หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 28 : บทที่ 11 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    5 ต.ค. 63

“เมื่อไหร่จะได้เห็นคุณสามีแกมาเที่ยวแบบนี้บ้างนะรุ”

วลีรักษ์แซว เพราะตั้งแต่แต่งงานภาคีไม่เคยมาเที่ยวกลางคืน เขาปล่อยให้รุจีมากับพวกเธอได้ แต่ถ้าโอกาสพิเศษครั้งไหนที่เขาอยากมีส่วนร่วมด้วยจะชวนให้ไปจัดกันที่บ้านพรหมวัฒนา

“ให้หิมะตกในเมืองไทยยังง่ายกว่า” รุจีพูดแล้วกระดกแก้ว

“แปลว่าไว้ใจร้อยเปอร์เซนต์แล้วสิ”

“น้อยไปสิ ก่อนมานี่แอบกัดเรื่องนายกล้วยอยู่เลย”

“โอ้ นานแล้วนะ ยังจำอยู่อีก”

“คนแก่” รุจีพูดพลางเบะปาก

“อ้าว เฮ้ย กระทบนะนั่น” อรดาแทรกขึ้นมา เธอหมายถึงธนุสที่ตอนนี้เขาก็สี่สิบต้นๆ แล้วเหมือนกัน

“อุ้ย ขอโทษค่ะ” สาวหมวยลากเสียง “แต่พี่ธนุสไม่เหมือนคุณภาคีนะคะ รายนั้นน่ะคุณหลวงสมัยรัชกาลที่ห้า พี่ธนุสยังร่วมสมัยกว่า”

“ร่วมสมัย คิดได้ไงนี่” วลีรักษ์ขำก๊าก รวมทั้งเจ้าตัวก็เช่นกัน เขาบอกความตั้งใจว่าไม่ต้องการเค้ก แต่มากินเลี้ยงและถ่ายรูปด้วยกันได้ วลีรักษ์พยายามต่อรองแต่สามีเธอก็ยืนยัน

แต่เธอตกลงกับเพื่อนๆ เอาไว้แล้วว่าจะทำเซอร์ไพรส์ซื้อเค้กมาให้เขาตอนกลับถึงบ้าน เพราะเดาได้ว่าธนุสไม่ชอบเป็นจุดสนใจในร้านแบบนี้

“ออเป็นไงบ้าง” หัวข้อสนทนาเปลี่ยนไปถามเรื่องของแต่ละคน “มาลัยขายดีใช่ไหมแก”

“เออ เข้าท่าเหมือนกัน ไม่คิดว่าออเดอร์จะเยอะ”

“กำไรเยอะไหม” ไพรวรินทร์ถาม อรดาโคลงศีรษะตอบว่าก็โอเค ช่วงแรกเธอยังใช้ดอกไม้ที่คุณย่าปลูกไว้มาแซมบ้าง แต่ออเดอร์หลังๆ ต้องซื้อเพราะที่มีไม่พอ

“ถ้าออเดอร์เข้าเยอะๆ แกทำไม่ทัน ลองหาคนมาช่วยสิ ให้เขาร้อยพวกอุบะ หรือมัดดอกข่ามาส่ง พอมีออเดอร์เข้ามาแกก็จับมามัดรวมกันเลย คัดเอาคนที่ทำสวยจริงๆ”

อรดาตาโต “เฮ้ย เจ๋งว่ะใบชา ฉันกำลังคิดเรื่องนี้อยู่พอดีเลย พวกมาลัยคาด อุบะ มันเป็นงานซ้ำๆ ตอนนี้คุณย่ามาช่วยบ้าง ถ้ามีคนสั่งเยอะๆ กลัวอยู่ว่าจะไม่ทัน เออ ขอบใจเพื่อน แกนี่สมกับเป็นลูกพ่อค้าจริงๆ”

ไพรวรินทร์แบมือ “ขอค่าที่ปรึกษา หรือจะโอนเข้าบัญชีก็ได้”

อรดายื่นขวดเครื่องดื่มให้ทันกัน “เอาไป ผสมเอง”

            บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทั้งหมดคุยเล่นแซวกัน นานทีธนุสจะเข้ามาในบทสนทนาด้วย เขาคอยมองรอบตัวเป็นระยะ ซึ่งเป็นปกติอยู่แล้วเวลามาด้วยกัน ชายหนุ่มชอบเป็นฝ่ายสาวๆ คุยกันมากกว่า 

“ตอนแรกฉันนึกว่าพี่เธียรจะมาด้วยซะอีก” วลีรักษ์พูดบ้าง เธอหมายถึงแฟนของไพรวรินทร์

“เขาไม่ชอบเที่ยวกลางคืนน่ะ” ไพรวรินทร์ตอบ เพราะมีแค่ครั้งเดียวที่นายตำรวจหนุ่มมาร่วมกิจกรรมกับแก๊งสี่สาว คือวันเกิดรุจี ซึ่งแน่นอนจัดที่บ้านของภาคี

“จัดอยู่ในกลุ่มของคุณภาคี” อรดาพูดกลั้วหัวเราะ แต่แล้วก็ชะงัก มองไปที่เวที

“ทำไมเหรอ”

เจ้าตัวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกะพริบตาถี่ๆ “เพลงนี้ พี่ปุณชอบ”

