The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 21 : The Keyz 21 โกรธ กลัว สับสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[21]

            ภาพเบื้องหน้าคือปราสาทใหญ่สีขาวที่วางตั้งอยู่กลางทุ่งหญ้ากว้าง ทะเลสาบโอบล้อมรอบตัวปราสาทไปกว่าครึ่ง สะท้อนเงาจันทราที่ลอยเด่นอยู่กลางนภาเพียงลำพัง ไร้วี่แววของหมู่ดาว แม้จะเป็นเพียงหนึ่งแสงที่ให้ความสว่าง แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกมืดมิดเปล่าเปลี่ยว มันกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นประหลาด

 

            ฉันสูดเอาอากาศยามดึกเข้าไปเต็มปอด รับกลิ่นไอหญ้าแผ่วๆ มองเห็นหยาดน้ำค้างที่เกาะตามยอดใบ สะท้อนแสงสีเหลืองอ่อน ทำให้บริเวณสนามหญ้าแห่งนี้เป็นเหมือนวิมานบนดิน ที่ไม่อยากจะละสายตาไปไหนเลยทีเดียว

 

            ฉันหันกลับไปมองประตูลายสลักสวยสีขาวที่ค่อยๆหายไป ขณะที่เจ้าของประตูนั้นได้เดินนำหน้าฉันไปหลายก้าว หันมาอีกทีเขาห่างจากฉันประมาณสิบเก้าแล้วอะ!= =

 

นี่ๆนายรีบหรอฉันทำหน้ามุ่ย ก่อนจะวิ่งสับขาไปเดินอยู่เคียงข้างเขาคนที่ทำให้ฉันละสายตาจากสิ่งรอบข้าง คนที่ทำให้โลกของฉันสว่างกว่าดวงจันทร์เป็นสิบดวงเลยล่ะ>_<

 

“…”ทรอนซ์หันมามองฉัน ที่ยิ้มรับอย่างเขินๆ แล้วเขาก็ปรับความเร็วในการเดินให้ลดลง(ลดแล้วหรอฟะเนี่ย!<<เออ ขาสั้น พอใจมะ YY)

 

“^______^”ฉันยังคงยิ้มต่อไป เมื่อเหลือบมองชุดโต๊ะ เก้าอี้ที่อยู่ในสวนริมทะเลสาบที่ที่เขาเจอฉันเป็นครั้งแรก นายจำได้ไหม ฉันแอบอยู่ตรงนั้นตอนนั้นนะ ฉันสวดมนต์อ้อนวอนพระเจ้าให้รอดออกไปได้ แต่นายดันจับได้อะ

 

            ทรอนซ์มองตามสายตาฉัน ไปหยุดอยู่ที่ต้นไม้ต้นนั้นที่เขาเคยยืนหลบอยู่ในเงามืด แล้วทำสีหน้าครุ่นคิด

 

ฉันคิดว่าเธอเป็นเด็กใหม่เขาพูดเบาๆ

 

ฉันคิดว่าพวกนายจะส่งฉันไปให้อาจารย์ใหญ่น่ะสิ!= =”ฉันอดนึกถึงวินาทีนั้นไม่ได้ แต่ในที่สุดฉันก็ผ่านมันมาแล้ว และตอนนี้ตอนนี้ผู้ชายที่ฉันเคยพูดว่าเกลียดนักเกลียดหนา กลับกลายเป็น คนสำคัญในชีวิตฉันไปแล้ว

 

            นี่แหละ เขาเรียกว่าพรหมลิขิต >//<!

 

คิดอะไรของเธอ ทำหน้าแปลกๆ- -”ทรอนซ์เปรยขึ้นขณะที่ฉันกำลังดื่มด่ำอยู่ในห้วงความสุขที่บอกไม่ถูก นี่เขาจะไม่มีอารมณ์โรแมนติกบ้างอะไรบ้างเลยรึไงนะ

 

ก็นายว่ามันไม่แปลกหรอ จู่ๆทำไมฉันถึงตามเจ้าช้อนมาที่นี่ได้ ทำไมต้องเป็นฉันฉันขำในลำคอเมื่อนึกถึงตอนที่ต่อสู้ตัวต่อตัวกับช้อนอย่างมึนเมา ฉันไม่คิดเลยว่ามันจะส่งฉันเข้ามาในที่แบบนี้ที่ที่ฉันไม่เคยจินตนาการว่ามันมีอยู่จริง

 

“…”ทรอนซ์ดูเหมือนจะจมอยู่ในห้วงภวังค์ของเขาบ้าง ทำให้ฉันได้มอง ได้สัมผัสบรรยากาศรอบๆได้ชัดขึ้น

 

            ไอเย็นพัดมาพร้อมลมหนาว ที่พาให้ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ฉันยกมือขึ้นกอดอกไว้แน่น หลับตารับลมที่ตีเข้ามาชวนให้รู้สึกหนาวได้อีก!!

 

 กึกๆๆๆ ฟันมันกระทบกันไปถึงไหนหะ อยู่กันดีๆตั้งหลายปีทำไมต้องมาทะเลาะกันเอาเวลานี้ T^T

 

หนาวหรอทรอนซ์หันมาถามด้วยสีหน้าเรียบๆเช่นเคย แต่ๆๆสาบานได้ว่าคิ้วของเขาขมวดไป 0.1 เซนติเมตรเลยทีเดียวนั่นทำให้ฉันสรุป(ไปเอง)ว่าเขาเป็นห่วงฉันใช่มะ><

 

ไม่อะ สบายมากแต่ก็ต้องเล่นตัวเล็กน้อยค่ะ เราเป็นกุลสตรี ไม่ค๊วรไม่ควรเปิดโอกาสให้ชายใด แม้ในใจจะเอ้ยไม่ใช่!

 

“…”เขากลับนิ่งเฉย ไม่มีทีท่าว่าจะทำอะไรซักนิด เอ่อ คือว่า ที่ถามเนี่ย ถามตามมารยาทหรอกหรอ- -?

