The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 7 : The Keyz 7 การฝึกเป็นฮีลเล่อร์+วิธีชาร์จ&งอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,924
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

 


สวัสดีค่ะ ไรท์กำลังทำการrewriteเอื่อยๆอีกครั้ง

^O^

ว่างๆมากขึ้นช่วงนี้ เลยมากดpublish ไว้

อิโมติคอนเยอะมาก เดี๋ยวตามแก้ไขนะคะ

ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ

3/4/62 -บาบิQ -


[7]

แดดยามสายสาดส่องลงมากระทบกับพื้นหญ้าสีเขียว สะท้อนกับหยดน้ำค้างที่เกาะบนลำต้นเป็นหย่อมๆ เกิดเป็นแสงสีขาววิบวับ เจิดจรัสราวกับสะเก็ดเพชรล้ำค่าที่โปรยปรายเต็มทั่วทุ่ง...ช่างเป็นภาพที่ชวนมองยิ่งนัก

 

กลิ่นอายแห่งธรรมชาติกับลมที่ทยอยพัดเข้ามาเอื่อยๆอย่างต่อเนื่อง ช่วยขับไล่ความร้อนจากแสงอาทิตย์...แต่นั่นดูเหมือนจะยังไม่พอที่จะขับไล่ความเหนื่อยล้าจากเด็กสาวคนนี้

 

 

เดินสำรวจทุ่งหญ้านี่มา 2 ชั่วโมง! พลังงานจากข้าวขาหมู ข้าวไข่เจียว สารพัดข้าวที่กินไปเมื่อเช้า ตอนนี้ถูกนำมาใช้จนหมดไม่มีเหลือ...เหนื่อยจนจะลงไปกินหญ้าแทนอยู่แล้วเนี่ยT_T!

 

ฉันเดินลากขาตามแพทตี้ที่เดินนำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อเป็นระยะๆ ชุดนักเรียนตอนนี้เต็มไปด้วยดินและโคลน หลังจากกิจกรรมยามเช้าที่แพทตี้จัดแจงให้ทำ ทั้งกระโจนเข้าพุ่มไม้ไปช่วยกระต่ายที่บาดเจ็บ ปีนต้นไม้ขึ้นไปเพื่อเอาไข่ที่ตกลงมาคืนสู่รังน้อยๆของมัน...โอ๊ย สารพัด อย่าให้บรรยายเลย แค่นึกถึงก็สงสารตัวเองแทบขาดใจ TOT

 

จะขอพักก็ไม่กล้า_ _ ดูเหมือนคุณพี่เขายังไม่เหนื่อยเลยอ่ะ คนอะไรฟะ ถึกชะมัด!

 

จิ๊บๆเสียงใสดังแผ่วๆมาจากที่ไหนซักแห่ง...

 

“…”แพทตี้หยุดเดิน แล้วยืนนิ่งฟังเสียง...ทำให้ฉันมีลางสังหรณ์ขึ้นมาตงิดๆว่า งานกำลังจะเข้าโดยไม่ช้านี้ โฮก ~T.T

 

แฮ่ก...เสียงนก?”ฉันอ้าปากถามขณะที่ยังหอบอยู่นิดๆ

 

ชู่วว์...เธอยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะริมฝีปาก...เงียบสักอึดใจ ก่อนจะชี้ไปทางต้นไม้ใหญ่ที่มีพุ่มไม้รายล้อม ทางนั้น

 

ช่วยกันหา....แพทตี้หันมาสั่งสั้นๆ...ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเข้าไปแหวกพุ่มไม้หาเจ้าตัวต้นเสียง

 

จิ๊บ~”

 

โหย~ เสียงเล็กแบบนั้น แล้วร้องเบาแค่นั้น...แล้วฉันจะไปรู้เรอะว่าแกอยู่ไหน...ฮะ..เจ้านก?อย่าให้หาเจอนะ...แม่จะจับมาย่างกิน(แทนหญ้า)เลยหนิ...หึ! = =^

...หงุ๊ดหงิ๊ดๆ...อ๊ะนั่น!...เจอแล้ว *O*

 

ร่างนกน้อยตัวเล็กกว่าฝ่ามือ กำลังนอนพะงาบๆ(?) พยายามกระพือปีกข้างหนึ่งเพื่อพยุงร่าง...แต่ก็ไม่สำเร็จ

เอ...ดูเหมือนปีกอีกข้างจะบาดเจ็บนะ?

 

ฉันค่อยๆยื่นมือไปตรงหน้า...มือซ้ายแหวกใบไม้เกะกะตรงหน้า แล้วล้วงแขนอีกข้างลึกเข้าไป...

โอ๊ย!~ ไอ้พุ่มไม้บ้านี่...แกจะมีหนามไว้ทำซากไรฟะ ! =[]=’

หนามแหลมๆขูดขีดตามแขนเรียกเลือดออกมาเล็กน้อย...แต่กระนั้นฉันก็ไม่ละความพยายาม ค่อยๆบรรจงเอื้อมมือเข้าไปในพุ่มไม้ ที่ลึกประมาณต้นแขนแล้วตอนนี้...T^T !

อ๊ะ! ได้ตัวแล้ว !!

 

ฉันค่อยๆช้อนร่างเจ้านกตัวจ้อย พยายามกันมันออกมาโดยที่ไม่โดนหนามทิ่มแทงเลยซักนิด...แต่มืออันบอบบาง กับแขนขาวเนียนของฉันนี่สิ! มันเต็มไปด้วยเลือด~ โชกเลือด~ อ๊าก!!!~ >O< (มันเว่อร์ค่ะ - -^ ความจริงแค่ไหลซิบๆตามรอยข่วน/บาบิQ)

 

จิ๊บๆ~”มันร้องเบาๆอยู่ในอุ้งมือฉัน ตาใสๆของมันเงยขึ้นมาสบกับตาสวยๆของฉัน

 

ปลอดภัยแล้วนะ..ไม่รู้ทำไมปากถึงว่าไปอย่างนั้น..(ทั้งที่เมื่อกี้ยังอยากจับกินอยู่เลย-*-) ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าอย่างเหนื่อยล้า แพทตี้...ฉันเจอแล้วล่ะ

 

สักพัก...ร่างบางเจ้าของชื่อก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับถืออะไรบางอย่างไว้ในอุ้งมือ

นกพวกนี้ มันตกลงมาจากต้นไม้น่ะ...คงจะโดนหนามจากพุ่มไม้เลยบาดเจ็บแพทตี้สาวเท้าเข้ามา...ก่อนจะนั่งลงข้างๆฉัน

 

เธอ...บาดเจ็บหรอ?”หล่อนมองรอยข่วนตามแขนขวาของฉัน

 

นิดหน่อยน่ะ...ไม่เป็นไรหรอก^^”แต่ในใจคิดว่า : ไม่เป็นไรกับผีสิ...ฮือๆ~แสบอ่าTOT

 

การใช้เวทย์รักษาให้ได้ดีนั้น...ต้องอาศัยจิตใจเมตตา สมาธิ และการควบคุมพลังเวทย์ในปริมาณที่พอเหมาะแพทตี้เปรย ก่อนจะแบมือข้างซ้าย..เผยให้เห็นร่างลูกนกที่ขนยังขึ้นไม่เต็มที่ ตามลำตัวมีของเหลวข้นสีแดงเป็นหย่อมๆ

 

ดูนะ...เธอยกมือขวาขึ้นเหนือร่างนกน้อย ฮีล!”

 

สิ้นเสียง...ลำแสงสีเขียวอมฟ้าก็สว่างวาบมาจากฝ่ามือ...บดบังร่างลูกนกที่ส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา

 

ฉันมองลำแสงที่ทั้งสว่าง แต่ก็อ่อนโยน...ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองผู้รักษา..

แพทตี้...! นั่นใช่เธอหรือนี่ !!? *0*

 

นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย...ทอแสงอบอุ่นอ่อนโยน...ดวงหน้าละมุนเหนือแสงสีสวยขับเน้นให้เธอดูน่ารักจับใจ

 

ให้ตายสิ! การใช้เวทย์รักษาสามารถเปลี่ยนซาตานเป็นนางฟ้าได้รึนี่! แล้วนางฟ้าอย่างฉัน...ไม่ดูสวยบรม สวยบรรลัยเลยเรอะ !>O<//(โถ...แม่คุ๊ณ - -^)เอ่อ...สวยบรรลัยมันเป็นไงฟะ-O-...เออแต่ช่างเหอะ !

 

ฉันเลื่อนสายตาลงมาเพ่งร่างนกที่ถูกแสงสีฟ้าอ่อนบดบังอยู่...ถึงจะมองเห็นไม่ค่อยชัดนัก แต่ก็รู้สึกว่ารอยแผลขูดข่วนเริ่มสมานแล้ว...สุดยอดไปเล้ย>O< !!!!!

