The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 8 : The Keyz 8 เรียนวันแรก//ง้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

 

[8]

 

..ทวีปทางเหนือ ส่วนใหญ่จะถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง...รวมถึงประเทศโซลิเซียร์...และเนื่องจากเป็นภูมิอากาศที่เย็นจัด ภูมิประเทศที่ไม่เอื้ออำนวยต่อสิ่งมีชีวิต...ประเทศนี้จึงเปรียบเสมือน..เสียงหวานนุ่มบรรยายดังๆแผ่วๆตามจังหวะการพูด

 

มีอะไรน่าเบื่อไปกว่านี้ไหมนะ...เฮ้อ =O=’

 

    ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง...ห้องเรียนของที่นี่นับว่ากว้างกว่าห้องเรียนตึกปกติมากเลยทีเดียวโดยเน้นการตกแต่งโทนสีขาวสลับทอง โต๊ะเก้าอี้ครบชุดถูกจัดวางเป็นระเบียบโดยมี 5 โต๊ะหน้ากระดาน จำนวน 6 แถวโดยที่ระยะช่องไฟห่างกันอย่างสม่ำเสมอ...เครื่องปรับอากาศทำงานอย่างเงียบๆ บรรยากาศในตอนนี้เอื้ออำนวยต่อการเรียนเป็นอย่างมาก...ถ้าหากว่านี่ไม่ใช่วิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์

 

คร่อก...=O=zZZ”ฉันหันควับไปมองต้นเสียงที่อยู่โต๊ะถัดไปทางซ้ายมือ...เป็นอย่างที่คิด เจ้าของเสียงจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากราล์ฟเฟ...เพราะในชั้นเรียนนี้คงไม่มีใครด้านเกินเขาอีกแล้ว

 

เจ้าคนหลับลึกทำท่ากอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วหงายหน้าอ้าปากค้าง...พอจะจินตนาการท่านอนทุเรศๆของหมอนี่ได้บ้างมั้ย -*-

 

เหอๆ...ถึงหน้าตาจะดูดีก็เหอะ...แต่นิสัยมันแบบ...บอกตามตรงเลยว่ากริ๊ดไม่ลง –O-^

 

ไอ้เจ้าบ้าเอ๊ย...เป็นงี้ทุกทีล่ะน่าฉันเบือนสายตาไปยังทางขวามือ...เจ้าของร่างบางสมส่วนที่นั่งครองโต๊ะเก้าอี้ถัดจากฉันอีกด้านในท่านั่งไกวห้าง มือกอดอก...หล่อนปรายตามองราล์ฟด้วยสายตาเอือมระอา

 

เฮ้อ ปลุกเขาทีเถอะ...เห็นแก่..

 

..หน้าตาของทีมบ้างเถอะนะ เอ่อ..ใช่มั้ย ? ^___^”เวรกรรม...ปากดันไปขัดเขาอีก ไอ้ปากบ้าๆ  /(>x<)\ 

 

มารีอาชะงักนิดๆ...ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ  อืม  

 

จะไหวเร๊อ...ดูท่าจะหลับลึกนะ...

 

ชาร์ลีนจ๊ะ~”เสียงหวานดังเข้ามาในโสตประสาท เล่นเอาฉันสะดุ้งจนเกือบตกเก้าอี้...ตาค่อยๆไล่ขึ้นไปมองดวงหน้าเจ้าของร่างบางที่ควรจะอยู่หน้าห้อง แต่กลับมายืนอยู่หน้าโต๊ะฉันแบบที่ไม่ทันตั้งตัว

 

   มะ...มาตอนไหนฟะ ?

 

ค...คะ...อาจารย์ฉันยิ้มแห้งๆไปให้ หลังจากที่ดึงสติ(อันน้อยนิด)กลับมาได้

 

เธอมีอะไรสงสัยรึเปล่าจ๊ะ?”เจ๊หนิมเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม...แม้ว่าใบหน้าใจดีนั่นจะระบายรอยยิ้มตลอดเวลา...แต่ทำไมก็ไม่รู้ ฉันรู้สึกถึงความน่าเกรงขามในดวงตาคู่นั้นT^T

 

อ๋อ...อืม นิดหน่อยน่ะค่ะ...อาจารย์ก็รู้ว่าหนูเพิ่งย้ายเข้ามา..รายการแถเริ่มอีกแล้วค่ะ โฮ้~ อยากขอบคุณปฏิธานไหวพริบตัวเองที่มีอยู่เต็มเปี่ยมนี่จัง-*- หนูสงสัยนิดหน่อย...เกี่ยวกับเนื้อหาที่อาจารย์สอน...ก็เลยลองหันไปถามมารีอาน่ะค่ะ...หล่อนฉลาดปราดเปรื่องมากเลยนะคะ...อธิบายให้คนอย่างหนูเข้าใจได้...

 

คนที่ฉันพาดพิงถึงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันขวับมามองอย่างงงๆ

 

จริงหรอจ๊ะ...^^”เจ๊หนิมเบือนสายตาไปทางมารีอา แล้วคลี่ยิ้มอ่อนโยน

 

ถ้าฉันดูไม่ผิด...แก้มเนียนๆทั้งสองข้างของมารีอาค่อยๆขึ้นสีขึ้นเรื่อยๆ...?

 

อะ...เอ่อ...อืม...ค่ะ...อาจารย์..มารีอาตอบเสียงตะกุกตะกัก

 

คร่อก~..ฟี๊~~”เสียงหนึ่งขัดขึ้น ท่ามกลางบทสนทนาชวนอึดอัดนี่

 

เวรแล้วไง...ฉันอยากจะสวดภาวนาให้ราล์ฟจริงๆเลย...มันช่างกรนได้ไม่รู้เวลาเอาซะเลย

...แถมรอบนี้มีฟี๊อีกต่างหาก TOT

 

เอ๋...เจ๊หนิมขมวดคิ้ว...ก่อนจะเดินไปทางต้นเสียง

 

อเมทิสต์ไม่มีอะไรจะบอกค่ะ...นอกจาก...ซวยแล้วเพื่อนเอ๋ย...= =’

 

ราล์ฟเฟ ครอส!”เสียงหวานตะหวาดลั่น มือเรียวฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรงจนขาโต๊ะที่รับน้ำหนัก ถึงกับหักไปหนึ่งข้างเลยทีเดียว

 

หะ...โหดร้าย ~ *[]*

 

ครับผม!!”ราล์ฟเด้งตัวขึ้นมาอัตโนมัติ มือขวายกขึ้นมาทำท่าวันทยหัตถ์ 5 นิ้ว(ตะเบ๊ะ-;:-)

 

ในใจก็อยากจะขำออกมาเหมือนคนอื่นเขาหรอกนะ...แต่ราล์ฟเฟเป็นเพื่อนที่ดีมากเลยนะ...ฉันจะทำให้เขาอับอายได้ยังไง...เขาดีกับฉันมาก.........เขา...เป็น...เพื่อน...ที่...ดี...มาก...