 

ทรอนซ์ฉันเอ่ยเรียกเบาๆ

 

“…”

 

ฉันหนาวอะหนาวมากๆๆๆในที่สุด ก็ต้องยอมศิโรราบให้กับความนิ่งเฉยของเขา จนได้YY

 

หึเขาพ่นลมหายใจเย็นๆออกทางจมูก เธอคิดจะให้ฉันทำอะไร

 

หะ?”ฉันจ้องเขาตาแถบถลนออกจากเบ้า นี่เขาไม่เคยเรียนรู้วิธีจีบสาวรึไงนะ แบบว่าบรรยากาศพร้อม ลมหนาวพร้อม แอคชั่น! แต่พระเอกกลับฮึ่ยย- -;;

 

โอเคงั้นฉันจะเป็นผู้กำกับสักครั้งนะ … “กอด..”

 

หืม?”แน่ะยังมาทำขึ้นเสียงสูงอีก-///-

 

กอดฉันสิ อุ่นดีฉันพูดอ้อมแอ้ม แล้วทำเป็นมองวิวไปรอบๆ ทั้งๆที่หน้านี่ร้อนกว่าทุกส่วนในร่างกายที่ถูกแช่แข็งแล้วแหละ

 

            ผ่านไปเพียงอึดใจ ฉันก็ได้รับไออุ่น อุ่นมาก จนต้องหลับตาพริ้ม แต่ก็พบว่ามือมันขยับไม่ได้ ไม่สิ ไม่ใช่แค่มือ ทั้งตัวฉันขยับไม่ได้เพราะมันถูกพันด้วย เบาะนุ่มนิ่มนั่น!!

 

อุ่นไหมทรอนซ์ก้มหน้าลงมาถามนิดๆ แล้วยิ้มที่มุมปาก

 

นาย ทรอนซีรา!”ฉันทั้งอับอายทั้งมีความสุข โอ๊ยยย นายจะกวนฉันไปถึงไหนนะ นี่ฉันถึงกับบอกบทนายเลยนะ นายยังจะนอกบทอีก แถมโอ๊ยๆๆ อายจนอยากจะเอาหน้ามุดลงดินอะT///T

 

รีบกลับเถอะ อีกไม่นานก็เช้าแล้วเขาพูดเรียบๆ ก่อนจะเดินนำไป(อีกครั้ง) ฉันที่โดนห่อไว้เหมือนดักแด้ ก็ต้องวิ่งให้ถี่ขึ้น บางครั้งถึงกับต้องกระโดด เพื่อตามฝีเท้าเขาให้ทัน T T ฮือๆๆ คนใจร้าย

 

            หลังจากก้าวขึ้นบันไดได้สองสามขั้นอย่างยากลำบาก ทรอนซ์คงเห็นว่าขืนให้ฉันโดดขึ้นเองคงจะพอทันข้าวเที่ยงพอดี เขาจึงหิ้วฉันโดยอุ้มจับเบาะไว้ด้วยมือข้างนึง ปล่อยให้ฉัน(ผู้น่าสงสาร)ลอยค้างอยู่ข้างๆเอวเขา

 

            ทรอนซ์นายทำกับผู้หญิงที่นายเพิ่งจะจูบไปแบบนี้หรอ Y_Y ฮือๆ

 

อุ้มดีๆไม่ได้หรือไง ทำเหมือนฉันเป็นเด็กๆไปได้= ,=”ฉันอดบ่นงิดๆไม่ได้ เมื่อเขาปล่อยฉันลงหน้าห้องเรียบร้อย แล้วก็เอามันออกไปได้แล้ว ชักจะร้อนแล้วล่ะ ฮึ่ยๆๆ- -;;;”

 

            เซ็งค่ะบรรยากาศพร้อม ลมพร้อม แต่ตัวแสดงไม่ตามบทเชอะ

 

“…”ทรอนซ์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะจับฉันหมุนเร็วๆเพื่อให้หลุดออกจากเบาะนุ่มนิ่ม แต่ความเร็วมันทำให้ฉันมึนจนเซถลาเข้าไปหาเขา ที่รับฉันไว้แทบจะทันที

 

เอ่อ..”ฉันจ้องแผงอกแข็งแรงที่อยู่ตรงหน้า มือสัมผัสที่อกด้านซ้ายของเขา รับรู้จังหวะหัวใจที่มันกำลังเต้นอย่างมั่นคง หนักแน่นที่สุดต่างจากฉันที่มันเต้นอย่างถี่รัวและบ้าคลั่ง!

 

หืมม? นายไม่ไม่รู้สึกอะไรเลยหรอฉันรีบคลำหาชีพจรที่อกซ้ายเขา สลับกับจ้องหน้าเขาที่ห่างออกไปแค่ไม่กี่เซ็น

 

รู้สึก..?”เขาพูดเสียงเอื่อยๆ นั่นทำให้ฉันใจหายวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเรียบร้อย

 

            นั่นสิทำไมเจ้าชายจอมเย็นชาอย่างทรอนซีราต้องมา ใจเต้นถี่รัว กับฉันด้วย ทั้งที่เขาแทบจะไม่เคยยิ้ม แทบจะไม่เคยหัวเราะในชีวิต อย่างเขาน่ะรักใครเป็นจริงๆเหรอ??

 

ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่แน่ใจ แล้วเริ่มรู้สึกรื้นๆที่ขอบตา

 

ทรอนซีรา ทำไมนายทำกับฉันแบบนี้ T^T”ฉันมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด

 

ฉันไปทำอะไรเธอล่ะ- -”เขากลับตอบฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยแบบนี้

 

นายนายไม่ได้…”ฉันเริ่มพูดไม่เป็นภาษา มือที่สั่นนิดๆค่อยๆผละออกจากอกเขาช้าๆ นายไม่ได้มีหัวใจที่เต้นเพื่อฉัน

 

“?”เขาขมวดคิ้วอย่างงงๆ

 

ก็ก็เวลาที่คนรักกันเขาอยู่ด้วยกันน่ะนะ อย่างน้อยๆหัวใจมันก็บอกได้ว่าพวกเขารู้สึกยังไงต่อกัน

 

นี่ทำไมฉันต้องพร่ำเพ้ออะไรยาวเหยียดขนาดนี้นะหัวใจของฉัน กำลังเต้นรัวเพราะกลัวไปทุกอย่าง กลัวว่าทุกสิ่งจะเป็นเพียง ความฝัน ที่เขาเนรมิตขึ้นมาเท่านั้น พอฉันลืมตาขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างมันจะหายไป ทรอนซีราที่เป็นแสงสว่างของฉันจะดับไป ก็เท่านั้น..

