The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 61 : The Keyz (2) 61 ภูเขาที่ไม่มีวันละลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 มี.ค. 59

[61]

 

            ทางเดินตรงหน้าเป็นถนนที่ทำจากหินอ่อนสีขาว รอบข้างเป็นทุ่งหญ้าและต้นไม้เล็กๆที่อวดกลีบดอกอันสวยงามของมัน แต่น่าแปลกที่ภาพสีนั้นหายไป เหลือเพียงภาพขาวดำให้เห็น

 

            อะเมทิสต์มองที่เท้าเปลือยเปล่าของตนเอง ก่อนจะเลื่อนสายตามองรอบกาย แม้จะมีดอกไม้อยู่เต็มทุ่งหญ้าหล่อนก็ไม่สามารถบอกสีของมันได้

 

            หล่อนก้าวตรงไปตามทางเดินไปเรื่อยๆ สังเกตุว่าตนเองมีความปกติบางอย่าง นอกจากสีสันที่หายไปแล้ว หล่อนยังไม่ต้องสูดหายใจอีกด้วย

 

บ้านคฤหาสน์หลังใหญ่ปรากฎสู่สายตา คนสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง กำลังยืนอยู่ ณ ประตูบานใหญ่หน้าบ้าน ราวกับรอต้อนรับใครบางคน

 

มารีน่า…”เสียงหญิงวัยกลางคนดังขึ้นก่อน หล่อนปราดเข้ามากอดร่างเธอเอาไว้แน่น

 

เราคิดถึงลูกเหลือเกินผู้ชายอีกคน มีดวงตาที่คุ้นเคยนักในความคิดของหญิงสาวเพราะตาคู่นั้นมันเหมือนกับเธอ

 

            อะเมทิสต์ขมวดคิ้ว รู้มึนตึง แต่ไม่อาจสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นเร็ว หล่อนค่อยๆผละออกจากอ้อมกอดนั่น

 

ขอโทษนะคะพวกคุณเป็นใครกัน?”หญิงสาวถามเพื่อยืนยันให้แน่ใจ เพราะสรรพนามที่ผู้ชายแปลกหน้าแต่ก็คุ้นเคยคนนั้นเรียกเธอน่ะ

 

ลูกจำพ่อกับแม่ไม่ได้หรือ…”ทั้งสองหันหน้ามองสบกันอย่างงงๆ อะเมทิสต์อ้าปากค้าง รู้สึกว่าแขนขาเริ่มเคลื่อนไหวได้ยาก เธอรู้สึกหน่วง และหนืดเหมือนเดินอยู่ในโคลน

 

เอ่อ…”ขณะที่อ้ำอึ้ง จ้องมองดวงหน้าทั้งสองด้วยความงุนงงปนเจ็บปวด เสียงนุ่มนวลน่าฟังก็ดังขึ้นในหัว

 

เดินเข้าไปในบ้านเธอจะได้ความทรงจำกลับมา

 

เข้าบ้านสิจ๊ะแม่ทำอาหารเตรียมไว้แล้ว ลูกอาจจะเหนื่อยมาก พักก่อนนะหญิงวัยกลางคนคลี่ยิ้ม มีแววตื่นเต้นยินดีในดวงตา หล่อนใช้มือคว้าแขนร่างบางที่ยืนอึ้งกับที่ แล้วออกแรงดึงเบาๆเป็นการเชื้อเชิญ ขณะที่ชายวัยกลางคนเปิดประตูรอพลางกวักมือเรียก

 

ขอโทษนะคะทางเดินนี่จะไปสุดที่ไหนหรืออะเมทิสต์โพล่งถาม ขณะที่หยุดเท้าไว้กับที่

 

            ไม่มีคำตอบให้กับคำถามนี้แม้ว่าเธอจะหยุดยืนรอสักพัก

หญิงสาวค่อยๆถอยทีละก้าว ก่อนจะกลับไปยังถนนเส้นเดิม

 

ขอโทษนะคะแต่ฉันต้องไปแล้ว…”

 

            อะเมทิสต์ค้อมตัวลาคนแปลกหน้าทั้งสอง ถึงสมองจะประมวลและสั่งการว่าควรก้าวต่อ แต่เหมือนความอึดอัดจะค่อยๆพรั่งพรูเข้ามา ความสงสัยใคร่รู้ผุดขึ้นในใจ สองเท้าเดินต่อแต่เธอกลับคอยแอบจดจำและลอบมองใบหน้าคนทั้งสองไว้ จนสุดที่สายตาจะมองเห็น

 

            เมื่อหันกลับสู่เส้นทางเดิม สภาพแวดล้อมรอบข้างก็เปลี่ยนไป และที่พบว่าแปลกคือสีสันของดอกไม้กลับมาแล้วมันมีสีขาวสะอาดราวเกล็ดหิมะ

 

