หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 45 : บทที่ 17 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    4 พ.ย. 63

“อรดา”

ดูเหมือนเธอก็ชะงักเช่นกัน แต่ด้วยมืออาชีพก็ยิ้มและโพสท่าต่อไปอีกจนจบในส่วนของเธอและให้คิวกับพริตตี้อีกสองคนได้มาสลับเปลี่ยนบ้าง

อรดาเดินมาตรงที่โยชิโอะยืน มีรั้วเทปพลาสติกสีแดงขาวกั้นไว้ 

“โยชิโอะซัง”

“คุณอรดา”

เธอยิ้มหวาน หัวใจเขาเต้นตึกตัก เป็นครั้งแรกที่เห็นหญิงสาวแต่งตัวแบบนี้ เธอเป็นคนหุ่นผอมบาง ทว่าไหล่เต็ม ท่อนแขนโค้งสวย เมื่อสวมชุดเปลือยไหล่แบบนี้ดูละมุนละไมไปทั้งตัว ท่าทางเธอก็ตื่นเต้นที่ได้เจอเขาที่นี่

“มาเที่ยวงานเหมือนกันเหรอคะ” เธอถามเขาเป็นภาษาอังกฤษ

“ครับ”

“มากับใคร คุณอาสะเหรอคะ” น้ำเสียงเธอสดใส เอียงคอถามดูน่ารัก 

“เปล่าครับ ผมมาคนเดียว”

ประโยคนี้โยชิโอะพูดภาษาไทยพร้อมส่งยิ้มบาง คราวนี้เธอตาโต ก่อนจะหัวเราะออกมาเหมือนทั้งเขินและประหลาดใจ เธอหันมองซ้ายขวาเพื่อดูสถานการณ์ แต่ยังไม่มีอะไรน่าห่วง บรรดาตากล้องยังถ่ายเพื่อนร่วมงานอยู่

“มีคันไหนถูกใจไหมคะ”

“ไม่มีครับ”

“แล้วสนใจคันนี้ไหมคะ ร้อยเจ็ดสิบล้านบาทเองค่ะ” 

โยชิโอะหัวเราะเบาๆ คงเป็นเพราะเขาพูดภาษาไทย เธอจึงกล้าล้อเล่นด้วย

“ผมไม่มีเงินขนาดนั้นหรอกครับ”

คราวนี้เธอหัวเราะบ้าง ถ้ามองในมุมที่เขาเป็นหลานชายเจ้าของบริษัทก็สมควรที่เธอจะหัวเราะ แต่เป็นเสียงขำขันที่สดใสมากกว่าจะแสดงถึงการรู้ทัน 

“แต่ว่าสวยนะครับ” เขาเว้นวรรคเล็กน้อย นั่นทำให้อรดาหันมาสบตา “รถคันนี้น่ะครับ”

มีรอยยิ้มในดวงตาของเธอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มที่ริมฝีปากสีแดง 

“ถ่ายรูปไว้บ้างหรือยังคะ วันไหนธุรกิจเอชทูแคร์ได้กำไรพันล้านขึ้นมาจะได้มีเงินพอ”

เขาโคลงศีรษะ “ผมขอแค่สาขาที่ประเทศไทยไม่ขาดทุนก็พอใจแล้วครับ”

“ถ่อมตัวจัง”

อรดาพูด หันไปมองด้านหลังเพราะเห็นสัญญาณว่ามีการเรียกรวมพริตตี้ทั้งสามคน 

“เดี๋ยวฉันขอตัวก่อนนะคะ”

“คุณอรดาครับ” เขาเรียกชื่อเธอ และพูดประโยคถัดมาเป็นภาษาอังกฤษ “คุณเลิกงานกี่โมงครับ

 

            อรดายังไม่สามารถบอกให้หัวใจหยุดเต้นแรงได้เลยแม้ว่าจะเลิกงานแล้ว เธอเปลี่ยนมาสวมกางเกงยีนกับเสื้อชีฟองสีฟ้าขาวตัวยาวซึ่งเป็นชุดเดิมที่ใส่มา และกำลังเดินไปยังทางออกของสถานที่จัดงาน 

