The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 8 : Chapter [7] พี่ชายมาเยี่ยม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 มิ.ย. 59

[7]

 

            ร่างชายหญิงในชุดคลุมสีดำปรากฎไม่ห่างจากจุดที่ชายสองคนเผชิญหน้ากันนัก เมื่ออาวุธดาบยาวสองฟุตถูกชักออกจากคมฝัก และยอบกายในท่าพร้อมรบแล้วนั้น เสียงทุ้มเย็นก็เอ่ยขัดขึ้นก่อนจะมีการเคลื่อนไหวต่อจากนี้

 

ดรากอน ไนท์อันเซียร์เอ่ยเรียกพร้อมเอื้อมมือออกไปในท่าห้าม หยุดก่อน

 

            การเคลื่อนไหวจึงหยุดลงเท่านั้น พร้อมกับรอยสงสัยบนใบหน้าของคนในหมวกคลุม ว่าเหตุใดเจ้าชายโพรเทกเตอร์ผู้นั้นจึงรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร

 

..ดรากอนไนท์เหรอซินเธียพึมพำทวนคำเบาๆ ได้ยินดังนั้นเธอกลับยิ่งกังวลกว่าเดิม กลัวแทนพี่ชายที่ปรากฏตัวและชี้คมดาบไปที่เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์อย่างอาจหาญ

            ดรากอนไนท์คือหน่วยทหารพิเศษของโทรปิคอร์น ควบคุมดูแลโดยเจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์ ลือกันว่าเป็นหน่วยรบที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เคยมีในประวัติศาสตร์โลกผู้ใช้เวทนี้

 

เธอควรจะไปคุยกับพี่ชาย”เมื่อร่างสูงหนาตรงหน้าขยับตัวออกห่าง ขณะนี้เดวิลปริ๊นเซสซินเธียจึงไร้ซึ่งปราการป้องกัน

 

ซินเธียนี่พวกเขาทำอะไรกับเจ้าดวงหน้าคร้ามเคราเพ่งมองร่างเล็กในชุดเดรสกระโปรงพองราวกับตุ๊กตาตัวน้อย แต่ทว่าดวงหน้ากลมมนกลับมีความเรียวโค้งขึ้น ตากลมโตดูกระจ่างใสล้ำลึกยิ่งกว่าเดิม เขาจึงได้รู้ทันทีว่ามีการเปลี่ยนแปลงเล็กๆบนร่างน้องสาว เพราะเขาเป็นผู้เฝ้าเลี้ยงดูเธอจนเติบโตมาถึง 7 ปี… “กลับมากับพี่เถอะ

 

ข้ากลับไม่ได้ค่ะ พี่ชายกลับไปเถอะนะ

 

ไม่ว่ายังไง พี่ก็จะพาเจ้ากลับไปให้ได้ร่างสูงโปร่งเริ่มขยับเท้า ตาสีแดงเพลิงวาววับ ยามเพ่งมองไปยังบุรุษผมสีเงิน ผู้ยังคงสีหน้าราบเรียบเอาไว้ มิได้กังวลเลยว่าตนกำลังเผชิญอยู่กับ…อดีตนักฆ่ามือหนึ่งแห่งเดวิลแลนด์

           

            ดาบคู่คมกำลังถูกควงแกว่งไปมาในมือของชายผู้เตรียมจะบุกอย่างคล่องแคล่ว เห็นชัดว่าถึงเขาจะถูกแผ่นดินผู้ใช้เวทปฏิเสธ และโดนเนรเนศไปพักอาศัยไกลถึงขั้วโลกเหนือ แต่นั่นไม่ได้เป็นปัญหาด้านทักษะฝีมือการจับดาบ เพราะเดวิลปริ๊นส์ธามส์ ถูกฝึกให้รู้จักฆ่าตั้งแต่เริ่มหัดเดินได้

 

            เห็นดังนั้น อันเซียร์จึงเรียกคฑาไม้มาถือครองไว้ในมือ อัญมณีสีขาวเปล่งแสงวิบวับเหนือยอดคฑาไม้ มันดูใสบริสุทธิ์สมเป็นคริสตัลน้ำแข็ง วัตถุดิบล้ำค่าอันหาได้ยากยิ่งในแผ่นดินโซลิเซียร์

 

            แสงสว่างสีขาวจ้าเปล่งวาบจากแหล่งกำเนิดแสง สะท้อนให้เห็นถึงอำนาจเวทอันมากล้นของผู้ถือครองคฑา

 

เจ้าชาย! โปรดให้พวกข้าคุ้มครองท่าน!”ชายหญิงในชุดคลุมเลิกหมวกฮูทสีดำออก เผยให้เห็นใบหน้าคล้ายราวกับพิมพ์เดียวกันของร่างชายหญิง พวกเขาคือองครักษ์หลวงของราชามังกร นามว่า อาเธอร์ และ เธียร์น่า

 

            อันเซียร์จ้องสายตาอันหนักแน่นและมือที่กระชับดาบเตรียมรบ ก่อนถอนหายใจเบาๆพลางพยักหน้าเนิบๆ

โยนเด็กผู้หญิงคนนี้คืนพี่ชายเขาไป

           

หะ..ห๊า!! เดี๋ยวๆๆ เมื่อกี้เจ้าหมายถึงโยนข้า? นี่เจ้าทอดทิ้งข้าหรืออันเซียร์!”เจ้าหญิงปีศาจเริ่มโวยวาย ดวงหน้าเรียวเล็กเริ่มงอง้ำขึ้นและเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ แต่เราร่วมห้องกันแล้ว เจ้าจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้!”