 

.........................

…………..

………

…..

 

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆก๊ากกกๆๆๆๆๆห้าๆๆๆๆๆๆ55555+ ฮาโว๊ยย!!~~~ไม่ไหวแล้ววว~  ..ทุกคนน่าจะได้เห็นหน้าราล์ฟตอนนี้นะ!  ฮะๆๆๆๆตลกเป็นบ้า! >O< 3  3

 

ไหน...อธิบายมาซิจ๊ะ~”เสียงหวานกระซิบเย็น...แม้ใบหน้าจะเปื้อนรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ตลอดเวลาก็เถอะ...แต่ทำไมฉันนึกอยากให้เขาทำหน้าโหดๆมากกว่ายิ้มเหี้ยมๆแบบนี้นะ

 

เสียงอาจารย์เพราะมากเลยครับ...ผมฟังแล้วรู้สึกเหมือนดนตรีบรรเลงขับกล่อม ฟังแล้วลื่นหูมากๆ...ผมก็เลย...เผลอ...ไปหน่อยน่ะครับ แฮ่ๆ~^^”ราล์ฟเฟยิ้มน่ารัก...หึหึ นายจะมาแถแข่งกับฉันหรอราล์ฟ  ฮ่าๆๆ~ ยิ่งรู้จัก ฉันรู้สึกว่าเรายิ่งเข้ากันได้ ^O^

 

อืม...งั้นหรอจ๊ะ...ดีเลย~ ในเมื่อเธอปลื้มเสียงอันไพเราะของฉันมากนัก...ฉันจะเสียสละเวลาทานข้าวกลางวัน มานั่งบรรยายประวัติศาสตร์ให้เธอฟังดีไหมจ๊ะ^^”

 

ฮ่ะๆๆ...เป็นความคิดที่ดีมากเลยครับ..^O^(TOT)ราล์ฟตอบ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่แพ้กัน.....ก๊ากๆๆๆ~ >O<

 

ดีจ่ะ! พักกลางวันนี้เจอกันนะจ๊ะ...เจ๊หนิมยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะเอามือสัมผัสโต๊ะพิการ...

 

ในพริบตาเดียว...โต๊ะสีขาวก็กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง

 

..ย้อนไปเมื่อ 50 ปีก่อน...โซลิเซียร์ ยังเป็นประเทศที่เจริญ และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ...แต่ว่ากันว่า ราชวงศ์แห่งโซลิเซียร์ มีคำสาปร้ายที่ถูกถ่ายทอดกันมาทางสายเลือด...เจ๊หนิมก็หันไปบรรยายต่อ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

  ฉันพยายามกลั้นหัวเราะ  เมื่อเห็นใบหน้าเบ้ๆเหมือนจะร้องไห้ของราล์ฟ...หันไปทางขวา...มารีอานั่งกุมขมับ(สงสัยคุณเธอคงเครียดกับภาพพจน์ของทีมที่ถูกราล์ฟเฟทำลายย่อยยับ) มองไกลออกไป...ร่างสูงโปร่งเจ้าของโต๊ะที่อยู่ถัดไปด้านขวาของมารีอา

 

  ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มบนดวงหน้าคมคายนั่น...มุมปากกระดกขึ้นเพียงเล็กน้อย..ก็ยังไม่มีให้เห็น..

 

  มันจะเก๊กไปไหนคะ?...สวมบทเป็นเสือยิ้มยากอยู่ได้...ช่างเป็นคนที่ไม่มีอารมณ์ขันจริงๆ - -^ 

แล้วฉันจะมองทำไมฟะ...เสียบรรยากาศดีๆหมด –O-

 

  ฉันหันมาทางเจ๊หนิมอีกที...วินาทีนั้น ฉันเห็นเจ๊เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า...แต่ยังไม่ทันกระพริบตา ร่างบางๆนั่นก็ไปปรากฏที่หน้าห้อง...และกำลังยกช๊อคเขียนข้อความบางอย่างบนกระดาน!! OoO

 

  ฉันรู้แล้ว...ว่าทำไมเจ๊แกถึงโผล่มาหน้าโต๊ะฉันโดยที่ไม่รู้ตัวสักนิด..

 

สุดยอด! ..พลังเวทย์ของเจ๊แกช่างร้ายกาจนัก !! *O*

 

เทเลพอร์ตมารีอาหันมากระซิบอธิบาย เป็นการเคลื่อนย้ายจิตจากที่หนึ่ง ไปอีกที่หนึ่งในระยะใกล้...เวทมนตร์ระดับสูงของธาตุพิเศษ-พลังจิตน่ะ..

 

  ฉันค่อยๆหันไปทางมารีอาช้าๆ...ใบหน้าคมขำนั่นดูเปล่งประกายความสุขแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน...นัยน์ตาสีชาอ่อนสั่นระริก แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความชื่นชมระคนนับถือ จดจ่ออยู่กับร่างสตรีที่ยืนบรรยายประวัติศาสตร์อยู่หน้าห้อง แทบจะไม่กระพริบตา

 

ต่อมา...กษัตริย์แห่งโซลิเซียร์ จึงตัดสินพระทัยล้มล้างราชวงศ์ตนเอง โดยหวังให้คำสาปร้ายถูกลบล้าง...แล้วสันติสุขจะมาเยือนอีกครา...

 

 

 

 

สวัสดี...ครูชื่อ ทิม...ทิม สตรองค์...เป็นอาจารย์เคมีให้พวกเธอในปีการศึกษานี้ร่างสูง-หนา ยืนอย่างสง่าผ่าเผย รวมจุดสนใจของทุกคนในห้องไว้ในที่เดียว

 

   ก...ก็จะไม่ให้สนใจได้ไงล่ะ...อาจารย์เขาเล่นหล่อเฟี้ยวขนาดนี้ *O* 

 

ผมสีทรายชี้ไปทั่วทิศ..สั้นระต้นคอ นัยน์ตาคมกริบสีเดียวกันกับผม...น่าเสียดายที่ตาข้างนึงถูกปิดด้วยผ้าสีดำเหมือนโจรสลัด...จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเรียวได้รูป ! อาจารย์มาในชุดสุภาพคอปกผูกเนคไท คลุมทับด้วยเสื้อหนังสีดำตัวนอก...*0*

 

   ทำไม! ทำไมฉันไม่เกิดเร็วกว่านี้ซักนิดนะ !! >O<//

 

และอย่าหาว่าฉันบ้าคนเดียวนะ...ดูอาการนักเรียนหญิงในห้องตอนนี้ซะก่อน...หัวใจออกมาจากนัยน์ตาเป็นล้านๆดวงได้แล้วตอนนี้ ..เอ่อ แต่บางทีอาจยกเว้นมารีอา..