            หลังจากที่ตกใจเกือบร้องออกมาเมื่อได้ยินคำถามเรื่องเลิกงาน เธอก็บอกเวลาเขาซึ่งคือตอนนี้ เขาจึงพูดสั้นๆ เป็นภาษาอังกฤษ

            ‘I will wait’

            แม้จะคาดไม่ถึงจนรู้สึกเหมือนหูฝาดไปแต่อรดาก็พยักหน้า แล้วก็ไปทำงานของเธอต่อ 

            โยชิโอะ ทานากะ ยืนรออยู่ตรงประตูทางออกของอาคารจัดการ ชายหนุ่มสวมกางเกงยีนสีเข้ม เสื้อคอกลมสีเทาทับด้วยคาร์ดิแดนไหมพรมสีเทาเข้ม ดูสบายๆ แต่มีสไตล์และเรียบหรูอยู่ในทีด้วยรองเท้าหนังกลับสีน้ำตาล เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีแม้จะแต่งกายลำลองก็ตาม

            นั่นคือภาพที่อรดาไม่คิดว่าจะได้เห็น เธอพยักหน้าตอบไปแต่ก็ไม่ได้คุยกันต่อว่าจะรอที่ไหน อย่างไร แต่เธอก็เลือกเดินกลับมายังทางออก

            “คุณโยชิโอะ” คราวนี้อรดาเรียกเขาด้วยสำเนียงภาษาไทย เขาหันมา เลิกคิ้วประหลาดใจแต่แว้บเดียวเพราะคงเห็นว่าเธอเปลี่ยนชุดแล้ว

            “รออยู่เหรอคะ”

            เขาพยักหน้า กิริยาดูขัดเขิน “คุณอรดาไม่สบายใจหรือเปล่าครับ”

            “เปล่าค่ะ” ตอบแล้วก็นิ่งเพราะไม่แน่ใจว่าจะคุยอะไรต่อ บางทีเธอก็รู้นั่นแหละ แต่รอเขาพูดก่อน

            “แล้วคุณอรดาจะกลับยังไงครับ ขับรถมาหรือเปล่าครับวันนี้” ทั้งคู่เดินออกมานอกอาคาร เวลาตอนนั้นเกือบสองทุ่มแล้ว คนเริ่มทยอยเดินออก แสงไฟจากอาคารและรถยนต์วอมแวม

            “ว่าจะกลับแท็กซี่ค่ะ วันนี้ไม่ได้เอารถมา” เป็นความตั้งใจแต่แรกอยู่แล้วเพราะงานที่ต้องยืนนานๆ เธออยากจะพักขาไว้ 

            โยชิโอะเงียบไปครู่หนึ่ง กระทั่งอรดากำลังจะเดินมาถึงจุดที่รอแท็กซี่

            “ผมไปส่งไหมครับ”

            หญิงสาวหันมา แน่ใจว่านั่นไม่ใช่เสียงที่ดังในหัวอันเกิดจากความมโนไปเองแน่ๆ และก็ไม่ใช่ความฝัน เพราะหัวใจเธอเต้นโครมครามเหมือนกำลังจะแหวกอกออกมาให้ได้

            ส่วนหนึ่งเพราะผู้ชายคนนี้หน้าเหมือนปุณณัติอย่างกับแกะ ภาพที่เขามายืนมองเธอขณะเป็นนางแบบนั้นก็ทำให้นึกถึงอดีตสามีที่ล่วงลับ แม้ว่ามองใกล้ๆ แล้วจะมีความแตกต่าง แต่เธอก็อดคิดไม่ได้ และในเวลาแบบนี้ควรจะตอบอย่างไรดี เหตุผลหรือความรู้สึก

            อรดานึกถึงความฝันที่ผ่านมา ในเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ามีเหตุผลก็คือการได้เกิดขึ้น ส่วนสิ่งที่จะเป็นผลตามมา เธอคิดว่ารับมันได้

            “ถ้าคุณโยชิโอะสะดวก ก็ยินดีค่ะ”

