The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 60 : The Keyz(2) 60 คำสาปแห่งโซลิเซียร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[60]

 

            เบื้องหน้าคือตึกสีฟ้าอ่อนสูงสี่ชั้น หน้าต่างและประตูทุกบานถูกปิดสนิท โดยมีป้ายไม้สลักลายเขียนว่า ‘Capricorn school’ตั้งเด่นอยู่เหนือตัวอาคาร

 

            ฉันกระพริบตาปรับสายตาให้ชินกับความมืด เพราะไฟจากท้องถนนเพิ่งจะดับไปด้วยฝีมือการร่ายเวทย์ของใครบางคน เพราะพวกเราไม่ต้องการปรากฎตัวให้ใครเห็น ทั้งมนุษย์ที่อาจเดินผ่านมา หรือกลุ่มแวมไพร์ที่กำลังไล่ล่าฉัน

 

เข้าไปได้เลยเสียงมารีอากระซิบแผ่วดังมาจากด้านหลัง พร้อมกับแรงผลักที่หลังเบาๆ ทำให้ฉันเดินก้าวผ่านประตูรั้วเล็กๆที่เปิดออกเองโดยไม่มีที่มา

 

            ฉันเห็นแผ่นหลังของทรอนซ์อยู่ข้างหน้า เขา ราล์ฟ และแพทริกซ์เดินนำพวกเราไปก่อน ฉันหยุดรอ และเดินต่อเมื่อพวกเขาให้สัญญาณมือ

 

            เอ่อแอบเข้ามาที่โรงเรียนมัธยมปลายเนี่ยนะ- -!

ถึงจะมีความสงสัยมากขนาดไหน แต่ฉันก็ไม่อยากทำให้เสียแผนเสียเวลา เลยเออออตามท้องเรื่องไปก่อน

 

            เมื่อเดินเรียบตัวอาคารยาวจนผ่านโรงอาหาร สระว่ายน้ำ พวกเราก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูรั้วสีขาว มันมีขนาดใหญ่มหึมาแม้ความยาวขนาดเท่าๆกับรั้วโรงเรียน แต่ความสูงเท่ากับตึกประมาณสี่ชั้น

 

            ฉันจำได้ว่าเคยหลงมาที่นี่ ใครๆต่างก็รู้ว่าหลังกำแพงเป็นที่พักของนักเรียนพิเศษ ซึ่งต้องมีเส้นสายหรือเงินจำนวนมากถึงจะเข้าเรียนได้ แต่ไม่มีใครเคยบอกว่าประตูทางเข้าอยู่ที่ไหน

 

ถอยไปก่อนการ์มีก้าวนำมาหนึ่งก้าว เขาทาบฝ่ามือลงบนกำแพงนั่น ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะหายวับไปกับกำแพง!


เวทย์ทะลุกำแพงหมอนั่นเชี่ยวชาญมาตั้งแต่เกิดราล์ฟเฟอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าเหวอของฉัน

 

เขาจะทะลุกำแพงไปทำไมฉันถามขณะที่ยังเบิกตากว้างมองอย่างอึ้งๆ

 

เปิดประตูน่ะ ปกติประตูจะเปิดจากข้างนอกไม่ได้ ต้องอาศัยคนข้างในแพทตี้เป็นคนให้คำตอบ แล้วพวกเราก็เงียบและรอ

 

            ครืด

ทันใดนั้น กำแพงหนาสีขาวก็เริ่มสั่นน้อยๆ ก่อนจะขยับแยกออกจากกันโดยไม่มีแม้แต่รอยปริแตกของเศษหินรอยแยกมีขนาดพอๆกับร่างคนหนึ่งคนจะแทรกผ่านเข้าไปได้อย่างพอดี

 

เธอเข้าไปก่อนทรอนซ์แตะไหล่ฉันเบาๆ เรียกให้สติกลับมาอยู่กับตัว ฉันมองหน้าทุกคนสลับกับกำแพง เอาล่ะ มันคงปลอดภัยมากพอหวังว่ามันคงไม่ปิดจนหนีบตัวฉันไว้ในนั้นนะTT

 

            ฉันค่อยๆเอียงตัวแทรกเข้าไปในช่องกำแพง สองเท้าซอยฉับๆก้าวเร็วและยาวเพื่อที่จะได้รีบไปให้พ้นจากกำแพง

 

โหO_O”ฉันอดตะลึงจนอุทานออกมาไม่ได้ เมื่อเห็นสนามหญ้าขนาดใหญ่พอๆกับสนามฟุตบอล ทอดยาวไปจนสุดที่ปราสาทสีขาวที่ตั้งตระหง่านอยู่ รายล้อมด้วยทะเลสาบที่สะท้อนแสงจันทร์กลายเป็นสีเหลืองนวลเป็นประกายมันเป็นภาพที่สวยตรึงตาตรึงใจจริงๆ

 

ที่นี่คือที่ที่พวกเราเคยอยู่โรงเรียนผู้ใช้เวทย์แคปริคอร์นทรอนซ์ซึ่งตามมาติดๆอธิบายสั้นๆ ก่อนพวกที่เหลือจะตามมาจนครบ การ์มีก็กลับมาพอดี

 

ไม่มีใครทางสะดวก

 

            แต่ถึงแม้พวกเขาจะคิดว่าปลอดภัย ฉันก็ถูกคุ้มกันโดยอยู่ตรงกลางของกลุ่มอยู่ดี

พวกเราเดินเข้าใกล้ตัวปราสาทมากขึ้น ในขณะที่ฉันนึกว่าพวกเขาจะพาฉันเข้าไปข้างในเส้นทางจากเดิมก็เปลี่ยนเป็นเลาะรอบๆทะเลสาบ และมุ่งตรงสู่ป่าทึบที่มีแต่ต้นไม้ใหญ่และรากหนาๆของมันโผล่พ้นดิน ทำให้ต้องคอยระวังสะดุดกิ่งก้านของมันเข้า

 

ประตูเชื่อมสู่โซลิเซียร์ อยู่ทางทิศเหนือ ต้องเข้าไปอีกไกลหน่อยมารีอาพูดขึ้นมาเหมือนรู้ใจว่าฉันเริ่มก้าวขาไม่ออก ร่วมกับเหนื่อยหอบคงเพราะไม่ได้ออกกำลังกายมานานมาก

 

ขี่หลังฉันไหมล่ะราล์ฟเสนอ แต่ก็ถูกใครบางคนปรายสายตามองดุๆ มันจึงแยกเขี้ยวยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไม่ละกัน

 

            พรึ่บ!

