The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 9 : The Keyz 9 เปิดตัวชาร์ลีนเมมเบอร์//จดหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[9]  

 

   อับอาย! ขายหน้า! อยากเอาหน้ามุดลงดิน T^T!!!

 

เพราะหลังจากที่ไอ้เจ้าชายบ้านั่นเดินออกไป...สายตาทุกคู่ก็เพ่งเล็งมาที่ฉันแต่เพียงผู้เดียว...และส่วนมากจะเป็นสายตาแบบ..

 

‘- - ++’(แรงอาฆาต)

 

‘>O< ++’(แรงริษยา)

 

‘= = ++’(แรงพยาบาท)

 

..และอะไรเทือกๆนั้น...จนฉันชักสังหรณ์ตะหงิดๆแล้วว่าจะโดนรุมตื้บในไม่ช้านี้...โฮๆTOT

 

หน้าด้าน..เสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามาท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบ...เป็นตัวจุดชนวนให้อีกหลายๆเสียงเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ตามๆกันไป จนมันดังระงมไปทั่วพื้นที่โดยรอบ

 

(- -   ) (   - -)  (  =[]=! )

 

เวรกรรม! แต่ละคนก็ส่งคำอวยพรมาเป็นชุดๆ แบบที่ฉันไม่ทันได้เอ่ยสาธุด้วยซ้ำ...ฮือๆ บอกฉันที...ฉันทำอะไรผิดหรอ T__T

 

ไร้ยางอาย!”เวรกรรม...ไม่ไร้หรอกค่ะ ไม่งั้นตอนนี้คงไม่นั่งอับอายอยู่แบบนี้ T^T!!

 

ดัดจริต !...อี๋~...ทำเป็นยิ้มหวานให้ท่านทรอนซ์..ง...ง่ะ...ถ้าย้อนเวลากลับไปได้  ก็ฉันก็จะไม่ยิ้ม ไม่ง้อ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น YOY!!

 

แล้วดูสิ...ด่าขนาดนี้แล้วยังหน้าด้านอยู่ฟัง..แง~ สาบานได้เลยว่าฉันก็ไม่อยากอยู่ฟังพวกเธอเห่ากันนักหรอก...แต่...........เจ็บตูดค่ะ TOT (โดนทรอนซ์โยนทิ้งเต็มหน่วง)

 

หมั่นไส้! บังอาจแตะตัวท่านทรอนซ์...เฮ้อ...พวกเธอรู้กฎนิวตันข้อ 2 ไหม...F = ma แปลว่า เมื่อมีแรงลัพธ์ที่ไม่เป็นศูนย์มากระทำต่อวัตถุ  จะทำให้วัตถุ มีความเร่งในทิศเดียวกันกับแรงลัพธ์และความเร่ง มีขนาดแปรผันตรงกับแรงลัพธ์ และแปรผกผันกับมวลวัตถุ...ซึ่งนั่นก็หมายความว่าฉันแค่ปลิวไปตามทิศทางเดียวกับแรงลัพธ์...เวร...นี่ฉันสอนฟิสิกส์อยู่หรอเนี่ย =O=”

 

ยังมาตีหน้าใสซื่อ? ..เหอะ! ท่านแพทริกซ์คนเดียวยังไม่พอหรอ ? ต้องมาแย่งท่านทรอนซ์กับพวกเราด้วยน่ะ...ห๊ะ?!”

 

ม...มันจะ...มากไปแล้ว...ฉันน่ะนะ ?...หน้าตาอย่างฉันไม่ต้องทำอะไรก็มีคน(หลงผิด)ตามจีบอยู่แล้วโฟร้ย~!!  ไม่ต้องไปง้อใคร(?) ...เชอะ!! >{}<!!

 

ทำสำออยอยู่ได้...ดูสิ...ทำตัวน่าสงสาร...เป็นเด็กใหม่..ก็หัดเจียมตัวซะบ้าง...รู้ไว้ด้วยค่ะ...ฉันเจียมตัวอยู่นี่ไง...ถึงเถียงพวกเธอในใจ  แทนที่จะพูดออกไปเนี่ย ! = =’

 

   ฉันกวาดสายตามองแหล่งต้นเสียงรอบๆตัวที่ปะปนกันมั่วๆจนไม่รู้ว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร...อย่าให้รู้นะ...

...ถ้ารู้ฉันจะ...................เดี๋ยวค่อยคิดละกัน(- -*)

 

..ท่านพิ๊งค์ดูเหมาะสมกับท่านทรอนซ์กว่ายัยนี่ตั้งเยอะ...ดูทำหน้าเข้าสิ เอ๋อชะมัด~”

 

ง...งะ ?  พวกเขาพูดถึงใครนะ...วิ๊งค์ ...เอ่อ...ไม่ใช่...น่าจะเป็น...พิ๊งค์ ?  แล้วเขาว่าใครเอ๋อ ...ฉัน? ฉันหรอ !?!

 

ใช่ๆ...ท่านพิ๊งค์ออกจะเพอร์เฟ็ค...เสียดายจริงๆ...สงสารท่านทรอนซ์T^T”

 

แล้วหัวข้อวิจารณ์ก็เปลี่ยนไป...กลายเป็นบทสนทนาเกี่ยวกับ...คนที่ชื่อพิ๊งค์ กับทรอนซ์...ซึ่งฉันก็นั่งเอ๋อรับประทานอยู่บทพื้นหญ้า แอบเงี่ยหูฟังอย่างเงียบๆ...ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องแฮะ...หลายๆปากอย่างนี้  งงค่ะงง =O=”

 

พวกเขาไม่สนใจฉันแล้วหรอ ?  ....เออก็ดี – w –

 

   ฉันค่อยๆดันตัวให้ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ...แต่พอจะลุก ความเจ็บปวดก็แล่นผ่าน...ก้น(T^T)...ฉันจึงจำต้องทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้านิ่มๆตามเดิม..

 

ทั่กๆๆ~ ....เสียงฝีเท้าดังแว่วเข้ามาใกล้ๆ...ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...ฉันจึงแหงนหน้ามองผู้มาเยือนอย่างมีความหวัง..

 

แฮ่กๆ...เป็นไงบ้าง...บุรุษผมสีดำสนิทที่ฉันมั่นใจว่าไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน วิ่งเข้ามาคุกเข่าข้างๆถามไถ่สารทุกข์สุกดิบราวกับรู้จักกันมานาน - -^? “ฉันขอโทษ...ที่ปาดาวกระจายพลาดไปหน่อย...เจ้าม้าตัวนั้นมันวิ่งเร็วจริงๆ ฮึ่ม- -++”

 

อ๋อ...นายคนที่ปาดาวกระจายเกือบเฉาะหัวฉันสินะ...อืมๆ (._.)

 

ขอบใจมากเลยนะ ^--^”ฉันกัดฟันพูด  ยิ้มยิงฟันส่งไปให้ตามมารยาท...แต่ต้องขอบใจมันจริงๆแหละ...ที่ปาพลาดน่ะนะ Y__Y

 

อ...อะ...ครับ =///=”เย้ย!!~OoO   ..ละ...แล้วทำไมนายต้องหน้าแดงฟะ!

 

คุณชาร์ลีนคร๊าบ~”อีกเสียงดังแว่วมาจากด้านหน้า...ฉันจึงถอนสายตาจากนัยน์ตาสีดำขลับตรงหน้า แล้วไล่สายตาไปทางต้นเสียง..