            โยชิโอะยิ้มบางออกมา แต่ก็ชะงักเมื่ออรดาเอ่ยประโยคต่อมา

            “แต่ว่า...รบกวนอีกอย่างได้ไหมคะ”

 

            ตอนแรกอรดาคิดว่าจะแวะกินบะหมี่หน้าปากซอย แล้วเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างเข้าบ้าน เวลาสามทุ่มยังไม่ดึกเกินไปสำหรับเมืองหลวง แต่พอมีคนเสนอตัวไปส่งแผนการก็ผุดขึ้นในหัวอัตโนมัติ

            ‘คือ...ฉันหิวมากเลยค่ะ ถ้าจะขอแวะหาอะไรกินก่อนได้ไหมคะ’

            เธอบอก โยชิโอะเลิกคิ้ว แล้วก็พยักหน้าในดวงตามีแววขบขัน ‘ได้ครับ’

            อรดาเป่าปาก เธอเลือกร้านผัดไทยซึ่งไม่ได้อยู่บนเส้นทางกลับบ้านโดยตรง นานๆ โอกาสทองฝังเพชรแบบนี้จะมาสักที ขอหน่อยเถอะนะ อีกฝ่ายเขาก็เต็มใจด้วย

            “เป็นร้านในห้องแถวธรรมดานะคะ แต่ว่าอร่อยมาก คุณโยชิโอะเคยกินผัดไทยหรือยังคะ”

            ชายหนุ่มพยักหน้า “ร้านที่จะไปอร่อยมากใช่ไหมครับ”

            “‘ก็อร่อยนะคะ เป็นเจ้าดัง เปิดมานาน ลองดูนะคะว่าอร่อยสู้ที่เคยกินมาได้หรือเปล่า’

            อรดาให้โยชิโอะจอดรถริมฟุตบาท เขาทำท่าไม่แน่ใจว่าจะจอดได้ แต่เวลาแบบนั้นก็มีรถจอดอยู่แล้วสองคัน หญิงสาวบอกว่ารวมเวลากินประมาณสี่สิบนาทีไม่มีปัญหา

            “ขอโทษค่ะที่ต้องฝืนความรู้สึกจอดรถแบบนี้ในประเทศไทย แต่ว่าถ้าจะกินร้านนี้ก็ต้องจอดแบบนี้แหละค่ะ เสี่ยงกับของอร่อยกันสักนิด”

            เธอพูดยืดยาว พอเห็นสีหน้าเขานิ่งๆ ก็เขินไป แต่หนุ่มญี่ปุ่นพยักหน้าเข้าใจ

            ร้านนั้นเป็นตึกแถวหนึ่งคูหา ตัวอาคารเก่ามีราและตระไคร่ขึ้นเกาะเป็นหย่อม แต่อุปกรณ์ทำครัวสะอาด กระทะใบบัวหอยทอดกำลังที่กำลังปรุงเสียงดังฉู่ฉ่า

            “คุณโยชิโอะกินอะไรดีคะ” เธอหันมาถาม เขากำลังเงยหน้าอ่านชื่อร้าน และป้ายเมนูตรงด้านหน้า พอเธอถามก็มีกิริยาสะดุ้งเล็กน้อย

            “ก็ที่นี่ขายผัดไทยใข่ไหม”

            อรดาหัวเราะกับคำถามซื่อๆ ของเขา เมื่อครู่นี้เห็นเขามองร้านนิ่งๆ เหมือนคิดอะไร ใจหวิวขึ้นมาวูบหนึ่ง ถ้าเกิดว่านิยายที่เคยอ่านหรือละครที่เคยดูเป็นเรื่องจริงขึ้นมา ฉากเมื่อครู่นี้คงมีนัยยะสำคัญ

            เพราะที่นี่เธอกับปุณณัติเคยมากินด้วยกันประจำ

            “มีผัดไทยสูตรดั้งเดิม ผัดไทยวุ้นเส้น ผัดไทยรวมมิตร แล้วก็มีหอยทอด กับ หอยทอดทะเลค่ะ” เธออธิบายให้ฟังเพราะเดาว่าชายหนุ่มอาจจะไม่แตกฉานการอ่านขณะที่ได้ที่นั่ง