มารีน่าเสียงทุ้มลึกดังขึ้นก่อนที่ร่างหนาอันคุ้นเคยจะปรากฎตรงหน้า โดยไม่ทราบที่มา

 

รุ่นพี่? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”มารีน่า อีกแล้ว!? อะเมทิสต์คิดในใจแล้วส่ายหน้าปลงๆสงสัยว่าตนเองมีกี่ชื่อกันแน่

 

พี่มาตามหาเธอคนอื่นๆก็ตามหาเธออยู่ แล้วเธอล่ะมาทำอะไรตรงนี้แพทริกซ์ขมวดคิ้วสงสัย

 

เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันหญิงสาวพบว่าเมื่อพยายามนึกย้อนเรื่องราวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า กลับเหมือนมีเมฆหมอกสีเทาๆมาปกคลุมไว้ ทำให้จิตยึดอยู่แค่ถนนสีขาว และความรู้สึกอันมุ่งมั่นว่าจะต้องเดินไปให้ถึงปลายทาง

 

มากับพี่สิชายหนุ่มยื่นมือมาให้ ท่าทีและรอยยิ้มยังคงอ่อนโยน

 

ไม่ได้หรอกฉันคิดว่าต้องเดินไปทางนั้นอะเมทิสต์ชี้ไปยังพื้นถนนที่ลาดยาวไปจนสุดสายตา ราวกับว่ามันไม่มีจุดสิ้นสุด

 

พี่อยากบอกความจริงทุกเรื่องเกี่ยวกับตัวเธอเกี่ยวกับทรอนซ์เธอไม่สงสัยบ้างหรือว่าทำไมตัวเธอในตอนนั้นถึงต้องลบความทรงจำขณะมีชีวิตอยู่ทั้งหมด…”น้ำเสียงของเขาฟังดูนุ่มลื่น ขณะที่ร่างหนาก้าวชิดเข้ามาหนึ่งก้าว จ้องไปยังดวงหน้าที่เผยความกังวลเล็กน้อย

 

ฉัน…”

 

แปลว่าทรอนซ์อาจทำเรื่องบางอย่างที่ร้ายแรง จนเธอไม่อาจให้อภัยหรือเขาสร้างความเจ็บปวดมหาศาลให้เธอเธอไม่อยากรู้หรือมารีน่า

 

หยุดพูด…”

 

ชีวิตก่อนหน้า เธอผ่านอะไรมาแล้วบ้าง ไม่อยากรู้หรือ?”

 

ไม่…”

 

ฉันจะแสดงให้เธอเห็นเองมารีน่า

 

            เสียงสายฟ้าฟาดเปรี้ยง! ขึ้นมาพร้อมกับภาพขาวเทา เกิดแผ่นดินไหวน้อยๆในระดับที่ยังพอทรงตัวยืนไม่ให้ล้มได้ อะเมทิสต์พบว่าตนเองอยู่ในห้องคล้ายว่าเป็นห้องเก็บของหล่อนสัมผัสกล่องลังไม้ ทันทีที่สัมผัสมันกลับมีสีสันขึ้นมาแต่เมื่อเลื่อนมือกลับมา มันก็กลายเป็นภาพขาวเทาดังเดิม

 

ทรอนซ์..”เสียงหวานของหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้นแผ่วๆ มีตู้เสื้อผ้ากั้นอยู่ระหว่างกลางทำให้หล่อนมองไม่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า อะเมทิสต์ค่อยๆเดินเข้าหา

 

            ภาพที่เห็นทำให้หล่อนเกือบสูญเสียการทรงตัว เพราะหญิงสาวหน้าหวานคนนั้นกำลังกอดร่างหนาอันคุ้นเคยไว้แน่นนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มสั่นไหว ขณะยืนนิ่งให้อีกฝ่ายอิงซบ

ทรอนซ์…”ดวงหน้าหวานเชยคางขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าจ้องอีกฝ่ายด้วยความหลงใหลสุดใจ

 

            ทรอนซ์อย่านะ

อะเมทิสต์ตะโกนเสียงดังอยู่ภายในใจ รู้สึกเหมือนแขนขาก้าวไม่ออก และเมื่อร่างหนากระตุกร่างในอ้อมกอดเขาเข้าไปชิดขึ้นจนแทบจะหลอมเป็นร่างเดียว ดวงหน้าคมคายนั้นโน้มลงไปหาหญิงสาวคนนั้นช้าๆ

 

            อะเมทิสต์หลับตาแน่นทรุดตัวแนบลงกับพื้น

เกิดแผ่นดินไหวอีกครั้ง คราวนี้เป็นความรู้สึกที่เหมือนบ้านหมุนรอบๆตัว เมื่อหล่อนค่อยๆลืมตาขึ้น เหมือนมีลมพัดตีเข้ามา ก่อนที่เจ้าตัวจะต้องร้องอุทานเมื่อพบว่าที่แท้ร่างของหล่อนกำลังลอยอยู่บนอากาศ!