 

แต่นายกลับนายกลับไม่มีเลย นายเคยรู้สึกหวิวๆตอนอยู่กับฉันบ้างไหม เคยรู้สึกว่า บางอย่างในนี้ มันกำลังพองโตบ้างไหมฉันยกมือขึ้นกุมอก มองไปที่เขาอย่างมีความหวัง

 

“…”ชัดเลยเขาไม่เพียงเงียบแต่กลับ ไม่แม้แต่จะแสดงสีหน้าใดใด

 

โอเค ฉันเข้าใจแล้ว นายกลับไปนอนเถ..OxO”ฉันตกใจกับการกระทำที่รวดเร็วและเด็ดเดี่ยวของเขามันเป็นจูบครั้งที่สองของวันนี้ แต่มันต่างออกไปทรอนซีรา ไม่ได้แสดงความรู้สึกผ่านทางอารมณ์ สีหน้า และคำพูด หากแต่จูบนี้ เขาต้องการบอกฉัน

 

            ว่า เขารักฉันเขาต้องการฉันใช่ไหม ทรอนซีรา?

 

“…”หลังจากเขาถอนจูบออกไปแล้ว เขาก็เดินผละออกไปแล้วเปิดประตูเข้าห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับฉัน โดยไม่หันมามองอีก

 

            ฉันมองตามเขาจนประตูปิดสนิทมองประตูจนแทบจะมองทะลุเข้าไปในห้องได้อยู่แล้วเนิ่นนาน ขณะที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงภวังค์ ฉันยกเอามือทาบอกเบาๆ

 

            อย่างนี้ไงทรอนซ์เสียงหัวใจฉัน ที่เต้นเพื่อนาย

 

ฉันหลุบตาลงทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น จรดมันไว้ให้ลึกที่สุดในหัวใจ ไม่ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องจริงหรือฝันไป นายทรอนซีราได้เข้ามาเหยียบพื้นที่ตรงนี้ ที่ที่มืดมิด และได้ส่องแสงจนพื้นที่แห่งนี้ชุ่มชื้นและมีชีวิต

            ทรอนซีราแม้ว่าวันนึงฉันต้องจากไป ฉันจะไม่เสียใจจะไม่เสียใจที่ได้รักนาย

 

 

 

            ก๊อกๆๆ..

เสียงประตูดังขึ้นถี่รัว ทำให้ฉันสะดุ้งจนเกือบจะตกเตียง แล้วรีบวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดไปเปิดประตู

 

อรุณสวัสดิ์ ^^”บุรุษนัยน์ตาสีฟ้าเทายิ้มรับหน้าประตู ฉันเห็นดังนั้นจึงปิดประตูดังปัง! ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนอนต่อ

 

            ก๊อกๆๆ..

อีกเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ฉันเดินงัวเงียออกไปเปิดประตู

 

ชาร์..”เสียงมารีอาเล็ดลอดเข้ามา ทำให้ฉันที่แง้มประตูออกเล็กน้อย ก็เปลี่ยนใจเป็นปิดมันให้แน่นไว้ตามเดิม แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนต่อ

 

            ก๊อกๆๆ..

 

อะไรอีกเล่า วันนี้วันหยุดนะ= =”ฉันเดินจ้ำไปที่ประตู ก่อนที่จะเตรียมวีนทุกคนที่บังอาจมารบกวนเวลานอนอันน้อยนิดของฉัน แต่ก่อนที่จะอ้าปากฉันก็พบกับความน่ากลัวหลังประตูนั่น

 

หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าเธอคิดจะปิดประตูอีกรอบละก็ ฉันไม่ปล่อยไว้แน่!- -”เสียงเย็นๆดังขึ้นจากกลุ่มคนที่ยืนพร้อมเพรียงอยู่หน้าห้อง เมื่อฉันขยี้ตา ปรับโฟกัสเรียบร้อย ก็รู้ว่านั่นคือเสียงของ..

 

โซล อย่าเสียมารยาทสิ พวกเราต่างหากที่มารบกวนเวลาหยุดพักผ่อนของชาร์ลีนน่ะหญิงสาวหน้าตาไร้อารมณ์เปรยขึ้นเอื่อยๆ เธอจ้องฉันกลับมาด้วยแววตาเลื่อนลอย ทำเอาฉันที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นถึงกับเสียวสันหลังวาบ

 

แพทตี้ ถ้าเธอกลัวเสียมารยาทแล้วเธอจะตามพวกเรามาทำไมกันการ์มี ชายผมสีทองแหวเพื่อนสาวที่ยืนข้างๆ

 

            อะไรกันนะ คนพวกนี้ทำไมถึงต้องมาทักทายกันเอาเวลาเช้าๆแบบนี้ด้วยนะ

 

เอาล่ะๆ ฉันขอนอนต่ออีกแป๊ปนึงนะ ยังง่วงอยู่เลยอะ ไว้ค่อยคุย..”

 

            ปัง!!

เสียงผลักประตูทำเอาฉันตื่นโดยสมบูรณ์ แล้วเบิกตากว้างมองมารีอาที่ก้มหน้านิดๆ แต่รังสีอาฆาตแผ่กระจายจากร่างสมส่วนนั่นอย่างชัดเจน

 

แฮ่ฉันล้อเล่นน่ะมารีอา ค่อยๆพูดค่อยๆจาก็ได้ TT”ฉันมองประตูที่ถูกดันจนติดกำแพงอย่างสงสาร สงสัยงานนี้ยังไงก็ต้องเปลี่ยนประตูแล้วล่ะ

 

เธอหายไปไหนมา เมื่อวานน่ะ รู้ไหมพวกเราเป็นห่วงแทบแย่ราล์ฟเปรยขึ้น ทำเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอ คนเขียนบท คงไม่ได้อู้งานหรอกใช่ไหม

 

อ่านั่นฉันคือว่า…”ฉันพูดติดๆขัดๆไปหมด เมื่อหัวเริ่มนึกถึงเรื่องที่ ต่อจากงานละครน่ะ-///-

 

เอ๋ๆๆ เห็นการ์มีบอกว่าเธอไปกับทรอนซ์?”ราล์ฟหรี่ตาลงแล้วแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายให้ตายสิ แถมยังใบหน้าแต่ละคนที่จ้องมองมาที่ฉันอย่างกดดันนั่นอีก