 

  แล้ว...ไอ้เจ้านี่มันเป็นใครอีกละเนี่ย ? =[]=”

 

  เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลโค้ก ตัดกับนัยน์ตาสีน้ำตาลแดงอย่างน่าประหลาด... รูปร่างค่อนข้างเล็ก เมื่อเทียบกับมาตรฐานความสูงชายของที่นี่ (..กะจากสายตา..คงจะสูงกว่าฉันนิดนึงล่ะนะ) ใบหน้าท่าทางใสซื่อไร้เดียงสา แสดงความกังวลอย่างชัดเจน

 

น่า...รัก.... >//:;//<  

 

เอ่อ...คือผมต้องขอโทษด้วยที่ช่วยคุณไม่ได้...สีหน้าของเด็กหนุ่มผู้มาใหม่ฉายชัดถึงความรู้สึกผิด...ร่างเล็กนั่นหยุดตรงหน้าฉัน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าในท่าเทพบุตร...แล้วบรรจงก้มหัวโค้งงามๆตรงหน้าฉัน....*{}*!? “ผมช่วยคุณไม่ทัน...น่าละอายใจเหลือเกิน...เชือกนั่นยาวไม่พอที่จะไปถึงตัวคุณ...ผมต้องขอโทษจริงๆนะครับ (_ _)”

 

  แล้วเขาก็กดหัวลงต่ำ โค้งงามๆให้อีกครั้ง พลางหลับตาปี๋...ราวกับเด็กที่ทำผิดและกำลังรอรับโทษจากผู้ใหญ่

 

นายว่า...ไงนะ?”ฉันทวนคำอย่างงงๆ 

 

ก็...ฝีมือการโยนเชือกของผมยังอ่อนหัดนัก...ช่วยคุณไม่ทัน...ทำให้คุณต้องมาบาดเจ็บอยู่อย่างนี้แววตาจริงจังของคนตรงหน้า ทำให้ฉันคลายความรู้สึกที่อยากจะฆ่าคนแถวนี้ลงไปบ้างเล็กน้อย

 

ข...ขอบใจ..ฉันพยายามข่มอารมณ์ให้เย็นลง...หึ! ถ้าฝีมือนายดีกว่านี้ ฉันคงไม่ได้มานั่งเก๊กสวยอยู่ตรงนี้หรอก...ขอบใจจริงๆ T__T

 

เฮ้อ...ปลอดภัยสินะ...โทษทีที่ช่วยอะไรไม่ได้เลยอีกเสียงดังแผ่วๆเข้ามาในโสตประสาต...เสียงนี้...คุ้นๆแฮะ...?

 

   ฉันชะงักกึก...ก่อนจะค่อยๆหันไปสบกับนัยน์ตาสีเหล็กของเด็กหนุ่มผมสีดำแซมขาวที่ปรากฏกายขึ้นข้างๆ...เขาทอดมองลงมาที่ฉันอย่าง...เอียงอาย?

 

ไม่เป็นอะไร...ใช่มั้ย?”แล้วทำไมนายต้องยกนิ้วชี้ขึ้นมาเกาแก้มตัวเองอย่างเขินๆด้วยนะ...เอ๊ะ!?...หนุ่มๆพวกนี้มีอะไรแปลก...- -*

 

นายคือ...เวพอนด์สินะ...?”ฉันเลิกคิ้ว จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ทำท่าเลิ่กลั่ก...ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ไม่เป็นไรหรอก...ฉันไม่โกรธนายแล้วล่ะ...

 

  เรื่องที่มันพยายามฆ่าฉันด้วยหอกบินน่ะนะ =O= ...

 

สีหน้าของเวพอนด์ดูลคายความเกร็งลงเล็กน้อย  เขายิ้มบางๆให้ บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า...เอ้า พวกนาย...ช่วยดูอาการชาร์ลีนหน่อยสิ

 

  เด็กหนุ่มสองคนที่กำลังคุกเข่ามองหน้ากัน  เจ้าของนัยน์ตาสีดำขลับไหวตัวนิดๆ เลิกคิ้วให้เจ้าหน้าเด็กที่ส่ายหน้าเป็นพัลวัน...แล้วทั้งสองก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

เราเป็นไนท์นะเวพอนด์...เรื่องแบบนี้เราไม่ถนัดน่ะเจ้าหนุ่มผมสีโค้กแหงนหน้าไปสบกับคู่สนทนา...แล้วเลื่อนสายตาลงมามองฉันอย่างเสียใจสุดซึ้ง

 

ไม่เป็นไร...ฉันสบายมากฉันรีบโพล่งออกไป ก่อนที่พวกเขาเกิดอยากเปลี่ยนใจมาเป็นฮีลเล่อร์จริงๆ...เพราะไม่อย่างนั้น...

 

   เหอๆ...พวกนายจะรักษาก้นอันบอบช้ำให้ฉันหรอ YOY ?

 

มา...ฉันช่วยแล้วพ่อหนุ่มผมสีดำที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ ก็พุ่งเข้ามาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันแบบไม่ทันตั้งตัว...เขาพยุงร่างฉันให้ลุกขึ้นเต็มความสูง พอยืนเทียบๆกันแล้ว...ทำไมฉันดูเตี้ยจังฟะ T^T!

 

เฮ้~ ชาร์ลีน~>O<”เสียงทุ้มลึกกึ่งทะเล้นดังแว่วเข้ามา...ทำให้ฉันเบือนสายตาไปมอง...ภาพราล์ฟวิ่งเหยาะๆใกล้เข้ามา สีหน้าบ่งบอกถึงความตื่นเต้น เมื่อกี๊...แฮ่ก...ลีลาขี่ม้าแจ๋วได้ใจมากเลยอ่า~ เก่งจังๆ สอนมั่งดิ >w<”

 

จะบ้าเรอะ! ฉันขี่เป็นซะที่ไหนล่ะ! ม้ามันเกิดคึกอะไรขึ้นมาไม่รู้อ่ะ...ฉันว่า พลางชี้ไปทางร่างม้าที่พยายามดิ้นให้หลุดจากน้ำแข็งที่ถูกใครบางคนร่ายคาถาตรึงขาทั้งสี่ข้างไว้

 

อะ...อ้าว...งั้นหรอ...ฉันนึกว่าเธอกำลังสนุก...เลยไม่ได้เข้าไปช่วยน่ะ..ราล์ฟยิ้มเจื่อนๆ แต่สุดยอดเลยนะม้าตัวนี้น่ะ ฝีเท้าใช้ได้เลย...เล่นวิ่งจากประตู 4 จนเกือบถึงประตู 1 เลยนี่นะ

 

หะ...ห๋า...ประตู 1 ?

 

เป็นลานฝึกของเหล่าปริ๊นซ์น่ะ...ประตู 2 เป็นของไนท์...ประตู 3 เป็นของโพรเทกเตอร์..เวพอนด์อธิบาย

 

นี่...อย่าแย่งบทพูดได้มั้ย~ ยิ่งมีน้อยๆอยู่ =O=”ราล์ฟแยกเขี้ยวใส่เวพอนด์...ที่ยิ้มแห้งๆรับ

 

เกิดอะไรขึ้น ?”เสียงหวานของสตรีดังแว่วมาอีกทาง  ทุกคนไล่สายตาไปยังต้นเสียง

 

   ร่างบางสมส่วนกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามา สีหน้าฉายชัดถึงความกังวล...

 

เล่นอะไรของเธอน่ะชาร์ลีน...วุ่นวายกันไปหมด..มารีอาปรากฏตัวที..เป็นต้องบ่น TOT

 

แหะๆ...ม้าพยศน่ะ (._.)”ฉันก้มหน้าสำนึกผิด...เตรียมรอรับโทษ(บ่น+ด่าYOY)

 

   เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเป็นระลอกๆ...มารีอากวาดสายตามองรอบๆอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

 

จะยืนนินทาชาวบ้านอีกนานมั้ยฮะ...ว่างมากนักหรือไง!?”หล่อนพูดด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ...กวาดสายตามองทุกคนอย่างไม่เกรงกลัว หรืออยากมีปัญหากับฉันตอนนี้ก็ได้นะ...ชักคันไม้คันมือ = =^”

 

  แล้วทุกคนที่ยืนมุงอยู่ ก็พร้อมใจกันสลายตัวอย่างรวดเร็ว พลางหลบสายตามารีอากันเลิ่กลั่ก..

 

ราล์ฟหัวเราะเบาๆอย่างชอบใจ โหดชะมัด~”

 

มารีอาหันขวับไปมองราล์ฟที่ยิ้มกว้างรับ อย่างไม่พอใจ..ก่อนจะเบือนสายตามองเจ้าคนที่พยุงร่างฉัน...และอีกสองคนที่ยืนหัวเด่อยู่ใกล้ๆ

 

พวกนาย...จะฆ่าชาร์ลีนรึไงฮะ - -;”แล้วเธอก็ยกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกริบไล่ไปที่เด็กหนุ่มทั้งสามทีละคน ถ้าไม่เจ๋งจริงก็อย่าไปยุ่ง...ถ้ามันพลาดโดนชาร์ลีนขึ้นมา นายคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น..

 

   เด็กหนุ่มผมสีดำคลับไหวตัวเล็กน้อย ก่อนจะออกปาก พวกเราขอโทษจริงๆครับ...แต่ต่อจากนี้จะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นอีกแล้ว...

 

แล้วเด็กหนุ่มร่างเล็กก็ยกมือขึ้น ราวกับกำลังขอตอบคำถามคุณครู  ใช่ครับ! พวกเราจะปกป้องคุณชาร์ลีนเอง!”

