หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 29 : บทที่ 11 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    6 ต.ค. 63

“ไม่ได้คุยกับเธอ อย่ายุ่งยายเตี้ย!”

รุจีฉุนจัด ผลักอกผู้ชายคนนั้นอย่างไม่เกรงใจรูปร่างที่ต่างกัน เมื่อถูกผู้หญิงตัวเล็กๆ ผลักใส่ก็เลือดขึ้นหน้า ถลาเข้ามาเงื้อมือ อรดาเห็นรีบดึงพุ่งเข้ามาขวาง อีกฝ่ายชะงัก แต่แล้วก็กระชากแขนเธออย่างแรง

“จำได้แล้ว เคยเห็นในทีวี โฆษณาอะไรสักอย่าง”

“ไม่ใช่ ปล่อยนะ!”

“ปล่อยเพื่อนฉันนะ!”

ทั้งสามยื้อกัน ผู้ชายอีกคนขยับเข้ามาเพื่อจะดึงรุจีออก ทำให้อรดาถูกกระชากแขนเซเกือบจะเข้าไปในห้องน้ำ แต่แล้วก็มีร่างหนึ่งพุ่งข้ามาคว้ามือที่กำลังจับตัวรุจี ก่อนจะผลักร่างผู้ชายคนนั้นให้ถอยห่าง แล้วชั่ววินาทีเดียวเขาก็พุ่งเข้าไปกระชากมือที่จับแขนอรดา ก่อนจะคล้องร่างเธอออกมาให้พ้นทาง 

“เฮ้ย!”

“พี่ธนุส”

เสียงของรุจีทำให้อรดาได้สติ รีบถอยออกมายืนกับเพื่อนรักทันที 

“อะไรของมึง มึงเป็นใครวะ”

“ออกับรุรีบกลับไปที่โต๊ะเถอะ วาวกับใบชารออยู่ เราจะกลับกันแล้ว”

เขาพูดโดยไม่สนใจชายสองคนนั้น อรดากับรุจีถอยกรูด แต่แล้วก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นผู้ชายคนนั้นพุ่งเข้ามา

“พี่ธนุส!”

แต่ชายหนุ่มระวังตัวอยู่แล้ว อดีตทหารหลบฉากวูบ แต่ชายอีกคนที่มาด้วยกันพุ่งเข้าหาอีกที คราวนี้ธนุสหลบไม่ทันปลายหมัดเฉี่ยวแก้มไป เขาพลิกตัวยกมือตั้งการ์ดถอยออกจากมุมเพื่อให้เห็นทั้งสองคน ตอนนี้คนที่กำลังดื่มกินเริ่มมีปฏิกิริยา

“มึงเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วยนะ อยากลองใช่ไหม”

ตะโกนแล้วปล่อยหมัดออกมาทั้งหัวไหล่ด้วยความรวดเร็ว ธนุสคาดไม่ถึง หมัดของอีกฝ่ายกระแทกท่อนแขนเขา ชายหนุ่มดึงหมัดซ้ายลงแล้วกระแทกออกไป

“โอ้ย!”

เพราะอยู่หลังมือขวา อีกฝ่ายจึงไม่ทันเห็น ใบหน้านั้นสะบัด

“ออกับรุรีบออกไป!”

ธนุสตะโกน สองสาวรีบวิ่งออกไป ถึงจะเป็นห่วงแต่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจัดการได้ แต่เธอทั้งคู่ก็รู้ว่าต้องไปตามการ์ดของร้านเพื่อระงับเหตุนี้

“มึง!”

อีกคนถลาเข้ามาก็โดนหมัดสวนของธนุสไปอีก คราวนี้มีชายอีกสามคนที่วิ่งเข้ามา อดีตนายทหารชะงักเล็กน้อย เหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่จนได้

“เฮ้ย อะไรกัน มึง อะไรวะ”

“แม่งต่อยกู”

“เก๋าเหรอมึง” ทั้งหมดกรูเข้ามาหากัน 

“เฮ้ย หยุดนะ!”

เสียงการ์ดประจำร้านดัง ธนุสฉวยจังหวะที่กำลังจะถูกรุมยำวิ่งฝ่ากลุ่มคนออกมา มีบางคนวิ่งไล่ตามทำให้เกิดเสียงเอะอะโวยวาย และเสียงชนโต๊ะ เสียงแก้วร่วงแตก

ธนุสวิ่งไปสายตาก็มองโต๊ะของวลีรักษ์ไปด้วย ไม่เห็นมีใครแล้วเขาก็รีบกระโจนออกทางประตูทันที ซอยฝีเท้าไปที่ลานจอดรถ เห็นภรรยากับเพื่อนชะเง้อมองจึงรีบตะโกน

“ขึ้นรถเลย”

จังหวะนั้นวลีรักษ์พุ่งเข้าที่นั่งข้างคนขับ ชายหนุ่มก็ประจำการหลังพวงมาลัย รถสตาร์ทไว้รอแล้ว เขารีบเหยียบคันเร่งหมุนพวงมาลัยออกไปอย่างรวดเร็ว

            คู่กรณีวิ่งตามมาแต่ก็ไม่ทันแล้ว

            “แม่งเอ้ย!”