 

ลองทำดูสิ..แพทตี้หันมาพูดกับฉัน...มือยังรักษาเจ้านกนั่นอยู่

 

เอ่อ...จะดีหรอ...ฉันไม่เคย..

 

เธอคิดแค่ว่า อยากช่วยก็พอแล้ว...มีสมาธิมากๆ มั่นใจในตัวเองเข้าไว้

 

เฮ้อ...ถ้ามันง่ายอย่างที่พูดก็ดีสิ -*-

ฉันสูดหายใจเข้าเต็มปอด ตาเริ่มเพ่งไปที่ร่างนกน้อยที่จ้องตาแป๋วอยู่ในอุ้งมือ...ขอโทษนะ ถ้าฉันทำแกตาย...แกคงไม่ว่าอะไรฉันใช่มั้ย = =’

 

อโหสิให้ฉันด้วยนะ..ฉันว่า...

 

จิ๊บ~”โอเค แกร้องตอบ...งั้นอย่าจองเวรนะ !

 

ล้อเล่นน่า...แกต้องหายแน่ เชื่อฉันสิให้กำลังใจตัวเองเข้าไป T^Tนกมันคงเข้าใจนะ เฮ้อ~

 

ฮีล!”

 

สิ้นเสียง ลำแสงสีฟ้าสว่างจ้าก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือ...ฉันตกใจจึงรีบชักมือกลับ

 

เฮ้ย! ทำไมสีมันเข้มข้นอย่างนี้ล่ะ..ไม่เห็นเหมือนของเธอฉันหันไปถามแพทตี้ ขณะที่ยังสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตที่สั่นเร่าๆอยู่ในอุ้งมือด้วยความกลัว

 

ถึงบอกให้ควบคุมในปริมาณที่พอดีแพทตี้ถอนหายใจเล็กน้อย เธอวางร่างลูกนกบนพื้นหญ้า...ลูกนกตัวนั้น...มันเดินได้แล้ว...! แล้วแม่นกที่มาจากไหนก็ไม่รู้ บินโฉบลงมาหา แต่พลังเวทย์ใช้ได้...เวทย์ดี..

 

ฉันล่ะสงสารเจ้านกที่เป็นคนไข้รายแรกนี่จังแฮะ..สงสัยรักษาเสร็จญาติมันคงบินลงมาฝังให้ = =’

แล้วจะควบคุมมันได้ยังไงล่ะเจ้านกนี่มันก็ตัวสั่นๆ มองฉันด้วยแววตาหวาดกลัวอยู่เนี่ย! -*-

 

ความอ่อนโยน...

 

เออง่ายดีเนอะ3พยางค์...ช่วยฉันได้มาก...ขอบคุณค่ะแพทตี้ TOT

...ฉันมองร่างเจ้านกที่เริ่มสั่นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ปากของมันอ้าพะงาบๆราวกับพยายามสูดอากาศหายใจเข้าไปให้มากที่สุด ตาใสที่เคยจ้องมองฉันด้วยความไร้เดียงสากลับดูหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด...มันขยับเปลือกตาขึ้นลงช้าๆด้วยความเหนื่อยล้า

อาการแบบนี้...เตรียมฝังได้เลย....เวรจริงๆ!! =[]=”

 

สัพเพสัตตา...สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์...เกิดแก่เจ็บตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น...อเวราโหนตุ จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด..

 

ทำอะไรของเธอ- - ^”แพทตี้ขัดขึ้น ก่อนจะมองร่างที่ดิ้นเร่าๆในอุ้งมือ ไม่รีบรักษาล่ะ มันใกล้ตายแล้วนะ

 

ฉันมองร่างนกน้อย...ตาทั้งสองข้างของมันปิดสนิท...

..มัน...สายเกินไปแล้วหรอ..?!

แล้วนี่...ฉันมัวทำอะไรอยู่ !!? (แผ่เมตตา...แกนั่งแผ่เมตตา = =’/บาบิQ)

 

ฮีล!”ฉันพยายามควบคุมพลังนั่น...จะพลังอะไรก็ไม่รู้แหละ...แต่รู้สึกได้ว่าร่างกายมันเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอกทันทีที่เปล่งเสียงออกมา...แล้วพลังนั่นก็ถูกลำเลียงไปที่ฝ่ามือข้างขวา ที่ยกขึ้นเหนือร่างที่นอนแน่นิ่งของนก

 

แกต้องไม่เป็นอะไร...แกต้องไม่เป็นอะไร...อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ...ญาติๆแกรออยู่...ลูกแกล่ะ...แกมีลูกรึยัง...ไม่มีก็เสียชาติเกิดนกนะ...เพราะงั้น...ถ้ายังไม่มี...แกก็รีบๆฟื้นขึ้นมาหาแฟนซะนะ...หน้าตาแกก็น่ารักใช่เล่น..

 

ลำแสงสีเขียวอมฟ้าทอแสงอ่อนโยน...ละมุนละไม ราวกับฝุ่นละอองบางๆ...ทอดยาวไปคลุมร่างทั้งร่างของเจ้านก...

ราวกับมีพลังอุ่นๆบางอย่าง หลั่งทะลักออกมาจากร่างกาย...ฉันสัมผัสได้...จะอะไรก็ไม่รู้แหละ...แต่ตอนนี้ จิตใจมันสงบเหลือเกิน...หูได้ยินเสียงใบไม้พลิ้วไหว ลมพัดราวกับเสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อม

 

ทำได้ดีมาก...เสียงหวานของแพทตี้ดังขึ้นข้างๆ...แต่ฉันไม่สนใจ สายตามองลงไปที่ร่างนกน้อย...มันกระพือขนตาขึ้นมา แววตาสดใสไร้เดียงสาจ้องมองมาสบกับฉัน

 

ขอบคุณที่ช่วยนะครับ...จริงสิ...ผมยังหาแฟนไม่ได้เลย...ขอบคุณที่เตือนสติผมนะ...

 

เสียงเล็กๆดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท...

ฉันสะดุ้งเฮือก...ก่อนจะเพ่งมองที่นกตัวจ้อยที่กระพือปีกอวดว่ามันแข็งแรงดีแล้วอย่างงงๆ

 

เมื่อกี้...แก....พูด....กับฉัน...?”ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อก...มือที่อุ้มนกไว้สั่นพั่บๆอย่างควบคุมไม่ได้...ลำแสงสีเขียวอมฟ้าหายไปแล้ว พร้อมกับความรู้สึกประหลาดนั่นด้วย

 

ฉันจ้องตานกนั่นอย่างเค้นเอาคำตอบ...นกมองสบตาฉัน...ก่อนจะส่งเสียงร้องครั้งสุดท้าย

จิ๊บ~”

..แล้วมัน...ก็บินจากไป...

 

วันนี้พอแค่นี้แหละนะ...ไปพักเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้วแพทตี้เปรยขณะที่ปล่อยกระต่ายขนฟูสีขาวกลับทุ่งหญ้า

 

ฮือๆ เธอควรจะพูดคำนี้ตั้งนานแล้วแพทตี้ T^T

ฝึกอะไรฟะ! เป็นคนสำรวจป่าละสิไม่ว่า ! เจ้าหน้าที่พิทักษ์สัตว์(ไม่สงวน) อะไรอย่างนั้นอ่ะ..TOT ทั้งวันนี้ก็เดินสำรวจไปทั่วทุ่งหญ้ากว้างใหญ่...เจอสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บก็เข้าไปช่วยฮีล...ให้ตายสิ! ฉันรู้สึกว่าพลังงานมันถูกรีดออกจนจะหมดตัวอยู่แล้วเนี่ย ! =[]=”

 

แล้วนี่ ! พระจันทร์ลอยเด่อยู่บนท้องฟ้า...พอจะบอกเวลาเลิกฝึกได้บ้างมั้ย -*-

อือ...เพลียชะมัดฉันนวดแขนให้ตัวเองเบาๆ...ก่อนจะไปโดนรอยแผลขีดข่วนที่ได้รับจากพุ่มไม้ในตอนสายๆโอ๊ย~”

เจ็บ...เจ็บอิ๊บ!!!!~~ TTOTT

 

เป็นอะไรหรอเธอเดินอย่างไร้วิญญาณมาหาฉัน...โฮ อย่าเข้ามา ฉันกลัว~ ยิ่งตอนกลางคืนมืดแบบนี้ด้วย T^T

 

ปะ..ปล่าวๆ ยุงกัดน่ะ แฮ่ๆ~^^”ฉันซ่อนแขนไว้ด้านหลัง...แพทตี้พยักหน้า ก่อนจะเดินนำกลับไปที่ปราสาท

 

และแล้ว ก็ถึงจุดที่ราล์ฟพามาส่ง...ประตูไม้บานใหญ่ลวดลายแปลกตา

 

ให้ฉัน..ไปส่งมั้ยแพทตี้หันมาถาม

 

มะ...ไม่เป็นไร ฉันรบกวนเธอมาทั้งวันแล้ว เธอไปพักเถอะ ^O^”

 

อืม...แพทตี้เดินหันหลังให้ฉันไปอีกทาง...ขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปผลักประตูบานใหญ่ เธอก็หันมาเรียก ชาร์ลีน..