 

เลิกยุ่งกับฉัน ไปจากฉัน ไม่ต้องสนใจฉัน นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการเสียงอันเยียบเย็นเสมือนลมหนาวดังขึ้นจากบานหน้าต่างคราวนี้อะเมทิสต์ก็ตื่นตะลึกอีกครั้งเมื่อพบร่างของเธออีกคน กำลังลอยค้างอยู่หน้าบานหน้าต่าง จากจุดที่มีความสูงประมาณสี่ชั้น ขณะที่ทรอนซีรากำลังนั่งพิงขอบหน้าต่างและจ้องมองกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

 

            อะเมทิสต์รู้สึกเหมือนใจกระตุกแรงๆหนึ่งครั้งหลังจากได้เห็นสีหน้าและแววตาอันเย็นชา ที่ทรอนซ์ไม่แสดงออกกับเธอมาก่อน ในความทรงจำครั้งใหม่

 

ไม่จริง!! นายไม่ได้ต้องการแบบนั้น นายแค่จะปิดกั้นตัวเอง เพราะคำสาปนั่น ฉันไม่ยอมหรอก!!”เสียงของเธอเองตะโกนตอบกลับไป

 

            ทรอนซ์จ้องร่างนั้นนิ่ง ทวีความดุดันยิ่งขึ้น

ฉันไม่สนว่าเธอคิดยังไง อะความารีน ฮีลเลอร์

 

ฉันก็ไม่สนเหมือนกัน!เพราะฉันรักนายไปแล้ว ฉันต้องการนายได้โปรดเถอะนะเสียงนั่นค่อยๆแผ่วลงตอนท้ายของประโยค ดูเหมือนว่าฉันอีกคนนั้นกำลังก้มหน้าน้อยๆแล้วร้องไห้

 

ถึงจะเป็นแค่ผู้สังเกตุเหตุกาณ์ แต่อะเมทิสต์กลับรู้สึกจุกขึ้นมากลางอก เหมือนว่าร่างกายจำความเจ็บปวดครั้งนั้นได้ เธอค่อนข้างมั่นใจว่าฉากทั้งหมดนี่เคยเกิดขึ้นจริงความรู้สึกของเธอ ณ ตอนนั้นได้แตกสลายไปจริงๆ

 

ฉันไม่เคยพูดว่ารู้สึกแบบที่เธอรู้สึกกับฉันทรอนซ์พูดเรียบๆ ตาสีน้ำเงินมองจ้องอีกฝ่ายที่กำลังร้องไห้เงียบๆ ราวกับไม่รู้สึกอะไร

 

“…นายไม่เคยพูดว่ารักฉัน…”เสียงของเธอคนนั้นยิ่งสั่นเครือจนปกปิดไม่มิด

 

เพราะฉันไม่แน่ใจฉันไม่รู้ว่ามันใช่ไหม แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด

 

นาย…”

 

ฉันอยากขอโทษ กับเรื่องเข้าใจผิดทั้งหมด

 

อะอะไรนะเรื่องเข้าใจผิดหรอไม่จริงนายโกหก

 

            ครืน

เสียงฟ้าร้องดังคำราม ก่อนห่าฝนจะเทสาดลงมาอย่างเร็ว ร่างของเธอคนนั้นเปียกปอนไปทั้งตัว ขณะที่ลอยเคว้งท่ามกลางลมพายุฝน ทรอนซีราบุรุษผู้มอบความอบอุ่นให้เธอเสมอ กลับปิดหน้าต่างบานที่กั้นระหว่างเธอกับเขาก่อนจะจากไป

 

อย่าเสียใจไปเลย มารีน่าเสียงของแพทริกซ์ดังขึ้นมาอีกครั้ง อะเมทิสต์จึงรู้สึกตัวว่าตนกำลังร้องไห้เหมือนกับคนในเหตุการณ์นั้น และเมื่อลืมตาจึงกระพริบตาสองสามครั้งอย่างงุนงง มือข้างหนึ่งยกขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ

 

เมื่อกี้มันอะไรกันมีคำถามมากมายในหัว หญิงสาวเริ่มเรียงลำดับไม่ถูก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรรู้สึกอย่างไร ควรทำอะไรต่อไปตัวเธอเหมือนสายลมที่ลอยอย่างเคว้งคว้างกลางอากาศ

 

ถ้าเธออยากได้คำตอบ ก็มากับพี่ชายหนุ่มเชื้อเชิญ พลางยื่นมือมาหาอีกครั้ง

 

            อะเมทิสต์จ้องมือหนาที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสับสนและความอัดอั้นในอกหล่อนค่อยๆเอื้อมมือไปวางบนมือหนานั้น

 

 