เงาร่างสีดำโฉบผ่านจากต้นไม้หนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง อย่างรวดเร็วเกินที่สายตาจะมองทัน ฉันสะดุ้งโหยงจนแทบล้มลงแต่มารีอาคว้าตัวเอาไว้ก่อน

 

อาร์เซซินไซน์นี่มันใช่เวลามาเล่นไหมเนี่ย- -”มารีอาพูดเสียงดุๆ ก่อนจะหันมาหาฉัน เธอเป็นอะไรไหม

 

เอ่อไม่เป็นไรฉันงงกับตัวเองที่ขี้ตกใจเกินไปเพราะปกติฉันจะไม่ตกใจจนแทบล้มแบบนี้

 

โทษทีพวกเรามาแล้วอาร์เซซิน ในชุดทหารแคปริคอร์นเดินนำคนอีกสองคนที่ตามมาติดๆ ฉันจำผู้ชายสองคนนั้นได้ เพราะเขามักจะมาที่ร้านขนมหวานเป็นประจำทุกอาทิตย์ แต่ไม่รู้จักผู้หญิงอีกคน ทันทีที่เห็นฉัน หล่อนก็พุ่งปราดเข้ามาหาทันที

 

อะความารีน! ดีใจจังที่เจอเธอ!”ฉันจ้องดวงหน้านั้นด้วยความรู้สึกประหลาด และรู้สึกขอโทษ

 

เอ่อฉันไม่รู้จะพูดอะไร เลยส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่ทรอนซ์

 

เธอคือโรสเซล่า ผู้ใช้เวทย์ธาตุดิน ที่จะช่วยร่ายเวทย์พร้อมกับพวกเราเธอเป็นเพื่อนกันแพทตี้พูดแทรกขึ้นมา ก่อนจะหยุดสายตาที่ฉัน อะความารีน ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ

 

หวัดดีนะโรสเซล่าฉันยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า หล่อนพยักหน้ายิ้มตอบ ก่อนที่พวกเขาที่เหลือจะพูดคุยทักทายกัน ฉันเดินเลี่ยงออกไปกับแพทตี้ที่หยุดรออยู่โคนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งห่างไปไม่ไกลนัก

 

เธอรู้สึกแปลกๆบ้างรึเปล่าแพทตี้กุมมือฉันไว้ทันที เมื่อฉันไปถึง

 

หาแปลกๆ อะไรหรือฉันไม่เข้าใจในคำถามนั้น แพทตี้เลื่อนมือเล็กๆไปจับชีพจรที่แขนฉัน

 

เช่นเหนื่อยง่ายขึ้น ตกใจง่าย อ่อนเพลียดวงหน้าเรียบเฉยของแพทตี้ค่อยๆเผยความรู้สึกตื่นเต้นบางอย่าง ที่ฉันไม่เข้าใจ

 

เอ่อฉันไม่รู้สิก็คงงั้นมั้ง

 

ให้ตายสิ เป็นไปได้ยังไงเนี่ยหล่อนเลื่อนมือไปที่ท้องของฉัน ฉันได้แต่จ้องตาสีฟ้าที่เบิกกว้างและเปล่งประกายระยิบระยับ

 

อะไรหรอแพทตี้

 

เธอเธอกำลังตั้งท้องแพทตี้กระซิบแผ่ว หล่อนหลุบตาลงขณะที่ฉันกลายเป็นฝ่ายตกใจและตื่นตะลึงแทน

 

เธอว่าไงนะ!”ฉันเก็บความตกใจไว้ไม่มิด อะไรกัน นี่มันเหนือวิทยาศาสตร์และความเป็นจริงมากเกินไปรึเปล่า!

 

จริง! ฉันได้ยินหัวใจน้อยๆกำลังเต้นว้าว อะความารีน ลูกสาวของเธอน่ารักมากๆ เด็กนั่นทักทายฉันสวัสดีจ้ะเด็กน้อยแพทตี้ลูบท้องฉันเบาๆ ดวงหน้าหวานผุดขึ้นเป็นรอยยิ้ม และเมื่อหล่อนลืมตาขึ้นก็มองมายังฉันที่ยืนช้อคค้างเป็นรูปปั้น

 

ลูกของฉันลูกสาว…”ฉันพยายามเรียบเรียงคำพูดของแพทตี้ ความสงสัยขมดกันเป็นปมใหญ่ แพทตี้เห็นหน้างงๆของฉันเลยค่อยๆอธิบายแต่ดูเหมือนเธอเองก็ปกปิดความตื่นเต้นไว้ไม่มิด

 

ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดขึ้นได้ไง ทำไมพลังจิตถึงทำแบบนั้นได้แพทตี้เกริ่นจนฉันหน้าแดงลามไปถึงใบหู อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองร่างหนาที่ยืนอยู่ไกลออกไป เขากำลังมองมาเช่นกันและคงสงสัยว่าพวกฉันกำลังทำอะไร ฉันเขินจนต้องหลบสายตานั่น

 

แต่มันเกิดขึ้นแล้ว ผู้ใช้เวทย์จะตั้งท้องหลังปฎิสนธิทันที เราไม่ต้องรอถึงเก้าเดือนเพื่ออุ้มท้อง เด็กจะอยู่ในท้องตราบเท่าที่เขาอยากอยู่ และเมื่อร่างกายและจิตใจเขาพร้อม เขาจะออกมาหาเราเอง! อะความารีน ลูกของเธอเป็นเด็กมหัศจรรย์มาก เธอมีหน้าตาน่ารักมากๆเลยล่ะแพทตี้ยิ้มกว้าง ฉันอดยิ้มตามพร้อมกับกลั้นน้ำตาปริ่มๆไม่ได้ รู้สึกว่าเหมือนมีพลุเล็กๆจุดขึ้นกลางใจ โดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันก็เผลอยกมือขึ้นลูบท้องน้อยอย่างเบามือ

 

แล้วเด็กจะปลอดภัยไหมการเดินทางครั้งนี้น่ะฉันอดห่วงไม่ได้ เหมือนมีสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตที่ต้องปกป้องอยู่ในมือ

 

ไม่น่ามีปัญหาเด็กคนนี้มีสายเลือดของผู้ใช้เวทย์น้ำ พ่อของเธอเป็นถึงเจ้าชายหิมะแห่งโซลิเซียร์ ความหนาวทำอะไรเธอไม่ได้หรอกเพียงแต่ว่าเราไม่ควรเสี่ยงให้เธอรับธาตุไฟเข้าไป

 

            ฉันเข้าใจในความกังวลและลำบากใจของแพทตี้ตอนนั้นในทันทีเพราะนั่นหมายความว่าไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่ควรอยู่ใกล้ไฟอุ่นๆ แม้ว่าร่างกายจะหนาวขนาดไหนก็ตาม

 

ไม่เป็นไรแพทตี้ไม่ว่ายังไงฉันก็จะปกป้องลูกของฉันฉันรู้สึกหนักอึ้ง แต่ก็ตั้งปณิธานแน่วแน่ โดยไม่ลืมที่จำย้ำกับแพทตี้ถึงคำขอสุดท้าย ช่วยปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับทีนะ รอให้เรื่องนี้จบก่อน ฉันจะบอกกับทุกคนเอง

 

[20%]

 

            เมื่อกลุ่มคนเดินผ่านเข้าไปยังเขตของป่า เสียงของเหล่าสัตว์ป่ายามค่ำคืนแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ ผู้ใช้เวทย์ธาตุดินเป็นผู้นำทางโดยจะคอยแหวกแมกไม้ที่บดบังเส้นทางเดินเพียงแค่โบกมือเบาๆ เหล่าบรรดาต้นไม้ต่างหดเก็บรากให้พ้น เป็นการเปิดทางอำนวยความสะดวกแก่คณะเดินทางได้เป็นอย่างดี

 

เอ้ะแปลกท่ามกลางความเงียบ ผู้ใช้เวทย์ธาตุพิเศษไฟฟ้าตำแหน่งโพรเทกเตอร์ก็อุทานขึ้น เรียกให้ทุกคนหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง

 

มีอะไรหรอ ราล์ฟอะเมทิสต์มองเสี้ยวหน้าครุ่นคิดของชายหนุ่ม ที่กำลังขมวดคิ้วเป็นปมแน่นราวกับว่ากำลังใช้สมาธิอย่างหนัก