 

ฉันสะดุ้งนิดๆ(ตกใจหม๊ด>O<) ก่อนจะหันไปหาต้นเสียง อะไรหรอ..

 

เธอ...มีพรสวรรค์นะแพทตี้เอียงคอมองฉัน...ก่อนจะคลี่ยิ้มนิดๆ (เฮ้ย*0*!) เธอเกิดมา..เพื่อเป็นฮีลเล่อร์..

 

งะ...งั้นแปลว่าฉันเกิดมาเพื่อไล่ตามช้อน แล้วมาเจอที่นี่อ่ะนะ ! = =’

อะ...เอ่อ...ขอบใจนะฉันยิ้มแห้งๆรับ

 

ระวังหน่อยล่ะ...เรื่องวุ่นวายมากมายกำลังจะตามมา..

 

เฮือก!...คำทำนายก่อนลาจากหรอนี่ T^T

อะ...อืมๆ ขอบคุณมากๆสำหรับวันนี้นะ...เอ่อ...ราตรีสวัสดิ์^^”

 

แพทตี้พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินจากไป...

ฉันเกาหัวแกรกๆ...ก่อนจะผลักประตูออกไป..

 

โป๊ก!

โอ๊ย~”เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังประตู...

 

อ้าวเห้ย!...ราล์ฟ? ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะฉันมองราล์ฟที่คลำหัวป้อยๆอย่างนึกสงสัย

 

ก็...ฉันจะกลับได้ไงล่ะ มารีอาสั่งให้มาดูแลเธอตอนฝึกนี่..โอยเจ็บ~T^T”

 

แต่นายกลับหนีมาแบบนี้น่ะนะ!?”

 

แต่ฉันก็ยืนหลับรอเธอทั้งวันเลยนะ TOT”

 

เออ...เชื่อเขาเลย -*-...แพทตี้ก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรซักหน่อย ทำไมต้องกลัวขนาดนั้นนะ

 

เออๆ...งั้นกลับเถอะ ฉันเพลียมากๆเลยอะ-*-

 

แล้วฉันกับราล์ฟก็เดินผ่านห้องโถงที่เชื่อมกับทุ่งหญ้า ก่อนจะเดินตามทางเดินหินสีขาว ซึ่งเชื่อมกับโรงอาหารที่อยู่ด้านซ้ายมือของฉัน และหอพักอยู่ด้านขวา...อืม จะว่าไปหอพักมันมี 5 ทางเข้านี่นะ...ฉันไม่เคยลองเข้าทางอื่นเลย...แต่รู้สึกราล์ฟจะเคยอธิบายอยู่คร่าวๆ(แต่ฉันไม่ค่อยสนใจฟัง-*-)อยู่ว่าหอพักแบ่งไปตามธาตุของผู้ใช้เวทย์...อย่างฉันกับทรอนซ์ อยู่ห้องใกล้กัน เพราะเป็นธาตุน้ำ..มารีอากับราล์ฟแยกออกไปพักที่อื่น...แต่ฉันยังไม่ได้ถามเหมือนกันว่าพวกเขาพักอยู่ห้องไหน

 

คิกๆๆ~...ดีใจจังที่ท่านแพทริกซ์เสียสละเวลาอันมีค่ามันนั่งดินเน่อร์กับพวกเรา...เน้อๆ~>O<”เสียงแหลมสูงดังขึ้นจากปากทางเข้าโรงอาหาร ก่อนจะเผยให้เห็นภาพกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง เดินทยอยออกมา...หนึ่งในนั้นมีบุรุษผมสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตาสีแดงดูสะดุดตากว่านัยน์ตาคู่อื่น...เขาถูกรายล้อมไปด้วยคนกลุ่มหนึ่ง...และถ้าให้เดา ก็คงเป็นเหล่าเมมเบอร์ของเขานั่นแหละ-*- ฉันรู้ได้ไงน่ะหรอ...ก็เพราะ..

 

ชาร์ลีน..โรสเซลล่าพึมพำอย่างตกใจ แล้วหันไปมองหน้าแพทริกซ์เหมือนจะจับพิรุธ

 

หวัดดี^^..ฉันฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร...แต่ก็ต้องหุบทันทีเมื่อสัมผัสรังสีอาฆาตแผ่ออกมาจากคนกลุ่มนั้นอย่างชัดเจน

 

ไง..ท่านแพทริกซ์...เดี๋ยวนี้ยอมลงจากบัลลังก์มาเสวยกระยาหารที่โรงอาหารแล้วหรอ...พะย่ะค่ะ ^O^”ราล์ฟเฟเอ่ยทักอย่างล้อเลียน อย่างที่ฉันอยากจะกระโดดถีบปาก แล้วลากตัวไปสั่งสอนว่าให้แหกตาดูซะบ้าง ตอนนี้น่ะพวกใครมันเยอะกว่า T_T

 

 ...แพทริกซ์ไม่ตอบ...เขาปรายตามองราล์ฟอย่างเย็นชา แล้วเลื่อนสายตามาที่ฉัน...ไล่ลงไปหยุดที่แขนขวา

 

เป็นอะไร..เขาขยับปากพูด คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยแขนเธอ..

 

ฉันก้มลงมองแขน ที่บัดนี้เต็มไปด้วยเลือดของแท้แล้ว!! ก็ว่าทำไมมันเพิ่งจะมาเจ็บแสบเอาตอนนี้ ! T^T (ไม่ได้เว่อร์แล้ว อันนี้ของจริง)

 

อ้าว...บาดเจ็บหรอชาร์ลีน?”ราล์ฟหันมาสำรวจบาดแผล

 

นิดหน่อยน่ะ ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก ^O^ (T^T)”

 

รอยแผลแบบนี้...โดนหนามมีพิษแน่ๆราล์ฟทำหน้าเคร่งขึ้นมาทันใด แล้วเขาก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้แขนฉัน

 

จะทำอะไร!”เสียงค่อนข้างห้าวแทบจะเป็นตะหวาดใส่ เจ้าของร่างสูงเดินมาผลักร่างราล์ฟออกไปข้างๆ แล้วมือใหญ่ก็พยุงแขนขวาของฉันอย่างทะนุถนอม

 

พะ...แพทริกซ์...นาย...>O<//

 

นายก็รู้นี่ว่าต้องทำอะไรราล์ฟหันมาแยกเขี้ยวใส่

 

ไม่ต้อง...ฉันทำเองแพทริกซ์พูดเรียบๆ

 

เดี๋ยวๆ...ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นฉันเอ่ยห้าม เขาจะทำอะไรกับแขนฉันไม่รู้แหละ แต่ตอนนี้รังสีอาฆาตมันแผ่มารุนแรงมากอ่ะ ฉันกลัว TOT~

 

ฉันเป็นฮีลเล่อร์นะ...แผลแค่นี้ฉันรักษาเองได้ฉันพูดเสียงแข็งข่มความเจ็บปวดที่ถูกน้ำหนักมือกดทับ

 

...แพทริกซ์มองหน้าฉัน มองที่แขน ก่อนจะหลุบตาลง แล้วทิ้งแขนฉันลงไปอย่างไม่ไยดี..

 

อ๊าก!! ไอ้บ้า!!~ ทีจับล่ะจับทะนุถนอม!! ไอ้ตอนปล่อยนี่มันไม่ถนอมแรงมันเลย TOT

แล้วแพทริกซ์ก็เดินนำเหล่าเมมเบอร์ เลี้ยวไปอีกทาง....

 

เจ็บมากมั้ยราล์ฟหันมาถามอย่างเป็นห่วง แล้วอดบ่นกระปอดกระแปดไม่ได้ เฮ้อ หมอนั่นน่ะ สงสัยเรื่องเธอ...เขาจะเอาจริง

 

เอ่อ...ถามไรหน่อยดิ

 

หืมม์ ว่าไง?”