            ฉันไม่รู้ว่าควรจะเชื่ออะไร เมื่อความมั่นใจเริ่มถูกสั่นคลอน เหมือนมีความสงสัยจุกแน่นอยู่กลางอก ที่มาของฉันคือใครกันแน่ สองคนนั่นคือพ่อกับแม่จริงๆใช่หรือเปล่า ทรอนซ์ทำเรื่องที่ฉันไม่อาจให้อภัยจริงหรือไม่

 

            มือที่ถูกกุมไว้ แต่ปราศจากความอบอุ่นอย่างเคย

ฉันเลื่อนสายตาจากมือหนา ไปยังนัยน์ตาสีแดงสด

 

รุ่นพี่ทำไมมือไม่อุ่นแล้วล่ะ

 

“…”


นั่นสินะเป็นเพราะนี่มันไม่จริงไม่ใช่ความจริงเลยฉันดึงมือกลับมา จ้องมองดวงหน้าแข็งกระด้างไร้อารมณ์ของคนตรงหน้า เอเลน่าฉันไม่ได้อยากได้ความทรงจำกลับคืนมาสิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือทรอนซีรา ได้โปรดคืนเขามาให้ฉันเถอะนะ

 

            ร่างของแพทริกซ์กระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะสลายหายไปกลายเป็นอากาศธาตุ

 

หลังจากนั้นไม่นาน ภาพขาวเทาเริ่มมีสีสันและมีชีวิตชีวากว่าเดิม ท้องฟ้าขดพับเข้าหากันราวกับกระดาษ ที่ห่อหุ้มร่างของฉันไว้ในนั้น คราวนี้ไม่มีความรู้สึกเวียนหัว และไม่นานนักภาพตรงหน้าก็หยุดนิ่งสนิทเบื้องหน้าปรากฎเป็นภูเขาน้ำแข็งก้อนมหึมา

 

            น้ำแข็งที่พันธนาการร่างของเขาเอาไว้

 

ในที่สุดเจ้าก็ผ่านด่านพวกนั้นมาได้ ช่างเป็นมนุษย์ที่น่าสนใจเสียจริงเอเลน่าพาร่างนางมาหยุดตรงหน้า กั้นกลางระหว่างฉันกับสิ่งที่ขังร่างทรอนซ์เอาไว้ สีหน้าของหล่อนดูซีดเซียวอ่อนล้า

 

ฉันต้องทำอะไรบ้าง

 

อย่าใจร้อนไปเลยสิ่งที่เจ้าต้องทำนั้นง่ายมาก

 

“…”

 

จงหากุญแจที่จะไขสู่ภูเขาหิมะที่ไม่มีวันละลายของข้าสินี่คือคำใบ้สุดท้ายขอให้เจ้าโชคดี”      

            ร่างของเอเลน่าหายวับไปพร้อมพายุหิมะที่พัดผ่านมาวูบหนึ่ง ทิ้งให้ฉันยืนนิ่งกับคำใบ้นั้น

            กุญแจไขไขกุญแจ

            ภูเขาหิมะที่ไม่ละลาย

            ภูเขาของข้าที่ไม่ละลาย

 

เอเลน่าอะไรคือภูเขาหิมะของท่านกันนะฉันหยุดนิ่งแล้วคิด แม่มดที่อยู่นานถึงพันปี กับห่วงบางอย่างที่นางไม่อาจปล่อยวางได้? เทียบได้กับภูเขาหิมะที่ไม่ละลาย?

 

เฮมิสท่านโปรดช่วยชี้แนะให้ฉันพาทรอนซ์กลับมาได้อย่างปลอดภัยทีเถอะฉันหลุบตาภาวนาในใจ ภาพหญิงสาวในชุดเดรสสีชมพู และชายหนุ่มในชุดเกราะนักรบฉายซ้ำในหัวหลายๆรอบ

 

อะความารีน ฮีลเลอร์เสียงทุ้มก้องกังวานดังขึ้น ฉันสะดุ้งตกใจจนตัวโยน เมื่อกวาดตามองไปรอบๆกลับไม่เห็นใคร แต่ฉันจำเสียงของเขาได้

 

ท่านคือเฮมิสใช่หรือเปล่า?...ไม่จริงน่ะท่านยังอยู่ที่นี่มาตลอดหรือนี่

 

ข้าเป็นเพียงดวงจิตที่เฝ้ามองนางเอเลน่าข้าไม่อาจทำให้นางมีความสุขได้

 

            ฉันไม่รู้จะโฟกัสที่ไหนจึงได้แต่เพ่งมองภูเขาสูงตระหง่านตรงหน้า

 

ท่านโกรธหรือไม่ กับสิ่งที่นางทำกับเชื้อสายของท่าน คำสาปนั่น ทำให้ราชวงศ์โซลิเซียร์ต้องล่มสลาย

 