 

ฉันว่า เหมือนจะได้ยินเสียงหัวใจอีกเสียง ที่เต้นแปลกๆแปลกมากได้ยินคำตอบดังนั้น อะเมทิสต์เผลอยกมือขึ้นลูบท้องแล้วหล่อนก็หันหน้าไปสบสายตากับแพทตี้ซึ่งมองมาอยู่ก่อน

 

มีอะไรหรอทรอนซ์สังเกตุสีหน้าของอะเมทิสต์ ที่แฝงความกังวลรวมถึงพฤติกรรมที่ชอบเอามือลูบหน้าท้องบ่อยๆ ปวดท้องหรือเปล่า

 

เปล่าฉันไม่ได้เป็นอะไรอะเมทิสต์ตอบทันควัน ปล่อยมือทั้งสองข้างลงข้างลำตัวอย่างแนบเนียน เราจะไปต่อกันรึยัง

 

อาฉันว่านะ เราคงเจอปัญหาแล้วล่ะการ์มีทักเสียงเครียด ก่อนจะหันไปสบตากับโพรเทกเตอร์ปากมาก แม้ก่อนหน้าจะไม่ลงรอยแต่เมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้วก็จะกลายเป็นคู่หูโพรเทกเตอร์ที่ต่างรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร

 

เตรียมรับมือราล์ฟพยักหน้า มองระเบิดในอุ้งมือของบุรุษผมสีทอง การ์มีพยักหน้าก่อนจะตีลังกากลับหลังพร้อมขว้างลูกระเบิดเล็กๆสี่ลูกกระจายไปคนละทาง

 

            ตู้ม

ราล์ฟเข้าประชิดเงาร่างหนึ่งสายที่หลบเลี่ยงการระเบิดได้อย่างหวุดหวิด เมื่อเข้าถึงร่างนั้นก็กระชากคอเสื้อแล้วทุ่มลงกับพื้นเกิดเป็นฝุ่นตลบอบอวล

 

รออยู่ข้างใน ห้ามออกมาเด็ดขาดทรอนซ์หันกลับมาพูดกับอะเมทิสต์สั้นๆ เมื่อเกราะเวทย์สีฟ้าถูกสร้างขึ้นมาคลุมรอบร่างทั้งร่างของหญิงสาวแล้ว เขาก็เรียกดาบน้ำแข็งคู่ออกมาถือไว้ในมือ แล้วหยุดรอ แพทริกซ์เดินก้าวไปยืนข้างๆพร้อมเสกเวทย์เกราะไฟฉาบขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง

 

            ร่างในเสื้อคลุมสีแดงหม่นถูกมือหนาของผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟฟ้ากดบริเวณลำคอ ดวงหน้าคล้ายคลึงกับมนุษย์หากแต่มีเส้นเลือดปูดนูนให้เห็นทั่วร่างกาย มันแยกเขี้ยวแหลมคมก่อนส่งเสียงขู่ฟ่อ

 

หากพวกเจ้าไม่ส่งตัวอะความารีน ฮีลเลอร์ให้พวกเรา แคปริคอร์น เจ้าจะต้องพินาศ!”

 

แกยังมีหน้ามาขู่อีกเรอะ?! แค่ผีดูดเลือดง่อยๆอย่างแกมันทำอะไรฉันไม่ได้หรอกนะจะบอกให้!”ราล์ฟสวนทันควัน กระแสไฟฟ้าที่ปล่อยผ่านฝ่ามือไปยังร่างอมนุษย์ส่งผลให้ร่างนั้นเพียงกระตุกเล็กน้อย หากแต่ดวงหน้าเซียวซีดนั้นไม่เผยความรู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใด

 

พวกของฉันกำลังตามมาคิดรึว่าพวกแกจะรอด!!”ตาสีแดงฉานเบิกค้าง จ้องไปยังใบหน้าทุกคนที่ล้อมวงเข้ามาใกล้ จนจ้องจดจ่ออยู่ที่ดวงหน้าหญิงสาวคนสำคัญ ที่ขณะนี้ร่างของหล่อนกำลังถูกคุ้มครองด้วยเกราะเวทย์ไฟและน้ำอย่างแน่นหนา คิดรึว่าพวกข้าจะตามฆ่านางไม่ได้…”

 

            ฉับ! ฉึก!

ฉับพลัน ศีรษะของอมนุษย์กลับกระเด็นหลุดออกจากร่าง ดาบน้ำแข็งสะท้อนเงาจันทร์บัดนี้เปื้อนหยาดโลหิต กับธนูไฟที่ปักบริเวณกลางอกของร่างซึ่งบัดนี้ไร้วิญญาณ แต่อาวุธยังคงมีไฟลามเลียอยู่ไม่ได้ดับไป

 

            เป็นการสังหารที่รวดเร็ว โดยปราศจากความลังเล

ราล์ฟหัวเราะแห้งๆ พลางยกมือข้างที่เคยกดร่างอมนุษย์ไว้ขึ้นมาเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นเปื้อนหน้า ฉันเตือนมันไม่ทันว่าให้หยุดขู่จะฆ่ายัยนั่นสักที ไม่งั้นมันจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกเลย

 

รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะมารีอารีบรุดเดินนำหน้า

 

แย่แล้วพวกนั้นบุกมาถึงปราสาท มันตั้งใจจะโจมตีโรงเรียน!”แพทตี้หยุดกึกก่อนเปรยเสียงเครียด นัยน์ตาสีฟ้าดูเลื่อนลอยคล้ายดวงจิตไม่ได้อยู่กับตัว

 

เท่าไหร่โซลถาม

 

เจ็ดสิบแปดสิบไม่สิ น่าจะเป็นร้อยตนแวมไพร์ร้อยตนกำลังเข้าบุกปราสาทแคปริคอร์น จะต้องไม่มีใครรู้ตัวแน่! พวกนักเรียนกำลังตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง!”

 

            สิ้นเสียง ราวกับว่าทุกคนต่างตกอยู่ในห้วงภวังค์เพราะไม่มีใครกล้าส่งเสียงพูด ความเงียบวังเวงก็เสริมให้บรรยากาศในป่าดูน่ากลัวยิ่งขึ้น อะเมทิสต์เหลือบมองทรอนซ์ เขาดูเครียดขึ้นมาทันที

 

เรื่องแก้คำสาปเอาไว้ก่อนก็ได้ทรอนซ์ว่า

 

ไม่ต้องเป็นวันนี้เท่านั้นแพทตี้สวนทันควัน

 

ใช่เอาล่ะ อย่างน้อยต้องมีคนกลับไปเป็นกำลังเสริมที่ปราสาทและกลับไปเตือนพวกเรามารีอารีบสรุป ปากอวบอิ่มเม้มแน่น หล่อนแสดงสีหน้าลำบากใจไม่น้อย

 

เธอว่าต่อสิการ์มีกอดอก ไม่มีใครไม่เห็นด้วยเพราะไม่ว่ายังไงพวกเขาจะเดินทางจากไปทั้งที่รู้ว่าแคปริคอร์นกำลังตกอยู่ในอันตรายไม่ได้

 