 

เปล่านะ ฉันกับทรอนซ์ไม่ได้ก็แค่…”

 

หายไปทั้งคืนอืมมการ์มียิ้มเจ้าเล่ห์

 

ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าแพทตี้ถามอย่างเป็นห่วง

 

โอ๊ะ ถึงกับเจ็บเลยหรอ ไม่ขนาดนั้นมั้งแพทตี้^-^”ราล์ฟพูดด้วยน้ำเสียงทะเล้น จนฉันแทบจะเสกน้ำแข็งปาใส่หน้าหมอนั่นสักป้าบสองป้าบ

 

เลิกล้อเล่นได้แล้ว ตกลงว่าเธอไปไหนกันมาหะ งานละครเกือบจะเละไม่เป็นท่า ถ้าพวกเราช่วยกันแก้บทไม่ทันน่ะมารีอาพูดด้วยสีหน้าเครียดๆ และสายตาแบบดุๆ YY

 

                        อย่าดุหนูสิ หนูไม่เกี่ยวนะ ไปถามเจ้าคนที่พาไปนู่นนน

ฉันทำหน้าเบ้ ก่อนจะส่งสายตาไปยังห้องที่อยู่ตรงข้าม เหมือนคนฝั่งตรงข้ามจะรู้งาน เพราะเขาเพิ่งจะก้าวออกจากห้องแบบพอดิบพอดี*O*

 

“…”

“…”

 

ปัง! ..

แต่พอเขาเจอสีหน้าทุกคน ที่ต่างแสดงความสงสัยกันโดยไม่ปิดบัง เขาก็เลือกที่จะปิดประตูไว้ตามเดิม

 

            อะอ้าว ทิ้งกันงี้เลยหรอT^T

ตอบมานะ!!!เสียงทุกคนที่ดังจนแทบจะทะลุไปถึงสวรรค์ พร้อมเพรียงกันราวกับคณะประสานเสียง ทำให้ฉันจำต้องรีบปิดประตูไว้ตามเดิมปล่อยให้เสียงบ่น วิพากษ์วิจารณ์ดังอยู่ด้านนอก จนหายไปในที่สุด..

 

            หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ฉันก็สวมชุดไปรเวทเรียบๆของมารีอา ออกมาจากห้อง ก็พบว่าคณะทีมของฉันได้รออยู่ก่อนหน้านี้แล้วครบคนเลยทีเดียว

 

โดยที่ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนก็พร้อมใจกันเดินลงบันไดเพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังโรงอาหาร ผู้คนไม่ค่อยหนาแน่นเท่าไหร่เพราะเป็นเวลาที่สายเกินกว่าจะรับประทานอาหารเช้า

 

ว่าแต่ ชาร์ลีน ทรอนซ์ พวกนายรู้รึยัง…”ราล์ฟเปรยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ในขณะที่เท้าก้าวถึงพื้นชั้น1

 

รู้อะไรหรอฉันหันไปถาม แล้วรอคอยคำตอบ

 

ก็เรื่องเรื่อง คนที่จะย้ายเข้ามาอยู่เอ่อราล์ฟพูดติดๆขัดๆจนฉันแทบจะฟังไม่ออกว่าเขาพยายามจะสื่ออะไรฉันส่ายหน้าเบาๆพลางถอนหายใจ แล้วเลื่อนสายตาจากราล์ฟ มองตรงไปข้างหน้าที่มีร่างเล็กของหญิงสาวผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าประกาย ยืนอยู่ก่อนหน้านั้น

 

สวัสดีค่ะเสียงหวานเอ่ยทัก ทุกคนที่ดูเหมือนจะตัวแข็งทื่อกันโดยไม่ได้นัดหมาย หล่อนโปรยยิ้มมีเสน่ห์ให้ทุกคน แล้วสายตาก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่ ชายที่ยืนอยู่ข้างๆฉันทรอนซีรา

 

หล่อนยิ้มกว้างขึ้นไปอีก นิ่งเหมือนรอคอยอะไรบางอย่าง แต่ในเมื่อทุกคนพากันกลั้นหายใจไม่ยอมมีใครปริปาก หล่อนจึงพูดเรื่อยๆเหมือนเหตุการณ์ทุกอย่างเป็นปกติดี

 

ฉันคิดถึงทุกคนมากเลย ให้เกียรติมาทานข้าวเช้ากันนะคะช้อคกี้ พิ๊งค์ เลื่อนสายตาไปสบกับทุกคนยกเว้นฉัน

 

อ่า พิงค์ พวกเราก็ คิดถึงงเธออ่ะนะ แต่ว่า…”ราล์ฟพูดกลั้วหัวเราะ แล้วแอบชายตามามองมาที่ฉันแบบมีเลศนัย

 

อ้อเอ่อ ไม่เป็นไร พวกนายไปเถอะ ฉันเดี๋ยวฉันจะไปเดินเล่นฉันออกตัวแทบจะทันที พยายามกระดกริมฝีปากให้ยิ้มแต่มันก็คงเป็นยิ้มที่ แห้งที่สุดเท่าที่เคยยิ้มมาเลยล่ะ

 

ไม่ได้นะ พวกเราเป็นทีม ไปไหนก็ต้องไปด้วยกันมารีอาแหว เน้นเฉพาะกลางประโยค ที่หล่อนพูดพร้อมสบตาพิ๊งค์

 

บรรยากาศเริ่มส่งกลิ่นแปลกๆแล้วถึงจะอยากรู้แต่ฉันขอเผ่นก่อนล่ะ

 

ไม่เป็นไร เต็มที่เถอะ ฉันไปล่ะฉันพูดรัวเร็ว เหลือบมองทรอนซ์ที่ไม่พูดอะไรอยู่แว๊บนึง ก่อนจะวิ่งจากที่ที่พวกเขายืนด้วยกันยังไงซะ ผู้หญิงคนนั้น ก็มาก่อน

 

ฉันไปแย่งที่ของเขาที่ที่เขาเคยยืน ตำแหน่งฮีลเล่อร์นั่น

เดี๋ยวนะแล้วต่อจากนี้จะเป็นยังไง ถ้าเธอคนนั้นกลับมาแล้วฉันล่ะ?