ข้าไม่เคยโกรธนาง ข้าเข้าใจดีว่านางเจ็บปวดนัก ข้าเพียงอยากช่วยให้ลูกหลานของข้าพ้นจากคำสาปของนาง เรื่องนี้เริ่มจากตัวข้า

 

            ฉันขยับตัว รู้สึกถึงความหวัง

กุญแจที่นางปรารถนาจากข้ารับมันไปสิ เจ้าเพียงร่ายมนต์ด้วยความรู้สึกของเจ้า ประตูจะเปิดออก และหิมะจะละลายในที่สุด

 

            สายตาเหลือบไปเห็นลูกกุญแจดอกหนึ่ง วางอยู่บนผืนหิมะ มือยื่นไปแตะหยิบมันขึ้นมาอย่างเบามือ พอมองใกล้ๆก็พบว่ามันเป็นลูกกุญแจสีทองเหลือง ขนาดประมาณนิ้วชี้ ฉันพลิกสิ่งของในมืออยู่ไปมา ผสมความงุนงง

 

“…ฉันต้องทำอะไรบ้างเฮมิส?...เฮมิส?”ฉันร้องเรียกเจ้าของชื่อซ้ำๆ ก่อนจะรวบรวมสติกลับมาที่ปริศนา และกุญแจอีกครั้ง

 

            สิ่งที่เอเลน่าต้องการ จากเฮมิสงั้นหรือ

แน่นอนว่ามันต้องเป็นนามธรรม ความรู้สึก อะไรบางอย่าง

 

            แล้วสิ่งที่นางทำให้ฉันเห็นก่อนหน้านี้คืออะไร

ความสับสนหวาดกลัวลึกๆในจิตใจฉัน?  หลายครั้งที่ผ่านมาฉันเลือกจะไม่สนใจ แสร้งทำว่ามันไม่สำคัญกว่าการอยู่เคียงข้างทรอนซ์ ไม่ว่าฉันจะเคยเป็นใคร ฉันไม่เคยอยากรู้เลย

 

            แต่แล้ววันนี้ฉันเพิ่งรู้ ว่าลึกๆแล้วฉันเองมีความสงสัยตัวเองในอดีต และโหยหาอยากจะได้ความทรงจำกลับคืนมามากขนาดไหน

 

            สิ่งที่ฉันรู้สึกจากภาพเหตุการณ์โดยมีฉันเป็นผู้รับชมนั่นเป็นความกลัวส่วนลึกที่สุดในใจ ที่ฉันไม่อาจปฏิเสธได้

            แล้วยังไงล่ะ? ในเมื่อผลสุดท้ายฉันก็ต้องการเขามากกว่าอยู่ดี

ไม่ว่าจะจำเรื่องราวทั้งหมดได้หรือไม่ได้ เขาก็รักฉัน และฉันเองก็รักเขา

ส่วนเรื่องที่ผ่านมานั้นฉันขอลืมมันไปโดยที่ไม่รู้อะไรดีกว่า

 

            ทรอนซ์ไม่ว่านายเคยทำร้ายจิตใจฉันหรือทำผิดมหันต์ขนาดไหน

ฉันให้อภัยนาย

เพราะฉันอยากก้าวเดินไปกับนาย

จากนี้และตลอดไป

 

            แสงสีขาวสว่างจ้าฉายวาบขึ้นมาราวกับแสงแดดที่สะท้อนกับน้ำแข็งของภูเขา ฉันหลับตาปี๋แม้ว่าจะพยายามเพ่งมองออกไปมากขนาดไหนก็ไม่อาจต้านลำแสงทรงพลังนั่นได้ วินาทีต่อมา กุญแจในมือก็หลุดและบินไปยังทิศของภูเขา

 

หยุดนะ!! เจ้ากุญแจ!! เฮ้ฉันพยายามร้องเรียก เอามือข้างนึงปิดตาไว้ พยายามวิ่งฝ่าลำแสงจ้าเข้าไปแม้ว่าจะมองไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม

 

            พลั่ก

แล้วก็พบว่าฉันวิ่งชนเข้ากับอะไรบางอย่างเข้า

 

            เมื่อลืมตาฉันก็เหมือนพบความฝันที่เป็นจริง

 

            ฉันยิ้มน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว

 

            เขายิ้มตอบ ดวงหน้าหล่อเหลาคมคายดูเหมือนจริงกว่าทุกครั้ง นัยน์ตาสีทะเลลึกเจิดจรัสภายใต้แสงอาทิตย์อ่อนๆ ทอดมองมาด้วยความรู้สึกมากมายเหมือนสายน้ำที่ไหลเทเข้ามา ไม่มีคำบรรยายใดใดที่จะอธิบายความรู้สึกทั้งหมดได้

 

ทรอนซ์!!!”ทันทีที่เอ่ยเรียก เขาขยับเข้าหาพร้อมดึงฉันเข้าไปกอดไว้แน่นเนิ่นนานที่เขาไม่มีคำพูดใดใดหลุดออกมา นอกจากมือที่สั่นน้อยๆ ที่บรรจงลูบผมฉันเบาๆ

