ดีงาม” เช่นเดียวกัน อรดาได้ยินเสียงตัวเองที่เกือบจะเป็นโทนสองอีกแล้ว ต้องเว้นวรรคแล้วทำท่านึก เรียกสติ กดความตื่นเต้นนี้ลงไป “เอางี้ไหมคะ ถ้าคุณโยชิโอะอยากได้จริงๆ ฉันจะออกแบบให้ดูต่างจากพวงมาลัยแบบทั่วๆ ไปนิดหน่อยค่ะ”

“ยังไงเหรอครับ”

“ก็...อาจจะเป็นช่อเอื้องช่อใหญ่ อุบะแบบยาว หรือไม่ก็...เป็นมาลัยกระแตแบบกลุ่มหลายๆ ตัว”

“ฟังดูดีนะครับ” เขารวบช้อนทำท่านึก อรดาไม่ปล่อยโอกาสให้ซาโตชิตั้งคำถามเพราะเขาขยับตัวแล้ว

“คุณโยชิโอะอยากได้มาตกแต่งออฟฟิซเลย หรือว่าแค่ตกแต่งโต๊ะทำงานคะ”

“อืม เดี๋ยวขอคิดดูก่อนนะครับ เพราะอาจจะใช้เป็นช่วงเทศกาลคริสมาสต์ด้วย ไม่รู้ว่าจะออกแบบให้เข้าเทศกาลแต่ยังเป็นมาลัยแบบไทยๆ ได้ไหม”

อรดาดื่มน้ำ “น่าสนใจนะคะ เดี๋ยวฉันจะลองไปออกแบบดู ถ้าคุณโยชิโอะสนใจให้ทำก็บอกได้เลยนะคะ ล่วงหน้าสักอาทิตย์หนึ่ง”

“ได้ครับ” คราวนี้เขายิ้มเต็มหน้า ใจอรดาก็เต้นแรงหนักไปอีก จนต้องพยักหน้าหนักแน่นแล้วทำเป็นเสไปมองทิศทางอื่นแก้เขิน

“จริงสิ ได้ยินว่าพี่สาวคุณอรดาทำขนมเก่ง สั่งมาในงานเลี้ยงวันคริสมาสต์ดีไหมโยชิโอะ”

ซาโตชิเข้ามาในบทสนทนาอีกครั้ง และเมื่ออรดาเหลือบมองโยชิโอะ สีหน้าเขากลับไปเคร่งขรึมเหมือนเดิม 

“ก็น่าสนใจ” โยชิโอะก็ตอบสั้นๆ พลางดูนาฬิกาข้อมือราวกับตั้งใจจะตัดบท

“ถ้างั้นเดี๋ยวเรียกคิดเงิน ผมเลี้ยงนะครับคุณอรดา” ซาโตชิพูด อรดาพยักหน้า 

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะสำหรับมื้อนี้” หญิงสาวกล่าวเมื่อเดินออกมานอกร้าน

“ยินดีครับ” ซาโตชิกล่าวตามเคย

“ถ้างั้น ขอตัวนะคะ” เธอบอก สายตาสุดท้ายส่งให้โยชิโอะมากกว่า ก่อนจะโค้งแล้วเดินจากไป เพราะรู้สึกว่าถ้าจะสนทนายาวต่อไปก็จะเป็นของซาโตชิเท่านั้นอยู่ดี 

            หนุ่มญี่ปุ่นทั้งสองก้มศีรษะบอกลา แล้วก็เดินกลับไปยังอาคารสำนักงานเพื่อไปทำงานในช่วงบ่ายต่อไป

            อรดาหันกลับมา เห็นแค่แผ่นหลังเธอก็แยกได้ว่าใครคือซาโตชิ และคนไหนคือโยชิโอะ

            เพราะว่าแผ่นหลังของเขา ไม่ต่างอะไรกับปุณณัติเลยแม่แต่น้อย

 

 

ต่อ

7.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #56 fsn (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 16:49

    เหมือนเคนโตะ เข้าใกล้กว่าทุกคน

    #56
    0