 

ฉันเดินเรื่อยๆมาจนถึงสนามหญ้าที่อยู่ระหว่างหอพักกับโรงอาหาร ที่ที่ฉันเคยมาฝึกเป็นฮีลเล่อร์ครั้งแรกกับแพทตี้

 

ในขณะที่ความคิดยังคงโลดแล่นอย่างฟุ้งซ่าน เสียงกลุ่มผู้หญิงก็ดังเข้ามาในโสตประสาท

อุ๊ย ทายซินั่นใคร

 

ฉันไล่สายตาไปหาต้นเสียง ผู้หญิง4-5คนยืนโพสต์ท่าเรียงกันเป็นแถว มันทำให้ฉันนึกถึงเวทีซุปเปอร์โมเดลที่เคยดูในทีวี พอมองไปแต่ละคนแล้วบางคนฉันก็คุ้นๆว่าเคยเห็นที่ไหน แต่คนที่ฉันจำแม่นที่สุดคือคนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงกลาง

 

โรสเซลล่าฉันเอ่ยขึ้น แต่เสียงที่ออกมามันแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเพราะฉันมัวแต่คิด ถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด นั่นคือฉันต้องจากไปจากที่นี่ เพราะเธอคนนั้นได้กลับมาแล้ว

 

ชิ ต่อไปเธอต้องเรียกว่า ท่านโรสเซลล่า เพราะท่านโรสกำลังจะมาเป็นควีนหญิงสาวที่ยืนถัดจากโรสเซลล่าแขวะด้วยน้ำเสียงที่หลับตาก็ยังรู้ว่า ไม่เป็นมิตรเท่าไหร่

 

พวกเธอต้องการอะไรฉันขยับปากถามอย่างเหนื่อยล้า ตอนนี้ขอให้อย่ามีเรื่องเลย ฉันปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว

 

สั่งสอนไง เป็นแค่เด็กใหม่แต่บังอาจมาเทียบรัศมีกับท่านแพทริกซ์ รู้ไว้ซะว่าเธอมันก็แค่คนไร้ค่า

 

ว่าไงล่ะ ได้ยินมาว่าเมื่อคืนเธอหายไปกับทรอนซ์ ใช้มารยาอะไรถึงหลอกล่อผู้ชายถึงสองคนได้ แต่ว่านะสำหรับทรอนซ์ เธอก็คงเป็นแค่ตัวคั่นเวลาเท่านั้นแหละ เพราะตอนนี้ตัวจริงเขากลับมาแล้ว ใครๆก็รู้ว่า ทรอนซ์น่ะ รักช้อคกี้ พิ๊งค์ มากแค่ไหน

 

ให้ตายสิเจ้าพวกนี้ จี้จุดได้ตรงเผงเลยนะ

ฉันหัวเราะเสียงสูง ข่มอารมณ์ที่กำลังพลุกพล่านอยู่ทั่วร่าง รู้สึกอึดอัดที่หน้าอก เหมือนกับมันอยากจะระเบิดออกมา

 

หัวเราะอะไรไม่ทราบ!”โรสถลึงตามองฉัน ที่จ้องตอบกลับไปอย่างไม่หวั่นเกรง

 

ที่ว่า เธอกำลังจะมาเป็นควีน น่ะ…”ฉันเปรยขึ้นเย็นๆ ตาจ้องเขม็งไปยังโรสที่ดูเหมือนจะทำอะไรไม่ถูก แพทริกซ์เขาไปขอเธอแล้วหรอ

 

            เหมือนคำถามของฉันจะฟาดหน้าโรสได้ป้าบใหญ่ เพราะโรสถึงกับทำหน้าเลิ่กลั่ก หน้าแดงซ่าน พร้อมชี้นิ้วมาทำท่าจะด่าแต่ด่าไม่ออก

 

แล้วเขาขอเธองั้นหรอ!”เมมเบอร์ที่เหลือถามฉันอย่างเหลือเชื่อ

 

ใช่ฉันยิ้มหวาน ให้ทุกๆคนที่ยืนหน้าเหวอไปเรียบร้อย

 

            เมมเบอร์แต่ละคนแทบจะกริ๊ดจนอกแตกตาย พวกหล่อนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะหันไปหาหัวหน้าเมมเบอร์ผู้มีใจรักแพทริกซ์นั่นคือ โรสเซลล่า

 

กริ๊ดดดดด!! ชาร์ลีน อย่าอยู่เล้ยยยย!!โรสกรีดเสียงร้องพร้อมประกาศลั่น ทันใดนั้นพื้นดินเริ่มเกิดแรงสั่นสะเทือนจนปริแตก แยกออกจากกัน!

 

อ๊ะ..”ฉันกระโดดหลบไปทางซ้ายพลางมองพื้นที่ฉันเคยยืน เกิดเป็นหลุมลึกลงไปประมาณสองเมตร ถ้าช้าอีกนิดคงได้หล่นลงไป รอให้พวกนี้ฝังสินะ

 

            แต่ไม่กี่อึดใจทันทีที่เท้าแตะพื้น ฉันก็ถูกรัดที่ข้อเท้าทั้งสองด้วยเถาวัลย์ที่โผล่ขึ้นมาใต้ดิน แรงฉุดทำให้เข่าฉันล้มกระแทกพื้น ส่วนความเจ็บปวดน่ะหรอ…T^T ฉันชักจะชินแล้วล่ะ

 

ไอซ์ คัทฉันท่องคาถาที่คิดขึ้นมามั่วๆ จ้องไปยังสิ่งที่รัดฉันไว้แน่น มันถูกน้ำแข็งคมกริบกรีดจนต้องปล่อยจากเท้างามๆของฉัน ทิ้งไว้เพียงรอยสีแดงที่เด่นชัดบนผิวสีขาวเนียนYY

 

คิดว่าเธอจะสู้พวกฉันได้หรอหนึ่งในกลุ่มนั้นบังคับทิศทางลม ให้กองใบไม้ที่ตกหล่นอยู่บนพื้นหญ้า พุ่งเข้ามาหาฉันด้วยความเร็วเร็วจนมันกรีดเสื้อและเนื้อออกบางๆปรากฏเป็นรอยข่วนที่มีเลือดไหลซิบๆ

 

            เลือด อีกแล้วอยู่ที่นี่ ฉันมีเรื่องที่ต้องมีเลือดตกยางออกทุกวี่ทุกวันรึไงนะ= =

 

คุกเข่าลงต่อหน้าท่านโรสเซลล่า แล้วขอขมาดีๆซะ หญิงสาวที่ยืนถัดจากโรสเปรยขึ้นเย็นๆ ในขณะที่มองฉันที่กำลังกลิ้งตัวหลบกลุ่มใบไม้ที่มันตามมากรีดตัวฉันอยู่เรื่อยๆ

 

อ๊ะฉันอุทานเบาๆกับความเจ็บแปลบที่แก้มข้างซ้าย แค่เฉี่ยวๆเท่านั้นแต่ก็เรียกความแสบได้เหมือนกันนะT^T “นี่พวกเธอ!!”