 

นี่คือร่างของนายจริงๆใช่ไหมทรอนซ์ฉันกระซิบเสียงแหบพร่า เพราะรู้สึกเหมือนมีก้อนมาจุกตรงที่คอ พร้อมกับน้ำตาที่เพียรกลั้นไว้

 

 

อะความารีน ฮีลเลอร์เสียงหวานใสอันคุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง เอเลน่าปรากฎกายขึ้นในชุดเดรสสีชมพูอ่อน ดวงหน้าหวานดูเยาว์วัยขึ้นกว่าเดิมเพราะมันเผยความสดใส มีชีวิตชีวา และใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

 

เอเลน่าฉันตอบ และมองร่างที่ปรากฎอยู่ข้างๆนางอย่างอึ้งปนทึ่ง เฮมิส!”

 

เฮมิสยอมปรากฎตัวต่อหน้าข้าแล้วข้าขอบคุณเจ้ามากที่ชำระความแค้นในใจข้าออกไปเสียทีมันเป็นภูเขาที่ไม่มีวันละลายสำหรับข้าเว้นแต่หากได้รับการให้อภัยจากเขาเฮมิส…”

 

          ภูเขาน้ำแข็งละลายไปจนหมด เหลือไว้เพียงบ่อน้ำขนาดใหญแทนที่

ฉันสบตาทรอนซ์ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

 

นี่มันเรื่องอะไรทรอนซ์พูด พลางมองร่างหนึ่งหญิงหนึ่งชายด้วยท่าทีหวาดระแวง

 

ทรอนซีรา โซลิเซียร์เฮมิสเรียกเขา

 

ท่านเป็นใคร

 

นายดูไม่ออกจริงๆหรือตาดุๆนั่นนายถอดแบบมาจากเขาเปี๊ยบเลยนะฉันใบ้ให้เบาๆ

 

ชื่อของข้า คือ เฮมิส โซลิเซียร์

 

“…”ดูเหมือนว่าความจริงบางอย่างเพิ่งจะทำให้ใครบางคนกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งไปหยกๆเองนะ

 

หลายปีที่ข้าเฝ้าดูพวกเจ้าเติบโตมาข้าวอนขอให้เจ้ากลับมาดูแลโซลิเซียร์ ให้ที่พักแก่ชาวโซลิเซียร์ที่ต้องผลัดถิ่น ช่วยลบล้างความผิดที่ข้าเคยก่อไว้ ช่วยลบตราบาปของราชวงศ์โซลิเซียร์แทนข้าด้วยเถิดบุรุษในชุดนักรบพูดจบ สตรีข้างกายเขาก็ยกมือขึ้นจับท่อนแขนเขาไว้ ดวงตาดำขลับของนางสะท้อนแววห่วงใยชัดเจน

 

ได้ข้ารับปากกับท่านว่าจะสร้างโซลิเซียร์ขึ้นมาใหม่ทรอนซ์เอ่ย พยักหน้ากับเฮมิส ดูแล้วเขาเหมือนคนรุ่นเดียวกันมากกว่าที่จะอายุห่างกันเป็นพันปี

 

ทรอนซีรา โซลิเซียร์ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้ากลายเป็นเช่นนี้ พรากครอบครัวของเจ้าไป และสร้างความเจ็บปวดในใจเจ้ามาแสนนานยามนี้ข้าได้สำนึกแล้วข้าขอมอบพรให้แก่ธิดาของเจ้าเป็นการชดเชยสิ่งที่ข้าทำลงไปเอเลน่าเผยสีหน้าเจ็บปวด ประโยคสุดท้ายที่นางพูดทำให้ฉันเผลอกระแอมเบาๆ

 

            เขาจะรู้ไหมนะ

ฉันแอบเสียวสันหลังวาบ และใจสั่นด้วยความตื่นเต้น

 

            ทรอนซ์เหลือบมองฉัน ฉัยยิ้มแห้งๆรับ

ทำไมนางถึงคิดว่าเราจะมีลูกสาวล่ะเขาถามด้วยสีหน้าและแววตาใสกิ๊งไร้เดียงสา…(กริ๊ดดดดดด ความไม่แตกค่า)

 

ความแข็งแกร่งเกินเทียมทาน ความงามล้ำเหลือล้น ความปราดเปรื่องรอบรู้เจ้าจงเลือกพรเพียงหนึ่งข้อ

 

            ฉันกำมือแน่น หัวสมองหมุนติ้วๆไม่หยุด และขณะที่กำลังจะอ้าปากตอบไปอย่างมั่นใจฉับไวนั้น เสียงทุ้มหนักแน่นก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน!!