เราใช้แค่ผู้ใช้เวทย์ ดิน น้ำ ลม ไฟ ในการแก้คำสาปนี่พวกที่เหลือกลับไปช่วยที่โรงเรียนก่อน แล้วค่อยตามไปทีหลังในที่สุดมารีอาก็พูดครบประโยค โรสเซล่าผู้แทนผู้ใช้เวทย์ธาตุดินพยักหน้าเป็นอันเข้าใจ อาร์เซซินและไซน์ หลังจากที่พวกเขาตกลงกันโดยการเป่ายิงฉุบเรียบร้อย และผลออกมาเป็นไซน์ที่ได้ไปต่อ เป็นตัวแทนผู้ใช้เวทย์ธาตุลม ทรอนซีรา ตัวแทนผู้ใช้เวทย์ธาตุน้ำ และสุดท้ายแพทริกซ์ ตัวแทนผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟ

 

แพทตี้ ฉันไปโดยไม่มีเธอไม่ได้อะเมทิสต์ส่งสายตาเป็นนัยน์ๆ เพราะยังไม่มีใครรู้เรื่องสำคัญ หล่อนกลัวว่าหากความแตกอาจเกิดปัญหาขึ้นมาได้

 

ฉันขอโทษแต่ฉันเห็นอนาคตมาก่อนแล้วว่าฉันจะไม่ได้เป็นคนพาเธอไปที่นั่นมันเป็นดวงชะตาของเธอ เมื่อฉันพยายามเพ่งมองอนาคตของเธอ ฉันได้แต่เห็นหมอกจางๆปกคลุมอยู่ฉันเชื่อว่าเธอต้องเป็นคนค้นพบมันด้วยตัวเองนะอะเมทิสต์อะความารีนขอให้โชคดีแพทตี้กระซิบตอบ ก่อนจะสวมกอดร่างบางเบาๆ

 

            โซล การ์มี ราล์ฟเฟ โบกมือน้อยๆ ก่อนจะเดินตามหลังมารีอาที่รุดนำหน้า

แล้วฉันจะรีบตามไปติดๆราล์ฟขยิบตาครั้งหนึ่ง ก่อนจะโบกมือลา

 

            เมื่อขณะเดินทางจากสิบเอ็ดคนเหลือเพียงห้าคน ป่าก็ดูใหญ่ขึ้นถนัดตา อะเมทิสต์พยายามอย่างหนักที่จะเดินโดยไม่ให้ตัวเองสะดุดรากของต้นไม้ใหญ่เข้า แต่เมื่อเวลาผ่านไป หล่อนพบว่าเท้าทั้งสองข้างเริ่มรู้สึกเมื่อยล้า จนเริ่มจะก้าวไม่ออก โรสก็หันมายิ้ม

 

ถึงแล้วล่ะ

 

            มันเป็นก้อนหินขนาดใหญ่ถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำและต้นไม้เลื้อย หากมองดีดีจะเห็นว่าโขดหินก้อนนี้มีลักษณะแตกต่างจากหินใหญ่ก่อนอื่นๆ ทั้งสีที่ดูจางและลายหินที่ขดงอเป็นลวดลายประหลาดคล้ายตัวหนังสือโบราณ

 

            ทรอนซ์เดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือหนาปัดเศษใบไม้ออกจากหิน ปรากฎเป็นภาพวาดรูปเกล็ดหิมะแปดแฉก

 

เธอกลัวไหมแพทริกซ์หันมาถามหญิงสาวที่ยืนพิงต้นไม้อย่างอิดโรยอยู่ข้างๆ ตาสีม่วงอะเมทิสต์มองตอบ เสมือนมีอะไรอยู่ในใจ ริมฝีปากอวบอิ่มค่อยๆคลี่ยิ้มจาง

 

ไม่กลัวหรอกค่ะ เรื่องผ่านมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็คงไม่มีอะไรให้กลัวมากกว่านี้แล้วล่ะโดยเฉพาะฉากการสังหารอย่างเลือดเย็นเมื่อกี้นี้ อะเมทิสต์คิดในใจ

 

โทษนะครับ แล้วเราจะเข้ากันไปยังไงไซน์โพล่งถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนอบน้อมเช่นเคย หลังจากที่ร่างเล็กเดินสำรวจรอบๆโขดหินยักษ์ประมาณสามรอบ

 

ร่ายเวทย์เปิดประตูเชื่อมยังไงล่ะ ปกติประตูจะถูกปิดตาย เว้นแต่ว่ามีสายเลือดของโซลิเซียร์ขนาดแท้เป็นผู้เปิดมันออกมาโรสเซล่าเป็นผู้ให้คำตอบ หล่อนเหลือบมองผู้มีสายเลือดและตำแหน่งเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ ที่บัดนี้กำลังดึงกริชเงินออกมาทาบบนฝ่ามือตัวเอง

 

นายจะทำอะไรน่ะอะเมทิสต์มองหน้าโรส สลับกันทรอนซ์ ตาสีม่วงเบิกกว้างขณะจ้องมือที่อาบเลือดของทรอนซ์ นายกรีดมือตัวเองทำไมกัน?”

 

ไม่เป็นไรหรอกครับ นี่เป็นวิธีเปิดประตูมิติของเหล่าผู้ใช้เวทย์ อ๊ะ!”ไซน์อธิบายอย่างฉะฉาน แต่ก่อนจะพูดยาวกว่านี้ก็ถูกโรสดันร่างเข้าไปในประตูไม้สีน้ำเงินเข้มที่ปรากฎตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว

 

            เมื่อร่างทั้งสองหายวับไปกับประตูจึงเหลือคนสามคนที่ยังยืนนิ่งไม่ขยับ

เมื่อเธอเข้าไปแล้ว อากาศในนั้นจะมีอุณหภูมิอยู่ที่ติดลบร้อยห้าสิบองศาทรอนซ์พูดกับหญิงสาว ก่อนเบือนหน้าไปมองแพทริกซ์ นายต้องช่วยเธอ

 

            อะเมทิสต์มองหน้าพวกเขาทั้งสอง(ที่ไม่ยอมละสายตาจากกันสักที)สลับไปมาอย่างไม่เข้าใจ และในที่สุดแพทริกซ์ก็ขยับตัว ปากเริ่มพึมพำเวทย์เป็นภาษาโบราณ

 

เดี๋ยวรุ่นพี่คะคือว่ากำลังจะทำอะไรหล่อนถามขณะมองไฟอุ่นๆที่จุดขึ้นในฝ่ามือหนาๆทั้งสองข้าง

 

ฉันจะส่งลูกไฟเข้าไปในตัวเธอ มันจะช่วยควบคุมอุณหภูมิกายได้ เธอจะไม่ต้องรู้สึกหนาว

 

อย่านะคะ!!”อะเมทิสต์รู้สึกว่าโพล่งเสียงดังเกินไปจึงกระแอมครั้งสองครั้งกลบเกลื่อนพิรุธ แพทตี้บอกกับฉันว่าร่างกายของฉันไม่ควรมีไอเวทย์แทรกทั้งนั้น เพราะกล่องเวทย์ได้ถูกดึงออกไปถึงสองครั้งแล้ว มันจะเป็นอันตรายมากๆ

 

            เหตุผลที่แท้จริงคือหล่อนไม่ควรได้รับธาตุไฟ เพราะนั่นอาจเป็นอันตรายกับลูกของเธอและทรอนซ์ เหตุผลนี้แพทตี้เป็นคนช่วยคิด และตกลงว่าจะเก็บเป็นความลับไม่ให้ใครรู้โดยเด็ดขาด