 

            เงียบกริบ…

การเคลื่อนไหวของดรากอนไนท์ชะงักค้างในท่าเงื้อดาบ เดวิลปริ๊นซ์ธามส์ขมวดคิ้วแน่น เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ยืนหน้าชาวาบ

 

ธามส์เสียงหวานยะเยือกดังแผ่วมากับสายลมอ่อนๆ เสียงที่ทำให้หัวใจของเดวิลปริ๊นซ์สั่นไหวน้อยๆ ก่อนที่เขาจะแหงนหน้าขึ้นมองไปยังหลังคา

 

            ปรากฎให้เห็นร่างบางในชุดเกราะอัศวินมังกร ผมสีน้ำตาลอ่อนถูกถักเป็นเปียเดียวแล้วพาดแนบกับไหล่ซ้าย นัยน์ตาสีทะเลลึกที่เขาถวิลหาเมื่อยามเผลอ

 

ไอลีนปากเรียวพึมพำก่อนจะเม้มเป็นเส้นตรง มองอัศวินสาวที่ก้มหมุนตัวลงมาบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเท้าแตะสัมผัสพื้นและร่างบางยืนเหยียดเต็มความสูงระยะทางห่างไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น ทำให้ในหัวของธามส์ลืมเลือนเรื่องอื่นไปจนสิ้น

            นานเหลือเกิน ที่ได้ใกล้เธอขนาดนี้

 

กับเรื่องนี้นายต้องฟังคำอธิบายจากฉันเจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์ส่งสายตาอ้อนวอน มีร่องรอยของความกังวลบนใบหน้า ตาสีทะเลลึกปรามองครักษ์หลวงให้เก็บอาวุธ สุดท้ายจึงเลื่อนสายตาไปหยุดลงที่บุรุษร่างสูงโปร่งที่ยืนนิ่งเงียบ ไม่เคลื่อนไหว ธามส์

 

ไอลีน…”เมื่อได้ยินอีกเสียงหนึ่งเรียก ไอลีนจึงเหลือบตาไปมองดวงหน้าเยียบเย็นของน้องชาย โดยแค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเขากำลังเครียดจัด ฝากที่เหลือด้วย ผมต้องไปที่สถาบัน

 

อืมหญิงสาวพยักหน้าเบาๆ ก่อนยืนมองแสงสว่างวาบสีขาวที่ห่อหุ้มร่างทั้งร่างของโพรเทกเตอร์แห่งครอส อะคาเดมี ไม่นานเขาจึงถูกดูดเข้าไปในอีกมิติด้วยอำนาจเวทเคลื่อนย้ายตัวเองไปในอีกที่ โดยอาศัยอัญมณีบนยอดคฑาช่วยเสริมฤทธิ์

 

            ซินเธียเบิกตากว้างกับเวทหายตัวระยะประชิด เมื่อร่างหนาที่เธอใช้เป็นที่กำบังหายไป ซินเธียเริ่มรู้สึกว่าพื้นที่ตรงหน้าช่างกว้างใหญ่ ขณะที่เธอยืนหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างพี่ชายของเธอและพี่สาวของอันเซียร์

           

ฉันแค่ต้องการสิ่งเดียวที่เหลือในชีวิตกลับคืนไปธามส์เปรยเรียบพร้อมหลุบตาลงต่ำ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะต้องการเลี่ยงสายตาคู่สวย ที่จ้องมองมาด้วยความคาดหวังบางอย่าง

 

ขอโทษนะธามส์ตอนนี้ฉันอยากพูดแค่คำนี้ขอโทษเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้ขึ้นมาเรื่อยๆ ทำให้ธามส์รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังเดินเข้ามาหาและมาหยุดยืนตรงหน้า

 

หยุดมองแบบนี้เลยนะตาสีแดงสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อในที่สุดก็หลบไม่พ้น ดวงหน้าหวานสวยก้มลงแล้วแหงนหน้าขึ้นมองมา เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ไอลีนยิ้มเมื่อเห็นดังนั้น แล้วโผเข้ากอดเพื่อนรักด้วยความคิดถึง กับความเหินห่างเนิ่นนานถึง 7 ปี

 

สบายดีไหมเสียงหวานดังอู้อี้ ขณะกอดเพื่อนตัวโตเอาไว้แน่น

 

“มันก็ดีนะ ไม่ต้องคิดวุ่นวายว่ามีพ่อเป็นจอมปีศาจ ที่ตั้งใจกวาดล้างผู้ใช้เวททั้งโลก