 

ห้ะ......ห๊ะ!!? พวกนาย... OoO!!?

 

อืม...พวกเราแอบตกลงกันไว้แล้ว..ว่านับแต่นี้ไป...

 

พวกเราคือ...ชาร์ลีน เมมเบอร์ !!!

 

“O____O!!”<<หน้าฉัน

 

“*{}*!!”<<หน้าราล์ฟ

 

“= =^”<<หน้ามารีอา

 

อืม...ก็อย่างที่เจ้าสองคนนั่นบอก..เวพอนด์เปรยขึ้นเรียบๆ ..ยกมือขึ้นขยี้ผมอย่างเท่ห์ๆ ต่อจากนี้...เราจะปกป้องเธอ...ชาร์ลีน

 

 

 

   ฉันไม่รู้ว่ายืนอึ้งตรงนี้นานเท่าไหร่...มารีอาไล่เจ้าพวกนั้นกลับไปแล้ว...ราล์ฟยืนตบไหล่ฉันอย่างให้กำลังใจ พลางหัวเราะท้องแข็งอยู่ข้างๆ...สักพัก...แพทตี้ก็มาตามฉันกลับไปที่ลานฝึกฮีลเล่อร์ พร้อมกับจูงม้าที่ดูสงบขึ้นมากเพียงแค่หล่อนเอามือสัมผัสหัวของมัน

 

 

 

 

 

 หลังจากเสร็จจากการรับประทานอาหารเย็น...ซึ่งมีแค่ ฉัน ราล์ฟ และ มารีอา...ส่วนอีกคน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันไปตายที่ไหน(เชอะ!) ฉันก็ขอตัวขึ้นมาพักผ่อนบนห้อง เพราะรู้สึกช๊อคค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่หาย

 

   แต่พอเดินเลี้ยวออกจากโรงอาหาร...

 

คุณชาร์ลีนครับ~ ผมชื่อไซน์นะ...ฝากเนื้อฝากตัวด้วยคร้าบ~>w<”เด็กหนุ่มร่างเล็กนั่นรอดักฉันถึงหน้าบันได(- -^)

 

อะ...เอ่อ...อืมฉันก็แค่ขานรับ พยักหน้าเบาๆให้

 

คุณชาร์ลีนจะไปนอนแล้วหรอครับ...นี่ยังไม่ดึกเลยนะ^^”หมอนี่ก็ยังชวนคุย...ขนาดฉันพยายามเลี่ยงด้วยการเดินขึ้นบันไดหนี...เขาก็ยังอุตส่าห์เดินตาม

 

อืม...ฉันง่วงแล้ว = =^”ฉันพูดปัดๆไป...โอย~ อะไรของเขาเนี่ย ตื๊อจัง -////-(อ้าว...หน้าแดงเพื่อ?) <<ล้อเล่นๆ  -*-

 

อ้อ! จริงสิ...แขนคุณเป็นยังไงบ้าง?”

 

เอ๋...หมอนี่รู้ได้ไง....อ้อ คงเห็นผ้าสีขาวพันอยู่ละมั้ง ~

 

อืม..ก็ดี

 

โฮ้~ ดีจริงๆ...คุ้มจริงๆที่อุตส่าห์นั่งทำยาถอนพิษให้ทั้งคืนเลย~ ทันทีที่รู้ว่าคุณโดนหนามพิษ..

 

อืม..

 

เอ๊ะ!....แต่!!?....เดี๋ยว!!

 

เมื่อกี๊...นายว่าไงนะ!?”ฉันหันขวับไปทางไซน์...สบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลแดงนั่น อย่างเค้นเอาคำตอบ

 

ไซน์ดูตื่นเต้นและดีใจมากที่ได้รับความสนใจจากฉัน (=O=)

 

ก็...ผมนั่งทำยาถอนพิษให้คุณ...โชคดีจริงๆ ~ คุณทรอนซ์บังเอิญได้ยินตอนที่ผม...เอ่อ...ซ้อมบทสนทนา...ที่จะเข้าไปทักคุณ..=////=”ไซน์หลบตาฉัน แล้วแสร้งเบือนสายตาไปทางอื่น...นี่มันเป็นเอามากนะเนี่ย -*-

 

แต่...ประเด็นสำคัญคือ …..…!!!

 

งั้นแปลว่า...นาย...เป็นคนทำ...ยาถอนพิษให้?”ฉันกัดฟันกรอด...พยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มเดือดปุดๆราวกับจะพุ่งทะลักออกมาเต็มที !

 

อ่า...ใช่ครับ...ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ผมทำด้วยใจ  ^^//”

 

หึหึ...ฮึๆ...ฮะๆ...น่าหัวเราะชะมัด T^T ...นี่ฉันเข้าใจอะไรผิดสินะ...ยานั่น...เขาไม่ได้เป็นคนทำสินะ...ไม่ได้ใจดีกับฉันอย่างที่คิด...แล้วมันจะทำเป็นโกรธเพื่อ.. ?

 

แต่ที่สำคัญ...ฉันดันไปง้อเขาซะแล้ว...TOT !!

 

 

ฮึ่ม!! ~  ทรอนซีรา....!!!  ฉัน..ฉัน....ฉันจะฆ่านายให้ได้เลย !!! อ๊ากกกกกกก !!! >O<!!!

 

 

 

 

   เช้าวันต่อมา...อารมณ์เดือดปุดๆ หงุดหงิดราวกับประจำเดือนมาก็ยังคงค้างคาอยู่ในอก...เมื่อคืนก็นอนแทบไม่หลับ กระสับกระส่าย จนต้องตื่นขึ้นมาชกหมอน งับผ้าห่ม ปาหมอนข้าง จนห้องมีสภาพเละเทะ...แล้วความซวยก็มาเยือนฉันอีกแล้ว...T^T

 

ทันทีที่เปิดประตูออกมา...

 

เอ่อ...สวัสดีค่ะ...นี่แม่บ้านค่ะ...ขอเข้าไปทำความสะอาด...ได้มั้ยคะ?”ฉันมองสตรีวัยกลางคน ที่ยืนรออยู่หน้าห้อง...เธอสวมชุดสีฟ้า ทาบด้วยผ้ากันเปื้อนสีขาว...

 

   เวร...ยังไม่ได้เก็บห้องเลย...*[]*!

 

ฉันหัวเราะแห้งๆ...ขณะที่คุณแม่บ้านกวาดสายตาไปทั่วห้อง...สภาพน่ะหรอ...เกินบรรยาย =[]=”

 

ตั้งแต่ฉันทำงานที่นี่มา...เสียงแหบพร่าเปรยขึ้น...ทำให้ฉันรู้สึกเสียวสันหลังวาบตะหงิดๆ ..ไม่เคยเลย..ไม่เคยเห็นห้องไหนมีสภาพ...เช่นนี้มาก่อน..

 

   ป้าด่าหนูเถอะ...พูดแบบนี้หนูอับอายคนอื่นเขา TOT

 

ไปเรียนเถอะค่ะ...ฉันจะจัดการให้ฉันมองร่างเล็กที่ให้ความรู้สึกหลอนๆยังไงชอบกล...แล้วรีบปิดประตูหนีทันที ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจหันมาฆ่าฉันแทนน่ะนะT__T

 

   แต่แล้ว...สายตาอันเฉียบคมของฉันก็ไปสบกับ...>> = =; << นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคมกริบที่ยืนจ้องอยู่ก่อน

 

ดูเหมือนเขาจะเพิ่งออกมาจากห้องนะ...ดี! รู้สึกว่าฉันกับเขามีเรื่องที่จะต้องสะสางกัน!

 

นายทรอนซีรา...ฉันเอ่ยทัก ขณะที่ร่างหนาของเขากำลังเดินก้าวผ่านหน้าห้อง ที่มีฉันยืนหัวโด่อยู่ อย่างไม่สนใจ...

 

เขาชะงัก...แล้วค่อยๆหันมาด้วยสีหน้า...เรียบเฉย

 

นั่นทำให้อุณภูมิในร่างกายฉันพุ่งสูงปรี๊ดเกิน 37 องศาเซลเซียส! (เว่อร์)

 

นายหลอกฉัน!”ฉันแผดเสียงลั่น พลางชี้นิ้วไปที่เขาอย่างเอาเรื่อง

 

อะไร = =;”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากริมฝีปากเรียว...เจ้าของร่างเลิกคิ้วขึ้นเหมือนกับไม่รู้ว่าฉันกำลังพูดถึงเรื่องอะไร...และนั่นทำให้ฉันแทบอยากจะกระโดดกอด เอ๊ย! กระโดดไปขย้ำ เอ๊ย! เออ!...เอาเป็นว่ากระโดดเข้าไปกระชากคอเสื้อแล้วซัดหมัดหนักๆใส่จริงๆ >O<!

