หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 46 : บทที่ 17 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    6 พ.ย. 63

โยชิโอะขับมาส่งอรดาที่หน้าปากซอย แม้ว่าเขาจะยืนยันว่าไปส่งให้ถึงบ้านแต่อรดาบอกว่าไม่เป็นไร ลึกๆ อรดารู้สึกไม่แน่ใจปนกังวล หากมีใครเห็นว่าเธอนั่งรถมากับผู้ชายอาจจะมีการพูดถึงและเรื่องรู้ถึงหูคุณย่าก็เป็นได้ เธอสารภาพว่ายังเตรียมรับมือไม่ทัน

            “ขอบคุณมากนะคะ อุตส่าห์มาส่ง”

            “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณคุณด้วยที่เลี้ยงผมวันนี้ ผัดไทยอร่อยจริงๆ”

            “ถ้าชอบ...” เกือบจะหลุดปากไปแล้วว่าเอาไว้ไปกันใหม่แต่ยั้งตัวเองได้ทัน “เดี๋ยวฉันหาแผนที่ร้านส่งไปให้นะคะ เผื่อคุณโยชิโอะอยากจะไปกินอีกวันหลัง”

            “ขอบคุณครับ”

            “ขับรถปลอดภัยนะคะ ถ้าหลงหรืองงอะไรส่งข้อความมาถามได้เลยค่ะ”

            เขาพยักหน้า “ราตรีสวัสดิ์ครับ”

            อรดายิ้ม “ราตรีสวัสดืค่ะ”

            

ซาโตชิได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการฝ่ายผลิตภัณฑ์คนใหม่ของสาขาประเทศไทย เริ่มงานวันที่หนึ่งเดือนธันวาคม วันนี้มีพิธีต้อนรับผู้จัดการคนใหม่กันในบริษัท เป็นพิธีการเล็กๆ แต่ก็สร้างความตื่นเต้นสดใสให้พนักงานมาก โดยเฉพาะกับพนักงานสาวๆ มีป้ายผ้าเขียนข้อความต้อนรับสองภาษาคือญี่ปุ่นกับอังกฤษ เป็นการต้อนรับแบบง่ายๆ ที่สำนักงาน โดยจะมีงานเลี้ยงตอนค่ำที่ร้านอาหารอีกครั้ง ซึ่งดวงอนงค์จองห้องจัดเลี้ยงสำหรับห้าสิบที่ไว้แล้;

“ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ ฝากตัวด้วยนะครับ”

เขาพูดเป็นภาษาไทย บรรดาพนักงานสาวๆ ฮือฮาผสมวี้ดว้ายพองาม แม้แต่โยชิโอะยังแปลกใจ

หนุ่มญี่ปุ่นผู้มาใหม่ยิ้มอาย “ผม...เรียนภาษาไทยนิดหน่อย แนะนำด้วยครับ”

“ยินดีค่ะ” อมรรัตน์ตอบรับพร้อมยิ้มกว้าง พนักงานสาวๆ พยายามกลั้นยิ้มกรุ้มกริ่มกับแววตาเป็นประกาย ก่อนที่ผู้จัดการฝ่ายการตลาดจะพาเขาไปดูที่ห้องทำงาน ซึ่งอยู่ใกล้ห้องทำงานของโยชิโอะนั่นเอง

 

คุมิโกะมาที่โรงพยาบาลที่ฮิโรตะทำงาน ตอนนี้เป็นเวลาพัก แต่เลือกที่จะคุยกันในห้องทำงานส่วนตัว เขาทำงานในตำแหน่งผู้อำนวยการกลุ่มงานเทคนิคการแพทย์ เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสของโรงพยาบาลนี้ 

            “นี่คือข้อมูลประวัติที่นักสืบของเราหามาได้ ในวันนั้นมีเด็กเกิดใหม่ยี่สิบคน แต่มีแค่หกคนที่เป็นเด็กผู้ชาย มีคนหนึ่งตาย สองคนทำงานอยู่ในกรุงเทพ อีกสามคนอยู่ต่างจังหวัด”

            ในกระดาษที่คุมิโกะถืออยู่มีรายชื่อที่เป็นภาษาไทย มีการแปลให้เป็นภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นด้วยอักษรคาตาคานะ 

“คนที่ตาย หมายถึง...” คำพูดนั้นขาดหายไป 

“ไม่ใช่ ในรายงานหมายถึงเด็กที่ปลอดภัยและได้ใช้ชีวิตจนโตน่ะ ส่วนนี่...” เขายื่นเอกสารอีกแผ่นให้คุมิโกะ “คือเอกสารที่ได้จากโรงพยาบาล ถูกบันทึกว่าเด็กที่ตายคนนั้น เสียชีวิตหลังจากคลอดได้เพียงห้าชั่วโมง” พี่ชายอธิบาย 