            “เอาแบบดั้งเดิมแล้วกันครับ”

            “ค่ะ เอาผัดไทยธรรมดาหนึ่ง ผัดไทยกุ้งสดหนึ่ง หอยทอดทะเล แล้วก็ขนมผักกาดค่ะ น้ำเปล่าสองที่ค่ะ” เธอสั่งกับพนักงานเสิร์ฟ โยชิโอะตาโต

            “ฉันหิวมากเลยค่ะ ตั้งแต่เช้ากินขนมปังกับกาแฟดำไปแก้วเดียวเอง”

            โยชิโอะเทน้ำเปล่าใส่แก้วขณะฟังเธอบอกถึงเหตุผลกลายๆ ว่าทำไมถึงได้สั่งเยอะ “ช่วงที่ทำงานไม่มีเวลาพักไปกินข้าวเลยเหรอครับ”

            “ที่จริงก็มีค่ะ แต่ฉันไม่อยากกิน เดี๋ยวพุงออก ไม่สวย”

            ประโยคท้ายพูดยิ้มๆ แถมคำขอบคุณตอนรับแก้วน้ำจากเขา โยชิโอะยิ้มตาม 

“เวลาเลิกงานดึกคุณชอบไปหาของกินไกลๆ แบบนี้คนเดียวเหรอ” เพราะครั้งแรกที่ขึ้นรถเธอบอกทิศทางของบ้านให้เขาได้รู้ก่อนแล้ว

อรดาเลือกยิ้ม ในใจก็คิดว่าช่างหมือนคำจิกกัดจากปุณณัติ แต่แล้วก็ปัดทิ้งไปเพราะแววตาเขาแค่อยากรู้ 

อาหารจานแรกมาเสิร์ฟพอดี คือขนมผักกาด ซึ่งอรดาก็อธิบายว่าทำมาจากอะไร แล้วก็จ้วงเข้าปากก่อนโดยไม่รอคำขออนุญาตแบบธรรมเนียมญี่ปุ่น

            “ไม่ต้องหรอกครับ ไม่เป็นไร” โยชิโอะกลั้นขำเมื่อเห็นแก้มป่องของเธอกับตาโตเบิกกว้างปนเขิน “คุณไม่ได้กินข้าวกลางวันทุกครั้งที่ทำงานแบบนี้เลยเหรอ”

            “ไม่หรอกค่ะ” เธอโบกมือ ผัดไทยสองจานมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ของอรดามีกุ้งสดตัวโตโปะบนหน้า “เมื่อก่อนไม่ถึงขนาดนี้ แต่วันนี้งานใหญ่ อีกอย่างฉันไม่ได้แต่งชุดราตรีเต็มแบบนี้มานานแล้ว เลยแอบไม่มั่นใจนิดหนึ่ง”

            คราวนี้เธอหยิบตะเกียบในซองพลาสติกส่งให้บ้าง “คุณโยชิโอะลองชิมดูก่อนนะคะ ของร้านนี้รสชาติค่อนข้างเข้มข้นอยู่แล้ว”

            ตอนที่อรดาอธิบายหนุ่มญี่ปุ่นก็ใช้ตะเกียบสาวเส้นขึ้นมาแล้ว เธออมยิ้ม

            “ความจริง ผมก็หิวเหมือนกัน”

            “ถ้างั้นก็กินให้หมดเลยค่ะ อ้อ มื้อนี้ฉันเลี้ยงนะคะ ห้ามปฏิเสธค่ะ”

            โยชิโอะฉีกยิ้มกว้าง “ต่อรองไม่ได้เลยใช่ไหมครับ”

            “ใช่ค่ะ” เธอตอบพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ แบบที่ห้ามตัวเองไม่อยู่

 

(ต่อ)

4.11.20

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #53 fsn (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 16:17

    คุณ อาสะ โปรดทราบ หนีลูกน้อง ได้เดทสาวคะ เหอะๆ

    #53
    0