 

ทำไมแพทตี้ไม่บอกฉันทรอนซ์ขมวดคิ้วอย่างสงสัย แพทริกซ์ยักไหล่เลิกร่ายเวทย์บริกรรมคาถา

 

ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้ ฉันคงต้องให้ความอบอุ่นเธอจากภายนอกแทน

 

            หมับ

อะเมทิสต์ผงะเมื่อจู่ๆมือข้างหนึ่งก็ถูกกุมแล้วดึงเข้าหาคนผู้หนึ่ง แรงดึงทำให้ร่างเธอเซจนเกือบล้มลง ได้แต่ใช้มือฉุดดึงชายเสื้อคนข้างหน้าไว้ตามสัญชาติญาณ เมื่อทรงตัวได้แล้วหล่อนก็จ้องมองดวงหน้าแพทริกซ์ และเลื่อนสายตาลงมองแขนที่กุมไหล่เธอไว้หลวมๆ

 

“………”บุรุษผู้มีนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มพลิกกายไปเผชิญหน้ากับบานประตู ก่อนจะหายวับเข้าไปในนั้นอย่างรวดเร็ว

 

รุ่นพี่ คือว่าไม่ต้องใกล้มากขนาดนี้ก็ได้มั้งคะอะเมทิสต์ตั้งสติได้ก็หมุนตัวออกจากกอดอุ่นๆ เธอแอบแปลกใจที่อากาศเย็นรอบๆตัวกลับแปรเปลี่ยนเป็นไออุ่นๆสบายตัวทันทีเมื่อเธออยู่ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งนั่น

 

อีกเดี๋ยว เธอจะต้องขอกอดพี่เองแหละแพทริกซ์ยิ้มจาง มือหนายื่นไปกุมมือเล็กไว้เฉยๆแทน อย่างน้อยก็จับมือพี่ไว้ อย่าปล่อยนะ ไม่งั้นเธออาจกลายเป็นน้ำแข็งตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าไป

 

“…อือหญิงสาวมองมือที่ถูกกุมไว้ ก่อนพยักหน้ารับปาก

 

            เมื่อร่างทั้งสองหายวับไปสู่อีกสถานที่ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้โขดหิน ประตูสีน้ำเงินเข้มก็ได้หายวับไป ปรากฎเป็นภาพใบไม้ ตะไคร่น้ำ รกรุงรังดังเดิมโดยไม่ทิ้งร่องรอยเดิมแม้แต่น้อย

 

 

            ที่นี่คือที่ที่มีอุณหภูมิติดลบ หนึ่งร้อยห้าสิบองศาเซลเซียส

อุณหภูมิที่ต่ำกว่าขั้วโลกเหนือบวกกับขั้วโลกใต้

ที่ที่ไม่น่ามีสิ่งมีชีวิตมีชีวิตรอดอยู่ได้ แต่น่าแปลกที่ฉันยังมีชีวิต ยังหายใจได้ และที่ประหลาดมากที่สุด คือฉันไม่ยักรู้สึกหนาวมากสักเท่าไหร่

 

            ต้องขอบคุณมืออุ่นๆที่ช่วยฉันไว้ แพทริกซ์เหมือนเตาผิงอันอบอุ่นที่ฉันไม่อยากขยับห่างในตอนนี้ เขาประคองมือฉันไว้อย่างนุ่มนวล และคอยระวังทุกย่างก้าวของฉันเมื่อต้องย่ำลงบนกองหิมะ แต่ละก้าวเกิดเป็นหลุกลึกขนาดประมาณหัวเข่า ทำให้การเดินช่างยากลำบากนัก

 

เราต้องเดินไปอีกไกลเท่าไหร่นะโรสเซลล่าบ่นขึ้นมา ขณะที่ร่างของหล่อนแทรกอยู่กลางลำต้นของต้นไม้ใหญ่ขนาดพอดีกับร่าง ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าหล่อนทำได้ยังไง

 

หนาวจริงๆครับไซน์เหาะอยู่กลางอากาศ เขาจึงดูสบายที่สุดเพราะไม่ต้องลำบากเดินย่ำเท้าบนกองหิมะให้ยาก TT ฉันล่ะอิจฉาจริงๆเลย

 

ทรอนซ์ฉันขยับปากเรียก เมื่อสังเกตุว่าฝีเท้าของคนข้างหน้าดูยิ่งห่างไกลไปอีกก้าว ทำไมเขาเดินไม่รอกันบ้างเลยล่ะT^T

 

เธอหนาวหรือแพทริกซ์เอ่ยแทรกขึ้นมา ฉันเลยเลื่อนสายตาไปมอง

 

ไม่ค่อยแล้วค่ะ มือรุ่นพี่อุ่นสุดๆเลย

 

            หันไปอีกที คนข้างหน้าที่เพิ่งเรียกชื่อไปหยกๆก็ได้เดินดุ่มๆออกไปไกลกว่าเดิมซะอีก! อะไรของเขานะ! ตาบ้าเอ้ย-_-

 

หึหึหึฉันมีความสุขจัง ถึงจะเป็นช่วงเวลาแบบนี้ก็เถอะแพทริกซ์พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอเย็นในทุกคำที่เขาพูด เขายิ้มอ่อนโยนมาให้ใช่ เขามักมีรอยยิ้มแบบนี้เสมอ

 

ทำไมรุ่นพี่ถึงดีกับฉันนักล่ะเอ่อ ฉันหมายถึง รุ่นพี่คอยดูแลช่วยเหลือทุกๆเรื่องเลย ฉันไม่เคยพูดคำนี้แต่ก็ขอบคุณมากๆนะคะ สำหรับทุกอย่างฉันยิ้มตอบ และรู้สึกขอบคุณจากใจเจ็ดปีในความทรงจำของฉัน เขาเหมือนครอบครัวของฉัน เขาอยู่ข้างๆและเป็นพี่ชายที่แสนดีเสมอ คอยให้กำลังใจในวันที่ยากลำบาก จนฉันผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้

 

แน่นอนพี่ชายครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นแบบนั้นตอนนี้ก็เหมือนกัน มันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงน้ำเสียงของเขาคล้ายเจือความอาลัยในความทรงจำในอดีต จนฉันอยากจะรู้ว่ามันคืออะไร

 

รุ่นพี่

 

ช่างมันเถอะ

 

“…”

 

ให้ฉันเป็นไฟอุ่นๆ ให้แน่ใจว่าเธอจะไม่หนาว เท่านี้ก็พอแล้ว

 

            ฉันเหลือบมองเท้าแต่ละก้าวที่ย่ำบนพื้นหิมะ มือข้างหนึ่งถูกกุมไว้หลวมๆแต่อบอุ่น ไม่ว่าพายุลูกไหนก็คงไม่ทำให้หนาวได้

 

            ฟู่ๆ

จู่ๆก็มีลมแรงตีเข้าใส่หน้าอย่างเร็ว ได้ยินเพียงเสียงเสียดสีของอากาศ เสียงโหวกเหวกของไซน์และโรสที่กริ๊ดเสียงสูงและเสียงทรอนซ์ที่ตะโกนเรียกชื่อฉัน

 