 

พวกเราจะไปส่งซินเธียที่บ้านฉันก่อนจากนั้น ฉันกับนาย ต้องเดินทางไปโทรปิคอร์น”ไอลีนผละจากกอด แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงสดใส

 

            เมื่อธามส์ได้ยินว่าโทรปิคอร์น ดวงหน้าคล้ายว่าจะยิ้มกลับตึงสนิททันที พร้อมกับมีดวงหน้าบุรุษผู้หนึ่งลอยเข้ามาแทนที่ในหัว ทำไมฉันต้องไปที่นั่น

 

คือตอนนี้ฉันรับสมัครนักรบฝีมือดีอยู่น่ะและนายก็เหมาะสมกับตำแหน่งหัวหน้าของหน่วยดาร์กไนท์อัศวินสาวพูดอ้อมแอ้ม ตาสีทะเลลึกกลอกไปมาขณะที่พูด ราวกับว่ากำลังสนทนาเกี่ยวกับดินฟ้าอากาศธรรมดา มิได้ทาบทามใครบางคนไปรับตำแหน่งอันทรงเกียรติแห่งโทรปิคอร์น

 

หัวหน้าหน่วย!! ว้าวๆๆ ฟังแล้วดูเท่มากเลยค่าร่างเล็กเดินเข้ามาแทรกระหว่างทั้งสองเมื่อไหร่ไม่ทราบ แต่กลับทำเสียงตื่นเต้นและระบายเสียงหัวเราะคลอบทสนทนาไปด้วยอย่างแนบเนียน

 

หึหึ ซินเธีย

 

ขา~ พี่ชายขา~”หล่อนใช้เสียงออดอ้อนพร้อมตวัดลำแขนเล็กไปกอดแขนคนตัวโตกว่า ด้วยหวังว่าสิ่งนี้จะสามารถทุเลาความผิดที่เธอหนีออกจากบ้านไปบ้าง

      

ดูเหมือนเรามีเรื่องต้องคุยกันนะชายผู้มีใบหน้าคร้ามเคราเลิกคิ้วขึ้น ความโกรธบรรเทาลงด้วยกอดของสตรีอีกคนไปแล้ว ตอนนี้เขาไม่เหลืออารมณ์ขุ่นเคืองแต่อย่างใด และเมื่อเห็นสีหน้าอันสดใสของน้องสาว นั่นก็ทำให้เขาคลายใจไปได้มากโขที่รู้ว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ถูกรังแก

 

ฉันจะรอที่นี่นะคนที่ทำให้เขาหายโกรธนั้นยักไหล่ พลางพยักเพยิดหน้าไปอีกทาง เป็นเชิงให้พวกเขาเดินไปสะสางธุระกันในมุมส่วนตัว

 

            ซินเธียเริ่มรู้สึกว่ากลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก ร่วมกับมีอาการเสียวสันหลังวาบเสมือนมีมีดมาปักอยู่ข้างหลัง แต่ละก้าวการเดินครั้งนี้ช่างหนักอึ้งสำหรับเธอ

            โกรธไหม? ไม่หรอกมั้ง ตะกี้ได้กอดไอลีนไปแล้วนี่

            แม้แต่ในความคิดหล่อนก็ยังไม่แน่ใจนัก เพราะพี่ชายของเธอไม่เหมือนใคร เขามักไม่แสดงอารมณ์โกรธ และรักษาสีหน้าราบเรียบได้ดีเสมอ จึงยากที่จะรู้ว่าแท้จริงแล้วเขารู้สึกเช่นไรกันแน่

 

ซินเธีย

 

ข้าขอโทษน้า ขอโทษจริงๆนะพี่ชาย ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่าทำไมพวกเขาถึงต้องการให้ข้ากลับไปแต่งงานร่างเล็กโผกอดรอบเอวคนตัวสูงกว่าเอาไว้แน่น ปากอวบอิ่มพ่นคำออกมาเป็นประโยคอย่างรัวเร็วแทบไม่มีช่องไฟ

 

“…”ความเงียบนิ่งทำให้เจ้าหญิงน้อยชักใจไม่ดี

 

เอ่อ และทีจริงข้าข้าชอบอันเซียร์ เขาเป็นชายในฝันของข้าข้าเคยเล่าให้พี่ฟังแล้วนี่น้ำเสียงสดใสเริ่มเผยความไม่แน่ใจ เมื่อแหงนหน้ามองคนตรงหน้าและเห็นเขาส่ายหน้าน้อยๆ หล่อนจึงเอาหน้าผากชนหน้าท้องแกร่งเบาๆหนึ่งที ถึงข้าไม่เคยบอกแต่พี่ก็น่าจะรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายในฝันของใครหลายๆคน ข้าชอบเขา! ข้าอยากแต่งให้เขา!”