 

ไร้สาระ -*-เธอกระซิบบ่นอยู่ข้างๆ...แต่สังเกตอีกที..

 

นัยน์ตาสีชานั่นก็สั่นระริก  แก้มนวลทั้งสองข้างก็เริ่มขึ้นสี ! ...เอ๊ะมันยังไง = =’

 

เสียงกระซิบค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออาจารย์เริ่มกวาดสายตาไปทั่วห้อง..

 

หล่อเนอะเธอ>O<//”

 

อ๊าย~ เขิน...ไม่ไหวแล้ว ~;:~//”

 

กริ๊ด! เทพบุตรมาสอนหรอคะเนี่ย >///<”

 

ต๊าย~ แต่ทรอนซ์ฉันเท่ห์กว่าย่ะ!”

 

ใครบอกว่าทรอนซ์ของเธอ...ของชั้นย่ะ!!>3<”

 

...และอะไรๆประมาณนั้น... (แต่หลังๆฉันไม่เห็นด้วยอย่างแรง-3-)

 

ไม่เห็นจะเท่าไหร่...สู้ฉันก็ไม่ได้-0-ราล์ฟขัดขึ้น สายตามองไปยังอาจารย์ทิมอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

 

“..เอาล่ะ...ก่อนจะเข้าสู่บทเรียน ครูขอตัวแทนซักหนึ่งคน..อาจารย์ทิมเปรยขึ้น ทำให้เสียงกระซิบเริ่มดังแผ่วๆลง

 

เหอะ...แล้วก็นั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตาอาจารย์กันถ้วนหน้า-*-

 

ผมครับ!”ราล์ฟยกมือขึ้น โบกไปมาอย่างร่าเริง

 

อืม...เธอชื่ออะไร..”

 

ผม..ราล์ฟเฟ ครอส ครับ!”

 

งั้น...บอกสูตรเคมีมาซัก 10 สูตร ซิ..

 

ราล์ฟชะงักเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มออกมาจากใบหน้า ครับ! เฮชทูโอ(น้ำ) โอทู(ออกซิเจน) ซีโอทู (คาร์บอนไดออกไซด์)..”

 

 เวรกรรม -*- จะเอาไปรวมกันเขียนกระบวนการสังเคราะห์แสงเรอะ!?..อีกอย่าง อยู่ม.5แล้วทำไมยกตัวอย่างง่ายอย่างนี้นะ...-0-

 

ใบหน้าราล์ฟเริ่มบิดเบี้ยวอย่างใช้ความคิด... ยูเฮชที(ยี่ห้อนม UHT) เคเอฟซี (ไก่KFC) เอทีเอ็ม (ตู้ATM) เอทูแซด (ยี่ห้อเสื้อ AIIZ) เอ็มเค (ร้านอาหารMK Restaurant) ไอซียู (ห้องICU) ยูเอฟโอ (จานบินUFO) บีทูเอส(?-*-)..(ขอค่าโฆษณาได้มั้ย - -^)

 

พอๆ- -^..ขอบใจมาก คุณราล์ฟเฟ ครอส..อาจารย์ทิมขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นกุมขมับ...ราล์ฟยิ้มสดใสเหมือนภูมิใจใสตัวเองม๊าก =O=”

 

ไม่เป็นไรครับอาจารย์.. ผมเทพเคมีอยู่แล้ว...^^”มันยังจะ...ชมตัวเอง -__-^

 

เก่งจังอ่ะ! *O*”

 

เห้ย~ ราล์ฟเท่ห์สุดๆอ่ะ เก่งเว่อร์ >O<”

 

กริ๊ด! ทำไมเก่งอย่างนี้คะ>3<//”

 

เอ่อเดี๋ยว...ผู้หญิงพวกนี้มันเรียนเคมีมารึเปล่าฟะอยากรู้ - -;:

 

ที่นี่เราไม่เน้นการเรียนเหมือนพวกสามัญหรอกนะ...มารีอาพูดแทรก ฉันจึงหันไปขมวดคิ้วใส่อย่างไม่เข้าใจ ..ไม่น่าแปลกหรอกที่ส่วนมาก คนที่นี่จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร...เราเน้นการประลองน่ะ...แต่การเรียนวิชาการเป็นแค่ฉากบังหน้า ให้ดูเหมือนเป็นโรงเรียนขึ้นมาเฉยๆ...

 

เอาเข้าไป...อุตส่าห์นั่งท่องตำรามาตอนปิดเทอม แถมยังไปติวกวดวิชากับอาจารย์อุ๊บส์มาล่วงหน้าแล้วด้วยT^T<<ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะคะ^^

 

  แล้วอาจารย์ก็เริ่มเกริ่นนำเข้าสู่บท สมบัติของสารและการจำแนกซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าไม่มีใครฟังที่อาจารย์พูดเลย...เพราะมัวแต่มองหน้าอาจารย์จนเคลิ้ม เอ๊ย! ไม่ใช่!..เพราะส่วนมากทุกคนจะไม่เข้าใจในสิ่งที่อาจารย์พูด...ก็เหมือนที่มารีอาว่านั่นแหละ

 

แต่ไอ้ที่ไม่เข้าใจ!! ก็ในเมื่อมันไม่จำเป็น...แล้วพวกเราจะทนเรียนถึง 2 ชั่วโมงไปทำซากอะไรคะ ? = =’

 

 

 

 

 

  พักเที่ยง...

 

   ฉัน มารีอา และทรอนซ์ ก็มุ่งตรงไปยังโรงอาหาร...ราล์ฟที่มีนัดกับเจ๊หนิม ก็เดินแยกไปอีกทางทำให้ฉันไม่มีเพื่อนคุยอ่า แงแง~ TOT

 

มารีอาก็เอาแต่เดินขลุกอยู่กับทรอนซ์...ส่วนทรอนซ์ เหอะ! หมอนั่นน่ะ ไม่มีแม้แต่จะปรายตามองฉัน! โฮ~ ราล์ฟเฟเพื่อนยาก กลับมาหาฉันเต๊อะ T^T!

 

ฉันเดินก้มหน้าก้มตาตามมารีอากับทรอนซ์ที่เดินนำหน้าไปยังโรงอาหาร พร้อมกับกลุ่มนักเรียนที่กำลังมุ่งตรงไปยังที่เดียวกัน เพราะทางเดินมันกว้างมากจึงไม่ต้องเบียดเสียดกันให้วุ่นวาย

 

   ตุบ!

 

โอ๊ะ!”ฉันเซถอยหลังกลับมา เมื่อรู้สึกว่าเดินชนอะไรเข้า..

 

...และไอ้ที่ชนก็คือ...แผ่นหลังของทรอนซ์*O*

... จะหยุดเดิน ทำไมไม่บอกฟะ !! = =^

 

และในขณะที่ฉันเงยหน้าจะไปด่า...สายตาก็พลันไปสบกับ...บุรุษนัยน์ตาสีแดงที่จ้องมองมาก่อน...