 

ความแข็งแกร่งเกินเทียมทานทรอนซ์พูดด้วยหน้านิ่งๆ เสียงเรียบๆ เหลือบมองฉันนิดๆราวกับไม่ได้รู้สึกผิดอะไร ก็ถ้าเป็นลูกผู้หญิง ฉันก็อยากให้ลูกแข็งแกร่งจะได้ป้องกันตัวเองได้

 

แต่…! แต่ว่า!”ฉันขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างเจ็บใจ

 

เจ้าได้พรข้อนั้นไปเรียบร้อยแล้วข้าขอลาก่อน

 

          ร่างทั้งสองสลายกลายเป็นไอหิมะทันใดนั้น เกล็ดหิมะก็ค่อยๆเทลงจากฟากฟ้า ดูเป็นภาพโรแมนติกที่หาได้ยากในดินแดนหิมะที่มีแต่น้ำแข็งแบบนี้

 

โกรธฉันหรอทรอนซ์รวบตัวฉันไปกอดอีกครั้ง จนฉันที่กำลังทำหน้ายู่อดที่จะยิ้มขำออกมาไม่ได้ ช่างเถอะ เรื่องพรนั่นก็เป็นแค่โบนัส ได้หรือไม่ได้มาก็ไม่สำคัญ เพราะฉันจะรักลูกของฉันให้ดีที่สุดอยู่ดี

 

มาก…”ฉันส่งค้อนวงโตๆไปให้ แต่ก็หลุดยิ้มอีกครั้งเมื่อเขาก้มลงมาหอมแก้มฟอดใหญ่ นี่!!>_<”

 

ยังโกรธอีกหรือทรอนซ์ยิ้มจางๆ นั่นทำให้ฉันเริ่มรู้ตัวอีกครั้งว่าใกล้จะตกอยู่ในอาคมเสน่ห์ของเขาแบบถอนตัวไม่ขึ้นอีกครั้ง

 

ฉันจะโกรธนายได้ยังไง…”

 

เพราะเธอรักฉัน?”

 

นั่นมันบทฉันย่ะ…”

 

            ฉันมองทรอนซ์ ที่มองจ้องกลับมา

มีหลายคำพูดที่ไม่ต้องเอ่ย ก็รู้สึกได้ ไม่ต้องมีความทรงจำในอดีต ก็สัมผัสได้ ว่าครั้งหนึ่งหัวใจดวงนี้เคยเป็นของใคร และมันยังคงเป็นของเขา ไม่เคยเปลี่ยนไป

 

ทรอนซีราฉัน…”

 

ฉันรักเธอรักมากได้โปรดแต่งงานกับฉันนะ

 

            ฉันยืนอึ้ง ก่อนสมองจะประมวลผลอะไรได้ทัน ริมฝีปากเรียวก็ทาบทับริมฝีปากฉันอย่างพอดิบพอดี ฉันกำชายเสื้อเขาไว้แน่น หน้าร้อนวูบวาบ ก่อนจะผละออกจากกอด

 

นายแย่งบทฉันพูดอีกแล้วนะเก็บกดหรอ ที่ผ่านมาไม่ค่อยได้พูดน่ะฉันแซว พยายามกลบเกลื่อนดวงหน้าที่แดงระเรื่อ

 

แล้วคำตอบล่ะ…”นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดูจริงจัง เคร่งขรึมกว่าเดิม ฉันกระแอมเบาๆหนึ่งทีก่อนจะแย๊บถาม

 

หมายความว่าฉันต้องย้ายมาอยู่กับนายที่นี่อะนะ

 

ไม่ชอบหรือมันอาจจะหนาวไปหน่อยแต่เรื่องอุณภูมิ ก็ควบคุมได้

 

นั่นแปลว่านายก็มีฐานะเป็นพระราชาอย่างนั้นใช่รึเปล่า

 

อ่าก็คงอย่างนั้น ถ้าโซลิเซียร์ถูกก่อตั้งขึ้นมาใหม่ก็จะยิ่งใหญ่พอๆกับแคปริคอร์น และโทรปิคอร์นแน่นอนว่าดินแดนจะถูกแบ่งเป็นสามส่วน เหมือนที่เคยเป็น

 

งั้นแปลว่าฉันก็ต้องกลายเป็นราชินีแห่งโซลิเซียร์งั้นหรอ

 

แน่นอนเพราะเธอเป็นภรรยาของฉัน

 

            เพราะเธอเป็นภรรยาของฉัน

          เพราะเธอเป็นภรรยาของฉัน

          .///////.