 

            ธามส์เห็นท่าทีงอแงเอาแต่ใจเหมือนเด็กอยากได้ของเล่นแล้วพลันถอนหายใจออกมาเบาๆ นี่เขาควรห่วงเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์หรือน้องสาวของเขากันแน่

พี่ไม่ได้โกรธที่เจ้าเลือกจะแต่งงานแต่โกรธที่เจ้าทำให้พี่เป็นห่วงนักซินเธียชายร่างสูงโปร่งยอบเข่าลงสองข้าง แล้วใช้มือดันไหล่บางเล็กเอาไว้ เรามีกันแค่สองคนพี่น้อง พี่เสียเจ้าไปไม่ได้

 

พี่ชายคะน้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ก่อนรับสัมผัสอุ่นจากกอดของพี่ชายความอบอุ่นนั้นแผ่ซ่านเข้าไปถึงหัวใจดวงน้อย ตลอดเวลา 7 ปีกับการที่มีชีวิตใหม่ อ้อมกอดนี้คอยประคับประคองดูแลเธออย่างดีมาโดยตลอด และเมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านั้นเธอจึงรู้สึกผิดกับตนเองมากกว่าเดิม ข้าขอโทษข้าขอโทษฮือ

 

            มือหนาเอื้อมขึ้นลูบศีรษะเล็กเบาๆอย่างอ่อนโยน

พี่รู้ว่าเจ้าโตแล้วและดูแลตัวเองได้

 

อ้าว นี่ฮึกพี่รู้ด้วยเหรอ

 

ถึงจะอยู่ในร่างไหน เจ้าก็ยังเป็นน้องสาวของพี่อยู่ดีซินเธียเดวิลปริ๊นซ์รู้สึกโล่งอก กับการยอมรับความจริงในครั้งนี้ว่าน้องสาวของเขาไม่ได้ต้องการปีกแข็งแกร่งโอบประคองปกป้องตลอดไป หล่อนต้องการมีชีวิตเป็นอิสระ เป็นตัวของตัวเอง เลือกหนทางเดินด้วยตัวเอง มาเถิด พี่จะไปส่งที่บ้าน จะได้แวะดูว่าโซลิเซียร์ต้อนรับน้องสาวของพี่ดีแค่ไหน

 

            ซินเธียหัวเราะเบาๆ ทั้งที่น้ำตายังไหลไม่หยุด พวกเขาดีกับข้ามาก ราชินีแห่งโซลิเซียร์ให้ข้าเรียกนางว่าท่านแม่ด้วยล่ะไม่มีใครรังเกียจที่ข้าเป็นปีศาจ

 

            ทั้งสองรู้สึกใจกระตุกวาบพร้อมๆกัน เมื่อได้ยินคำว่าปีศาจ เพราะมันเป็นสายเลือดต้องห้ามสำหรับโลกมนุษย์ ผู้ใช้เวทในยุคนี้ หลังจากศูนย์รวมอำนาจอย่างเดวิลคิงสิ้นชีวิตไปเมื่อสงคราม 7 ปีก่อน ปีศาจไร้ถิ่นที่อยู่อาศัย บ้างก็หลบซ่อนในมุมมืด บ้างก็อำพรางกายเป็นมนุษย์และใช้ชีวิตปกติอย่างเกรงกลัวว่าจะถูกจับได้

 

แล้วเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์คนนั้น ดูแลเจ้าดีหรือไม่ธามส์กลบเกลื่อนสถานการณ์น่าอึดอัดประหลาดชั่วครู่ โดยหยิบยกเรื่องที่เขาสนใจไม่น้อยมาพูดเช่นกัน

            น้องชายของไอลีน เป็นโพรเทกเตอร์ได้อย่างยอดเยี่ยม เขาเคยเห็นฝีมือเวทอันร้ายกาจตั้งแต่ครั้งเรียนในโรงเรียนผู้ใช้เวท นั่นทำให้เขาโล่งอกไปเปราะหนึ่งเมื่อรู้ว่าคนๆนี้จะเข้ามายืนเคียงข้างซินเธีย

 

            อันเซียร์ โซลิเซียร์ สามารถปกป้องน้องสาวของเขาได้อย่างไม่มีข้อสงสัย แต่เขาจะทำเช่นนั้นหรือไม่…?

 

เขา…”ซินเธียผงะเมื่อเจอคำถามนั้นเข้า โดยไม่คิดฝันมาก่อน ภาพดวงหน้าเรียบเฉย ดุดัน และโกรธเกรี้ยวของใครบางคนกำลังฉายในหัว แม้ว่าพยายามเลือกมุมที่น่าจะอ่อนโยนที่สุด หล่อนก็รู้สึกว่านั่น...ก็ยังจะไม่มี จึงได้แต่สร้างภาพในจินตนาการขึ้นมาเล่าเป็นเรื่องเป็นราว แหม่ท่านพี่ อันเซียร์น่ะเป็นเจ้าชายสุภาพบุรุษ เขาอ่อนโยนต่อข้า ดูแลใส่ใจข้าดีเหลือเกิน(พูดแล้วช่างเศร้านัก น้ำตาข้าไหลพรากๆด้วยสาเหตุอื่นแล้วล่ะตอนนี้) ข..ข้าคิดว่าอีกไม่นานพวกเราจะสนิทกันมากกว่านี้ เราน่าจะไปกันได้ด้วยดีค่ะ