 

ยาถอนพิษนั่น...นายไม่ได้ทำมันกับมือ!”

 

แล้วใครบอกว่าฉันทำ = =;”เขาพูดแทรกขึ้นมาแทบจะทันที...นั่นทำให้สมองอันปราดเปรื่องของฉันเริ่มฉายภาพย้อนกลับ...ทวนความทรงจำที่ผ่านมา....

 

ไม่มี...แต่นายก็รู้ว่าฉันเข้าใจว่าอย่างนั้น! แล้วทำไมไม่บอกฉันห้ะ! ปล่อยให้ฉันงะ...โง่ตั้งนาน..”เกือบ...เกือบหลุดคำว่า ง้อไปซะแล้ว...ขืนหลุดไปฉันคงไม่กล้าเจอหน้าหมอนี่ไปอีกนาน...อับอายตัวเอง YOY

 

“= =;”ทรอนซ์ก็ถอนหายใจเบาๆอย่างปลงๆ...ก่อนจะหันหลังให้ แล้วเดินลงบันไดโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองเลยสักนิด

 

ดีล่ะ...นายหาเรื่องฉันก่อนเองนะ...หึ! ทั้งเรื่องศิลาเวทย์นั่น และมาเรื่องที่ทำให้ฉันขายหน้าอีก...นายคอยดูแล้วกัน...หึหึ=;:= (แสยะยิ้มชั่วร้าย)

 

   ฉันรีบวิ่งบันไดตามหลังเข้าไป...

 

และพอมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย...ก็มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง ประมาณ 5-6คน เดินเข้ามาทักทรอนซ์...พูดอะไรบางอย่างด้วย...แต่ทรอนซ์ก็เดินต่อไป ราวกับผู้หญิงพวกนั้นเป็นธาตุอากาศ..

 

หยิ่ง....

 

ฉันแสยะยิ้มเยี่ยงนางมารร้าย แล้วแอบเดินตามพวกนั้นไปอย่างเงียบๆ

 

นะคะ...คืนนี้ดินเน่อร์กับพวกเราด้วย...ได้โปรดเถอะค่ะปริ๊นซ์สุดหล่อ~”เสียงหนึ่งในผู้หญิงกลุ่มนั้นเปรยขึ้น ทำสีหน้าแอ๊บแบ๊ว(-*-) ออดอ้อนกันเต็มที่...

 

  เหอะ! ทุ้ย ! ปริ๊นซ์สุดหล่อ..?!

 

น้า~...ทรอนซ์คุง~...พวกฉันอยากทานข้าวด้วยซักมื้อ...นะคะๆ นะ *w*”ยัยผู้หญิงหัวฟ้าวิ่งเข้าไปขวางหน้าทรอนซ์ พลางเอามือประสานกันไว้ที่อก...เหอะๆ น่ารักตายล่ะ=[]=”

 

ทรอนซ์ขา~...ดาร์ลิ๊งค์~...สนใจฉันหน่อยนะ ^w^”

 

อะไรยะ! ต้องสนใจฉันสิ! >O<...ใช่มั้ยคะทรอนซ์ ^///^”

 

นี่หล่อน!~ จะมากไปแล้วย่ะ! ทรอนซ์น่ะของฉัน!!..ใช่มั้ยคะ >//;://<”

 

   เวรกรรม...แล้วพวกนั้นก็ทะเลาะกันเองซะงั้น...ท่าทางฉันต้องเข้าไปสมานสามัคคีให้พวกนั้นแล้วล่ะ...หึหึ...ดูเหมือนทรอนซ์จะไม่ชอบยัยพวกนี้เอาซะเลย

 

อ้าวทรอนซ์...เย็นนี้นายว่างนี่...เห็นบอกรอสาวๆชวนไปดินเน่อร์ไม่ใช่หรอ?”ฉันกล่าวเปิดตัว...ก่อนจะเดินเข้าร่วมวงสนทนา พลางฉีกยิ้มกว้าง

 

หล่อนมาจากไหนยะ!...อ๋อ~ นี่คิดจะมาแย่งทรอนซ์ใช่มั้ยฮะ!?”

 

กริ๊ด! ยัยชาร์ลีน...คนที่ฉวยโอกาสกอดท่านทรอนซ์หน้าด้านๆ>O<!!”

 

อ้าวเฮ้ย!...ไหงเป็นงั้นฟะ !? 

 

นี่พวกเธอ...ฉันเบิกตากว้างแทบถลนออกมา...นี่ฉันมาช่วยพวกหล่อนพาเขาไปดินเน่อร์นะ!...ไม่ได้มาให้พวกหล่อนรุมด่ากันแบบนี้ !

 

และแล้ว...เพราะความโกรธที่อัดแน่นมานาน...ฉันก็เปลี่ยนแผนแบบที่ไม่ได้คิดมาล่วงหน้า

 

ที่รักคะ...วันนี้จะทานอะไรดีน้า~...ส้มตำปาร้าดีมั้ยคะ...ชาร์ลีนช๊อบชอบ~”ฉันปราดเข้าไปควงแขนทรอนซ์ ที่ยื่นนิ่งแล้วทำหน้าแบบ >>= =;<< นี้

 

ธ...เธอ!!”

 

ม...ไม่นะ!!”

 

ทำไมยะ!?...หลีกไปเลย~ เราสองคนกำลังจะไปสวีทกิ๊บกิ้วกันอยู่..ไม่เห็นหรอ? ^^”ฉันโปรยยิ้มให้เด็กสาวที่มองด้วยสายตาทิ่มแทงจนตัวแทบทะลุ อย่างสะใจ 

 

ฮ่าๆๆๆ~ เล่นกับใครไม่เล่น~ ..วะฮ่ะฮ่าๆๆ ^O^ ขออีกทีละกัน~

 

เย็นนี้อย่าลืมนะคะที่รัก...ที่ชวนชาร์ลีนไปดินเน่อร์น่ะ...อุ๊ย~ อดใจรอไม่ไหว...ไม่เป็นไรค่ะ...ยังไงที่รักก็อยู่ข้างๆชาร์ลีนตลอดเวลาอยู่แล้ว^^;:”ฉันแสร้งทำเสียงสูงกว่าปกติ ดัดจริตที่สุดเท่าที่ทำได้(ดูละครหลังข่าว...แล้วเลียนแบบนางร้าย_ _)ฉันออกแรงลากแขนทรอนซ์ให้เดินไปข้างหน้า แล้วหันมาแลบลิ้นใส่พวกผู้หญิงกลุ่มนั้นอย่างกวนประสาทที่สุด

 

เสร็จงานนี้ฉันต้องหาภาชนะมารองรับอ้วกตัวเองแล้วล่ะ...ทำไปได้เนอะเรา =;:=’

 

    พอเดินมาได้ไกลพอสมควร...เสียงกริ๊ดแสบหูนั่นก็แทบไม่ได้ยินแล้ว ฉันจึงปล่อยแขนหมอนี่

 

ทำอะไรของเธอ = =;”ทรอนซ์เปรยขึ้น  ขณะที่เท้าก็ยังเดินมุ่งตรงไปยังประตูโรงอาหารที่อยู่ใกล้ๆนี้

 

อะไร...ฉันทำอะไร..?”ฉันยักคิ้วให้อย่างกวนๆ

 

ก็ที่พูดแบบนั้น...

 

ทำไม?...นายหวั่นไหวหรอ?”และแล้ว...ฉันก็อยากจะฆ่าตัวตายรอบที่หนึ่งร้อย...ไม่สิ...เย็บปากรั่วๆนี่ก็พอ(ยังไม่อยากตาย)...นี่ฉันพูดอะไรออกไปฟะเนี่ย >x<!

 

“= =;”สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ประจักษ์แก่สายตา...เหอะ! เธอพูดอะไรออกไปฟะ! คำว่า หวั่นไหวมันคงไม่อยู่ในพจณานุกรมของหมอนี่ด้วยซ้ำ...เพราะถ้าจะให้มี...ก็สอนคำว่า ยิ้มให้เขาก่อนเถอะ  - -*

 

เออ...ช่างเหอะ...ไม่เข้าใจสินะฉันพูดลอยๆ ก่อนจะเดินนำเข้าโรงอาหาร โดยไม่คิดเหลียวหลังกลับไปมองสักนิด...