 


ตกลงเป็นก็เป็น

 

 

Writer: ใกล้เวลาที่รอคอยแล้ว ขอสารภาพเลยว่าปั่นสด แต่พล็อตวางไว้นานแล้วนะจ๊ะ TwT

ติดขัดตรงไหน อยากรีเควสอะไรยังไงลองเม้นดูน้า >_<

ไม่รู้จะฟินกันรึเปล่า บททรอนซ์ดูจะพลิกไปไหมนะ (เป็นพระเอกตั้งนานเพิ่งได้เพิ่มบทตอนท้ายๆ) ยังไงก็ฝากติดต่อตอนต่อๆไปด้วยนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนค่า

 

ปล.ตอนพิเศษมีแน่นอน แต่ขอคิดก่อนน้า อิอิ

ปล2.ที่ว่ามีภาคต่อไป ขอประกาศอย่างเป็นทางการว่า+++++++++++มีจ้า คงพอเดาได้เนอะว่าใครเป็นตัวหลัก 555 ยังคงความเป็นนิยายรักแฟนตาซีแปลกๆเหมือนเดิมจ้ะ ฝากติดตามด้วยน้า

ปล3.พอดีช่วงนี้ยุ่งมาก ต้องแบ่งเวลามากๆ ขออภัยในความล่าช้าในวันนี้และต่อๆไปเน้อ T^T

 

                                                                                                                        LOVE  you all

                                                                                                                             บาบิQ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2255 เจ้ามายา (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 17:46
    นางเอกท้องได้ไง ท้องตั้งแต่เมื่อไหร่ เอ๋?
    #2,255
    1
    • #2255-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      11 เมษายน 2559 / 07:59
      อร้ายยยย
      #2255-1
  2. #2195 Namtaln-Chugar (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 03:21
    สู้ๆ อัพไวๆนะคะ
    #2,195
    1
    • #2195-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:53
      ขอบคุณสำหรับเม้นค่ะ
      #2195-1
  3. #2191 Markchien (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 19:13
    เป็นกำลังใจให้อัพเร็วๆน้าค้า
    #2,191
    0
  4. #2188 น้ำผึ้งง' แมวแสบ ซ่าา (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 10:28
    ฟินอ่าาา มาต่อไวๆน่ะคะ รอๆ
    #2,188
    1
    • #2188-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:54
      ขอบคุณที่เม้นค่า
      #2188-1
  5. #2185 0844185158 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 21:35
    สู้ๆน้าา~~อัพเร็วๆนะค่ะ
    #2,185
    1
    • #2185-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:55
      ขอบคุณค่า
      #2185-1
  6. #2184 KAMI (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 18:12
    กรี๊ดแปปป >< รอๆ
    #2,184
    1
    • #2184-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:55
      ขอบคุณค่า
      #2184-1
  7. #2183 Noolek Noolek (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 16:38
    คิดถึงไรท์ อย่าหายไปนานน้าาา
    เหงาๆแปลกๆ มาอัพไวๆน้าา
    #2,183
    1
    • #2183-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:55
      อยากอัพบ่อยๆเหมือนกันค่ะ
      ขอบคุณที่เม้นนะคะ
      #2183-1
  8. #2182 Alice (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 13:54
    รอฉากแต่งงานค่าาา อยากเห็นปฏิกริยาตอนทรอนซ์รู้ว่ามารีน่าท้องด้วย ฟิน > <
    #2,182
    1
    • #2182-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:55
      แฮ่ ไม่รู้จะถูกใจเปล่านะ ><
      #2182-1
  9. #2181 casidy (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 12:35
    สนุกมว๊ากกกกก
    #2,181
    1
    • #2181-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:56
      ขอบคุณค่าาา
      #2181-1
  10. #2180 casidy (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 12:35
    กรี๊ดดดดดดดดดดด
    #2,180
    0
  11. #2179 pi_cco (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 12:34
    น่ารักมากกเลยยย สู้ๆนะไรต์????????
    #2,179
    1
    • #2179-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:56
      ขอบคุณนะคะ
      #2179-1
  12. #2178 DearDiana Suhonen (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 09:04
    จนถึงตอนนี้ยังข้องใจ...แบบว่าไปทำกันตอนไหนค่ะเนี้ยยยยยทรอนซ์~~ >0<;;;;;;;
    #2,178
    1
    • #2178-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:56
      ตอนที่แล้วๆ จ้า55555อ่านดีดีนะมีบางข้อความบอกอ้อมๆอยู่>< เซนเซอร์ๆๆ
      #2178-1
  13. #2177 Nickname Donna (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 08:04
    สนุกมว๊ากกกก >< รอน่ะค่ะ
    #2,177
    1
    • #2177-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:56
      ขอบคุณนะคะ
      #2177-1
  14. #2176 FangFySama (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 07:00
    โอ๊ยยยย ยิ้มอ่ะ ละมุนมากกกก
    >o<
    #2,176
    1
    • #2176-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:57
      ^______^ ขอบคุณนะคะ
      #2176-1
  15. #2175 4132141201 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 00:30
    ว้าวววว มาแล้ววว
    #2,175
    1
    • #2175-1 บาบิQ(จากตอนที่ 61)
      5 เมษายน 2559 / 16:57
      ขอบคุณสำหรับเม้นค่า
      #2175-1