 

งั้นเหรอดีจังนะธามส์เลิกคิ้ว เมื่อเห็นเด็กน้อยยิ้มแหยประหลาดแต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

 

ระหว่างนี้ถ้าพี่ว่างล่ะก็ แวะมาเยี่ยมข้าที่โซลิเซียร์นะคะ ข้าจะรอ ยินดีรอพี่ชายเสมอ~”เสียงเล็กใส กับรอยยิ้มกว้างของน้องสาว ทำให้คนมองพลันระบายยิ้มตาม พร้อมกับความรู้สึกหมดห่วง

 

อืมได้สิน้องรักมือหนาเอื้อมสัมผัสเรือนผมสีเงินเบาๆ สายตาของเดวิลปริ๊นซ์ยามมองไปยังน้องสาวนั้นแสดงถึงความรักความอบอุ่นอย่างสุดหัวใจ

 

            เมื่อพูดคุยกันพักใหญ่แล้ว ธามส์และซินเธียจึงจูงมือกันเดินกลับไปยังเกวียนเทียมม้าบิน ซึ่งมีใครบางคนยืนรออยู่ก่อน

            ธามส์ยิ้มให้หญิงสาวในชุดเกราะอัศวิน ข้างกายหล่อนมีองครักษ์หลวงสองคนที่เขารู้จักดีเช่นกัน

 

องครักษ์หลวงอาเธอร์ องครักษ์หลวงเธียร์น่า ทำไมต้องทำหน้าดุใส่ฉันขนาดนั้นล่ะธามส์เลือกใช้คำพูดแบบเดียวกับที่เคย และเมื่อไม่เห็นว่าเขาสนใจจะชักดาบทำร้ายใครแล้ว คนที่ถูกเรียกจึงหันมามองหน้ากัน ก่อนจะยอมลดมาดองครักษ์ลง

 

โทษทีนะธามส์ ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่เธียร์น่า อัศวินสาวผู้มีตาสีชมพู กับผมสีเดียวกันถูกมัดรวบตึงไว้ด้านหลัง หล่อนจึงดูคล่องตัว และดูดุดันขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก

 

พวกเราได้รับมอบหมายให้สะกดรอยเจ้าชายอันเซียร์อาเธอร์อธิบายถึงภารกิจสั้นๆ เขาเป็นแฝดคนน้อง ผู้มีตาสีฟ้าใสสุกสว่าง ไม่คิดว่าจะถูกรู้ทันก่อน

 

อย่าได้ประมาทน้องชายฉันเด็ดขาดไอลีนพยักหน้าเข้าใจ ขณะเอื้อมมือไปตบไหล่องครักษ์หลวงอาเธอร์ ไม่อย่างนั้นฉันคงโจมตีเขาได้อีกสักครั้ง ตั้งแต่เขาได้งานที่สถาบันนี่ ฝีมือพัฒนาไปได้เร็วมาก

 

            ซินเธียรู้สึกหูผึ่งทันทีที่ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับสามีสุดที่รัก ยังไงเหรอๆๆ

 

ก็เขาน่ะได้เลื่อนขั้นเป็นคลาสA ตั้งแต่ครึ่งปีแรกที่เข้าทำงาน ไม่มีใครทำได้มาก่อนด้วยนะ..”

 

อู้หูว~ จริงง่ะ ข้าอยากฟังอีกๆ เล่าต่อสิ…”

 

            ไอลีนยิ้ม เมื่อเห็นสีหน้าสนอกสนใจในเรื่องราวของน้องชาย หล่อนก็กวักมือเรียกให้ทุกคนนั่งประจำที่ในเกวียนเทียมม้า เพื่อเตรียมเดินทางไปโซลิเซียร์ทันที

            คราวนี้ เรื่องราวของเจ้าชายน้อยได้ถูกเปิดโปงทั้งหมด และมีระดับความน่าเชื่อถือเกิน 95% เพราะนั่น…ถูกเอ่ยจากปากของเจ้าหญิงไอลีน โซลิเซียร์ ผู้เป็นพี่สาวแท้ๆของเขานั่นเอง

 

 

 

            “ถูกปลด!”เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นท่ามกลางวงล้อมของคนสามคน ที่ยืนสนทนาในมุมหนึ่งของตึกในสถาบันครอส อะคาเดมี

            “อะไรนะอันเซียร์นี่มันหมายความว่าไง ทำไมพวกเขาสั่งปลดนาย?”เสียงชายหนุ่มเอ่ยค่อยๆอย่างไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยินนัก

            “…ฉันไม่รู้อันเซียร์ถอนหายใจเบาๆ พร้อมส่ายหน้า

 

            มิรินด้า เตกีล่า พลันกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด หล่อนเดินกอดอกไปมา โกรธแทนคนถูกลงโทษทั้งที่ไม่ได้เป็นธุระกงการอะไรของเจ้าหล่อน