 

แพทริกซ์น่ะ...เอ่อ...ฉันสงสัยมานานแล้ว...ทำไมคนถึงต้องกลัวเขาด้วยล่ะ...ฉันแอบสังเกตุตอนงานเลี้ยงน่ะ ทั้งคนที่ชื่อเวพอนด์ และคนอื่นๆดูจะเกรงใจเขาเอามากๆเลยล่ะ...แถมยังเมมเบอร์อะไรนั่นอีก ทำไมต้องเรียกว่า ท่านแพทริกซ์..ทำไมต้องยกย่องอะไรเขาขนาดนั้น?”ฉันกัดฟันพูด ทำไมน่ะหรอ...เจ็บแขนค่ะพี่น้อง T^T

 

อ้อ...หึๆราล์ฟหัวเราะในลำคอ ก็แพทริกซ์น่ะ...เป็นคิง ของปีที่แล้ว..และปีก่อนๆหน้านั้นถึง3ปี ยังไงล่ะ

 

คิง?...พระราชาน่ะหรอ?”

 

อืม...ใช่...การเรียนที่นี่ไม่ได้ต่างอะไรกับภาคสามัญที่เธอเรียนอยู่เท่าไหร่นักหรอก...แต่จุดเด็ดของที่นี่ ก็คือ การประลองราล์ฟเริ่มอธิบาย ทำไมต้องจัดทีม?...ก็เพื่อการประลองแบบทีม...โดยทุกๆเทอมจะมีการประลองแบบทีม 1 ครั้ง และมีการประลองแบบเดี่ยว1ครั้งต่อปีการศึกษา...เพื่อจะเป็นคิงของที่นี่

 

เออ...เอาเข้าไป...ไม่มีอะไรทำกันนักใช่มั้ยฟะคนพวกนี้! จะสู้กันไปทำไมนักหนานะ!...ฉันรู้สึกเริ่มรักชีวิตตัวเองขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก T^T

 

แล้ว...ทรอนซ์ล่ะ เขาแพ้แพทริกซ์หรอฉันอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

 

ฮ่ะๆ...ทรอนซ์น่ะหรอราล์ฟยิ้ม หมอนั่นน่ะ...ไม่สนตำแหน่งนั้นหรอก แค่ปริ๊นซ์ ก็มีคนมาวุ่นวายกับเขามากพอแล้ว...ขืนเป็นคิง สงสัยไม่ได้กระดิกตัวไปไหนอย่างอิสระ

 

หมายความว่าไง?”

 

ทรอนซ์ไม่เคยลงชื่อเข้าประลองเดี่ยว

 

“*0*”

 

ฮ่ะๆๆ สงสัยกลัวชนะละมั้ง...ไม่รู้สิ ฉันเองก็ไม่ชอบใช้กำลัง ไม่เคยลงชื่อกับเขาเหมือนกัน ^^”

 

หมายความว่าไม่จำเป็นต้องลงแข่งสินะเฮ้อ...โล่งอกไปที นึกว่าจะโดนบังคับลงแข่งเดี่ยวซะแล้ว...และถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะเผ่นออกจากที่นี่คืนนี้เลยล่ะ -*-

 

ช่าย~เพราะการแข่งนี้...เดิมพันด้วยชีวิตราล์ฟพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาจริงจังเป็นกระกาย ไม่มีกฎ...ไม่มีกติกา...ผู้เข้าแข่งขันแค่ต้องสู้ จนกว่าอีกฝ่ายจะประกาศยอมแพ้ หรือถ้าไม่ยอม...ก็สู้กันจนตายไปข้างนึง

 

อะ...อะไรนะ !! ตาย ! ตายงั้นหรอ !!?

 

เคยมีคนตายในการประลองมาแล้ว...เยอะด้วยนะ แต่ก็นั่นแหละ ส่วนมากเป็นเพราะประกาศยอมแพ้ไม่ทัน...เฮ้อ น่าเศร้าจังเนอะ ^^”

 

แล้วนายยิ้มทำไมฟะ T^T โฮ~ ที่นี่มันดูสวยงาม น่าอยู่ดีออก...แต่ทำไมประวัติมันน่ากลัวแบบนี้เนี่ย !~

 

เอ่อ...อืม...ฉันขึ้นห้องล่ะ...นายกลับที่พักนายเถอะฉันหันไปบอกราล์ฟ ขณะที่เดินมาถึงหน้าบันได

 

ไหวแน่นะ...แผลเธอดูแย่มากๆเลยอะ

ไม่เป็นไรน่า..ฉันรักษาเองได้ ^^”

อืม..งั้นไปล่ะ...ฝันดีเน้อ~^O^”

อืม...เช่นกัน ^___^”

 

แล้วฉันก็เดินลากขาขึ้นบันไดด้วยความเหนื่อยล้า...โฮๆ~ ไม่น่าไล่ราล์ฟกลับไปเลย น่าจะให้มันแบกฉันขึ้นห้องก่อน...ลืมไปว่าขั้นบันไดที่นี่มัน...ยาวนรก T^T!

ฉันเดินขึ้นบันได...พลางใช้มือซ้ายช่วยพยุงแขนขวาที่รู้สึกว่าเลือดมันจะเริ่มไหลออกมาอีกแล้ว TOT!!

………………………………………..

……………………….

…………….

……….

….

ฮือๆ ถึงซักที T^T~!...ฉันลากขาเดินไปที่ห้อง แต่ก็ต้องทรุดลงไปนั่งกับพื้น...หายใจหอบถี่ อย่างควบคุมไม่ได้

 

ไม่ใช่...ไม่ใช่เพราะขึ้นบันไดจนเหนื่อย..แต่มัน...เหมือนพลังงานในตัวหมดจนไม่เหลือแล้ว...แถมยังความเจ็บปวดที่แขนขวานี่อีก

 

แฮ่กๆๆๆๆ~”เป็นเหตุให้ฉันต้องนั่งหอบลิ้นห้อยไม่มีแรงแม้แต่จะจับลูกบิดประตู

 

นั่งทำอะไรน่ะเสียงทุ้มดังขึ้นจากประตูข้างๆ...ฉันเบือนสายตาไปมองต้นเสียง

ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิร์ทสีขาว กับกางเกงขายาวสีดำตัดกับสีผิว ยืนขมวดคิ้วมองฉันอย่างสงสัย

 

ไม่ได้นั่งอึ...แฮ่ก...เหมือนนายละกัน..ฉันกัดฟันพูด...พลางยิ้มนิดๆเมื่อเห็นใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่าย

 

ล้อเล่น...แฮ่ก...นายจะไปกินข้าวหรอโอย ทำไม โลกมันหมุนเคว้งคว้างอย่างนี้นะ...

 

เป็นอะไรฮ่ะๆ ฉันม่ายรู้~~ ฉ้านนน...มึนไปหมดแล้วว..@o@

 

อร่อยนะ...แฮ่ก...ข้าวขาหมู...แฮ่ก...อร่อย...เหาะโอยย~ นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย...มัน...ควบคุมไม่ได้...ภาพตรงหน้า...ก็เริ่มมัวๆแล้ว...

 

...

 

ฉันสัมผัสได้ถึงไออุ่น...จากใครคนหนึ่ง...ฮ่ะๆๆ แปลกมากเลย...ฉันเหมือนลอยได้เลยแฮะ..ฮ่าๆ ~ ฉันมีเวทมนต์นี่นา...ฮ่ะๆ ~O~

 

เป็นบ้าอะไรเนี่ย...เสียงทุ้มพึมพำข้างหู........ข้างหู........?

 

นาย...อุ้มฉ้านหรอ...อย่าน้า...อย่าทำอารายช้าน~O~”ฉันพูดพลางออกแรงผลัก...แต่มันกลายเป็นว่าแค่ไปขยำเสื้อเชิร์ทของเขาเล็กน้อย

 

แขนไปโดนอะไรมา..

 

ฮ่ะๆๆ..แขนหรอ...ไม่รู้ดิ...ฮ่ะๆๆ..แฮ่กๆๆ

 

...

 

แฮ่กๆ...ไปช่วยนก...พุ่มไม้...หนามมันทิ่ม...เจ็บ....

 

...

 

ปล่อยได้แล้ว...แฮ่ก...

 

...

 

ไม่ปล่อยช่ายม้ายย~ งั้น......หลับละนะ....คร่อก =[]=zZ”

 

“= =;”

 

ทรอนซ์ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย...ตาจ้องมองหญิงสาวที่ถือวิสาสะหลับคาอกเขา...

 

ขยันหาเรื่องให้ฉันอีกจนได้.. เฮ้อ..

 

 

ลมหนาวแห่งรัตติกาลพัดพาเอาความเย็นเข้ามาจากทางหน้าต่างที่ถูกประดับด้วยม่านสีหวานเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนสะบัดพลิ้วปลิวไปตามแรงลมเล็กน้อย ไม่ต่างอะไรกับเจ้าของเรือนผมสีเงิน ที่ประคองร่างบางวางบนเตียงนุ่มนิ่มลายดอกไม้สีชมพูอ่อนอย่างนึกหงุดหงิดในใจ

 

เปลือกตาปิดสนิท ซ่อนนัยน์ตากลมโตสีม่วงอเมทิสต์ไว้ภายใน...ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเผยอขึ้นเล็กน้อย...ราวกับเจ้าหญิงนิทราที่รอจุมพิตจากเจ้าชาย

 

ดวงหน้าละมุนภายใต้แสงจันทร์...รับกับผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวคลอเคลียบ่า...หล่อนจึงดูดีทีเดียว...อย่างน้อยก็ในระดับหนึ่งตามมาตรฐานหญิงงาม

 

แต่คำบรรยายข้างต้น..เหมือนจะดูดีเกินไปในความคิดของทรอนซ์..