 

..จะไม่ทักทายกันหน่อยหรอแพทริกซ์เปรยขึ้นก่อน

 

สวัสดีชาร์ลีน ทรอนซ์ มารีอาอีกเสียงดังขึ้นจากด้านหลังของแพทริกซ์...นัยน์ตาสีฟ้ากวาดตามองทุกคนที่เธอเรียก ผมสีส้มมัดขึ้นเป็นแกละสองข้าง

 

  แพทตี้...? เธอเดินมาพร้อมกับเด็กหนุ่มอีกคน ที่เดินมาสมทบ

 

นี่น่ะหรอ ทีมที่นายอยากให้ฉันรู้จัก...ฮึ? แพทริกซ์เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ร่างบุรุษนัยน์ตาสีเทายืนอยู่เคียงข้างแพทริกซ์ ผมสีน้ำตาลเข้มซอยสั้นเป็นทรงเท่ห์ ดวงหน้าคมคายดุดัน  ดูก็รู้ว่าหมอนี่...คงไม่ชอบยิ้มเท่าไหร่นัก หวัดดี...ฉันเป็นเด็กใหม่...ชื่อโซล

 

เดินไม่รอกันเลยนะ..เสียงสุดท้ายดังขึ่นแว่วๆจากด้านหลังอีกที...เด็กหนุ่มผมสีทองสีเดียวกับนัยน์ตา...ฉันจำเขาได้!

 

การบูร..”(เวร! บอกแล้วไงเขาชื่อการ์มี =O=”/บาบิQ)

 

ห๊ะ..เธอว่าไงนะยัยเด็กใหม่?”

 

ปล่าวๆ...นาย...การ์มี...เหมือนเหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นเนอะว่ามั้ย -*-

 

พวกนายมีธุระอะไร..มารีอาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นๆ

 

ก็แค่...มาทักทายแพทริกซ์ตอบ ขณะที่ตายังจับจ้องไปยังทรอนซ์ แล้วเบือนสายตามาสบกับฉัน 

 

แขน...เป็นยังไงบ้าง..

 

ฉันสะดุ้งเฮือก  กระพริบตาปริบๆ แล้วส่งยิ้มแห้งๆ

 

โฮ~ ทำไมมาพูดตอนนี้T^T ...ฉันยิ่งมีคดีเรื่องนี้อยู่กับ...ไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าฉันเนี่ย

 

ก็...ดีขึ้นแล้วฉันตอบกลับไปตามมารยาท บุรุษตรงหน้าที่ยืนหันหลังให้ ยังคงนิ่งเฉย ราวกับรูปสลัก

 

   แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมในพื้นที่...ผู้คนที่เดินสวนไปมาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เสียงกระซิบดังขึ้นเป็นระลอกๆ...ก็แหงล่ะ ถึงปากจะบอกว่าเดินมาทักทาย แต่บรรยากาศตอนนี้มันเหมือนจะมาท้ารบมากกว่าละมั้ง - -*

 

ฉันมองหน้าทุกคนสลับกันไป...ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนต่างยืนประจันหน้ากันอย่างเงียบๆ

 

ทรอนซ์ VS แพทริกซ์

 

มารีอา VS โซล

 

ฉัน VS .....(ไม่มี...ยืนหลบอยู่หลังทรอนซ์ หุหุ = w =) 

 

เจ้าปากมากไปไหนล่ะ...การ์มีเอ่ยขึ้น  พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

 

เจ้าปากมาก? หมายถึงราล์ฟเฟเรอะ ?

 

ห้องพักครู...ทุกคนหันไปยังต้นเสียงแล้วหยุดอยู่ที่ร่างเล็ก

 

ระ...รู้ได้ไงฟะ >O<!!! 

 

กำลังบ่นกินหวานเย็น..แพทตี้กล่าวเสริม

 

นั่นแหละใช่มันเลย- - ^  ให้ตายสิ...นั่งฟังบรรยายจากเจ๊หนิมแล้วยังบ่นกินหวานเย็นอีกเรอะ !

 

เจอกันในการประลอง..แพทริกซ์เปรยสั้นๆทิ้งท้าย ก่อนจะหันหลังให้ แล้วเดินนำคณะผู้เยี่ยมเยียน(?)เข้าโรงอาหารไป

 

ด้วยเหตุนี้...ฉันถึงมีบทพูดได้(ฮ่าๆๆ^^:;)<<ต่อหน้าไม่กล้า..-*-

 

เดี๋ยวนะ...เมื่อกี๊นี่คือ...ทีมของแพทริกซ์?”ฉันพูดเสียงหลง

 

ใช่...ทำไม  กลัวรึไง?”มารีอาหันมาตอบ นัยน์ตาสีชาอ่อนดูดุดัน

 

ป...ปล่าว ไม่น่ากลัวเลยซักนิ๊ด~T^T”ทำให้ฉันต้องตอบไปแบบนี้..

 

   เวรกรรม! แพทตี้น่ะนะ...หล่อนเป็นฮีลเล่อร์ให้ทีมแพทริกซ์หรอเนี่ย! อาจารย์ของฉัน TOT!!

 

 

  

เวลา 13.50 น. 

 

หลังจากเสร็จจากการรับประทานอาหารกลางวัน  ราล์ฟเฟก็ตามมาสมทบหน้าโรงอาหาร ฉันแทบอยากจะกระโดดกอดคอด้วยความคิดถึงเลย T^T...เพราะพอไม่มีราล์ฟ บรรยากาศในโต๊ะก็ดูเงียบกริบราวป่าช้า...ฉันที่สงสัยอยากถามนู่นถามนี่ก็ไม่กล้า

 

และแล้ว  การเรียนภาคบ่ายก็เริ่มขึ้น..

 

จากตารางเรียน  .... 14.00 17.00  =>  ฝึกการประลอง...

 …ชื่อนี่มาอีกแล้ว การประลอง

 

ทุกคนกำลังมุ่งตรงไปที่เดียวกัน คือสนามประลอง ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนกับถูกใช้เป็น ลานฝึกซ้อมการประลองชั่วคราว

 

นี่ๆราล์ฟเฟ...ฉันหันไปสะกิดราล์ฟ ขณะที่ตายังคงจับจ้องไปยังสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่โตมโหฬารที่เริ่มเห็นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆที่ถูกโอบล้อมด้วยกำแพงสีเทา

 

หืมม์...อะไรรึ~”

 

วิชานี้จะฝึกกันยังไง...ฝึกเป็นทีมรึเปล่า?”