            ไม่ยุติธรรม! ใครจะล็อคอินไอดีพวกเราก็ได้ทั้งนั้นแหละ แบบนี้มันโจรกรรมกันได้นี่

 

            โทมัส ฟิชเชอร์ ปรายตามองเพื่อนผู้เคราะห์ร้ายพร้อมตบไหล่ดังป้าบ ไม่เป็นไรน่ะ ยังดีที่ไม่โดนไล่ออก แต่ให้เริ่มใหม่จากคลาส E เลยเนี่ย…”

 

            “แถม! เริ่มค่าความสำเร็จภารกิจที่ 0% เลยนะ! เริ่มต้นจากศูนย์เลยนะ!”มิรินด้ายิ่งพูดยิ่งรู้สึกหงุดหงิด จนคว้ามีดสั้นออกมาปาใส่ต้นไม้ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านนอกอาคาร

 

            ที่ฉันสนคือทำไม ต้องแฮ็กระบบเข้าหน่วยไนท์ แล้วขโมยข้อมูลนักโทษที่ถูกจับกุมในรอบวันทั้งหมดอันเซียร์พลันนึกถึงเหตุการณ์ในห้องสอบสวน มีเพียงเขาและพนักงานสามคน นั่งประจันหน้าโดยมีโต๊ะทำงานกั้นกลางไว้ เขาไม่มีสิทธิ์อธิบายอะไรไปมากกว่าตอบว่า ใช่ หรือ ไม่ใช่

            ยอมรับ หรือ ปฏิเสธแน่นอนว่าเขาปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา แต่มันแย่ตรงที่ว่ามีหลักฐานยืนยันว่าเป็นไอดีของเขา ที่ทำการโจรกรรมข้อมูลหน่วยไนท์ของสถาบัน ไม่ใช่ใครอื่น นั่นทำให้เขาปฏิเสธข้อกล่าวหานี้ไม่ได้ และได้รับการตัดสินโทษเป็นการลดคลาสเหลือเพียงระดับเริ่มต้น

 

แค่ข้อมูลเล็กๆน้อยๆ ทำไมพวกเขาต้องทำเหมือนมันเป็นเรื่องใหญ่โตนะหญิงสาวถือหางข้างเพื่อนชายเต็มที่ ตาสีเขียวมรกตเหลือบมองดวงหน้าหล่อเหลาคมคายที่กำลังใช้ความคิด ตาสีแดงฉายรอยสงสัย ไม่ได้โกรธเคืองสถาบันอย่างเช่นที่เธอเป็นอยู่สักนิด

 

เฮ้อ ช่างเหอะนะ ถือว่าฟาดเคราะห์ไป ยังไงนายก็คงได้เลื่อนคลาสในเร็วๆนี้อยู่ดีโทมัสพูดปลอบใจ ก่อนตาสีฟ้าอ่อนจะเบิกกว้างขึ้นราวกับมีความคิดอะไรดีๆ เอาอย่างนี้ไหม เย็นนี้เราไปกินของหนักกัน

 

เย้! ไปสิๆ ไปนะอันเซียร์มิรินด้ายิ้มกว้างขึ้นทันที และยิ่งยิ้มหวานเป็นพิเศษเมื่อจับจ้องไปที่บุรุษเจ้าของดวงหน้าแข็งกร้าว

 

ไม่ล่ะฉันอยากกลับไปพักผ่อน

 

เฮ้นายไม่เคยปฏิเสธมื้อหนักนี่เพื่อนหรือว่านั่น เป็นเพราะหัวใจมันเรียกร้องให้กลับไปหาเจ้าสาวของนายกันแน่…”หนุ่มเจ้าเสน่ห์พลันระบายยิ้มพราย พร้อมมองอย่างคนรู้ทันเกม ขณะคนถูกยั่วสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอด พลางปรายตามองตอบอย่างดุๆเพราะขี้เกียจต่อบทให้ยืดเยื้อ รีบกลับเถอะ ก็งี้แหละ ข้าวใหม่ปลามันประโยคสุดท้ายถูกปรับลดลงโดยเจ้าตัวจงใจให้ได้ยิน ว่าเขากำลังพึมพำกับตัวเอง

 

            มิรินด้ามองค้อนขวับทันที

 

เฮ้อ ฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกันร่างหนาพลิกกายออกจากวงสนทนา โดยยกมือโบกลาน้อยๆ ทิ้งอีกสองร่างไว้เบื้องหลัง

โทมัสเตรียมยกมืออุดหูเพราะใกล้จะถูกโวยวายใส่

 

            ร่างบุรุษที่ถูกเรียกว่าเจ้าชายโพรเทกเตอร์เดินผ่านผู้ใช้เวทในสถาบัน ซึ่งทันทีที่เห็นเขานั้น ทุกคนก็พลันพร้อมใจกันหลีกทางให้พร้อมกับส่งสายตาแปลกประหลาดด้วยอารมณ์อันหลากหลาย นั่นทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าข่าวว่าเขาถูกปลดนั้นแพร่สะพัดไปทั่วทั้งสถาบันแล้ว