 

ฉันถลึงตามองกองใบไม้นั่น ก่อนจะกระซิบคาถา ไอซ์ ฟรีซซิ่งแล้วมองกองใบไม้แช่แข็งที่หล่นตุบ กลางอากาศ

 

ยัยคนตกกระป๋อง ถ้าเธอฉลาดพอ เธอก็น่าจะลาออกไปซะเลยก็ดีนะ เพราะช้อคกี้ พิงค์กลับมาแล้ว ท่านแพทริกซ์ก็ไม่มีทางยกคนอย่างเธอขึ้นมาเป็นควีนหรอก!”

 

ยัยคนตกกระป๋องหรอ?

ไหนไหนฟะ กระป๋อง(ยังจะ..= =/บาบิQ)

 

ฉันหลุบตาลงข่มอารมณ์ความโกรธ กลัว สับสน ที่ปนกันมั่วไปหมด..

โกรธ ที่กำลังโดนดูถูก และต่อว่า กับเรื่องที่ฉันไม่ได้ทำ

กลัว ที่พวกนั้นพูด ไม่ใช่ว่าฉันไม่คิดหรอกนะ การที่ทรอนซ์ทำดีกับฉัน หรือว่าเขาแค่ต้องการไล่ฉันออกไปเพื่อให้พิ๊งค์กลับมา?

สับสนกับความคิดตัวเอง ที่ไม่รู้จะเชื่อสิ่งไหน ระหว่างสมองที่คิด กับหัวใจที่รู้สึก

 

หึก็อาจจะจริงอย่างที่เธอว่าฉันแสยะยิ้ม รู้สึกเหมือนพลังที่ไหลเวียนจากกลางอกสู่ร่างกายทุกส่วน มันต้องการ การปลดปล่อยสงสัยต้องจัดหนักซักตั้ง!!!”

 

            สิ้นเสียง ฉันก็ก้มลงคุกเข่าข้างนึง แล้วเอามือแตะพื้น หลับตาลงนึกถึงภาพน้ำแข็งที่ผุดจากพื้น ที่ฉันเคยเห็นทรอนซ์เสกขึ้นมาพอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นกลุ่มผู้หญิงน่ารำคาญพวกนั้นวิ่งหลบกันจ้าละหวั่น

 

พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ !

ฉันจ้องไปยังผู้หญิงที่มีผมลอนหยักศกก่อน แท่งน้ำแข็งโผล่ขึ้นจากใต้ดิน หล่อนก้าวถอยหลังจนล้มลงไป

 

หนอยยยหญิงสาวผมบ๊อบสั้นๆกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง เธอวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ในมือถือมีดสั้นกะทัดรัดไว้ เตรียมง้างมืดปะทะ

 

            เคร้ง!

ฉันมองกริชน้ำแข็งที่เสกขึ้นมาเพียงเสี้ยววิอย่างอึ้งปนทึ่ง ก่อนจะต้องปะทะกับมีดสั้นๆแต่แลดูอันตรายนั่น เหมือนกับว่าฉันจะมีแรงมากกว่า เพราะฉันโน้มตัวไปร่างทั้งร่างของหญิงผมสั้นคนนั้นก็ถอยกรูดไปตามแรง จนต้องกลิ้งตัวออกห่างไปหลบอยู่ในระยะที่ปลอดภัย

 

ชาร์ลีน เธอ!!”โรสเซลล่าแทบจะกระโดดเต้นอย่างบ้าคลั่ง หล่อนเสกเถาวัลย์ที่คราวนี้เหมือนจะต่างออกไป เพราะมันมีหนามแหลมๆประดับมาด้วย ฉันต้องรีบกระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว จนไม่ทันระวังว่านั่นเป็นกับดัก!!

 

อ๊ากฉันพบว่า พื้นที่ฉันเหยียบ มันว่างเปล่าหันไปมองอีกที ก็พบว่ามันคือหลุมที่เกิดจากแผ่นดินไหวครั้งแรก และจะหลบตอนนี้เกรงว่าจะไม่ทันการณ์แล้วล่ะ TT

 

            ตุ๊บ!

เจ็บก้น!!T^T

 

ฉันคลำก้นอย่างเจ็บปวด แต่การโจมตีก็ยังไม่หยุดแค่นั้น เพราะเถาวัลย์หนามนั่นได้ตามเข้ามาอย่างช้าๆ เหมือนจงใจ

            ฉันปากริชน้ำแข็งในมือออกไป แต่แรงปาขึ้นนั้นน้อยไป แถมโดนแรงโน้มถ่วงฉุดลงด้วย มันจึงไม่ส่งผลกับเจ้านั่นแม้แต่น้อย

 

เธอเสร็จฉันแน่!!”เสียงผู้หญิงดังขึ้นข้างบน แต่ฉันไม่สามารถมองเห็นเพราะเพียงแค่เงยหน้า ก็ถูกแสงอาทิตย์แยงเข้าตา เห็นเพียงแค่เงารางๆของไม้เลื้อยที่ค่อยๆคลืบคลานลงมา

 

            ฉึก..

โอ๊ย!”ฉันสะดุ้งสุดตัว เมื่อพบว่าหนามของมันกรีดลำคอของฉันพาดลงไปถึงกลางอก ฉันต้องกัดฟันกลั้นความเจ็บแสบนี้ไว้ เพราะว่าฉันไม่ยอม แสดงความอ่อนแอให้พวกนั้นเห็นเป็นอันขาด!