 

 

 

 

  หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย...ฉัน ราล์ฟ มารีอา และทรอนซ์ ก็ถึงกับต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่ง เพราะนี่มันก็ใกล้เวลาเรียนเต็มทีแล้ว...และแน่นอนว่าดูเหมือนทรอนซ์กับมารีอาที่เดินนำอยู่จะได้เปรียบด้านช่วงเท้าที่ยาวกว่า...ราล์ฟก็ชะล้อฝีเท้าอยู่รั้งท้ายรอฉัน...โฮก~ ซึ้ง TOT

 

ตารางเรียนวันนี้

8.30-10.30 => ศาสตร์การทำนาย

10.30-12.30 => การรักษาเบื้องต้น

 

เฮ้อ...วิชาบ้าอะไรฟะเนี่ย...เกิดมาไม่เคยรู้จัก =O=’

 

  เมื่อทุกคนเข้านั่งประจำที่  เสียงคุยจ้อกแจ้กก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เป็นการฆ่าเวลาเมื่ออาจารย์ผู้สอนยังไม่มาถึง..

 

เฮ้~ ราล์ฟเฟฉันหันไปเรียกราล์ฟ ที่นั่งร้องเพลงหงุงหงิงเหมือนคนใกล้ตายอยู่บนเก้าอี้ด้านซ้ายมือ.....เสียงร้องก็มิใช่เบาๆเลยนะ-*-

 

หืมม์...อะไรรึ?”

 

ช่วยอธิบายรายละเอียดวิชานี้หน่อยได้มั้ย...ศาสตร์การทำนาย?...อาจารย์จะสอนเราทำนายอนาคตหรอ..”ฉันเลิกคิ้วขณะถาม พลางจ้องหน้าราล์ฟที่ทำสีหน้าครุ่นคิด

 

อ่า...อย่างนั้นล่ะมั้ง..ดู...ดูมันตอบ - -*

 

อย่าถามหมอนั่นเรื่องวิชาการเลย..มารีอาเปรยขึ้นลอยๆ เธอนั่งครองโต๊ะตัวเดิมที่อยู่ถัดจากฉันไปทางขวา หลับตลอดแหละ..นึกยังไงถามเจ้านั่นนะ= =^”

 

ง่ะ...แล้วราล์ฟมันจะทำหน้าเหมือนรู้ไปเพื่ออะไรฟะ (_ _)

 

อ๊า~ ไม่ใช่ซักหน่อย...นอกจากเคมีแล้ว ฉันก็เทพวิชานี้นะจะบอก = w =”ราล์ฟหันมาปรายตามองมารีอา...นัยน์ตาสีฟ้าเทาสั่นระริกฉายชัดถึงความกะล่อน เธออยากได้ติวเตอร์ส่วนตัวมั้ยล่ะ

 

มารีอาสะบัดหน้าพรืด...ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปคุยกับทรอนซ์...เอ่อ...เรียกว่าไปเล่าอะไรให้ฟังจะดีกว่า...เพราะดูเหมือนหมอนั่นจะไม่พูดอะไรเลย นอกจากคำว่าอืมหรือพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงรับรู้เท่านั้น..

 

   ฉันเบือนสายตากลับมาหาราล์ฟ...ยิงคำถามทุกคำถามที่นึกออก..โฮ้ย~ จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ไงล่ะ...ฉันไม่เคยเรียนวิชาแบบนี้นี่นา~ มันเป็นวิชาแบบไหนกันนะ >O<

 

ผ่านไป 10 นาที...อาจารย์เจ้าของวิชาก็มาปรากฏตัวหน้าประตู ชะโงกหน้าเข้ามาถามว่า นี่วิชาอะไร...หล่อนเป็นผู้หญิงที่ดู...ลึกลับน่าค้นหาดีหรอก...เธอใส่ชุดแซ็กส์สีม่วง สวมทับด้วยเสื้อหนังสีดำ ดูเหมือนหลุดออกมาจากองกรลับที่ไหนซักแห่ง...นัยน์ตาสีดำรัตติกาล สีเดียวกับเรือนผมดำขลับที่ถูกมัดเป็นเกลียวทรงเก๋ไว้ด้านหลัง...

 

  ทุกคนมัวแต่นั่งอึ้ง...ไม่มีใครกล้าปริปากบอกความจริงว่า คาบนี้น่ะวิชาอาจารย์นั่นแหละ...ผู้กล้าประจำห้อง(ทายซิ...ว่าใคร = =) จึงอาสาเป็นตัวแทนนักเรียน ยกมือขึ้น แล้วบอกไปตามตรงว่า วิชานี้เป็นวิชาศาสตร์การทำนายครับ!’

 

ซึ่งอาจารย์คนนั้นก็พยักหน้าหงึกหงักเป็นอันเข้าใจ...แล้วเดินจากไป....?

 

   ฉันถึงกับต้องเกาหัวแกรกๆอย่างงงๆ ก็ไหนมารีอาบอกว่าคนนั้นเป็นอาจารย์วิชาศาสตร์การทำนายไม่ใช่เรอะ! แถมเป็นอาจารย์เก่าแก่ซะด้วย...แล้วเจ๊เขาไปไหนของเขาล่ะนี่ ?!

 

ทุกคนอยู่ในสภาพงงงวยไม่ต่างกันนัก...อีก 5 นาทีผ่านไป...อาจารย์เจ้าของร่างเล็กคนเดิมก็เดินเข้ามาทักทาย แนะนำตัวราวกับเพิ่งเริ่มคาบเรียน(?)

 

ครูชื่อ บาลิน โรซ่า...ยินดีที่ได้รู้จัก...คาบนี้เลิกกี่โมงจ้ะ?”และขนาดเพิ่งเข้าสอน...อาจารย์ก็ทำเหมือนอยากจะยกเลิกชั้นเรียนซะให้ได้...ช่างเป็นอาจารย์ที่นักเรียนหลายคนใฝ่ฝันจริงๆ =O=

 

10ครึ่งฮะ..มีเสียงดังแว่วๆมาจากทุกมุมห้อง...อาจารย์บาลินพยักหน้าหงึกหงัก แล้วเริ่มด้วยการไล่ทำนายอนาคตให้นักเรียน คนต่อคน O[]O”

 

เธอ...ชีวิตจะไปได้สวย...ในนอกรั้วโรงเรียนนะ...

 

สวัสดี...ครอบครัวคือที่พึ่งพายามยาก...ดูเหมือนเธอไม่มีเป้าหมายในชีวิตใช่ไหม?”

 

อ่า...เธอดู...เป็นคนอ่อนไหวง่ายเกินไป...หากรู้จักเข้มแข็งกว่านี้ซักนิด...อะไรๆก็จะดีขึ้นเอง..

 

อื่ม...พลังของเธอกำลังอ่อนลง...ฉันว่าเธอเตรียมศิลาเวทย์ไว้จะดีกว่า...

 

  แล้วคุณเธอก็ไล่ตามโต๊ะในแนวนอน...เพียงแค่สบตากับนักเรียนแว๊บนึง...ก็สามารถตีเป็นคำทำนายได้เป็นประโยคเลยทีเดียว...

 

ฉันขยับตัวนิดๆอย่างไม่ค่อยสบายใจ...ถ้าฉันกับอาจารย์สบตากันวิ๊งๆ แล้วคำทำนายมันจะออกมาเป็นยังไงนะ T^T ...คงจะเป็น...ความอยากรู้อยากเห็นเป็นเหตุ...ให้อนาคตเธอมาจบอยู่ที่นี่...หึ!...ฉันรู้...ว่าเธอไม่ใช่...พวกเรา

 

อ๊ากกกกกกก !!~  ต้องเป็นเยี่ยงนั้นแน่ๆ!! แงแง~ ดับอนาถคาที่ตรงนี้แล~ ชีวิตยัยอเมทิสต์ในนามชาร์ลีน TOT

 

   อาจารย์เริ่มใกล้เข้ามาทุกที...ฉันพยายามหลุบตาข่มสติ...ไม่น่า...ไม่หรอก...อาจารย์ไม่มีทางรู้...