 

            อันเซียร์ โซลิเซียร์ รักษาสีหน้าเรียบนิ่งไว้ได้ แม้จะเริ่มมีอารมณ์ขุ่นๆขึ้นมาบ้างแล้ว เขาก้าวยาวๆไปที่ลานสนามหญ้า หยุดยืนที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ขณะที่เอื้อมมือไปหยิบกริชเงินออกมาทาบบนฝ่ามือหนา รูดเบาๆเพื่อให้เลือดไหลซิบออกมาตามรอยแผล จากนั้นจึงวาดสัญลักษณ์อักขระลงบนโคนต้นไม้ เพื่อเปิดประตูมิติซึ่งเชื่อมโยงระหว่างสถาบันและโซลิเซียร์

 

ทำไมวันนี้นายถึงใช้ประตูมิติล่ะ...ในเมื่อใช้คฑาก็ได้ ไม่เจ็บตัวด้วยนะร่างอัศวินสาวแห่งสถาบันครอส อะคาเดมี ที่มีชื่อเสียงไปทั่วปรากฎกายบนต้นไม้ต้นนั้น อันเซียร์เหลือบไปมองแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจนัก

            โมริน วิทช์ กระโดดลงจากกิ่งไม้ลงบนพื้นด้วยท่วงท่าอันสง่างามและคาดหวังว่าจะลงพื้นอย่างนิ่มนวล

            แต่ทว่าไม่เป็นเช่นนั้น

           

            พลั่ก! แอ้ก!

 

“…”อันเซียร์ปรายตามองร่างหญิงสาวที่นั่งคลำก้นป้อยๆ พร้อมกับใบหน้าเจ็บปวด เดาได้ไม่ยากว่าเมื่อครู่เป็นเสียงอะไรกระแทกพื้น

 

อูยๆๆไนท์สาวทำหน้าเหยเก ก่อนมองยิ้มและโบกมือไปให้ผู้ชมจำเป็นที่อยู่ในเหตุการณ์ก้นจ้ำเบ้าครั้งนี้โดยไม่ได้สมัครใจ

 

            ตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองแผ่นหลังกว้างที่หายวับไปพร้อมประตู ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวเข้าไปในนั้น…

 

 

 

 

            อันเซียร์ยืนหยุดอยู่ ณ ประตูหน้าบ้านไม้อัดสีขาว มันถูกตีกรอบด้วยต้นไม้เลื้อยที่มีดอกไม้สีสันสดใส ประดับตกแต่งเอาไว้ เขาเดินผ่านเสาหินหน้าบ้าน ที่พยุงกันสาดเอาไว้สองฝั่ง มองไปทางสวน ก็พบว่าหิมะแผ่นหนาถูกทดแทนด้วยพื้นหญ้า แม้ว่าอากาศจะหนาวเย็นแต่บรรยากาศรอบบ้านดูอบอุ่น เสมือนเมืองร้อน

 

            นี่คือบ้านที่ท่านแม่ว่าเป็นเรือนหอสำหรับเขาและซินเธีย

            มันตั้งอยู่ไม่ไกลจากตัวคฤหาสน์นัก และออกจะห่างไกลร้างผู้คนอีกด้วย

 

            ร่างสูงหนาก้าวเข้าไปบริเวณบ้านที่เขาไม่คุ้นชิน เมื่อเอื้อมสัมผัสลูกบิดประตูแล้วผลักออกอย่างเบามือ สภาพในบ้านที่เห็นล้วนถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบสวยงาม มีโซฟาเล็กๆสีแดงสำหรับรับแขก มีเตาผิงที่พร้อมมอบความอบอุ่น และโต๊ะกาแฟเล็กๆคั่นกลางระหว่างนั้น

 

            อันเซียร์เดินผ่านส่วนที่เป็นห้องรับแขก ขึ้นบันไดสองขั้นก็เป็นส่วนของห้องครัว มันมีพื้นที่เล็กๆสำหรับทำอาหารได้จริง โต๊ะเคาน์เตอร์สามตัวตั้งชิดติดกำแพง เคียงข้างกับตู้ถนอมอาหาร ถัดจากเครื่องครัวก็มีโต๊ะอาหารทรงสี่เหลี่ยม พร้อมเก้าอี้ที่สอดไว้ใต้โต๊ะรวมหกที่นั่ง

 

            มือหนาไล้ลงบนโต๊ะไม้ขัดมันสีขาว มันยังดูใหม่ และสะอาด เขาพลันรู้สึกสงสัยว่าในบ้านจะมีใครอยู่ นอกจากเขาไหม

            และก็นึกขึ้นได้ว่า ไม่น่าถามก็ในเมื่อเขาเพิ่งแต่งงานไปเมื่อสองวันก่อน แน่นอนว่าต้องมีสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งอยู่ในบ้านหลังนี้

 