ผู้หญิงอะไร...หลับได้น่าเกลียดชะมัด...

 

นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องไปที่ดวงหน้าที่ถูกแสงจันทร์อาบไล้ ก่อนจะไล่สายตาลงไปหยุดที่ริมฝีปากได้รูปของร่างบางไร้สติ

 

ต้องบรรยายว่า อ้าปากหวอมากกว่า เผยอปากขึ้น’ ..

แล้วอีกอย่าง...

 

ทรอนซ์ก้มมองเสื้อเชิร์ทสีขาวบริเวณอกของเขา...คราบน้ำลายของเจ้าคนขยันหาเรื่องยังติดเป็นวงกว้างอย่างชัดเจน !

 

เจ็บ...เสียงเกือบหวานกระซิบแผ่ว ทำให้เขาต้องหยุดวิจารณ์ในความคิดแล้วเดินตรงไปนั่งใกล้ๆ

 

...ทรอนซ์เอามือสัมผัสบาดแผลที่แขน...ทำให้ร่างบางร้องประท้วง แม้เปลือกตาจะยังคงปิดสนิท

 

โอ๊ย~”

 

ไปตามมารีอา ? ความคิดแรกผุดขึ้นมาในหัว...แล้วก็ต้องส่ายหน้าปฏิเสธความคิดตัวเอง... ดึกแล้ว...มารีอาไม่ชอบให้ปลุก... นึกถึงตอนราล์ฟไปปลุกเจ้าหล่อนเรื่องอยากกินหวานเย็น...มารีอาโผล่ออกมาพร้อมกับใบหน้ายุ่งๆ..และ..จะอะไรเขาก็ไม่รู้...น่ากากสีเขียว...เขาเองยังตกใจไม่หาย

 

ราล์ฟเฟ..? ความคิดที่สองแทรกเข้ามา...แต่แล้วเจ้าของความคิดก็ต้องถอนหายใจอีกครั้ง หมอนั่นจะช่วยอะไรได้...

 

อึก!เลือดสดๆ หลั่งไหลออกมาจากมุมปากของร่างบางเล็กน้อย...

 

ร่างหนาขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสกลางหน้าผากร่างที่นอนแน่นิ่งบนเตียง..

 

สูญเสียพลังเวทย์ไปมาก........อย่างนี้คงต้อง.......

ทรอนซ์ทำหน้าเครียด.....ชะงักค้างอยู่นานราวกับใช้ความคิด...

 

เฮ้อ...ไม่มีทางเลือก...

คิดได้เช่นนั้น...ดวงหน้าคมคายโน้มลงไปใกล้..

 

ลมหายใจอุ่นๆของเจ้าคนหลับ เป่ารดดวงหน้าหล่อเหลาที่ยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ อย่างสม่ำเสมอ

 

นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกตาหนา ริมฝีปากเรียวทาบบนริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบอ่อนอย่างแผ่วเบา ทิ้งน้ำหนักราวกับขนนกที่หลุดลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ...แสงสีฟ้าทยอยพุ่งออกจากร่างหนาเข้าหาร่างบาง ที่ไหวตัวนิดๆราวกับรับรู้ถึงพลังที่ถูกถ่ายเทเข้ามา...

 

 

ดวงอาทิตย์เริ่มขยับเคลื่อนจากขอบฟ้าขึ้นมาทักทายเหล่าสิ่งมีชีวิต...นกน้อยใหญ่บินโฉบหาอาหาร ปากส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วไพเราะน่าฟัง แสงแดดสีส้มเหลืองอุ่นๆสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างม่านลายลูกไม้สีชมพู...กระทบกับดวงหน้าเกือบจะหวานของหญิงสาว ที่ยังคงต้องการจะนอน ทั้งที่พลังงานในกายมีเต็มเปี่ยมเพียงพอสำหรับการเริ่มต้นเช้าวันใหม่

เด็กสาวทำหน้ามุ่ย ทั้งที่ตาทั้งสองข้างยังคงปิดสนิท...หล่อนบ่นอุบอิบในใจ ก่อนจะพลิกตัวไปทางขวาอย่างหงุดหงิด..

 

อะจ๊ากกกกกกกก!!>O<”ฉันแหกปากร้องลั่น ตาเบิกโพลงเต็มที่ แล้วเด้งตัวขึ้นมาจากเตียงอย่างรวดเร็ว

            เจ็บ!! เจ็บปวดม๊าก TT^TT

 

เป็นบ้าอะไรอีก..แหกปากซะดังลั่น - -^”เจ้าของใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์โผล่ออกมาจากทางประตู

 

นายเข้ามาทำอะไรในห้องชั้น!?”

 

มาดูว่าเธอตายรึยัง...จะได้ฝัง

 

อะ...อะไรยะ ! ฉันยังไม่ตายว้อย~ ไม่ยอมตายง่ายๆด้วย(ยังหาแฟนไม่ได้)..อย่าแช่งได้ป่ะT^T”

 

“= =;”ทรอนซ์เดินเข้ามาพร้อมถือแก้วบรรจุของเหลวสีเขียวอมฟ้าแปลกตาไว้ในมือ ก่อนจะวางมันลงที่โต๊ะเล็กๆข้างเตียง

 

กินซะ...แล้วจะดีขึ้น - -^”ทำหน้าอย่างกับคนไม่ได้นอน เหอะ!

 

นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มที่ดูขุ่นมัว...ดูก็รู้ว่ากำลังไม่สบอารมณ์...แล้วมาหาเรื่องฉันแต่เช้าเนี่ยนะ?!...ประสาท !!

 

ไม่! อย่ามาหลอกดักฉันง่ายๆ ฉันไม่ยอมกินอะไรนายเอามาให้แล้ว!!”ใช่! หมายความอย่างที่บอก...แต่ไม่น่าพูดใส่ฟิลเข้าไปเยอะเลย อูย~ เจ็บแขน T^T

 

ดื่มซะ - -;”

 

ไม่ดื่มว้อย~! นายมันไว้ใจไม่ได้ ! รู้นะ..จะแกล้งฉันใช่มั้ยล่ะ?! ฝันเถอะย่ะ บังเอิญฉันไม่โง่ -O-

 

หึ! อย่ามาหลอกซะให้ยาก! รสชาติศิลาเวทย์เวรนั่นมันเป็นยังไง ฉันไม่มีทางลืมลงเลย T__T!!

 

เธอนี่มัน...เขาถอนหายใจแรงๆ ยกมือขึ้นกุมขมับ...ราวกับพยายามข่มอารมณ์ที่ใกล้จะถึงจุดเดือดในไม่ช้า

 

ฉันมัน...ฉันมันทำไม?!”เออ! จะหาเรื่องใช่มั้ย!? ได้เลย~ เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกมีกำลังกายขึ้นเยอะ แต่อารมณ์มันจะขุ่นมัวเพราะไอ้คนพาลหาเรื่องเนี่ยแหละ!

 

ทรอนซ์ทำท่าเหมือนจะเข้าไปหยิบแก้ว แต่ด้วยประสบการณ์และสมองอันปราดเปรื่องของฉันที่ประมวลผลล่วงหน้าไว้แล้วว่า....มันต้องจับกรอกปากฉันอีกแน่ๆ !

 

ไวเท่าความคิด...ฉันยกเท้าเรียวงามขึ้นถีบโต๊ะเล็กข้างๆสุดแรง ! >O<

 

โครม!! เพล้ง !!

โต๊ะไม้สีชมพูอ่อนล้มลงไปกองกับพื้น...เศษแก้วแตกกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี พร้อมของเหลวสีเขียวอมฟ้าที่กระเด็นไปทั่วพื้นพรมสีชมพู

 

ฉันหันไปดูผลงานตัวเอง...แล้วยิ้มอย่างสะใจ (แสยะยิ้มชั่วร้าย)

บอกแล้วว่าฉันไม่งะ...เฮ้ย!!OoO”หมอนี่มันบ้าไปแล้ว! หน้าเขาตอนนี้มันแบบเดือดสุดๆ! นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มที่เคยฉายแววสงบเยือกเย็น กลับเหมือนมีประกายไฟลูกเล็กๆอยู่ข้างใน...และภาพที่ตรงหน้ามันชัดเจนมาก...ชัดไปแล้ว...เพราะใบหน้าเราตอนนี้...ห่างกันแค่นิดเดียว

ไอ้เจ้าชายบ้ามันเกิดอารมณ์อะไรมาจับฉันกดเตียงฟะ!? ไม่นะ...ฉันยัง...ยังไม่พร้อม...อ๊าย >;:<//(คิดไปถึงไหนแล้วฟะ-*-/บาบิQ)

 

ร่างหนาของเขาโน้มลงมา...โดยที่มือใหญ่ทั้งสองข้างกดทับแขนเล็กๆของฉัน ตรึงไว้ราวกับจะไม่ให้กระดิกไปไหนได้เลยทีเดียว...หมอนี่มันยืนแล้วโน้มตัวลงมาครึ่งเดียว...น้ำหนักตัวมันเลยทิ้งลงมาที่แขนฉันน่ะสิ!