 

กริ๊ดดดดด

 

เสียงกลุ่มผู้หญิงกรีดร้อง

แต่ฉันหมดเรี่ยวแรงจะมองขึ้นไป

 

ชาร์ลีน!!!?”

เสียงผู้ชายสองสามคนตะโกนเรียกฉันจากด้านบน

แต่ฉันไม่สามารถแม้แต่จะขานตอบ

 

            ทำไมมันมืด

ฉันกระพริบตาถี่ๆ พยายามปรับภาพแต่มันไม่เป็นผล ตาทั้งสองข้างยังคงสะท้อนภาพสีดำสนิท ฉันมั่นใจว่าฉันกำลังลืมตานี่นาแล้วทำไม..

 

            ฉันรู้สึกถึงแรงฉุดบางอย่างที่ทำให้ฉันขึ้นมาจากหลุมนั่นได้หากแต่

ชาร์ลีน เธอเป็นอะไรไหม

คุณชาร์ลีน ตอบสิครับ

ชาร์ลีน!!!”

 

            ฉันสะบัดหน้าแรงๆ เบิกตากว้างๆโตๆ แต่ฉันไม่สามารถ มองหน้าพวกเขาได้

พวกนายคือใคร

 

จำไม่ได้หรอครับ ผมไซน์ ส่วนสองคนนี่ เวพอนด์ และอาร์เซซิน ชาร์ลีนเมมเบอร์ ที่มีหน้าที่ปกป้องคุณไงครับ!”ไซน์อธิบายด้วยเสียงตื่นเต้น ฉันไม่รู้ว่าเขาทำหน้ายังไง เพราะโลกของฉันมันยังคงมืดมิด นี่ฉันเป็นอะไรไปนะ!

 

อ๋อ เอ้อ ขอบคุณนะ..งั้นช่วย พาฉันไปห้องพยาบาล เอ้ย ฮีลเล่อร์สเตชั่นหน่อยสิ ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี…”ฉันแสร้งทำตัวให้เป็นปกติที่สุด โดยพยายามจ้องไปทางทิศที่เป็นแหล่งกำเนิดเสียง

 

ได้เลยครับผม!”เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระฉับกระเฉง แล้วตัวฉันค่อยๆถูกประคองขึ้นช้าๆ ระมัดระวัง  เท้าค่อยๆเก้าไปเรื่อยๆ พวกเขาดูแลฉันอย่างดีเลยทีเดียว ทำให้ฉันอดซาบซึ้งไม่ได้ แต่ตอนนี้ที่น่าห่วงก็คือ ตาทั้งสองข้างของฉัน

 

            โอ้ ไม่นะ! ฉันหลายเป็นหญิงตาบอดแล้วหรอเนี่ย!!T^T

มั่นใจว่าไม่มีอะไรกระเด็นเข้าตาเลยซักนิด แต่ทำไมอะไรมันมาบังอยู่นะโลกมันถึงได้มืดขนาดนี้

 

เอ่อถามหน่อยดิฉันกระซิบถามใครไม่รู้ที่ประคองฉันอยู่ด้านข้าง คือว่าตอนนี้ มันเกิดสุริยุปราคาหรอ

 

อะไรนะครับ?”

 

            เอ่อ พวกเด็กพิเศษนี่รู้จักคำนี้ไหมนะ ช่างเถอะ _ _

ปล่าวๆ พวกนายแค่พาฉันไปส่งก็พอแล้ว ฉันอยากพักผ่อนน่ะ

 

แล้วฉันก็ได้นอนเหยียดอยู่บนเตียงนุ่มๆ ที่ไม่รู้แม้แต่สภาพเตียง การตกแต่งห้อง หรือภาพใดใดเลยนอกจากสีดำที่เหมือนเทลงบนภาพวาดสีสันของโลกของฉัน

 

ชาร์ลีน!!”ไม่นานนัก เสียงอันคุ้นเคยของใครบางคนก็แล่นเข้ามาในโสตประสาท ทำให้ฉันต้องรีบควานหาผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวไว้ แล้วนั่งเรียบร้อยอยู่บนเตียง แสร้งทำตัวให้เป็นปกติที่สุด

 

ราล์ฟ??”ฉันเอียงคอนิดๆ สัมผัสถึงมืออุ่นๆที่จับไหล่ทั้งสองของฉันเบาๆ

 

 เธอหาเรื่องอีกแล้วหรอเนี่ย ให้ตายดิ!”เสียงทุ้มแหบพร่าฉายชัดถึงความเป็นห่วง ฉันยิ้มรับบางๆ หนอยย ยัยพวกนั้น เจอกันต้องสั่งสอนซะแล้ว!!”

 

ชาร์ลีน !”คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิงเสียงของมารีอา

 

มารีอา ฉันไม่ได้เป็นอะไรฉันรีบออกปากก่อนที่เสียงเทศน์จะตามมาเป็นอีกกระบุงสองกระบุง

 

เธอนี่เธอแฮ่กๆเสียงของหล่อนดูจะเหนื่อยล้ามาก คงจะเป็นเพราะว่าวิ่งมาสินะ

 

            แล้วอีกคนล่ะ?

 

เธอดูไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ ดูแข็งแรงดีอยู่เลยเสียงหวานใสทำเอาฉันสะอึกเบาๆ นั่นคือเสียงของพิ๊งค์

 

            งั้นเหอะ ไม่ต้องคิดเลยว่าคนคนนั้นน่ะอยู่ที่ไหน เขาคงอยู่ในห้องแล้วล่ะ เพียงแต่เขาไม่เอ่ยปากพูดเท่านั้นเองนั่นแหละเขา ทรอนซีรา- -;;;;!!

 

ฉันรีบยกผ้าห่มนั่นคลุมตัวแน่นขึ้นเพราะขืนให้พวกนั้นดูว่าฉันไปหาเรื่องเจ็บตัวมาอีกแล้ว แถมยังกลายเป็นคนตาบอดอีก พวกนั้นคงจะไม่ปล่อยให้ฉันไปดีแน่ๆ YY

 

เงียบเพียงอึดใจ เหมือนฉันได้ยินเสียงเท้ากระทบพื้น ดังเข้ามาเรื่อยๆ แรงกระชากทำให้ฉันเอนตัวตามแรงอย่างตกใจ แต่ยังไม่ลืมยึดผ้าห่มที่ห่อตัวเอาไว้

 

นี่เธอเสียงเย็นๆเอ่ยขึ้น แฝงแววไม่พอใจ นั่นเป็นเสียงของ..