            อันเซียร์เลื่อนสายตาไปมองบันไดที่ทอดยาวขึ้นข้างบน ก่อนใช้สองเท้าก้าวตามอย่างเงียบเชียบ เทียนไขที่ติดประดับฝาหนังนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นตลอดทางเดิน กลิ่นดอกไม้อ่อนๆโชยมาแตะจมูก เขาเดินตามกลิ่นไปก็พบว่ามันมาจากด้านหลังของบานประตูนั้น

            เสียงน้ำไหล และกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ

            อันเซียร์ขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ขึ้น

 

ฮึมๆๆๆ~”เสียงหวานใสร้องเพลงเบาๆในลำคอ ทว่าไพเราะเหมือนเทวทูตน้อยๆกำลังสังสรรค์กันในงานเลี้ยง

 

            ขาที่กำลังก้าวต่อพลันชะงักค้างไว้เท่านั้น เมื่อมองผ่านร่องของบานประตูที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย

 

            ร่างอรชรที่นอนซ่อนในม่านน้ำใสเผยให้เห็นในความงามงดของเรือนร่างหญิงสาววัยแรกแย้มจากทางด้านข้างผิดจากร่างเด็ก 7 ขวบที่เคยคุ้นเคยอุ้ม!

            เจ้าหล่อนไล้ปลายนิ้วมือขึ้นไปยังต้นแขน ลูบวนที่ต้นคอพร้อมเอียงบิดตามสัมผัสอย่างเคลิบเคลิ้ม แพขนตายาวเททิ้งลงเมื่อหลุบตา ใบหน้าหวานเปียกปอนไปด้วยหยดน้ำ พร้อมกับเรือนผมสีเงินที่ล้อมกรอบหน้าไว้และเททิ้งตัวลงไปปกปิดส่วนที่นูนขึ้นบนอกอย่างถนัดถนี่

 

            ซ..ซินเธีย!

            เจ้าชายสุภาพบุรุษเริ่มหน้าเสีย เมื่อรู้สึกว่าตนได้คุกคามความเป็นส่วนตัวของหญิงสาวเสียแล้ว ที่สำคัญ เรือนร่างของหล่อนก็ดูจะเปลี่ยนไป และเติบโตเป็นสาวอีกขั้นนึงได้รวดเร็วน่าทึ่ง!

 

            เมื่อรวบรวมสติได้ ชายหนุ่มค่อยๆวางเท้าไปทางด้านหลัง และสลับยกเท้าอีกข้างเพื่อทำในแบบเดียวกันช้าๆอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด

 

            ทว่าเมื่อลมหนาวจากภายนอกพัดหอบเข้าผ่านบานหน้าต่างจากภายในตัวห้องน้ำ กระแทกให้ประตูไม้เปิดกว้างอ้าจนสุดนั้น หัวใจของเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์พลันเกร็งค้างเสมือนว่าถูกไอหนาวเคลือบทับเอาไว้ทั้งดวง

 

อันเซียร์!”เสียงหวานฟังแปร่งๆหูร้องขึ้น ทำให้เขาเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องยืนจ้องสบกับร่างสาวน้อยที่นอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ ตาสีแดงกลมโตคู่นั้นสั่นไหวอย่างแตกตื่นตกใจทว่าวินาทีต่อมา มันกลับเปลี่ยนไปเป็นความมั่นใจบางอย่าง

 

 

 

 

Writer: เข้าทางนางเลยล่ะ เอาใจช่วยซินเธียด้วยนะคะ ! 55 //อ้อ แอบกระซิบบอกว่า จะมีตอนพิเศษใหญ่ๆกับเรื่องไอลีน แน่นอนว่ามีธามส์เข้ามาเอี่ยว งานนี้มีมัน มีลุ้น มีดรามา มีฮายังไงติดตามนะคะ ไรท์จะพยายามอัพค่ะTT(ไม่ว่างยาวววววว...~)

 

บาบิQ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #260 Apichat Chokaew (@crazy95) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 21:55
    ทำไมต้องโตด้วยไรต์ โลลิก็ดีอยู่แล้วนะไรต์
    #260
    1
    • #260-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 8)
      5 ตุลาคม 2559 / 19:55
      หืมม เดี๋ยวมีทายาทไม่ได้อ่ะค่ะ (เห..)
      #260-1
  2. #68 blue_marmalade (@adminaum) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 00:58
    อยากให้อันเซียร์โดนกิน ????????
    #68
    1
  3. #67 t.Darling (@iamtey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 22:40
    โอ๊ยยยเจ้าหนูอันเซียร์มาแล้วคิดถึงงง
    ซินเธียโตไวทำเจ้าหนูอันเซียร์ตะลึงเลยยย
    #67
    1
  4. #66 Mazato Yume (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 21:16
    มั่นใจอะไรคะอันเซียร์555555
    #66
    1
  5. #64 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 17:33
    อยากได้ตอนพิเศษของทรอนซ์กับอความารีนอีกค่ะไรท์เตอร์ ^7
    #64
    1
  6. #63 NaNo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 16:29
    อันเซียร์แอบดูภรรยาอาบน้ำหรอ ^__^
    #63
    1