            ความหนาวแทรกเข้าผ่านผิวกาย ทำให้ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน ทุกรูขุมขนลุกซู่เพื่อกักเก็บความร้อน ฉันหลับตาปี๋เมื่อรู้สึกว่าร่างปลิวลอยตามแรงลมและกำลังหมุนตามแนวพายุ ซึ่งไม่รู้ว่าจุดหมายถึงที่ไหนแต่มือทั้งสองข้างขณะนี้นั้นว่างเปล่า ไม่มีมืออุ่นๆบรรเทาไอหนาวอีกต่อไป

 

อะความารีน ฮีลเลอร์เสียงหวานเล็กนุ่มนวลดังขึ้นก้องหู เหมือนเสียงสะท้อนจากภูเขา ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นพบว่าตัวเองกำลังนั่งบนพื้นน้ำแข็ง ที่ใสเหมือนกับกระจก ด้านล่างเป็นน้ำเพราะมีปลาหลากหลายสายพันธุ์กำลังแหวกว่ายในนั้น

 

คุณเป็นใครคะเมื่อมองไปยังต้นเสียง ร่างสตรีสวมชุดตัวยาวสีขาวลากพื้นปรากฎสู่สายตา หล่อนนั่งบนเก้าอี้ที่ทำจากน้ำแข็งในท่วงท่าสบายๆ นัยน์ตาคู่นั้นมีสีดำขลับมันแวววาวดูสวยล้ำแต่ก็ทรงพลังในคราวเดียว ผมสีขาวปล่อยยาวลากพื้น

 

ผู้คนต่างเรียกฉันว่าแม่มดในตำนานผู้สร้างปีศาจหิมะ และคำสาปราชวงศ์โซลิเซียร์หล่อนหัวเราะเสียงสูง น้ำเสียงฟังดูเย้ยหยันแต่ดวงตากลับดูตัดพ้อ

 

แล้วนั่นเป็นความจริงหรือเปล่าคะฉันยืนนิ่ง และเบิกตากว้างเมื่อร่างที่ควรอยู่ห่างกว่าสิบก้าว กลับขยับเข้ามาประชิดเหมือนลมผ่านแค่วูบเดียว นิ้วมือเรียวไล้กรอบหน้าของฉันเบาๆ

 

ความจริง?...เจ้าอยากรู้ใช่หรือเปล่าหล่อนพูดกึ่งกระซิบ ฉันจ้องเข้าไปในดวงตาดำขลับ ซึ่งเปลี่ยนเป็นสีฟ้าแว๊บหนึ่ง

 

ไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง ฉันก็มาที่นี่ด้วยจุดประสงค์เดียวฉันตอบอย่างระมัดระวัง พยายามตั้งสติให้อยู่กับตัวมากที่สุด

 

อ้านั่นสิ เพราะเจ้าตกหลุมรักแก่เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์รู้ไหม ข้าเองก็เคยเป็นแบบเจ้าข้ารักมนุษย์ธรรมดาเขาคือเฮมิสนางแม่มดกวาดมือวูบหนึ่งปรากฎเป็นภาพเงาร่างของคนซึ่งประกอบจากไอน้ำ แต่ดูสวยงามสมจริงเหมือนกับได้รับการสลักอย่างปราณีต

 

            เขามีดวงตาคมคายดุดัน สวมชุดเกราะพร้อมออกรบ

 

แล้วเขารักท่านไหมฉันเอ่ยถามทั้งที่รู้ว่าไม่ควรถาม แต่อะไรบางอย่างในตาคู่สวยนั้น กำลังบอกว่าหล่อนกำลังมีความทุกข์และดูเศร้าโศกมากเหลือเกิน

 

เขารักข้าข้าคิดเช่นนั้นนางตอบ ก่อนจะสะบัดหน้าไปแล้วเดินไปนั่งบนบัลลังก์น้ำแข็งที่เดิม

 

แต่ท่านมีชีวิตอยู่เป็นพันปี โดยไม่มีเขาได้อย่างไรฉันรู้สึก ถึงพูดออกไปอย่างนั้น ฉันรู้สึกว่านางเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ยังปล่อยวางจากเรื่องบางเรื่องไม่ได้ และอะไรบางอย่างทำให้นางรู้สึกสงสัยใช่นางสงสัยฉัน

 

ข้าอยู่เพื่อรักเขาเสียงของหล่อนดูสั่นน้อยๆ ฉันค่อยๆเดินเข้าไปใกล้แต่เว้นระยะห่างไว้สองสามก้าว

 

เกิดอะไรขึ้นกับความรักของท่านทั้งสองล่ะทำไมพวกท่านถึงไม่ได้อยู่ด้วยกันฉันนึกถึงเรื่องราวที่ได้ยินคร่าวๆจากทรอนซ์ เพราะนางถูกทรยศหักหลัง เชื่อว่านางมีความแค้นจึงได้สาปราชวงศ์โซลิเซียร์ แต่ได้ยินว่านางก็สร้างอาวุธที่สามารถควบคุมปีศาจได้ขึ้นมาพร้อมกัน เรื่องนี้ทำให้ฉันรู้สึกสงสัยขึ้นมา… “ความจริงท่านไม่เคยคิดทำร้ายเขาใช่หรือไม่ไม่อย่างนั้นท่านคงไม่สร้างสิ่งที่ควบคุมปีศาจได้ขึ้นมา

 

ข้าเพียงต้องการให้เขาอยู่กับข้าตลอดไปหากเขาตกลงอยู่กับข้า และสวมสิ่งที่ควบคุมคำสาปนั่นไว้ ก็จะไม่มีโศกนาฏกรรมเช่นนี้ ลูกหลานของโซลิเซียร์จะมีเชื้อสายของข้าโดยไม่มีคำสาปนั่น…”

 

แต่เขาไม่เลือกท่าน

 

ข้าให้ทุกอย่างแก่เขา สร้างอาณาจักรโซลิเซียร์ สร้างกองกำลังทหารที่ไม่มีใครหน้าไหนกล้าทัดเทียม ข้ารักเขาสุดหัวใจ แต่ดูสิ่งที่เขาทำกับข้าสิ!!”

 

            ฉันถูกดูดเข้าไปในพายุอีกครั้ง คราวนี้มันไม่นานเท่าครั้งก่อน เมื่อพายุสงบลง ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนระเบียงในตัวปราสาทหินอ่อนสีขาว ด้านล่างเป็นเหมือนเมืองเล็กๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือโซลิเซียร์ในอดีต เมื่อหนึ่งพันปีที่แล้ว

 

เฮมิสหญิงสาวสวมชุดเดรสสีชมพูอ่อน เดินเข้ามาพร้อมดอกไม้สีขาวในมือ ดวงตาสีดำขลับมีเสน่ห์น่าหลงไหล จ้องไปยังร่างบุรุษผู้ยืนจ้องลงไปยังเบื้องล่าง มีเพียงระเบียงไม้สีขาวกั้นเขาเอาไว้

 

เอเลน่าเสียงทุ้มขานรับ แต่สีหน้าดูกลัดกลุ้ม

 

ข้ากำลังจะต่อเติมปราสาท ท่านสนใจมาออกแบบให้ไหมหลังจากนั้นนางก็เล่าแผนการณ์ต่อเติมโครงสร้างต่อไป โดยมีสายตาของเฮมิสลอบมองเป็นระยะ

 

เอเลน่าข้ามีบางอย่างจะบอกกับเจ้าในที่สุดเขาก็ขัดขึ้นมาก่อน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่นางเพิ่งอธิบายก่อนหน้านี้เลย

 