 

ปล่อยนะทรอนซ์ ปล่อยๆๆฉันยื้อแย่งผ้าห่มกับทรอนซ์อยู่พักนึง ก่อนที่มือจะเผลอปล่อยชายผ้าไปข้างนึง T^T ทำให้ฉันต้องนิ่งเงียบ สยบความเคลื่อนไหว

 

ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจแรงๆของชายผู้ยืนตรงหน้าฉัน เขาคงเห็นมันแล้วล่ะรอยขาดวิ่นของเสื้อ เลือดที่ไหลซิบๆ แล้วยังแผลที่กรีดตั้งแต่ลำคอจรดกลางอก Y_Y

 

            ทรอนซ์ไม่พูดอะไรอีกต่อไป เขาคลุมผ้าห่มทับไว้ตามเดิม รู้สึกตัวอีกทีฉันก็รู้สึกว่าร่างทั้งร่างได้ลอยขึ้นจากเตียง แขนทั้งสองข้างหาที่เกาะอิงตามสัญชาติญาณ แก้มข้างนึงไปซบกับไออุ่น ที่แสนคุ้นเคย

 

ทรอนซ์..ปล่อยฉันร้องอย่างตกใจ แต่ก็ไม่สามารถร้องครั้งต่อไปได้อีก เพราะบาดแผลที่ลำคอนี่มันยังแสบเอาเรื่องเลยนะ

 

เงียบไปซะงะเสียงของทรอนซ์ที่ดังใกล้หู ทำไมมันฟังดูเย็นชาแปลกๆ นี่เขาไม่ได้กำลังโกรธฉันใช่มะฉันไปทำอะไรให้เขางั้นหรอ

 

“T^T”ฉันกลั้นสะอื้น กลัวไปหมดแล้วตอนนี้หน้าทรอนซ์คงแบบอ๊ากก ฉันเห็นแล้วคงต้องฟิตอยากจะวิ่ง 100 เมตรหนีไปเลยล่ะ

 

            ราล์ฟเฟ มารีอา ใครก็ได้พาฉันออกไปจากหมอนี่ที เขาคงกำลังจะฆ่าฉัน !Y__Y

 

                                                                                                                       To be con.

 

 

Writer : ตอนนี้ยาวไปนิดดดนึงนะคะ ให้อ่านแบบจุใจไปเลย (_ _)เป็นยังไงกันบ้างคอมเม้นด้วยนะคะ ขอบคุณท่านผู้อ่านที่แสดงความเห็นมามากๆๆๆเลยค่ะเพราะไรท์เตอร์เองก็ประเมินคนที่เข้ามาอ่านจากคอมเม้น แบบว่าให้รู้ว่าไม่ได้หลงเข้ามาดูเฉยๆอ่ะค่ะ 555

            ขอบคุณอย่างงามเลยค่า ^O^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #1699 cake01 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 19:44
    ทำไมนางเอกถึงตาบอดได้ล่ะ
    #1,699
    0
  2. #1626 หญิงมุก (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 23:16
    ตาบอดเลยเหรอ
    #1,626
    0
  3. #1598 BigGest-Dino (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 12:44
    ทรอนซ์ โค-ตะ-ระ เร่าร้อนเลยอ่า *o*
    แต่ทำไมต้องให้ตาบอดด้วยอ่า แง ๆ ๆ ๆ
    โหดร้าย แล้วจะหายมั้ยอ่า ??
    #1,598
    0
  4. #1571 SheetahG (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 06:56
     เอ่อ นางเอกค่ะ มีการถามว่าเกิดสุริยุปราคามั้ยอีกน๊ออ ? อิอิ สามคนนั้นคงเอาไปนินทาแล้วหละ 
    #1,571
    0
  5. #1554 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 11:25
     ไม่จิงอเมทิสต์ต้องม่ายตาบอด
    #1,554
    0
  6. #1453 SheetahG (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 09:32
    ตอบอดด ไม่น๊าาาาาาาาาาา
    #1,453
    0
  7. #1351 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2554 / 18:27
    ตาบอด!!!!!! O[ ]O
    #1,351
    0
  8. #1311 Vampire knight (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 01:01
    ง่ะ ทำไมอยู่ๆ ถึงมองไม่เห็นล่ะ แล้วพิ๊งค์ แลดูเป็นตัวร้าย
    #1,311
    0
  9. #1297 Miray!@#$%^& (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 23:37
     ยู้ฮู ! เราแวะมาอ่านแล้ววว ตามคำสัญญา ที่ให้ไว้ X))

    สนุกมากมายย อัพแล้วอย่าลืมแจ้งข่าวสารกันมั่งเน้อออ ;))
    #1,297
    0
  10. #1296 Violin flower (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 19:06
    ไรเตอร์์์์์์์์์อ่าาาาาาาาาาาา

    จิตค้างเลย

    อัพต่อไวๆนะค้า 
    #1,296
    0
  11. #1293 [P]a[t] (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 00:57
    สนุกมากๆเลยค่ะ
    ตาอเมทิสเปนไรไปเนี่ยย
    รอตอนหน้านะคะ
    #1,293
    0
  12. #1275 jangpoon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 15:16
    รออ่านนะค่ะ
    อ้ากกกกกก จะเป็นยังไงหนอ ><
    #1,275
    0
  13. #1269 Malfndtoey:) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 18:01
    ตาบอดหรอออ  ม่ายยยยยO_O  สนุกมากค้่ะ รอวันพุธนะคะ
    #1,269
    0
  14. #1268 เมมฟิส (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 14:07
    อเมทิสต์จะเป็นยังไงต่อไป   จะทำยังไงต่อไป อมเทิสต์ต้องตัดสินใจให้เด็ดขาดถ้าทรอนซ์เข้าข้างยัยพิงค์  รวมทั้งทรอนซ์ด้วยจะทำยังไงในเมื่อยัยพิงค์กลับมาแล้ว   ยัยพิงค์คิดจะทำอะไรอีก   อย่าให้อเมทิสต์ต้องเสียใจอีกเลยน๊าสงสารอเมทิสต์
    #1,268
    0