ทั้งโต๊ะเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับมายิ้ม “เมื่อก่อนฉันฟังไม่ได้เลยนะ เดี๋ยวนี้สบายมาก”

น้ำเสียงหญิงสาวสดใสดังคำ ยังนึกถึงวันที่ขึ้นรถแล้วเขาเปิด ถามว่าเขารู้จักเพลงนี้และอินกับเนื้อหาได้ยังไงเพราะเป็นเพลงเก่าตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๒๒ ก่อนเขาเกิดด้วยซ้ำ 

“พ่อเขาชอบวงนี้ ชอบเปิดในบ้าน แล้วเขาก็ชอบเพลงนี้ที่สุด ตอนได้ยินอายุเจ็ดแปดขวบเองมั้ง ถามคำแปลจากพ่อ และเขาเองก็ชอบภาษาอังกฤษมาตั้งแต่ตอนนั้น”

“ผมก็ชอบนะเพลงนี้” 

“ธนุสก็ชอบเหรอ ปกติไม่ได้ฟังแนวนี้นี่นา” เมื่อสามีพูดขึ้นมาวลีรักษ์ก็เสียงสูงอย่างแปลกใจ

“ถ้าเป็นของวงนี้ผมก็ชอบเพลงนี้ละ ชอบเสียงกลองมันหวานดี”

“เสียงกลองหวานเป็นยังไงคะพี่ธนุส เหมือนวาวไหม”

“ไอ้รุ!”

เสียงหัวเราะดังลั่น พลอยทำให้อรดาสนุกสนานไปด้วย เธอหายเจ็บปวดจากความสูญเสีย แต่ยังมีช่องว่างในหัวใจที่ลมพัดผ่านชวนให้เหน็บหนาว แต่ยังมีความอบอุ่นจากเพื่อนและคนในครอบครัวที่ห้อมล้อมอยู่

“ขอไปห้องน้ำแป๊บนะ ใครไปมั่ง”

“ฉันไปด้วย” รุจีวางแก้วแล้วรีบลุกตาม

 

อรดากับรุจีจัดการธุระเรียบร้อยก็เดินออกมา เห็นชายสองคนยืนอยู่หน้าห้องน้ำก็ไม่สนใจ กำลังจะเดินผ่าน

“เดี๋ยวครับ”

หนึ่งในนั้นก้าวมาขวางไว้ สองสาวชะงัก “อื้ม มองใกล้ๆ ยิ่งสวยแฮะ”

ได้กลิ่นบุหรี่ลอยโชยมา อรดากับรุจีที่เคยคุ้นเคยกับการเกี้ยวพายิ้มเชิงขอบคุณแล้วจะเดินผ่านไป นั่นเป็นวิธีการปฏิเสธที่นุ่มนวลที่สุดที่พวกเธอได้เรียนรู้มา

“เดี๋ยวสิครับ ผมคุยกับคุณอยู่นะ” แขนหนึ่งวางพาดกำแพงเป็นการกั้น พอทั้งคู่กำลังจะเดินไปอีกทางชายอีกคนก็ขยับมาขวางไว้ 

“มีอะไรเหรอคะ จะคุยกันไม่ควรดักทางนะ”

รุจีตอบเสียงหวาน ทั้งที่เป็นคำต่อว่า แต่อีกฝ่ายหัวเราะชอบใจ

“อุ้ย พูดจาน่ารักด้วย แต่อยากพูดกับอีกคนหนึ่งน่ะ” เขาปรายตาไปที่อรดา “หน้าคุ้นๆ เคยเห็นที่ไหน เป็นดาราใช่ไหมครับ”

คำว่าดาราทำให้อรดาใจเต้น ถึงจะเป็นแค่พิธีกร แต่เธอมีชื่อเป็นพรีเซนเตอร์ของเอซทูแคร์ ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรที่พอเป็นเรื่องซุบซิบลงสังคมโซเชี่ยลได้ละก็ไม่ดีแน่

“ไม่ใช่หรอกค่ะ จำผิดแล้ว ถ้าอยากคุยกัน ไปที่โต๊ะดีกว่านะคะ ตรงนี้มันมืด” เธอดึงมือรุจี

“ก็อยากคุยตรงนี้ครับ”

“ไม่สะดวกค่ะ” 

“ขอแค่เบอร์โทรศัพท์หรือไลน์ก็ได้”

แต่อรดากับรุจีไม่ตอบ ตั้งใจจะก้าวยาวๆ ผ่านชายทั้งสองคนไป “เฮ้ย ถามดีๆ แล้วนะ”

เร็วเท่าคำตะคอก มือของเขาขว้าข้อมืออรดาทันที หญิงสาวตกใจเซแซด ทำให้รุจีถูกลากมาด้วย

“อะไรคะ ปล่อยนะ”

“ขอไลน์แค่นี้ก็ให้ไม่ได้เหรอ คิดว่าสวยเลยเล่นตัวเหรอ” กลิ่นฉุนของทั้งบุหรี่และแอลกอฮอล์พุ่งเข้าหน้าอรดา รุจีมาดึงมือผู้ชายคนนั้นออก

“ปล่อยนะ อย่ามาใช้กำลังแบบนี้”

“ไม่ได้คุยกับเธอ อย่ายุ่งยายเตี้ย!”

 

5.10.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #38 fsn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 21:40

    อุบาทว์อะ เพศผู้แบบนี้

    #38
    0