อ๊ากกกกกก ก ก กกกกกก กกกก ก Q{}Q !!

 

ทำบ้าอะไรของเธอ!!”ทะ...ทำไมต้องตะคอกใส่ล่ะ TOT

 

ปล่อยนะ...โอ๊ย~!...ฉันเจ็บ..”น้ำหนักมือที่กดทับไว้...มันเรียกความเจ็บปวดได้มหาศาลเลยทีเดียว T^T

 

จำไว้...ความอดทนของฉัน มันมีขีดจำกัดเขากระซิบน้ำเสียงเย็นยะเยือก ฉันพยายามทำดีกับเธอ...ใจดีกับเธอมาพอแล้ว!”

 

ทรอนซ์.....TOT”ฉันครางเบาๆ

 

“…”

 

ฉัน...ขอโทษ...

 

“= =;?”เขาชะงักกึก คิ้วขมวดเป็นปมอย่างไม่เข้าใจ (ประมาณว่า ทำไมมันยอมง่ายจังฟะ-*-)

 

ปล่อยฉันเถอะ...ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว...นายจะฆ่าฉันจริงๆหรอ TTOTT”ฉันพูดไปน้ำตาไหลไป...ไม่ได้จะเรียกคะแนนสงสาร และไม่ได้กลัวที่เขาตะคอกใส่เมื่อกี้ด้วย(?)...แต่มัน...เจ็บ...โฮก!!~ T___T

 

ทรอนซ์ยอมปล่อยมือที่กดทับแขนน้อยๆของฉัน แล้วยืนจ้องฉันที่นอนแผ่หราบนเตียงอย่างคนใกล้ตาย T[]T

 

ทรอนซ์...นายปากแตกฉันพูดพลางชี้ไปที่ริมฝีปากเปื้อนเลือดของเขา..

 

“= =;”ทรอนซ์หน้าตึงขึ้นเล็กน้อย ด้วยเหตุผลบางประการ ? ..ก่อนจะปาดเลือดออกจากริมฝีปากออก

 

รีบไปตายซะ...ฉันจะได้หมดภาระ - -^”เขาพูดทิ้งท้าย...ก่อนจะหันหลังให้ แล้วก้าวเร็วๆไปที่ประตู

 

อ้าว...เมื่อกี๊เขาแช่งฉันนี่หว่า...?!

นายน่ะแหละ! ไปตายซะ!! เหม็นหน้าๆ! (>O<)/”ฉันตะโกนไล่หลัง...ก่อนที่จะได้ยินเสียงประตูปิดดังปัง!

 

 

ฉันนึกว่าจะได้นอนพักซะอีกวันนี้ แต่พอเดินไปดูปฏิทินโรงเรียนที่ถูกแขวนไว้ในห้อง ก็แทบอยากจะกริ๊ดออกมาดังๆ...ก็วันนี้มันเป็นวันเรียนวันแรกไงล่ะT^T(อดอู้) ฉันเลยรีบอาบน้ำอยากทุลักทุเล เพิ่งสังเกตุว่าแขนข้างขวาถูกผ้าสีขาวสะอาดพันเอาไว้อย่างเรียบร้อย...ทำให้นึกถึงเจ้าคนที่เพิ่งอารมณ์เสียออกจากห้องไปเมื่อกี้

 

ทรอนซีราน่ะหรอ!!? ไม่มั้ง !! เขาไม่ใจดีขนาดนั้นหรอกน่ะ >O<

พอล้างหน้าก็ไปเจอคราบเลือดที่ติดอยู่ที่มุมปาก..............เลือด?!

มาจากไหนฟะ ! - -^

 

..แล้วฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะมัวแต่รีบอาบน้ำแต่งชุดนักเรียน(น่ารักมากเลย เครื่องแบบนักเรียนพิเศษอ่ะ ฮุฮุ~>O<) ยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกซัก 5 นาที ก่อนที่มารีอาจะมาตามลงไปกินข้าว

 

เนื่องจากวันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก...โรงอาหารตอนนี้ถูกอัดแน่นไปด้วยกลุ่มนักเรียนจำนวนมากที่เริ่มทยอยมารับประทานอาหารเช้า ส่วนใหญ่จะมาเป็นกลุ่ม 4 คน เหมือนกับกลุ่มของฉันในตอนนี้...เฮ้อเซ็งจริงวุ้ย~ เบื่อหน้าใครบางคน -:;-

 

ฉันมองภาพนักเรียนทีละกลุ่ม...มองไปมองมาชักลายตาแฮะ...เดาไม่ถูกเลยว่าคนไหนอยู่ตำแหน่งอะไร (ปริ๊นซ์ โพรเทกเตอร์ ไนท์ หรือ ฮีลเล่อร์ น่ะ)

 

เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กดังขึ้นจากทุกมุมของโรงอาหาร แยกไม่ออกเลยว่าเสียงไหนมาจากทางไหน...ฉันสังเกตว่าพอกลุ่มเราเดินเข้าไป โต๊ะรอบข้างก็หยุดสนทนา แล้วหันมามองพวกเราอย่างไม่คิดปิดบัง

 

เสียมารยาท =[]=” ...มองอะไรกันฟะ ?

หรือจะพูดให้ถูก.....ผู้หญิงส่วนมากจะมองไปที่...>>> = =; <<< ไอ้เจ้าของใบหน้าเย็นชาเก๊กหล่อมาดเท่ห์ไงล่ะ...เหอะๆ! -*-

 

ราล์ฟเดินนำทุกคนไปที่โต๊ะริมหน้าต่าง มุมเดิมที่เขาพาฉันมาเมื่อวานน่ะนะ...

หลังจากที่ทุกคนสั่งอาหาร ความเงียบก็เข้าปกคลุมโต๊ะ

 

ไม่สั่งหน่อยหรอ...กินเยอะๆน่า จะได้หายไวไว ^^”ราล์ฟเฟหันมาถามฉัน...เมื่อสังเกตเห็นว่าฉันยังไม่ได้สั่งอะไรเลย

 

ฉันไม่หิวน่ะ..ฉันปรายตามองทรอนซ์ที่ไม่แม้แต่จะมองฉัน แล้วเบือนสายตาลงมาที่แขนขวาของตัวเอง ที่มีผ้าสีขาวสะอาดพันไว้เรียบร้อย

 

โธ่เว้ย~! ใครจะไปรู้ว่าปริ๊นซ์ทรอนซีรา จะแผ่บารมีความเมตตา ใจดีช่วยฉันทำแผลให้...แถมยังปรุงยาแก้พิษให้อีก (ฉันถามมารีอามาว่าไอน้ำเขียวๆฟ้าๆนี่มันอะไร..มันคือยาถอนพิษ...แถมยังผ้าสีขาวนี่อีก...มารีอาบอกว่าเป็นกลิ่นไอเวทย์ของทรอนซ์ชัวร์ป้าบ =[]=”)

ตานั่นก็งอนไม่เข้าเรื่อง...แค่ปัดยาทิ้งแค่นี้มันเสียความรู้สึกมากนักรึไงฮะ? ( เออ...= =’/บาบิQ[ตอบแทนทรอนซ์ค่ะ ฮิๆ>//<] )

 

กินซักหน่อยเถอะ...คาบแรกเรียนประวัติศาสตร์เวทย์มนต์ โดยศาสตราจารย์ นิมฟอริด้านะ เธอต้องใช้พลังงานสมองจัดเก็บรายละเอียดอีกมาก..มารีอาเสริม..ถ้าฟังไม่ผิด ในน้ำเสียงมีแววชื่นชมปนอยู่นิดๆด้วยนะ ? = =’

 

ใครน่ะ...?”ฉันขมวดคิ้ว

 

ฮ่ะๆๆๆๆ~ ให้ตายสิ! เธอไม่รู้จักอาจารย์ใหญ่? ทั้งๆที่คุยกันมา 2 ครั้งแล้วเนี่ยนะ!? ฮ่าๆๆ ~ ก๊ากๆๆๆ~>O<”ราล์ฟระเบิดเสียงหัวเราะ

 

ฮะ? อ้อ...เจ๊หนิมหรอกหรอ -O-”

 

ฮะ เจ๊หนิม? ฮ่าๆๆๆ~ เธอนี่ตลกชะมัด ^O^”

 

พวกนาย...จะนินทาย่าฉันอีกนานมั้ย? = =^”มารีอาพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ สีหน้าบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์

 

ฮะ!?..เจ๊หนิม เอ๊ย! ศาสตราจารย์นิมฟอริด้า...เป็นย่าเธอหรอ !?”ฉันกระพริบตาปริบๆ...จะว่าไป โครงหน้าก็คล้ายๆกันอยู่นะ...แต่เรียกว่าย่า ไม่ดูแก่ไปหรอ ฉันนึกว่าเจ๊แกเพิ่ง20ปลายๆเองนะ *-*

 

ฉัน...มารีอา ไทรินอล..= =”

 

ยินดีที่ได้รู้จัก...ฉัน...ราล์ฟเฟ ครอส ^^”ราล์ฟทำเสียงทะเล้น ก่อนจะยื่นมือไปข้างหน้า...ราวกับเพิ่งรู้จักกัน - -^ ?