 

แต่ถ้าหากว่า...อาจารย์สามารถอ่านใจได้ล่ะ.......จบ....จะทางไหนก็จบทั้งนั้นT__T

 

เป็นอะไรอ่ะ...ตื่นเต้นล่ะสิ>O<”ราล์ฟเอามือเท้าคาง นั่งในท่าที่สบายและกวนตีนที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น ฉันก็อยากรู้ ว่าอนาคตจะสวยหรูหรือเพอร์เฟค~^^”

 

ฮือ~ เอากับมัน T^T  ....เออ ใช่สิ๊ ชีวิตนายมันโรยด้วยกลีบกุหลาบ...แต่ฉันได้ดับกับดิ้น(ไม่หลุด)ล่ะครานี้ ~

 

ถ้าอาจารย์...รู้เรื่องที่ฉันเข้ามายังไง...นายว่า...จะเกิดอะไรขึ้น..ฉันกระซิบตอบ พยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติอย่างแนบเนียนที่สุด...อาจารย์อยู่แถวหน้าฉันแล้ว...ยังไงก็คงหลบไม่พ้น อ๊ากๆๆ ~!!

 

หืมม์?...จะเป็นไปได้หรอ..ราล์ฟขมวดคิ้วอย่างชั่งใจ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ อืมนั่นสิเนาะ...ท่าทางจะเป็นไปได้

 

ขอบใจมากเพื่อน = =’

 

มารีอา...T^T”ฉันส่งสายตาด้วยสีหน้าเหมือนคนจะตายไปให้...เธอคงได้ยินที่ฉันพูดแหละ...ถึงไม่ได้ยิน ฉันว่าเธอคงรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่...

 

-*-มารีอาขมวดคิ้ว พลางส่งสายตาปรามๆมาให้ ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้

 

ขอบคุณค่ะมารีอา YOY

 

โอเค้~ ...ไม่มีทางหนี  ก็ต้องดึงวิชาแถขึ้นมาใช้ล่ะ...ถ้าหากมีอะไรผิดพลาดน่ะนะ...

 

  อาจารย์เลี้ยวมาทางโต๊ะราล์ฟ ที่อยู่ด้านซ้ายสุด ...ในใจฉันเต้นรัวเหมือนมีคนตีกลองสัก10ชุด(เว่อร์ไปไหน)...สมองก็คิดประโยคแก้ตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว...หากสถานการณ์เป็นไปอย่างที่คิด...ถ้าหาก...ถูกจับได้...

 

ชีวิตเธอเต็มไปด้วยความสุขก็จริง...แต่ลึกๆแล้ว...เอ้อ...พ่อหนุ่มน้อย~”อาจารย์สบตาราล์ฟเฟ ที่จ้องตอบกลับไปด้วยสีหน้าทะเล้น...ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินย่างกรายเข้ามา...หยุดที่หน้าโต๊ะฉัน ! >___<

 

ตึกๆ..ตึกๆ..ตึกๆ..ตึกตึกตึกตึกตึกตึก..ปี๊ดดดด...(ชีพจรจะหยุดเต้นในไม่ช้าT^T)

 

มองตาฉัน..อาจารย์สั่งเรียบๆ...ฉันที่ก้มหน้างุดๆจับจ้องมือตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะเรียน

 

อ๋า~ อาจารย์คะ หนูเป็นโรคแพ้คนแปลกหน้า ~”ฉันพูดเสียงอู้อี้...ในใจภาวนาให้อาจารย์เดินผ่านออกไปเร็วๆ TOT (ว่าแต่..คิดได้ไงวะเนี่ย สดๆร้อนๆ~)

 

หืมม์...มีด้วยเหรอ- -^”เสียงหวานฉายแววฉงนเจือปนในน้ำเสียง

 

คะ...ค่ะ...หนู...เป็นโรค...กลัวคนแปลกหน้า...จนตัวสั่น..กึกๆๆฉันทำท่ากอดตัวเอง สั่งให้กล้ามเนื้อแขนสั่นพอเป็นพิธี...ฟันกระทบกันกึกๆเหมือนคนกำลังสั่นสะท้านด้วยความหนาว...

 

อืม...ญาติของฉันก็เคยเล่าให้ฟังอยู่...เอาเป็นว่าจบคาบนี้แล้วเธอไปพักผ่อนซะนะเสียงอาจารย์กระซิบแผ่วๆ ฉันขมวดคิ้วเมื่อสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนปนห่วงใยในน้ำเสียง

 

ขะ...ขอบคุณค่ะ...เวรกรรม! แถครั้งนี้ฉันว่าเสี่ยงสุดๆแล้วนะ! นี่เจ๊แกเชื่อหรอเนี่ย *0*!?

 

ฉันไม่กล้าชำเลืองมองร่างนั่นเลย...กลัวว่าเงยหน้าขึ้นมาจะไปจ๊ะเอ๋กับนัยน์ตาสีนิลเข้า...

 

ร้ายกาจ...เข้มแข็ง...แต่ก็อ่อนโยน...เหมือนท่านนิมฟอริด้า...คำทำนายจากปากอาจารย์บาลิน...เรียกรอยสีชมพูจางๆบนดวงงามของมารีอา...นัยน์ตาสีชาอ่อนหลุบต่ำลง ปากยิ้มขอบคุณนิดๆ...(ฉันแอบชำเลืองดูน่ะ)

 

นัยน์ตาสีดำรัตติกาล...สบกับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้ม ที่จ้องตอบอย่าไม่หวั่นเกรง...คิ้วเรียวของอาจารย์ขมวดเข้าหากัน...ริมฝีปากเม้มแน่น จนฉันสงสัยว่าอาจารย์ลืมทานข้าวเช้ารึเปล่า...(มันเกี่ยวไรฟะ-*-)...ใบหน้าไร้รอยตีนกานั่นเริ่มบิดเบี้ยวไปมา เหมือนกำลังใช้ความคิด...

 

นานไปมั้ยฟะ...?

 

  ฉันอดแอบปรายตามองไปดูสถานการณ์ไม่ได้...บรรยากาศในห้องเงียบกริบ...ไม่ได้ยินกระทั่งเสียงหายใจ...ทุกคนต่างกำลังจดจ่อ รอผลจากการทำนายของบุรุษเจ้าของฉายาเจ้าชายเย็นชา..

 

อืม...อาจารย์ครางเบาๆ...หลุบตาลง...ก่อนจะจ้องเขม็งไปยังดวงหน้าคมคาย ที่ยังมองตอบกลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์เช่นเดิม ยาก......ชะตาของเธอ......มันไม่ธรรมดาจริงๆ...

 

  อะไรล่ะ...บอกเร็วๆสิคะ >O< (แอบลุ้นตัวโก่ง)

 

..ซับซ้อน...ละเอียดอ่อน...วุ่นวาย...อาจารย์ยังคงพูดเป็นคำ...ถ้าฉันมองไม่ผิด...นัยน์ตาสีดำขลับนั่น เริ่มค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีทอง! *0*..

 

..สับสน..หวาดกลัว..ผิดหวัง..อาจารย์ยังคงพล่ามต่อไปเป็นคำๆ...ทรอนซ์เริ่มขมวดคิ้วนิดๆ...นัยน์ตาของอาจารย์ตอนนี้...มันกลายเป็นสีทองประหลาดไปแล้ว!

 

โหดร้าย...เยือกเย็น...เข่นฆ่า...

 

คำแต่ละคำที่เปล่งเสียงออกมา...มันดูมีอำนาจ...มีพลัง...ฟังแล้วชวนขนลุก...

 

คำสาป...อาถรรพ์...ลบล้าง...

 

ให้ตายเถอะ...หยุด...หยุดซักที...

 

   ฉันยกมือขึ้นปิดหู...คำพูดของอาจารย์ดูเหมือนจะดังสะท้อนก้องไปมาในหัว...ระดับเสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ...ราวกับบีบให้สมองแตกออกเป็นเสี่ยงๆ!

 

อาจารย์คะ..มารีอากระซิบแผ่ว...ใบหน้าซีดเผือดแบบนั้น...เธอคงจะรู้สึกเหมือนฉันสินะ

 

   ฉันกวาดสายตามองทุกคนในห้อง...บางคนร้องไห้ออกมา พร้อมกับพยายามกลั้นเสียงสะอื้น...บางคนสลบไปแล้ว...ที่เหลือคือพวกที่ยังมีสติอยู่ ก็พากันเอามืออุดหูไม่ต่างอะไรจากฉัน

 

ความตาย...สูญเสีย...ร่ำไห้...

 

หยุด....หยุดนะ !!

 

   ฉันกรีดร้องในใจ...ทรมาน...มันรู้สึกทรมาน...!

 

อาจารย์ครับ!...หมดเวลาแล้วครับ!!”เสียงทุ้มค่อนข้างแหบพร่า ดังขึ้นข้างๆ..ฉันอยากจะหันไปขอบคุณเสียงสวรรค์นั่น...