หืมมีอะไรหรือเฮมิส

 

เจ้าจะโกรธหรือไม่ถ้าข้าจะบอกให้เจ้าหยุด

 

เจ้าพูดอะไรน่ะเฮมิส!?”หญิงสาวเริ่มหน้าเสีย จากรอยยิ้มน่ารักแปรเปลี่ยนเป็นดวงหน้ายุ่งๆ และสายตาที่ต้องการคำอธิบาย

 

หยุดสิ่งที่เจ้ากำลังทำเถิดเอเลน่า หากข้าจะปกครองแผ่นดินนี้ ข้าต้องลงมือทำเอง ไม่อาจขอให้เจ้าใช้พลังอำนาจของเจ้าชายหนุ่มพยายามอธิบายอย่างใจเย็น สายตาของเขายามมองนางเหมือนน้ำเย็นที่พยายามลูบปลอบ

 

เพราะอะไรกันเพราะท่านไม่ต้องการข้าใช่ไหมนางเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วง ดอกไม้ในมือร่วงหล่นสู่พื้นดินเฮมิสถอนหายใจพลางเก็บมันขึ้นมา

 

ข้าไม่ต้องการให้เจ้าทำสิ่งนี้เพื่อข้า…”  

 

ตลอดเวลาข้ารู้จักท่านมาท่านเคยรักข้าบ้างไหมเฮมิสหล่อนถามพร้อมน้ำตา แต่แล้วคำตอบที่ได้กลับยิ่งเฉือนหัวใจของนางออกเป็นชิ้นไม่ต่างกับศาสตราวุธ

 

ข้ารักเจ้าไม่ได้

 

“…”

 

          เนิ่นนานที่หญิงสาวทรุดลงกับพื้นและได้แต่ร้องไห้ เฮมิสมองนางเงียบๆโดยไม่พูดอะไร

 

ฉันมองคนสองคนสลับไปมาพลางวิเคราะห์คนหนึ่งแสดงออกว่ารักสุดใจ ขณะที่อีกคนเหมือนว่าจะรักแต่ก็ไม่ยอมแสดงออกว่ารัก เพราะอะไรกัน

 

เจ้าต้องอยู่ให้ได้ โดยไม่มีข้าเอเลน่าเขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะปล่อยหญิงสาวจมกับความทุกข์เพียงคนเดียว เสียงร้องของนางนั้นก้องกังวานไปทั่ว ทันใดนั้นท้องฟ้าเริ่มแปรปรวน ห่าฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง ก่อนจะปรากฎเป็นพายุหิมะลูกใหญ่ ชาวบ้านต่างพากันแตกตื่นและหาที่ยึดเกาะ

 

            ฉันเหมือนถูกดูดเข้าหาพายุนั่นด้วยและนั่นดึงฉันกลับเข้าสู่เหตุการณ์ปัจจุบัน

 

หลังจากนั้นข้าโกรธมากข้าจึงสาปสายเลือดของเขานัยน์ตาสีดำขลับของนางแม่มดนั้นดูเลื่อนลอยราวกับตกอยู่ในห้วงภวังค์ตนเอง

 

เฮมิสรักท่านฉันโพล่งด้วยความมั่นใจ และนั่นเรียกสติของเอเลน่าให้กลับมา

 

รักข้า?”

 

เขาไม่เคยบอกว่าเขาไม่รักท่าน นั่นท่านเข้าใจไปเองเขาบอกว่าเขารักท่านไม่ได้และบอกว่าท่านต้องอยู่คนเดียวให้ได้ถ้าไม่มีเขาฉันค่อยๆก้าวเข้าหาหญิงสาวที่ไม่ต่างจากภาพอดีตเมื่อพันปีก่อน แม้นางจะเป็นแม่มดที่ทรงพลังที่สุดในยุค แต่ฉันกลับคิดว่าหล่อนเป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดา ที่มีความรักเท่านั้น

 

เจ้าเจ้าพูดอะไรน่ะและฉันมั่นใจว่านี่คือสิ่งที่ทำให้หล่อนเรียกฉันมาหล่อนต้องการคำตอบอาจจะรอคอยคำตอบมานานกว่าพันปี

 

ท่านอาจมีอายุขัยนานเป็นพันปี แต่อายุขัยของมนุษย์เรานั้นช่างแสนสั้นนักท่านอาจไม่เคยกังวลเรื่องนี้ แต่สำหรับคนที่รักกัน นั่นเป็นเรื่องสำคัญมากที่เดียว เพราะอะไรน่ะเหรอ?...เพราะเขาจะอยู่เคียงข้างท่านตลอดไปไม่ได้เอเลน่า

 

“…ไม่จริง…”

 

ท่านถึงต้องอยู่โดยไม่มีเขาให้ได้เพราะเขาไม่สามารถอยู่เคียงข้างท่านตลอดไปได้ไงล่ะ…”

 

เฮมิส…”นางพึมพำเรียกชื่อบุรุษในดวงใจ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วปล่อยให้หยาดน้ำไหลผ่านแก้มช้าๆ

 

ท่านดูสิดอกไม้ที่ท่านทำตกพื้นในวันนั้น เขายังใส่ใจเก็บมันขึ้นมา หากเขาไม่สนใจ ไม่แยแสจริงๆ ก็คงปล่อยมันไว้อย่างนั้น

           

            เอเลน่าคือชื่อของหล่อน

นางเป็นแค่หญิงสาวที่ตกหลุมรักคนที่นางไม่อาจอยู่ครองคู่ได้

 

ข้าไม่ได้ตั้งใจทำเช่นนี้เฮมิสดอกไม้สีขาวช่อเดิมปรากฎบนอุ้งมือทั้งสอง เอเลน่าพูดพึมพำเบาๆกับตัวเอง ก่อนจะเลื่อนสายตามายังฉัน เพราะเจ้าคือมนุษย์ที่มีรักแท้ถึงสามารถให้คำตอบที่ข้าสงสัยมานานนับพันปีได้

 

            ฉันยืนนิ่งขณะที่ร่างบางในชุดขาวค่อยๆเดินอ้อมไปยังด้านหลัง

 

คำสาปของข้า พ่ายให้แก่สิ่งเดียวเท่านั้นนั่นคือสิ่งที่ข้าปรารถนาจากเฮมิสเจ้าจงไปหามันให้เจอกุญแจที่จะไขคำสาปนั่นอะความารีน ฮีลเลอร์หากเจ้ามีจิตมุ่งมั่นพอ ก็จะผ่านมันไปได้นี่คือบททดสอบสุดท้ายจากข้า…”

 

 

Writer: เฮ ! จบแล้ว!