 

ปัญญาอ่อน -*-”มารีอาด่าสั้นๆตามสไตล์ ก่อนจะก้มลงสนใจอาหารตรงหน้า

 

ฉันจ้องหน้าเจ้าคนนั่งเงียบไม่ยอมพูดยอมจา ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามข้างๆมารีอา...แล้วเบือนสายตาไปหาราล์ฟเฟที่นั่งใกล้ๆ

 

นี่ๆ...ยาถอนพิษนี่มันเท่าไหร่หรอ ฉันจะได้ชดใช้ให้ไอ้คนงี่เง่าบางคน...มันจะได้เลิกงอนเหมือนเด็กๆซักที..

 

หนอย~ ฉันพูดแขวะแล้วยังไม่สน...งั้นไม่ง้งไม่ง้อมันแล้วโว้ย~!>O<( ไอ้ที่เธอทำ...มันเรียกว่าง้อตรงไหนฟะ! - -^ / บาบิQ)

 

แง่มๆๆ~ตีเป็นราคาไม่ได้หรอก...แต่ต้องคอยใส่ส่วนผสมบางอย่าง...แล้วเคี่ยวให้เข้ากันทุกๆ 5 นาที เป็นเวลา 10 ชั่วโมง...แค่นั้นแหละ แง่มๆ~”ราล์ฟตอบ ขณะที่อาหารยังอยู่เต็มปาก

 

เฮือก! .......10 ชั่วโมง? ....... ทุกๆ 5 นาที ?

งะ...งั้นหรอ...งั้นก็...ไม่ได้นอน...?”ฉันหัวเราะแห้งๆ ต่อมความรู้สึกผิดทำงานหนักขึ้นทันที...ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าทรอนซีราจะใจดีกับฉันถึงขนาดนี้ (YOY) แต่ก็นั่นแหละ เขาประกาศลั่นว่า ฉันใจดีกับเธอมาพอแล้วหมายความว่านับแต่นี้ เขาจะไม่ใจดีด้วยแล้วรึ T__T

 

แล้วต้องทำยังไง...ถึงจะ...เอ่อ...ชดใช้..ฉันก้มหน้าพูดตะกุกตะกัก เหลือบๆมองเจ้าคนที่ยังทำเป็นไม่รับรู้ว่าถูกพาดพิงอย่างรู้สึกผิดขึ้นมาเต็มหัวใจ(นานๆทีฉันจะเป็นคนดีกับเขาน่ะ...ทำไม...ทำไมต้องทำหน้าแปลกใจกันขนาดนั้น ? -*-)

 

หืมม์? ทำไมหรอ...ถามแปลกๆราล์ฟหันมาถาม

 

จริงสินะ...ราล์ฟยังไม่รู้นี่นา...มารีอาที่รู้เรื่องทุกอย่างก็เอาแต่นั่งทานข้าวเงียบๆไม่รู้ไม่ชี้ -*-

ก็...มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ...คือ..มีคนคนนึงอุตส่าห์นั่งทำยาถอนพิษให้ทั้งคืน...ฉันเน้นคำสุดท้ายหนักๆ แล้วชำเลืองมองเจ้าคนที่พูดถึง แต่ฉันทำมันหก...ก็เลยรู้สึกผิดน่ะ

 

ฮ่ะๆๆ~ แก้ตัวได้ดูดีมากเลยฉัน >O<

ให้ฉันแนะนำมั้ยล่ะ..เฮ้ย! จู่ๆทรอนซ์ก็เปรยขึ้น...น้ำเสียงเยือกเย็นสมฉายา! *O*

 

...?”ฉันแสร้งทำเป็นเลิกคิ้วขึ้นสูง

 

ไปตายซะ..

 

...!”ช๊อคค่ะ...ยอมรับว่าเสี้ยววินาทีนึง แอบดีใจที่เขายอมคุยกับฉัน...แต่เขากลับ...

 

“*[]*”ฉันอ้าปากค้างตาถลนมองภาพทรอนซ์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แล้วเดินออกไปโดยไม่เหลียวหลังมามอง..

 

แล้วสติ(ที่ไม่ค่อยจะเต็ม - -^)ของฉันก็ขาดผึง !

ไอ้เจ้าชายบ้าเอ๊ย!!~ นายกล้าดียังไง๊~>O<”ฉันลุกขึ้น พร้อมกับชี้นิ้วด่ากราด

 

ชาร์ลีน...ใจเย็นๆเถอะ = =^”

 

จะให้เย็นได้ไงเล่ามารีอา! เธอไม่เห็นหรอว่าตาบ้านั่นมันพูดจาหยาบคายใส่ฉัน!!...ไอ้บ้าเอ๊ย~(ด่าเป็นอยู่คำเดียวYOY) นิสัยแบบนี้ใครจะอยากคบด้วยเล่า!? ไอ้งี่เง่า~!!>O< 3 3”ฉันถกแขนเสื้อขึ้น เตรียมวางมวย

 

พอเถอะ...ชาร์ลีน =[]=”

 

นายก็อีกคนราล์ฟ! อย่าห้ามได้มั้ย! ฉันทนไม่ไหวแล้ว!!”ฉันตบโต๊ะดังปังอย่างหัวเสียสุดๆ

 

“= =^/=[]=^”<<หน้ามารีอากับราล์ฟเฟ

 

หน็อย~ แน่จริงอย่าหนีเซะ!...ฉันขอท้าประลองกับนายเลยเอ้า!! นายจะได้รู้ถึงพลังเวทย์อันแข็งแกร่ง ที่หลับใหลอยู่ในตัวชั้น!! >[]<”

 

เอ่อ...ชาร์ลีน

 

อะไร!! อย่ามาห้าม..

 

“..หยุดเพี๊ยนตามราล์ฟเฟซักที - -^...ทรอนซ์เขาเดินเลี้ยวออกไปตั้งนานแล้วนะ...เห็นแก่หน้าตาของทีมบ้างเถอะ -*-มารีอาส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย...ขณะที่ราล์ฟนั่งหัวเราะท้องแข็งอยู่ข้างๆ

 

เธอนี่มัน..ฮะๆๆ...ตลกจังแฮะ...ฮ่าๆๆๆ..เพิ่งจะมาด่าคืนอะไรเอาตอนนี้...ฮ่าๆๆๆ^O^”

 

ก็...มันด่าไม่ออกหนิ...ตอนเขาอยู่ -*-ตามนั้นค่ะ...แบบว่าทนเก็บไว้ระบายลับหลัง...ประมาณนั้น...หึหึ =;:=

 

ฉันนั่งลง...แล้วโปรยยิ้มเจื่อนๆให้โต๊ะรอบข้างที่จ้องมาเป็นตาเดียว(แบบว่า...อะไรของแกวะ แหกปากอยู่ได้ -*-)

 

รีบเข้าเรียนกันเถอะ..มารีอาลุกขึ้นยืน ก่อนจะเกิดนำออกไป..