 

อาจารย์ชะงักค้าง...กระพริบตาถี่เหมือนกำลังมึนงง...นัยน์ตาเริ่มเปลี่ยนกลับมาเป็นสีรัตติกาลเช่นเดิม...

 

อ่า...จริงหรอจ๊ะ...ว๊า~..ยังเหลืออีกตั้งเยอะ...ที่ยังไม่ได้ทำนาย...อาจารย์บาลินถอนหายใจเบาๆพลางกวาดตามองรอบๆห้อง...ก่อนจะเบือนสายตาไปสบกับทรอนซ์ที่จ้องเขม็งตอบกลับไปอย่างไร้มารยาท

 

อื่ม...โทษนะ...ฉันยังไม่ทันทำนายให้เธอเลย..แฮ่ๆ^^”อาจารย์ทำหน้าราวกับเพิ่งมายืนหยุดที่หน้าโต๊ะทรอนซ์ พลางยิ้มบางๆให้เขา...เป็นรอยยิ้มที่ดู...อบอุ่น...แตกต่างจากคนเมื่อกี้ลิบลับ ฉันเห็นนะ...อันนี้ค่อนข้างชัดเจน...เธอจะได้มาซึ่งอัญมณีล้ำค่า...รักษามันให้ดี...และเห็นคุณค่ามันมากๆ

 

   ทรอนซ์กลับมาทำสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม...

 

ฉันมองตามร่างอาจารย์ที่เดินออกจากห้องอย่างเงียบๆ...ทุกคนในห้องก็เช่นกัน...ราวกับนัดกันไว้แล้วว่าจะไม่มีใครพูดอะไร...

 

 

 

 

ยัยอาจารย์นั่นต้องเป็นญาติแพทตี้แน่ๆ ให้ตายเหอะ!”ราล์ฟสบถอุบ ทันทีที่เลิกชั้นเรียน...

 

อืม...รู้สึกหลอนๆชอบกล...แต่เฮ้~ แพทตี้เขาเป็นคนดีมากเลยนะฉันเอ่ยแย้ง..ขายังก้าวเดินต่อไปอย่างไม่รู้ทิศ...เพียงแค่เดินตามทรอนซ์กับมารีอาที่เดินนำก็เป็นพอ...

 

เฮ้อ! อึดอัดเป็นบ้า...คาบหน้ามีวันไหนอีกล่ะ...ฉันขอโดดนะราล์ฟพ่นลมหายใจออกทางจมูก...ทำสีหน้าเหยเก ดูไม่ประทับใจกับชั่วโมงนี้เท่าใดนัก

 

..นายบอกว่า...คาบนี้เขาให้รับภารกิจ ?”ฉันเปลี่ยนเรื่องคุย...เด็กเรียนกับเรื่องโดด คงไม่ถูกกันเท่าไหร่นัก...แต่ถ้าเป็นวิชานี้ ก็คงต้องตกลงกันในที่ลับตาคนกว่านี้หน่อย(ฮ่าๆ)

 

อ่า..ช่าย~ แล้วเริ่มทำพรุ่งนี้..สนุกมากๆเลยล่ะ หึหึราล์ฟกลับมาทำสีหน้ายิ้มแย้มได้อีกครั้ง ราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ใจมาก่อน (มันเปลี่ยนอารมณ์ได้ไวดีจริงๆ= =^) แล้วหันมาโม้กับฉันเรื่องภารกิจที่เคยทำผ่านๆมาเมื่อปีที่แล้ว...ฟังดูแล้วน่าสนุกแฮะ...อ๊า~ ชักตื่นเต้นแล้วสิ^^

 

   ภารกิจ...ในที่นี้ถูกจำกัดในคาบเรียน...เป็นเหตุการณ์สมมติ เพื่อให้นักเรียนได้ฝึกการเป็นผู้นำ...การตัดสินใจ...ความกล้าหาญ...และอะไรอีกหลายๆอย่าง...เพื่อพร้อมที่จะรับมือกับโลกภายนอก

 

ห๋า...อะไรคือโลกภายนอกที่เราต้องรับมือด้วย?”ฉันเลิกคิ้วถาม...มองสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่เดินผ่าน...สถานที่ที่เขาเรียกกันว่าสนามประลอง

 

แหม~ มีฝ่ายธรรมะ ก็ต้องมีอธรรม...มีสว่างก็ต้องมีมืด...มีขาว ก็ต้องมีดำ...โลกของพวกเราก็เหมือนกัน...มีพวกนี้ปะปนกันไปราล์ฟเอามือประสานกันที่ท้ายทอย  สายตามองไปตรงข้างหน้า แล้วเริ่มอธิบาย อ่านะๆ...เรียนจบแล้วเราก็ต้องอยู่รับใช้ที่นี่...โดยจะมีภารกิจเสี่ยงๆให้ทำ...แต่ก็นั่นแหละ...หมายถึงเราต้องผ่านการทดสอบอะไรมากมาย พวกเขาถึงจะวางใจมอบหมายงาน..

 

ราล์ฟยิ้มนิดๆ...แววตาสั่นระริกเหมือนอยากได้ของเล่นที่ถูกใจ...ฉันมองตรงไปด้านหน้า...มันเป็นทางเข้า...ป่า ?

 

เห้ย~...นี่ต้องบุกเข้าป่าเลยเรอะ!?”ฉันเกิดอาการขาไม่อยากเดินต่อ(?) กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่...เหงื่อเริ่มผุดเกาะบนใบหน้า..

 

   ป่า?!...ป่าทึบๆแบบนั้นอ่ะนะ!!  จากที่ดู Discovery Channel รายการสารคดีท่องป่าดิบชื้น...มีทั้งสัตว์อันตราย  พืชหนามมีพิษ...ที่สำคัญ! หากขาดแคลนเสบียงก็ต้องกินแมลงเป็นอาหารแทน T^T!! (อันนี้สำคัญมาก!)

 

โอ๊ย~ อย่ากลัวไปเลย...เราทำงานเป็นทีมอยู่แล้วน่า...สนุกจริงๆ เชื่อเหอะ!^w^”ก็เพราะ...มันออกมาจากปากนายไงล่ะ...มันถึงดูไม่น่าเชื่อถือน่ะ T__T

 

    คนจำนวนมากราวๆ 5 ถึง 6 ร้อยคนได้  เริ่มทยอยเข้าสู่เขตป่า...ทางเดินค่อยๆแคบลงเรื่อยๆ บ่งบอกถึงพื้นที่อาณาเขตที่ไม่ใช่ของโรงเรียนอีกต่อไป...กลิ่นหญ้าลอยโชยเข้ามาแตะจมูก...ทำให้รู้สึกเหม็นเขียว พะอืดพะอมชอบกล

 

ฉันกวาดตาต้นไม้ใหญ่น้อย ที่แข่งกันแผ่กิ่งก้านใบดอก พยายามแย่งแสงจากดวงอาทิตย์...ต้นเล็กๆอย่าหวังจะได้แสงเลย...ยืนโชว์ใบเหลืองๆเหี่ยวๆอยู่ใต้ต้นใหญ่ๆนั่นแหละ...แต่ก็ต้องขอบคุณเหล่าต้นไม้พวกนี้ ที่ช่วยกรองแสงแดดและยูวีให้พวกเรา...ไม่อย่างนั้นคงได้ไหม้เกรียมกันไปข้างนึงแน่

 

เอาล่ะๆ...เมื่อทุกคนมาถึงแล้ว ฉันจะแจกใบคัมภีร์  ในนั้นจะระบุว่าพวกเธอถูกมอบหมายให้ทำอะไรบ้างในวันพรุ่งนี้..ร่างสูงของอาจารย์ ทิม สตรองค์ ยืนหยัดอย่างสง่าอยู่บนก้อนหินยักษ์ขนาดสูงพอทุกคนจะเห็นอย่างแจ่มชัด..

 

ม้วนกระดาษจำนวนมากถูกโปรยลงมาจากท้องฟ้า...ลงไปตกอยู่บนมือของหัวหน้าทีม...นั่นคือ ปริ๊นซ์...แล้วอาจารย์ทิมก็เปรยต่อ ท่ามกลางเสียงคุยจ้อกแจ้กจอแจ

 

เอาล่ะ...รู้แล้วสินะว่าต้องทำอะไร...ไม่มีใครได้เปรียบใครหรอกนะ...พรุ่งนี้ 8 โมงให้รายงานตัวที่นี่  เตรียมเริ่มภารกิจ...ไปได้!”

