หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 48 : บทที่ 18 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 พ.ย. 63

ริกะรับสายจากคุมิโกะ

“ค่ะ คุณแม่ มีอะไรหรือคะ”

คนโทร.หาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม “เธอจะไปหาโยชิโอะอีกเมื่อไร”

ริกะประหลาดใจ เพราะเธอกำลังวางแผนเรื่องนี้อยู่ด้วยความกังวล เนื่องจากกำลังจะเข้าสู่เทศกาลคริสมาสต์ ซึ่งเป็นวันครอบครัว ความเป็นจริงเธอถามชายหนุ่มแล้ว เขาบอกว่าจะให้คำตอบในสัปดาห์หน้าว่าจะกลับวันไหน เพราะต้องเตรียมแผนงานสำหรับปีหน้า

“ยังไม่มีกำหนดแน่นอนค่ะ แต่คิดว่าคงภายในสองสามวันนี้ คุณแม่อยากให้หนูไปหาโยชิโอะเหรอคะ”

“ถึงฉันไม่บอก เธอก็อยากไปอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” เพราะคุยกันมานานทำให้ริกะรู้ว่าถ้าคุมิโกะพูดแบบนี้แสดงว่าอยู่ในอารมณ์ที่เคร่งเครียด

“ค่ะ กำลังดูอาการของคุณแม่อยู่ด้วย”

“คุณแม่สบายดีแล้วใช่ไหม”

ริกะตอบว่าใช่ เธอรู้ว่าอีกแค่คำถามเดียวคุมิโกะก็จะเข้าเรื่องแล้ว

“ตอนที่ไปเมืองไทย เธอรู้จักกับพรีเซนเตอร์แอลทูแคร์รึเปล่า”

“พรีเซนเตอร์...” ริกะทวนคำ

“พรีเซนเตอร์คนนั้น รู้จักกับโยชิโอะ และดูจะสนิทกันด้วย”

หญิงสาวนึกได้แล้ว ผู้หญิงคนนั้นชื่ออรดา เจ้าของพวงมาลัยกระแตที่โยชิโอะแสดงออกชัดเจนว่าชอบ ถึงตอนนี้หัวใจเธอร้อนผ่าว ลางสังหรณ์ของผู้หญิงแม่นยำเสมอ รู้สึกไม่ค่อยดีตอนที่เห็นหน้ายิ้มแย้มของเธอคนนั้นขณะถือตระกร้าขนมแสนน่ารักเดินสวนกัน รวมถึงการชื่นชมอย่างออกนอกหน้าของซาโตชิ แต่สำหรับคนหลังนั้นริกะแทบจะไม่ใส่ใจ 

            “ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวหนูจะดูตั๋วเครื่องบินสุดสัปดาห์นี้ค่ะ”

            “อืม แล้วอย่าลืมบอกโยชิโอะล่ะ”

            “ได้ค่ะ”

            ริกะคิดว่าจบการสนทนาแล้วกำลังจะบอกลาและวางสาย แต่แม่ของคู่หมั้นถามขึ้นอีก

            “ริกะ เธออยากไปทำงานที่เมืองไทยบ้างไหม”

 

สรุปเรื่องงานเลี้ยงวันคริสมาสต์ของเอซทูแคร์มีรูปแบบไทยๆ ผสมอยู่ด้วย โดยอรดารับผิดชอบในส่วนนี้ เธอต้องทำทั้งพวงมาลัยและช่อดอกไม้ตกแต่ง โดยออกแบบผสมผสานโดยใช้ดอกไม้หลายๆ ชนิดเข้าช่อออกมาเป็นนกยูงสีฟ้าอมเขียว ซึ่งเธอก็ลงนัดวันที่ไปดูสถานที่รวมทั้งวันที่ไปจัดดอกไม้ไว้เรียบร้อยแล้ว

ช่วงสามสี่วันที่คุยงานกับโยชิโอะเป็นการส่งข้อความในโปรแกรมไลน์ อรดารู้สึกว่าอากาศที่เริ่มเย็นของฤดูหนาวไม่อาจฝ่าหัวใจที่อบอุ่นเข้ามาได้ ดอกไม้ที่ใช้ทำมาลัยก็เหมือนจะสวยกว่าเดิม 

            ‘เดี๋ยวจะลองออกแบบดูและส่งให้คุณโยชิโอะดูนะคะ’

            ‘ไม่ต้องก็ได้ครับ คุณอรดาทำมาเลย’

            เขาพูดกึ่งสรุป มองตาเธอ ซึ่งแค่วินาทีเดียวแต่อรดารู้สึกเหมือนโดนเผาวอดวาย แต่ก็นั่นแหละ เขาหลุบตาลงแล้วก็มองเธออีกครั้งด้วยแววตาปกติ 

            ‘นะครับ’

            ‘เอ้อ ได้ค่ะ’

            อรดารู้ว่านั่นคือจบบทสนทนา และในที่สุดเธอก็ได้รูปแบบมาลัยที่จะทำส่งเขา ใช้มาลัยนาคีแค่ส่วนหัวเชื่อมด้วยช่อเอื้องสีชมพู และต่อด้วยมาลัยดอกพุดสีขาวสะอาด กำหนดส่งงานอีกห้าวันข้างหน้า

            ถึงแม้ช่วงสิ้นปีจะมีออเดอร์เยอะ แต่อรดารู้สึกเป็นสุข เธอเชื่อเกือบเต็มหัวใจแล้วว่าความฝันครั้งก่อนคือลางสังหรณ์ที่ผลักดันให้ได้เจอโยชิโอะในครั้งนี้

 

            โยชิโอะรับสายจากริกะ เธอโทร.มาเพื่อบอกว่าจะมาหาเขาวันจันทร์ที่จะมาถึง แม้ตอนนี้วันเสาร์ แต่โยชิโอะรู้สึกอึดอัดขึ้นมากะทันหัน เหมือนอากาศในห้องถ่ายเทไม่สะดวก

            “คุณแม่สบายดีแล้วค่ะ ฉันอยากเจอโยชิคุง เพราะถ้าช่วงปีใหม่โยชิคุงต้องทำงานอยู่เมืองไทยจะได้ไม่ต้องเหงา” ประโยคท้ายๆ เธอลดเสียงลง โยชิโอะยิ่งเหมือนถูกกดดัน

            เขาไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ทำไมไม่ดีใจที่ได้เจอเธอ ริกะเป็นคู่หมั้น เป็นผู้หญิงที่ดูแลอยู่ข้างๆ เขามาตลอด ทำไมเวลานี้ไม่รู้สึกอยากมีเธอ แต่กลับสนใจเรื่องของอรดาอยู่เต็มสมอง

ตั้งแต่เธอปรากฏตัวในโฆษณา ภาพที่สวมชุดราตรีกับรถหรู สีหน้าตอนเธอว่าไม่อยากกินมื้อกลางวันเพราะกลัวพุงป่องไม่สวยติดตาเขา กระทั่งเมื่อดวงอนงค์มาบอกว่าต้องการให้มีพวงมาลัยต้องรับซาโตชิและถามเขาว่าจะให้ติดต่ออรดาเลยไหม เขากลับตอบว่าไม่

            ความรู้สึกหวงแหนนี้คืออะไร แม้แต่พวงมาลัยที่มาจากฝีมือของเธอเขายังไม่ต้องการให้ถึงมือซาโตชิ กระนั้นญาติผู้น้องก็ยังสั่งงานจากเธอเองจนได้ทำให้เขาหงุดหงิด

 

 

(ต่อ)

8.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น