 

ปล่าว...แรกๆจะให้แยกกันฝึกตามตำแหน่งก่อนน่ะ โฮ้ย~ อย่าไปเครียดเล้ย~ สนุกจะตาย เชื่อฉันสิ ^---^”ราล์ฟยิ้มให้กำลังใจ

 

  ใจฉันเต้นผิดสเต๊ปแล้วนะเนี่ย...ตื่นเต้นชะมัด...ถึงจะอุ่นใจที่พอจะฮีลเป็นกับเขาได้แล้วก็เหอะT^T

หันไปคุยกับราล์ฟแป๊ปเดียว...หันมาข้างหน้าอีกที ก็พบว่าร่างทรอนซ์กับมารีอาก็หายไปกับฝูงชนซะแล้ว ?

 

อืม...ฉันไปล่ะ เธอต้องเข้าประตู 4 นะ ตั้งใจฝึกล่ะ~ แล้วเจอกัน บ๊ายบาย (^O^)/ ”ราล์ฟเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะวิ่งหายไปกับกลุ่มนักเรียน  โดยที่ฉันไม่ทันได้ทัดทานเลยซักนิดT^T

 

ประตูสี่...ประตูสี่...(- -  ) (  - -) (- -  ) (  - -) 

 

อยู่ไหนฟะ!! ไม่นะ!! ฉันหลงทางหรอเนี่ย TOT//!!?

 

ชาร์ลีน..เสียงหวานทักขึ้นจากด้านหลัง

 

อ้าว! แพทตี้ ^O^”โฮ้ย~ ดีใจชะมัดเล้ย~ เจอเพื่อนแล้ว เย้ๆ!

 

ไปด้วยกันสิ..แพทตี้เดินเข้ามา คว้ามือฉันไว้ข้างนึง ก่อนจะจูงมือฉันเดินไปทางด้านขวา...ผ่านผู้คนที่ทยอยเดินเข้ามาเป็นสาย

 

 แพทตี้พาฉันเดินหลบผู้คนอย่างว่องไว มือนุ่มนิ่มที่สัมผัสกับฉันตอนนี้ทำเอาใจฉันสั่นระริก(เย้ย!OoO) มืออุ่นๆที่สัมผัสแผ่วเบา...คลายความกังวลได้อย่างน่าประหลาด

 

แล้วฉันจะเอาอะไรไปแข่งกับแพทตี้ละเนี่ย TOT ....เฮ้อ กลุ้มอีกรอบ_ _

 

  และแล้ว...ก็ถึงที่หมายซักที..

 

   เบื้องหน้าคือประตูไม้สีขาวขนาดใหญ่ สลักลวดลายเป็นรูปกุหลาบสีแดงคลี่กลีบอวดดอกสวยงามขนาบซ้ายขวาของบานประตู...เหนือประตูมีป้ายใหญ่ๆแขวนไว้ จารึกอักษรสีทองเป็นรูปหมายเลข ‘4’ ไว้เด่นหราชัดเจน

 

แพทตี้หยุดกึก...ก่อนจะปล่อยมือฉัน

 

ทีนี่แหละ..นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองไปยังประตูสีขาวที่ไม่มีท่าทางว่าจะเปิด

 

    ฉันกวาดสายตาไปรอบๆ...คนจำนวนมากราวๆร้อยกว่าคนในเครื่องแบบนักเรียนเหมือนกัน ต่างก็กำลังจดจ่ออยู่กับประตูสลักลายสวยและก่อนที่ฉันจะหันไปขอคำอธิบาย เสียงหวานค่อนข้างแหบก็ดึงขึ้นจากที่ไหนซักแห่ง..

 

ยินดีต้อนรับเหล่าฮีลเล่อร์...ฉัน เฟียซ ดีน...ไม่ได้หวังให้เธอรู้จักฉันหรอกนะ เพราะฉันเป็นอาจารย์ใหม่ของที่นี่ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พยายามกวาดสายตาหาต้นเสียงที่ไม่ทราบที่มา

 

ไม่ต้องพยายามหาตัวฉันหรอก...ฉันปกปิดแหล่งกระจายเสียง แสดงว่าฉันไม่ประสงค์จะให้พวกเธอรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนไงล่ะ...เจ้าพวกซื่อบื้อ!”

 

เวรกรรม!  -*-  << ถึงกับ...พูดอะไรไม่ออก

 

แหล่งกระจายเสียงมาจาก 4 จุด..แพทตี้ขึ้นเปรยข้างๆ พุ่มไม้ตรงนั้น...ใต้ต้นไม้ต้นนู้น...ใต้ดินทางนั้น...

 

นักเรียนที่อยู่ใกล้รัศมีที่ได้ยินเสียง หันขวับมามองแพทตี้เป็นตาเดียว  แล้วมองตามนิ้วที่ชี้ไปที่ทิศเหนือ-พุ่มไม้ข้างประตู ทิศใต้-ต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง และทิศตะวันออก-พื้นหญ้าเรียบๆ

 

และ...ตัวจริง...อยู่ทางนั้นทุกคนหลีกทางให้วิถีทางชี้นิ้ว(?)ของแพทตี้ที่วาดไปทางทิศตะวันตก

 

หึ! เก่งนี่..เสียงหวานแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้ง ร่างบางเล็กประจักษ์แก่สายตาทุกคน...*0*

 

เห้ย!! ...นี่มัน............มัน...........เด็กนี่หว่า !!?

 

ทำไม...หน้าชั้นมีอะไรติดรึไง - -^”ร่างบางเล็กไหวตัวนิดๆเมื่อถูกทุกสายตาเพ่งมองด้วยความฉงน ยืนทำเซ่ออะไรอีกล่ะ...จะได้ฝึกกันมั้ยนะวันนี้

 

  ฉันมองหน้าแพทตี้ที่ยืนมองร่างเล็กที่เรียกตัวเองว่า อาจารย์ อย่างสงบนิ่ง

 

ร่างเด็กอายุราวๆ 10 ขวบได้ เดินกอดอกวางมาดผู้รอบรู้ไปทางประตู...เห็นแล้วมันก็น่าขำอยู่หรอก ถ้าไม่ใช่ว่าหล่อนประกาศตัวว่าเป็นอาจารย์

 

ข้างในนี้...จะมีสิ่งมีชีวิตที่กำลังได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก ให้พวกเธอเข้าไปเลือกรักษาสัตว์ตัวไหนก็ได้...เข้าใจมั้ย !?”เสียงหวานแหบประกาศลั่น ดังพอที่ทุกคนในที่นี้จะได้ยิน

 

   ช่างเป็นเด็กที่...ไม่น่ารักเอาซะเลย - -*

 

อาจารย์เฟียซ  ดีน ไม่ใช่เด็กหรอก..แพทตี้..เธอช่างรู้ใจฉันทุกเรื่องจริงๆ-*- อายุมากพอที่จะเป็นย่าของพวกเราได้ด้วยซ้ำ...พลังเวทย์แกร่งมาก...เป็นฮีลเล่อร์ต้นแบบของจอมเวทย์ทั้งหลายเชียวล่ะ

 

ห๊ะ...เด็กนี่น่ะนะ...เป็นย่าฉันได้...? *O*

 

มีใคร...สงสัยอะไรในตัวชั้นรึเปล่า?!”