อ้าว ไม่ใช่ - -? (แป่ว) ปรากฎว่ายาวไป เสริมตอนหน้าเนอะ เอาเป็นบทส่งท้าย ><

ขอบคุณที่รอนะคะช่วงนี้งานเยอะมากจริงๆแงๆ

คอมเม้นให้กันสักนิดน้า จะจบแล้ว อยากรีเควสตอนพิเศษกันรึเปล่า>O<

(คนแต่งก็สามารถ ขึ้นกับเวลา และความฟิต555)

 

            ขอบคุณมากๆนะคะที่เข้ามาอ่าน บางคนอ่านรวดเดียวจนจบเลย(นับถือจริงๆค่ะ) เราเองไม่ใช่นักแต่งมืออาชีพอะไร หากผิดพลาดตรงจุดไหนก็น้อมรับการติชมนะคะ

            นิยายเรื่องนี้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ไม่ได้หวังไปไกลมากกว่านี้ค่ะ

            ขอบคุณเว็ปเด็กดีที่สร้างพื้นที่เล็กๆให้นักอยากเขียนคนนี้มีนิยายของตัวเองจนจะจบเป็นเรื่องเป็นราว>< ถึงจะถูๆไถๆมานานถึง7ปีก็ตามภูมิใจเล็กๆนะเนี่ย<3

            รักรีดเดอร์จริงๆน้าคือถ้าเราบ้าคนเดียวมันไม่สนุกไง ถ้ามีเพื่อนร่วมจินตนาการเพ้อฝันไปกับเราด้วย เราก็สนุก เขียนก็สนุก อยากแต่งต่อเรื่อยๆ จนมันจบลงได้ เพราะทุกคนเลยนะJ  ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

 

                                                                            ไม่รู้จะลงท้ายว่าไงได้แต่ปาดน้ำตา

              (…เพราะแสบตา จ้องคอมนานเกิน)

 

                                                            บาบิQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2281 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 12:05
    ท้องงงงด้วยยยยย
    #2,281
    0
  2. #2173 4132141201 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 23:23
    ง่าาา ต่อได้ไหมมม
    #2,173
    0
  3. #2172 KAMI (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 18:37
    ไม่อยากให้จบเลยย มีต่อหรือแต่งคนอื่นในเรื่องอีกมั้ย #มโนแปป แต่งนานแค่ไหนก็รอได้นะ 5555 รักไรท์
    #2,172
    1
    • #2172-1 บาบิQ(จากตอนที่ 60)
      5 เมษายน 2559 / 16:57
      มีเรื่องต่อจ้า ติดตามนะคะ
      #2172-1
  4. #2169 0925590134 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 23:42
    อินมากกก
    #2,169
    1
    • #2169-1 บาบิQ(จากตอนที่ 60)
      5 เมษายน 2559 / 16:57
      ขอบคุณสำหรับเม้นค่า
      #2169-1
  5. #2167 0844185158 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 15:51
    อยากให้มีตอนพิเศษอ่ะ//มองผู้แต่งด้วยสายตาอ้อนวอน
    #2,167
    1
    • #2167-1 บาบิQ(จากตอนที่ 60)
      5 เมษายน 2559 / 16:57
      จัดให้เลยจ้า
      #2167-1
  6. #2164 mayysosad (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 13:35
    รอต่อไปนะคะ รอยุ่เรื่องเดวเลยยย^^
    #2,164
    1
    • #2164-1 บาบิQ(จากตอนที่ 60)
      5 เมษายน 2559 / 16:58
      ขอบคุณค่า ^^
      #2164-1
  7. #2163 Markchien (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 18:24
    แต่งได้ซึ้งมากกกกกกค่ะ????????????????????
    เเต่งให้จบเร็วๆนะคะ
    เป็นกำลังใจให้นะคะ????????????????????????????????????
    #2,163
    0
  8. #2161 นาคีน้อย (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 22:43
    สรุปคือเอเลน่าเข้าใจผิดมาตลอดพันปี และที่เอมิสไม่อธิบายเพราะไม่อยากให้คนที่เขารักต้องลำบากและทุกข์ใจจึงเลือกจะตัดไฟแต่ต้นลมซะ โอ๊ยยยย แรกๆหลงเข้าใจผิดว่านิสัยแย่เพราะไปหลอกแม่มดหิมะให้มาสร้างวังให้ตั้งนาน ที่แท้เป็นบุคคลน่าสงสารอีกคนเลย

    #2,161
    1
    • #2161-1 บาบิQ(จากตอนที่ 60)
      5 เมษายน 2559 / 16:59
      ขอบคุณสำหรับเม้นค่า
      #2161-1
  9. #2160 naparada (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 18:15
    ถ้าจบแล้ว ขอภาค2ได้มั้ย555
    เอาแบบร่วมทำภารกิจไรต่อก็ได้
    (ฝันเฟื่องT,.T)
    #2,160
    0
  10. #2159 pi_cco (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 10:46
    สู้ๆน่ะไรท์ ?????
    #2,159
    0
  11. #2158 LaDYDarkBB (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 10:27
    จะจบแล้วหรอเนี้ยยย ฮือๆๆๆๆ สนุกมากเลยคะ ขอบทส่งยาวๆหน่อยน้าาา5555 ขอตอนะเศษอีกตอนจะดีมากๆคะ ชอบมากกกกกก พอไม่ได้อ่านจะลงแดง
    #2,158
    1
    • #2158-1 บาบิQ(จากตอนที่ 60)
      5 เมษายน 2559 / 16:59
      ขอบคุณค่า
      #2158-1
  12. #2156 casidy (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 07:34
    ตอนพิเศษๆๆๆๆ
    #2,156
    0
  13. #2153 Toh Pichaya (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 01:28
    ขอตอนพิเศษด่วนๆๆๆๆ
    #2,153
    1
    • #2153-1 บาบิQ(จากตอนที่ 60)
      5 เมษายน 2559 / 16:59
      จัดไปจ้า
      #2153-1
  14. #2150 Markchien (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:26
    มาอัพเร็วๆนะค้าาาา
    ชอบอ่านมากค่าสนุกมั่กๆๆๆๆๆๆๆมากกกกกกกก
    #2,150
    0
  15. #2149 เพียงวลัย (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:28
    มาเข้าแถวรอ สนุกมากค่ะ อ่านรวดเดียวไม่ได้หลับได้นอนกันเลย ชอบมากค่ะ
    #2,149
    1
    • #2149-1 บาบิQ(จากตอนที่ 60)
      5 เมษายน 2559 / 16:59
      ขอบคุณมากค่า
      #2149-1
  16. #2147 naparada (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:20
    กรี๊ดดดด แสดงว่าคืนนั้น...อร๊ายยย-///-
    ทรอนซ์นายนี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย เจอปุ๊บจองปั๊บ ถ้าแพรทริกรู้ไม่น่ารอด555
    #2,147
    0
  17. #2146 Natty_567890a (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:09
    รอค่ะรอยังรออยู่นะค่ะรีบๆๆๆๆๆมาเร็วๆๆๆค่ะ
    #2,146
    1
    • #2146-1 บาบิQ(จากตอนที่ 60)
      5 เมษายน 2559 / 17:00
      ขอบคุณที่เม้นค่า
      #2146-1
  18. #2145 casidy (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:42
    ต่อเรวๆน่ะค่ะ รออยู่????
    #2,145
    0
  19. #2141 mayysosad (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:26
    มาเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะคะ
    #2,141
    0
  20. #2140 FangFySama (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:08
    อร๊างงงงงง มีลูกด้วยอ๊าาาาา>o<
    #2,140
    0
  21. #2139 bua33478 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:44
    รอนะ ชอบบบบ
    #2,139
    0
  22. #2138 Nano (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:49
    20% ค้างได้อีกมาไวๆนะ ถึงเราไม่ค่อยคอมเม้นแต่เราก็โหวตให้นะ
    #2,138
    0
  23. #2137 KAMI (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:54
    >//< ทรอนซ์ สงสารแพทริกซ์แปป T-T
    #2,137
    0
  24. #2136 Toh Pichaya (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:49
    รอๆๆๆๆๆ
    #2,136
    0