 

   แล้วฉันก็อยากจะกระโดดถีบอาจารย์ชุดนี้จริงๆ...(บาปนะคะ=[]=”)...ก็ในเมื่อเรียกมารับภารกิจแค่นี้...ทำไมต้องให้แห่กันมาเป็นร้อยฟะ!!?

 

เสร็จจากการรับภารกิจ(ที่น่าถีบ) ...พวกเราก็ทยอยกันกลับหอ...ให้ตายเหอะ ใช้เวลาเดินมาที่นี่เกือบชั่วโมง...ฟังอาจารย์บ่นไม่ถึงนาที...แล้วแจกกระดาษทดเลข(?)ให้...

 

มันช่าง...คุ้มกับการลากสังขารมาจริงๆเลยค่ะอาจารย์ TOT

 

   ฉันขอตัวขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า...(เป็นเสื้อของมารีอาน่ะ หุหุ~) ส่วนราล์ฟ มารีอา และทรอนซ์ ก็รวมตัวกันนั่งวิเคราะห์โจทย์ของภารกิจอยู่ด้านล่าง...

 

เฮ้อ...เหนื่อยชะมัด! โรงเรียนนี้ยิ่งเรียนยิ่งเจออะไรเพี้ยนๆ(เหมือนตัวเองไม่เพี้ยน?/บาบิQ)

 

ฉันถอนหายใจปลงๆ...เดินไปทิ้งตัวลงที่เตียงสีชมพูนุ่มนิ่ม...ยกมือขึ้นเกยหน้าผากอย่างเหนื่อยล้า...อืม...ขอสักงีบละกัน...

 

   และในขณะที่ตะแคงตัวไปทางซ้าย...สายตาอันเฉียบคมก็ดันไปสะดุดกับ...กระดาษสีชมพูที่ถูกแปะอยู่บนโต๊ะเล็ก(ที่ถูกยกขึ้นมาตั้งดีๆแล้ว= w =)

 

เอ๊ะ...นั่นอะไรน่ะ...

 

  ฉันแอบคิดเล่นๆว่ามันคงเป็นจดหมายรักจากใครสักคน(หึหึ ก็แบบนะ ฮ่าๆๆ>o<//)<<ดูมันๆ -*-

 

...ฉันดันตัวลุกขึ้นนั่ง...พลางเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้น ที่ขยับนิดๆราวกับเรียกร้องให้ฉันหยิบมันขึ้นมาอ่าน...

 

ฉันขมวดคิ้ว ขณะที่สายตาเริ่มอ่านไล่ตั้งแต่ตัวอักษรแรกไปช้าๆ...

 

ถึง...ตัวปลอม...

 

         ฉันรู้ว่าเธอปลอมตัวเป็นฉัน...แต่ฉันไม่รู้เหตุผลว่าทำไม...

 

พรุ่งนี้ตอนทำภารกิจ...เลี่ยงเส้นทางมาพบฉัน...เรามีเรื่องต้องคุยกัน...

 

หลังจากที่เธออ่านข้อความนี้จบ...กระดาษจะเปลี่ยนเป็นแผนที่...หวังว่าเธอจะมา...ไม่อย่างนั้น...ฉันคงไม่รับรองความปลอดภัยของเธอ...

 

                                                                                         Charlene

 

  กระดาษสีชมพูค่อยๆเปลี่ยนเป็นรูปวาดคล้ายแผนที่..ตามที่เนื้อความในจดหมายบอก!

 

ฉันเบิกตาโพลง...มือสั่นระริก จนแผนที่ร่วงผล็อยกางแผ่อยู่บนเตียง

 

 

 

ให้ตายสิ...นี่มัน....!”

 

 

 

Writer: ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ _ _

*อย่าลืมเม้นน๊า  ~J

 




ตอนต่อไปรออยู่~ ^^



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #1765 Me_MoZa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 11:18
    ทำยังไงดีล่ะคะ คุณตัวปลอม!! (._.)
    #1,765
    0
  2. #1745 Skydy*nb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 17:23
    เจอของจริงเข้าแล้วสินางเอกเรา T[]T!!!!
    #1,745
    0
  3. #1677 melonies (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 00:33
    ชอบนางเอกจัง
    คำทำนายพระเอกน่ากลังง่าา
    รักราฟที่สุดด 
    #1,677
    0
  4. #1667 cake01 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 00:19
    ชาร์ลีน(อเมทิสต์)จะไปเจอชาร์ลีน(ตัวจริง)แล้ว
    #1,667
    0
  5. #1530 SheetahG (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2554 / 07:35
     ชื่อ ชาลีนเขียนแปลก ๆ น๊อ แอบคล้าย ชาลินี อิอิ
    #1,530
    0
  6. #1498 MinZ@ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 21:38
    ในที่สุดตัวจริงก็ปรากฏ
    #1,498
    0
  7. #1495 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 21:16
     เจ้าของทวงสิดแล้ว~~~
    #1,495
    0
  8. #1473 BigGest-Dino (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 22:50
    ยา ว ว วว ว ว ว.... มาก
    ไม่วายแอบฮานางเอกเป็นพักๆ

    แอบใจตรงกันตอนที่อยากกระโดดถีบอาจารย์ อ่ะ
    แบบเรานึกแล้วอ่านต่อ
    โอ๊ะ โป๊ะเชะ ^^!
    #1,473
    0
  9. #1441 SheetahG (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 07:28
     อเมทิสต์ตายแน่อ่ะ แหลสิคะลูก ปวดท้องไรงี้
    #1,441
    0
  10. #1342 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 19:03
    อะเมทิสต์จะรอดม้ายยย
    #1,342
    0
  11. #1283 [P]a[t] (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 19:04
    -0- อเมทิสจะได้ไปเจอชาร์ลีนตัวจิง
    จะเปนไงหนอ
    #1,283
    0
  12. #1242 •Zol2iäc• (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:56
    มันมาเเล้ว~
    #1,242
    0
  13. #1204 BEbear_zip (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2553 / 12:46
     ความจะแตก มั้ยเนี่ยยยย.!
    เสียว ๆๆๆ   --_o
    #1,204
    0
  14. #1158 เจ้าหญิงแห่งพายุ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 23:34
    จดหมายต้องเป็นแผนการของใครซักคนแน่นอน
    #1,158
    0
  15. วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 16:36

    น่ากลัวจริง

    #1,147
    0
  16. #1106 yunijung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 22:41
    ซวยแล้วไง
    #1,106
    0
  17. #1064 Parn_SeoRoRo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 18:36
    555+

    ฮานางเอกมากมาย

    สนุกดี

    อ่านต่อๆๆๆ
    #1,064
    0
  18. #1047 **ฟรุ๊ตตี้=[[f]inzO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 15:10

    รั่วทุกสถานการณ์จริงจริง

    #1,047
    0
  19. #1014 123 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2552 / 14:14
    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,014
    0
  20. #931 Chii_Elda (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2552 / 22:22
    ชอบแพ๊ตตี้จริง ๆ นะ
    #931
    0
  21. #515 CAN Ms.Zania Blue Suffly (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2552 / 20:53
    >O<

    แอ๊วววว~! อยากเป็นฮีลเลอ

    PS ตอนนี้ยาวเจงๆ

    PS 2 ตอนอ่านเรื่องนี้ ถึงกับขนาดไปซื้อแวมไพร์ ไนท์มาอ่านเลยทีเดียว! O_o

    เด๋วพรุ่งนี้มาอ่านต่อน้า~
    #515
    0
  22. #514 Oshimasakura (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2552 / 16:09
    อยากเป็นฮิลเลอร์แทนได้มั้ย อิอิ >/////<
    #514
    0
  23. #513 sunshine ความสุขของหัวใจ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2552 / 16:29

    แพทตี้แอบหลอนน~นนน +0+

    ชาร์ลีนก็ยังติ๊งต๊องเสมอต้นเสมอปลาย ^_^

    อ่านแล้วลื่นไหลดีค่ะ 

    #513
    0
  24. #512 AppleCyder (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 21:14
    อเมทิส์  เกิดฮอตขึ้นมาแล้วสิ

    แต่ยังไงก็ยังรั่วได้ตลอด

    555+หนุกๆๆๆๆ
     
    แพตตี้ก็ใจเฮะ  ยอมมาสอนเวทย์ให้นางเอกเราด้วย

    สู้ๆ น้าอเมทิส์ 
    #512
    0
  25. #511 กระต่ายchugar (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 12:16
    ชักอยากให้แพทตี้มาทำนายให้ตัวเองมั่ง 55+
    ชาร์ลีนติดตลกเสมอเลย ^O^

    #511
    0