 

เสียงกระซิบดังแผ่วลง...จนกลายเป็นเงียบกริบในทีสุด

 

ดี...แล้วจะมัวชักช้ายืดยาดอยู่ทำไมล่ะ...ยืนบื้ออยู่ได้ เจ้าพวกอืด~”

 

ให้ตายสิ...มองยังไง...หล่อนก็ดูไม่น่ารักเอาซะเลย =[]=”

 

 

 

 

 

..ฮีล!!”                                                                                                   ...ฮีล!!”                                  

                             “..ฮีล!”                                     ....ฮีล!!”

 

    เสียงคนร้องว่า ฮีลดังทั่วไปหมด...จนจับไม่ได้เลยว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร

 

ที่นี่คือสนามหญ้ากว้างใหญ่ มองไปทางซ้ายไกลๆหน่อยก็เป็นพวกกลุ่มคนอีกจำนวน...ซึ่งคาดว่าจะเป็นพวกที่อยู่ประตู 3

 

  ฉันกวาดสายตามองสิ่งมีชีวิตที่นอนกองๆกันบนพื้นหญ้า..

 

มีทั้ง กบ  นก  กระต่าย  สุนัข  ลา  วัว  และสัตว์อะไรอีกหลากหลายชนิด ที่ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บ แขนหักบ้าง ขาหักบ้าง มีเลือดไหลออกมาไม่หยุดบ้าง 

 

  เฮ้อ...ฮีลเล่อร์ก็คือ ผู้พิทักษ์(สัตว์ไม่สงวน)นั่นแหละว๊า...~ 

 

ฉันส่ายหน้าอย่างปลงๆ แล้วเดินไปหยุดอยู่ที่เจ้าม้าสีขาวลำตัวสวยที่นอนตะแคงอยู่บนพื้นหญ้านุ่มๆ

 

สวยจัง..OoO”ฉันพึมพำอย่างอึ้งๆ  นั่งลงลูบๆหัวมันอย่างชื่นชม

 

ถ้าฉันเป็นเธอ...ฉันจะไม่เลือกรักษาเจ้าตัวนั้นหรอกนะแพทตี้เปรยขึ้น ก่อนจะหันซ้ายหันขวา เลือกสัตว์ที่เธอจะรักษา สายตาไปหยุดอยู่ที่แม่วัวสีน้ำตาลตัวหนึ่ง ที่นอนรอการรักษาอยู่อีกด้าน ฉันไปล่ะ...โชคดี

 

ฉันมองตามหลังแพทตี้ไป...หืมม์? แต่หมายความว่ายังไงนะ...ม้าตัวนี้มัน รักษายากหรอ ? ..โฮะๆ~ ดีเลย...เป็นการฝึกฝีมือไปในตัว^^

 

 ฉันลูบๆคลำๆสำรวจบาดแผลของมัน...แต่ไม่ยักมีรอยเลือดซักที่ 

 ...จากการสำรวจ...ม้าตัวนี้คงจะขาหัก ?

 

  เปลือกตาของมันขยับขึ้นลงช้าๆราวกับหมดแรง...ลมหายใจฟืดฟาดบ่งบอกถึงอารมณ์ขุ่นมั่วของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า

 

โอ๋ๆ...อย่าหายใจดังนักสิจ๊ะ..เพราะฉันกลัวอ่า...แงแงTOT~

 

ฟืดฟาดๆ~

 

โอเคๆ...จะรักษาให้เดี๋ยวนี้แหละ...ฉันสูดหายใจเข้าเต็มปอด พลางระลึกถึงบทเรียนที่เพิ่งบรรลุสดๆร้อนๆเมื่อวานนี้

 

   จิตใจเมตตา...สมาธิ...ควบคุมพลังเวทย์ และ....ความอ่อนโยน

 

ฮีล!!”ฉันเปล่งเสียงออกมาอย่างหนักแน่น มือทั้งสองทาบอยู่ที่บริเวณสะโพกของม้า

 

แสงสีเขียวอมฟ้าทอแสงอ่อนโยนอยู่ภายใต้มือ...

 

ฉันค่อยๆไล่ทาบมือไปลงมาที่ขาของม้า...ทีละข้าง...ทีละข้าง...

 

…………………………………ข้างที่หนึ่ง (แฮ่ก...แฮ่ก...)

........................................ข้างที่สอง (โฮ้ย~ เหนื่อย =[]=”)

…………………ข้างที่สาม (แงแง~ ทำไมมันรักษายากอย่างนี้ฟะ! )

…………..ข้างที่สี่ (เฮ้อ...เสร็จซักที =O= 3 3)

 

เอาล่ะ...หายรึยังฮึ?”ฉันปาดเหงื่อและนั่งลงบนพื้นหญ้า...ม้าขยับตัวเล็กน้อย...มันเหมือนพยายามจะทรงตัวให้ลุกขึ้น

 

มา...ฉันช่วยแกเอง..ฉันลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปโอบที่บริเวณช่วงคอมัน แล้วออกแรงดึง...

 

อื๊ดดดดดด >O< ... ฉันอยากจะถอนคำพูดจริงๆเล้ย~ กินบ้านมาหรอฟะ ตัวหนักเป็นบ้า!

 

อื๊ดดดดดดดดด >[]<” ...อีก.................นิด...................เดียว....

 

อื๊ดดดดดดดดดด ~ อ๊ากกกกกกกกก !!~  สำเร็จ ! >O<  นี่แก...ทีหลังนะ...แฮ่ก...หัดลดน้ำหนักซะบ้า...เฮ้ย!!!~OoO”

 

อ๊ากกกกกก !!~ ช่วยด้วยค่า~~!!  ช่วยคนสวยด้วย !!!

 

 พอเท้าทั้งสี่ข้างมันสัมผัสพื้นหญ้า...มันก็เกิดอาการคึกอะไรขึ้นมาไม่รู้ ออกสตาร์ทวิ่งตรงไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่น่าตกใจมาก!!

 

อ๊ากกกก ! และฉันก็จะไม่เดือดร้อนอะไรเลยถ้าฉันไม่โอบคอมันอยู่ และพลอยติดมากับมันด้วยเนี่ย!! จะปล่อยมือก็ไม่กล้า เพราะมันวิ่งเร็วชิบ อิ๊บ อิ๊บ อิ๊บ (เอคโค่ไปเพื่ออะไรคะ? - -^)

 

อ๊ากกกกกก~~!  ถอยยยยย ปายยยยยย!!~ ”ฉันร้องบอกคนข้างหน้า  ที่ดูเหมือนกำลังยืนขวางๆทางกันอยู่...ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกนี้เป็นใคร...แต่ฉันก็เป็นคนดีพอที่จะร้องเตือนภัยเอาไว้ก่อน

 

โฮ้ย~ ไอ้ม้าบ้าเอ๊ย ~ ทำคุณบูชาโทษชัดๆเลย Q[]Q!!!