 

ฉันกับราล์ฟ(ที่ยังกินจานที่ 3 ไม่เสร็จ)ก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะรีบวิ่งตามมารีอาที่ก้าวเท้าไวปานลมกรด...หันไปอีกที...เจ้าหล่อนก็หายวับไปกับประตูแล้ว

 

นี่...แฮ่กๆ~เราได้เรียนห้องเดียวกันหมดเลยหรอ?”ฉันหันไปถามราล์ฟ...เท้าทั้งสองข้างพยายามก้าวยาวเพราะตอนนี้เรา(ฉัน+ราล์ฟ)รั้งท้ายอยู่ข้างหลัง ส่วนมารีอาและทรอนซีราที่เดินนำอยู่ข้างหน้าก็ไม่ได้เมตตาจะชะลอฝีเท้าให้คนสวย(ขาสั้น)บ้างเลย...ยังดีที่ราล์ฟเฟยังมีน้ำใจเดินรอฉัน T^T

 

ช่าย~ ห้องเรียนก็แบ่งตามธาตุน่ะ...แต่จะยุบเหลือสี่ธาตุ คือดิน น้ำ ลม ไฟ เท่านั้น ส่วนธาตุพิเศษอื่นๆก็กระจัดกระจายปนๆอยู่ในห้องไหนก็ได้ ^^”ราล์ฟชะลอฝีเท้าลง แล้วเริ่มอธิบาย

 

โดยเฉลี่ยแล้ว คนที่เป็นธาตุแท้ ดิน น้ำ ลม ไฟ น่ะ.มีอยู่น้อยมากตามความเป็นจริง ส่วนมากที่นี่มีแต่พวกธาตุเทียมอย่างฉัน กับมารีอา...นักเรียนธาตุน้ำและไฟ จะมีจำนวนอย่างละประมาณ 50 คน...ธาตุดินและลมก็จะมีอย่างละประมาณ 80 คน ส่วนธาตุพิเศษ...ราวๆ340คนได้..

 

โอ้...ตัวเลขมันช่างแตกต่าง...งั้นแสดงว่าฉันเป็นหนึ่งในธาตุแท้หายากหรอเนี่ย >O< โฮะๆๆๆ~ (ยังจะมาหัวเราะ...ยืมพลังใครมาก็ให้เครดิตเขาหน่อย -*-/บาบิQ)

 

ห้องเรียนธาตุน้ำกับไฟแต่ละปีก็จะเท่ากันนะ...คือมี 5 ห้อง แต่ละห้องมี 30 คน...ฮ่ะๆๆ~ แต่ก็นั่นแหละส่วนมากเป็นพวกเด็กผู้หญิงธาตุพิเศษที่อยากอยู่ห้องเรียนเดียวกับทรอนซ์และแพทริกซ์น่ะ -3-

 

นายอิจฉาเขาล่ะเซ่~ ทำหน้ามุ่ยเชียว >O<

เอ...แต่ฉันไม่ยักรู้เลยว่าราล์ฟเฟเป็นธาตุพิเศษ...?

 

ราล์ฟ...นายเป็นธาตุพิเศษอะไรหรอ?”ฉันหยุดเดิน รอฟังคำตอบ

 

ราล์ฟชะลอฝีเท้าลง...ก่อนจะหันมายิ้มสดใส

ฉันน่ะหรอ? ...เป็นธาตุพิเศษ-ไฟฟ้า น่ะ ^---^”

 

To Be Con.

 

ถ้าอ่านติดขัดตรงไหน รบกวนช่วยชี้แจงด้วยค่ะ

·       อ่าน + เม้น = กำลังใจ ~^^

  

Writer : เรื่องนี้จะออกแนวแฟนตาซี+รักหวานแหววสลับกันไปนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2404 pichayak (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 19:21
    ฮือ ดีใจ อยากมาย้อนมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ❤️
    #2,404
    1
    • #2404-1 บาบิQ(จากตอนที่ 7)
      3 เมษายน 2562 / 19:44
      ขอบคุณค่ะ จะพยายามค่ะ ^^ v
      #2404-1
  2. #2363 arvi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 16:58
    อ้อ ท่านไรนี่ รู้จักจาก เว็บตูนค่ะ เรื่องโนเบลส คาแร็กเตอร์จะเหมือนทรอนซ์ (พิดถูกรึเปล่าก้ไม่รู้)แต่ว่าจะมีบทพูดที่นับประโยคได้เลยค่ะเรียกง่ายๆว่าค่าตัวแพง ถ้าว่างๆลองไปอ่านดูนะค่ะ #ทำไมรู้สึกว่ามันยาวจัง
    #2,363
    0
  3. #2347 arvi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 11:37
    เอ่อ รูปร่างชายผมดำช่างเหมื่อน ท่านไร
    #2,347
    1
    • #2347-1 บาบิQ(จากตอนที่ 7)
      10 ตุลาคม 2559 / 11:49
      แอะ ไม่รู้จักค่า~ เขาคือใคร .....
      #2347-1
  4. #1763 Me_MoZa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 10:14
    อัยย้ะ!! ทรอนซ์ใจดีจังเลย :')
    #1,763
    0
  5. #1743 Skydy*nb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2555 / 16:56
     จูบ!!! 
    อะไรกันนี่น่ะเหรอวิธีชาร์จ
    พระเอกงอนอะ > <
    ชอบบบบบบบบบบบบบบ <3
    #1,743
    0
  6. #1662 cake01 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2555 / 13:14
    ฮ่าๆๆๆ  ตลกนางเอกอ่ะ  ต๊องได้อีก
    #1,662
    0
  7. #1618 หญิงมุก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 22:28
    พระเอกงอนแล้ว หุๆ
    #1,618
    0
  8. #1527 SheetahG (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2554 / 07:16
     ไรท์เตอร์ไม่ยอมเฉลยหน่อยหรอค่ะ ว่าปากทรอนซ์โดนอะไรมา
    #1,527
    0
  9. #1496 MinZ@ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 21:21
    ขำทรอนซ์อ่ะแอบงอนด้วย  ก็สมควรอยู่หรอกที่จะงอน
    ตั้ง 10 ชั่วโมงแหนะ
    #1,496
    0
  10. #1488 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 19:57
     ง่ะ!! ทรอนซ์งอลอ่ะ

    อยากรุจาง้อยังไงน้ออออ
    #1,488
    0
  11. #1439 SheetahG (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 07:09
     นางเอกกัดปากราฟ เย้ย แพทริก เย้ย ทรอนซ์ แน่ ๆ อ่ะ (เริ่มงง คนหล่อเยอะเกิน เอร๊ย )
    #1,439
    0
  12. #1422 BigGest-Dino (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 11:17
    O.o ตายเพราะประกาศยอมแพ้ไม่ทัน น่ากลัวอ่ะ

    เดี๋ยวนี้เขามีธาตุนีออนด้วย
    โว้ ๆ ๆ  ๆ ((มันเรียกซะน่าเกลียด))
    ทันสมัยที่สุดอ่ะ
    ก็แหมราล์ฟ ซะอย่าง โฮะๆ
    #1,422
    0
  13. #1369 $ ..... $ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2554 / 22:24
     ทรอนซ์อุตส่าห์เปิดใจให้ขนาดนี้
    #1,369
    0
  14. #1281 [P]a[t] (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 18:23
    วิธีชาร์จสุดยอดจิงๆ 55555
    #1,281
    0
  15. #1240 •Zol2iäc• (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:25
    ถูกใจที่คาร์เเรคเตอร์พระเอกคือเซโร่เคอะ~
    5555+
    #1,240
    0
  16. #1183 แคลลีน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 17:20
    โครตมันเลยอะ
    #1,183
    0
  17. วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 03:39

     ยังนี้ต้อง  จูบบบ   55

    #1,144
    0
  18. #1104 yunijung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 22:16
    เป็นยังไงกันน้า~~
    #1,104
    0
  19. #1062 Parn_SeoRoRo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 17:54
    555+
    นางเอกเอ๋อได้อีก

    ชอบๆๆๆ
    #1,062
    0
  20. #1045 **ฟรุ๊ตตี้=[[f]inzO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 14:48

    ไม่อยากจะบอกเลยว่า...
    ติดนิยายไรเตอร์ซะแล้ว:P

    #1,045
    0
  21. #1013 ~?Lotion!~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2552 / 14:19
    55+
    จะถูกจับได้ไหมเนี่ย
    #1,013
    0
  22. #929 Chii_Elda (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2552 / 22:10
    นางเอกช้าน ซวยได้โล่เลย
    #929
    0
  23. #776 เมมฟิส (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2552 / 12:09
    อเมทิสต์สู้ๆ อย่าให้ความลับแตกน่ะ
    #776
    0
  24. #450 AppleCyder (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 20:51

    กรี๊ดดดดดดด......

    ชอบแพท

    รักแพท

    เชียร์แพทค่า....

    ว่าแต่นางเอกเราถูกจับได้แล้ว  ทำไงดีล่ะ  งานนี้... T__T

    #450
    0
  25. #449 กระต่ายchugar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 11:57

    เง้อออ ชาร์ลีนจะถูกแพทริกซ์รู้ความจริงแล้วงั้นเหรอ ><
    ชาร์ลีนจะถูกลบความทรงจำ บุญคุณมาซวยแท้ๆเลย
    อิอิ

    อ่านตอนนี้แล้วเห็นแพทริกซ์เท่ขึ้นมาทันใด
    *0* แหะๆ

    #449
    0