 

            แม้จะถึงบ้านแล้วแต่สี่สาวยังพูดกันไม่หยุดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รุจีกับอรดาเคยเจอมาบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีวันที่ต้องวิ่งหนีเหตุทะเลาะวิวาทอย่างนี้

            “เที่ยวผับมาตั้งแต่วัยรุ่น จนลูกสองแล้วเพิ่งเจอคนหน้ามืดขนาดนี้” สาวหมวยบ่นอุบ

            ตอนนี้ทั้งหมดอยู่ที่ชั้นล่างของวลีรักษ์ ในมุมครัวไทยที่ห่างจากห้องรับแขกใหญ่พอสมควร จึงคุยกันแบบไม่ต้องกระซิบ เวลาตอนนั้นใกล้เที่ยงคืนแล้ว ธนุสตั้งใจจะพาสาวๆ ไปส่งที่บ้าน แต่อรดาเสนอว่าขอไปนั่งพักให้หายตกใจก่อน ทั้งหมดตกลง ชายหนุ่มจึงพาทุกคนกลับมาที่บ้านของวลีรักษ์

            “ธนุสไม่เป็นอะไรใช่ไหม” 

            วลีรักษ์ถามสามี เขาส่ายหน้า

            “วาวต้องถามว่า พี่ธนุสทำให้ไอ้บ้านั่นเป็นอะไรหรือเปล่า ถึงจะถูก” รุจียังพูดด้วยอารมณ์ฉุนๆ

            ส่วนเจ้าตัวทำกิริยาแค่เอียงศีรษะ ระหว่างทางไม่ได้คุยอะไรกันมากเพราะเขาตั้งใจขับรถกลับมา รวมทั้งบอกสาวๆ ให้คอยดูรถราที่อาจจะมีการขับตามมาด้วย ซึ่งก็ไม่มี

            “แค่คนละหมัดเอง”

            “แต่หน้าสะบัดเลยนะคะ” อรดาตอบ พอได้น้ำดื่มเข้าไปหัวใจก็กลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติได้

            “พวกแกยังไม่ขอบคุณพี่ธนุสเลยนะ เขาไปช่วย เสี่ยงจะโดนรุมด้วยซ้ำ” ไพรวรินทร์เกล่าวเตือนเพื่อน

            “ไม่เป็นไร โชคดีที่ผมเดาถูก”

            “เดาอะไรเหรอคะ” 

            ชายหนุ่มระบายลมหายใจ ตอนนี้ทุกคนนั่งล้อมวงที่โต๊ะเตรียมอาหาร วลีรักษ์เป็นคนเดียวที่ดื่มน้อยที่สุด เธอตั้งน้ำร้อนเพื่อชงชาแก้อาการเมาให้เพื่อน โดยมีไพรวรินทร์คอยช่วยในฐานะที่เป็นเจ้าของชาที่เอามาฝากเสมอ ตอนนี้น้ำร้อนได้ที่แล้ว 

            “ผมเห็นว่ามีคนมองโต๊ะเราหลายครั้งแล้ว พอออเดินออกไปกับรุสองคนนั้นก็ลุกบ้าง ผมเลยลุกตามไป”

            “พี่ธนุสบอกให้เตรียมตัวออกจากร้านไว้ด้วย ฉันก็เลยเรียกคนมาเคลียร์บิลไว้เลย” สาวเหนือตอบ วางถาดที่บรรจุถ้วยชาหอมกรุ่นบนโต๊ะ

            “โหว สุดยอด อ่านเกมขาด”

            “มิน่าล่ะ พี่ธนุสถึงได้ให้ฉันรีบกลับมาหาพวกแกเลย”

            “ที่จริงฉันคิดว่ามันได้เวลากลับแล้วด้วยไง ไหนๆ เห็นท่าไม่ดี ก็เลยจัดการไว้ก่อน” วลีรักษ์ตอบ

            “ฉันรักแกจังเลยวาว” รุจีเข้าไปกอดเพื่อน พูดจาออดอ้อน

            “พอเถอะน่าไอ้รุ แกลืมไปแล้วใช่ไหม ว่าเรามีเรื่องต้องจัดการ”

            “หืม”

            รุจีหันมามองหน้าเพื่อนอีกสองคน ไพรวรินทร์ยิ้ม อรดาทำท่านึกขึ้นได้ ส่วนธนุสทำท่างงๆ 

            “ธนุสรออยู่ตรงนี้นะ ใบชามาช่วยกัน”

            “ได้เลย” สาวเหนือวางถ้วยชาแล้วเดินตามเพื่อนไป “รุกับออแกนั่งให้หายแฮงค์นี่แหละ

            “อะไรกัน”

            วลีรักษ์ยิ้มแล้วเดินออกจากครัวไป 

            ระหว่างที่ธนุสกำลังงง อรดากับรุจีดื่มชา สักพักไฟก็ดับพรึ่บ

 

จบตอน 11

6.10.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #39 fsn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 08:12

    สถานที่แบบนี้ ไม่มีการ์ด มุมอับๆ มักไม่มีการดูแล ปล่อยให้เกิดเรื่องได้ตลอด?

    #39
    0