คุมิโกะไล่สายตาดูรายงานแผ่นนั้นแล้วก็ต้องเบิกตาโพลง มีข้อมูลบางอย่างอยู่หลังข้อบันทึกนั้น “มันเกิดเรื่องบ้าบอแบบนี้ได้ยังไง เป็นไปไม่ได้ ข้อมูลพี่ผิดหรือเปล่า ไม่มีทาง” คุมิโกะส่ายหน้าถี่ๆ ไม่เชื่อ

ฮิโรตะเองก็รู้สึกหงุดหงิดใจไม่แพ้น้องสาว แต่เขายังเก็บอารมณ์ได้ ปล่อยให้เธอปรับอารมณ์ครู่หนึ่งก่อนส่งรายงานปึกใหม่ให้ดูอีกครั้งพร้อมภาพถ่ายแล้วเริ่มต้นบอกช้าๆ

“เขาเป็นคนไทย ชื่อปุณณัติ อายุสามสิบสอง เป็นวิศวกรแท่นขุดเจาะน้ำมัน ถูกส่งมาทำงานที่ญี่ปุ่นได้ไม่ถึงเดือนก่อนจะประสบอุบัติเหตุ ทางครอบครัวสร้างเจดีย์เก็บกระดูกไว้ที่วัด ในนั้นมีชื่อบอกอยู่”

คุมิโกะมองภาพถ่ายของผู้ชายคนนั้นแล้วเม้มริมฝีปากสะกดอารมณ์หลากหลายที่ผุดขึ้นมา มันคือภาพผู้ชายที่เธอรู้จักมาทั้งชีวิต เธอปิดหน้ากระดาษนั้นแล้ววางลงบนโต๊ะ ทำท่าเหมือนจะจบการสนทนา

“เข้าใจแล้ว”

ฮิโรตะประสานมือมองหน้าน้องสาวที่แม้จะเรียบแยแต่ทว่าแววตาบอกถึงความเครียดขึง ก่อนจะตัดใจกล่าวขึ้น “มีอีกเรื่องที่เธอต้องรู้ไว้”

คุมิโกะพยายามสงบสติ ฟังสิ่งที่พี่ชายจะพูดต่อ แม้ว่าหัวใจจะแทบแหลกสลาย 

“ผู้ชายคนนี้แต่งงานมีภรรยาแล้ว”

น้องสาวถอนใจเฮือก “ไม่หรอก ภรรยาของเขาไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้”

“ดูเหมือนเธอจะเคยร่วมงานกับเอซทูแคร์ด้วย” ฮิโรตะพูดต่อพลางหยิบภาพของผู้หญิงที่มีเพียงใบเดียวในนั้นยื่นให้น้องสาว

“นี่มัน!”

“เธอเป็นพรีเซนเตอร์ของเอซทูแคร์”

“นี่ อรดา ใช่ ชื่อนี้ อรดา” สีหน้าคุมิโกะซีดเผือด อีกครั้งที่เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นลม ต้องสูดลมหายใจลึก “ความจริงแล้วแค่นี้ไม่ใช่ปัญหา แต่สิ่งที่จะทำให้เราตกที่นั่งลำบากก็เพราะเธอกำลังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ โยชิโอะ บ้าจริง! ทำไมถึงเกิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ได้นะ! ไม่น่าเชื่อเลย..ควรทำยังไงดี.”

คุมิโกะกุมศีรษะ คร่ำครวญ ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธปนผิดหวัง

“พี่ขอโทษนะคุมิโกะ” ฮิโรตะบอกด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดต่อน้องสาวจริงๆ 

 

 

จบ

6.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 21:30
    ตอนนี้ อ่านแล้ว เอ๊ะๆๆ อยากรู้สิ่งที่ซ่อนไว้เนี่ย
    #55
    1
    • #55-1 Baby Red - อุธิยา(จากตอนที่ 46)
      11 พฤศจิกายน 2563 / 14:56
      ติดตามต่อนะคะ เดี๋ยวได้รู้แล้วค่ะว่ามีอะไรซ่อนไว้
      #55-1
  2. #54 แซม (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 16:45

    ขโมยคนเลยทีเดียว

    #54
    1
    • #54-1 Baby Red - อุธิยา(จากตอนที่ 46)
      7 พฤศจิกายน 2563 / 19:17
      ขอบคำนี้จังเลยค่ะ ขโมยคน
      #54-1
  3. #52 fsn (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 16:16

    ต้องบอกว่า เห็นแก่ตัว อย่างที่สุด

    #52
    0