 

หยุ๊ดดดด!~ ช้าน บอก ห้าย หยุด !!!!”ฉันตะโกนแข่งกับเสียงร้องตกใจของผู้คน ก่อนจะตัดสินใจขึ้นควบเจ้าม้าพยศ ทั้งที่...ขี่ม้าไม่เป็น YOY

 

อ๊ากกกกกก !!!!”ฉันรู้สึกเหมือนถูกจับหัวมาเขย่าด้วยความถี่ 50Hz(เว่อร์ไปไหน- -*) ตาพอจะมองเห็นทางข้างหน้าอยู่รำไร แต่หนทางรอดช่างมืดมิด...มือสองข้างโอบรัดคอเจ้าม้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย(ขืนตกไป..มีเละT_T)

 

ช่วยยยย  ด้วยยยย ~”ฉันตะเบ็งเสียงลั่น  พยายามเบิกตามองทาง...ลมที่ตีสวนมาทำเอาหูเริ่มอื้อ ภาพตรงหน้าพร่ามัวขึ้นทุกที..

 

โทรว์อิ้ง  สตาร์!!”ดาวกระจายมาจากไหนก็ไม่รู้ ปลิวว่อนเฉียดหน้าฉันไปเส้นยาแดงผ่าแปด...!

 

อ๊ากกก!!”ฉันจะตายเพราะดาวกระจายแกแหละ ไอ้บ้า! >___<

 

โร๊บ แคช!”เชือกไม่ทราบที่มาพุ่งเข้ามาทำท่าจะสวมใส่หัวฉัน

 

อ๊ากกกก!!!”ฉันตกใจรีบปัดเชือกออก...จะบ้ารึไงฟะ! เอาเชือกมาคล้องคอตอนม้าวิ่งด้วยความเร็วเท่านี้ มีหวังฉันได้คอขาดออกจากบ่าแหงๆ T^T!!

 

นีเดิ้ล ฮั้นท์!!”เข็มนับสิบพุ่งตรงเข้ามาทางฉัน! เจ้าม้าหยุดกึก ก่อนจะคำรามด้วยความโมโห แล้ววิ่งเปลี่ยนเส้นทางทันที !!

 

อ๊ากกกกกก !!!!!”พอเห๊อออ~ พวกแกไม่ต้องพยายามช่วยฉันแล้ว...หยุดซักที...ได้โปรด TT^TT!! (รู้สึกพวกแกช่วยนี่ฉันซวยหนักกว่าเดิม YOY)

 

หยุ๊ดดดดดดดดดด !!~~”ม้าวิ่งหลบกลุ่มคนซ้ายขวาอย่างว่องไว...ฝีเท้ามันใช้ได้เลยนะ น่าจะจับไปแข่งม้าเร็ว T^T!! แล้วฉันจะมาชมมันทำไมวะเนี่ย  อ๊ากกก!!(เข้าสู่โหมดตกใจอีกครั้ง)

 

   ฮึก...ฉันกลัวนะเนี่ย TOT ..

 

ความเร็วมันไม่ได้ลดลงเลย กลับเหมือนค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆด้วยซ้ำ...ฮือๆๆ ใครเอายาโด๊ปให้แกกินวะ T^T!!

 

  ฉันเบิกตากว้าง มองคนข้างหน้าที่กำลังหันหลังให้...แม้เพียงด้านหลัง...ฉันก็จำได้! ..และดูเหมือนม้าจะไม่สนใจจะหลบแล้วด้วย...!

 

ทรอนซ์!!! หลีกปายยย ~!”ฉันกรีดเสียงลั่น ตาเริ่มแห้งจนมีน้ำตาคลอหน่วงนิดๆ เพราะแรงลมที่ตีเข้ามา...ฉันหลับตาปี๋ไม่กล้ามองดูภาพตรงหน้า >[]<”

 

ไอซ์ ฟรีซซิ่ง!”เสียงทุ้มต่ำตะโกนลั่นมาจากด้านหน้า 

 

ม้าชะงักกึก หยุดเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน...กระทันหันจนฉันที่อยู่บนหลังมันถึงกับต้านแรงไม่อยู่..จึงต้องปลิวไปข้างหน้าตามยะถากรรม TOT!

 

ฮือ~ ฉันทำกรรมอะไรไว้คะ...ปลิวมาหลายรอบแล้วนะ T^T!!

 

แง๊ ~ >O<”ฉันหลับตาปี๋ ยอมรับชะตากรรมที่จะเกิด

 

ตุบ!

 

หมับ!

 

“= =;”

 

  ฉันสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากใครคนนึง...คนที่รับร่างบางอ้อนแอ้น(?)ของฉันเอาไว้นั่นแหละ...

 

ว่าแล้วว่านายต้องช่วย ^^”ฉันแยกเขี้ยวให้(ขณะที่ใจยังสั่นระทึกไม่หาย)...มือยังโอบคอเขาไว้ ซึ่งแล้วเขาเองก็โอบหลังฉันไว้หลวมๆเหมือนกัน

 

“= =;”

 

หึ! เลิกงอนซักทีน่า...ฉันขอโทษไปแล้วนี่ในเมื่อโอกาสมา..เราก็ต้องฉวย จริงมั้ยคะ ? = w = (โอกาสง้อดีๆน่ะนะ)

 

กริ๊ดดดดดดดด ! ท่านทรอนซ์ กับ ชาร์ลีน *//O//*”

 

อ๊า~ ไม่นะ...ไม่! >//O//<...ท่านทรอนซ์เท่ห์ไปไหนคะ ~”

 

กริ๊ดดด~ อิจฉา  อิจฉา  อ๊า~  ~///~”

 

เสียงกระซิบฮือดังระงมไปทั่ว ทำให้ฉันเริ่มหน้าแดงขึ้นมาเหมือนกัน...ลืมไปว่าอยู่ในสภาพที่ล่อแหลมแค่ไหน -///-

 

เธอ..ทรอนซ์กระซิบเบาๆ

 

หะ...หืมม์?”

 

ถ้าว่างนัก..

 

“…?”

 

ก็...ไปลดน้ำหนักซะ...คนหรือบ้านวะเนี่ย = =;”

 

ฉึก! (เอฟเฟคธนูปักเข้ากลางหัว)

 

น่ะ...นาย...!!

 

“*O*”ฉันอ้าปากค้าง เบิกตาโพลงอย่างอึ้งๆ...ปล่อยให้ทรอนซ์โยนลงพื้นหญ้าอย่างไม่ไยดี...แล้วปล่อยให้หมอนั่น เดินลอยนวลจากไป...?!

 

อ๊ากกกกกกกก !! นายกล้าดียังไง๊ ~  ทรอนซีรา!!!!>[]<!!!!”

 

  ฉันแผดเสียงลั่นอย่างอับอาย  ทนฟังเสียงหัวเราะจากคนรอบข้าง...แต่ที่น่าอายกว่านั้น...

 

 

....ฉันพูดอะไรออกไปฟะเนี่ย >//O//< !!!! ไปง้อมันทำไม๊ ~~~!!! อ๊ากกกกก!!

 

 

 

 

Writer : *ขอขอบคุณที่อ่านมาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนี้ ขอบคุณค่ะ * ~^^

 

*อ่าน+เม้น= กำลังใจ <3

 

 อิมเมจ โซล(ซ้าย)กับ การ์มีหรือนายหัวทองนั่นเอง*-*(ขวา)

 

 ตามด้วยอาจารย์เฟียซ ดีน 

 

 

  "ท้อนะเนี่ย...อ่านแล้วไม่เม้น.."แพทริกซ์กล่าวด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย(โดนคนแต่งตัดค่าตัวTT)

 คำขวัญวันนี้ ::   "เม้นซักนิด จิตแจ่มใส ~"

*******************************************************************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2364 aisss2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:30
    เราอ่านอันเซียร์อ่ะพึ่งรุ้ว่านี่เปนภาคพ่อแม่ของอันเซียร์ชอบมากกกคะ
    #2,364
    0
  2. #2006 สนุ้กกก มี'โซ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 16:05
    ราล์ฟสาบานเถอะว่านั้นสูตรเคมี
    #2,006
    1
    • #2006-1 บาบิQ(จากตอนที่ 8)
      23 กันยายน 2558 / 16:13
      สาบานได้ -- ราล์ฟกล่าว
      #2006-1
  3. #1977 oyj..... (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 17:02
    ร้ากกกไรท์ ดำเนินเรื่องได้สนุกมากกกกกนางเอกบ้ได้ใจ
    #1,977
    2
    • #1977-1 บาบิQ(จากตอนที่ 8)
      18 กรกฎาคม 2558 / 23:34
      นางเอกบ้าได้ใจเพราะคนแต่งก็ไม่ค่อยปกติ ฮ้าา
      #1977-1
    • #1977-2 บาบิQ(จากตอนที่ 8)
      18 กรกฎาคม 2558 / 23:34
      นางเอกบ้าได้ใจเพราะคนแต่งก็ไม่ค่อยปกติ ฮ้าา
      #1977-2
  4. #1929 B'Bier Tom Zaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 01:26
    สนุกดีนะชอบมากเลย
    #1,929
    1
    • #1929-1 บาบิQ(จากตอนที่ 8)
      1 มิถุนายน 2558 / 22:49
      ขอบคุณสำหรับเม้นค่า ดีใจที่ชอบน้า ^_^
      #1929-1
  5. #1849 Fiendbliss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 01:03
    พึ่งเริ่มอ่านค่ำ สำนึกได้ว่าควรเม้น อิอิ
    #1,849
    1
    • #1849-1 บาบิQ(จากตอนที่ 8)
      11 เมษายน 2558 / 00:41
      ขอบคุณค่ะ ^_^😊
      #1849-1
  6. #1764 Me_MoZa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 10:57
    อ๊าก!!~ หยุดอ่านไม่ได้อ่าาา Tt
    #1,764
    0
  7. #1744 Skydy*nb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 17:04
     นางเอกเกือบตกม้าตายซะแล้ว 5555
    พระเอกหยิ่ง ชอบบบบ <3
    #1,744
    0
  8. #1668 melonies (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 00:44
     ฮ่าสรูต เคมีค่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ ราฟ เก่งง่า 55555 
    #1,668
    0
  9. #1664 cake01 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2555 / 13:44
    ฮ่าๆๆๆ   ตลกตรงสูตรเคมีนั่นน่ะ^o^    พี่เราบอกว่าบ้าป่ะเล่นคอมแล้วหัวเราะอยู่คนเดียว =_="
    #1,664
    0
  10. #1640 นางฟ้าบลูม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 13:10
    ทำไมไม่กระโดดถีบทอนซีราให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ
    #1,640
    0
  11. #1619 หญิงมุก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 22:39
    ฮามาก หัวเราะอยู่คนเดียวเลย
    #1,619
    0
  12. #1529 SheetahG (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2554 / 07:25
     ขำตรงดาวกระจายอ่ะ ตลกมากกกกก
    #1,529
    0
  13. #1497 MinZ@ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 21:29

    นางเอกน่ารัก

    #1,497
    0
  14. #1493 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 20:32
     ทรอนซ์เท่ปายหนาย
    #1,493
    0
  15. #1472 BigGest-Dino (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 22:31
    กริ๊ดไม่ลง >> กรี๊ดไม่ลง??

    แหงก ๆ ๆ ๆ เธอทำน้ำลายฉันพุ่งพรืดใส่จอคอม เพราะ สูตรเคมีนั่น O.o
    ตายๆ คอมจะช็อตมั้ยเนี่ ย ย ย ยย ย
    #1,472
    0
  16. #1440 SheetahG (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 07:18
     ไรต์เตอร์ไม่เขียนบอกเลยอ่ะ ม้าเป็นไงบ้างง นางเอกอุตสาห์รักษา
    #1,440
    0
  17. #1426 คนดีนิสัย13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 18:44
    หัวเราะคนเดียวอย่างกับคนบ้าเลยเรา ^^
    #1,426
    0
  18. #1371 $ ..... $ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2554 / 22:40
     ง้อได้น่ารักมากเลยล่ะ
    #1,371
    0
  19. #1340 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 18:50
    ไม่มีคำอธิบายใดใดนอกจากคำว่า "สนุก" ค่ะ ><
    #1,340
    0
  20. #1282 [P]a[t] (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 18:45
    55
    ม้ามันเปนอารายย
    แล้วทำไมแพ็ทตี้ถึงบอกถ้าเปนอเมทิสจะไม่รักษาม้าตัวนั้นนน
    หนูงงค่ะ
    #1,282
    0
  21. #1241 •Zol2iäc• (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:40
    อ่านการ์ตูนด้านล่างเเล้วลืมว่าจะเม้นต์อะไรทุกทีเลยT^T
    #1,241
    0
  22. #1203 BEbear_zip (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2553 / 11:57
     ไม่ต้องขอ ก่เม้นแล้วววว
    5555.



    สู้ต่อไป บาบิ'Q <<  เอาบาบิคิวไก่ นะ
    55  ><;
    #1,203
    0
  23. #1163 แกงจืด (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 13:45
    เม้นแล้วๆ อ่านเพลินไปนิดนึง
    #1,163
    0
  24. วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 04:07

    ยัยเเพตตี้ยังไงๆ ก็วิญญาณ  บร๊ะ .

    #1,145
    0
  25. #1137 wizaza (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 23:57
    ชอบมากๆๆเลย

    สนุกคร้า
    #1,137
    0